ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 คนรับใช้

ชื่อตอน : บทที่ 8 คนรับใช้

คำค้น : ไม่ติดเหรียญ อ่านฟรี คุณชาย เจ็บปวด น้ำตา ดราม่า พระเอกร้าย นางเอกเข้มแข็ง

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2564 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 คนรับใช้
แบบอักษร

ในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาทั้งวัน สถานที่แรกที่ปรียาวดีไปก็คือบ้าน บ้านซึ่งมีภัควิมลและเจ้าหมั่นโถวรออยู่ ไม่ใช่บ้านที่เปรียบเสมือนขุมนรกในเมื่อวาน

พอเสียงรถแท็กซี่จอดนิ่งเสียงกระพรวนกุ๊งกิ๊งก็ดังขึ้นแทน พร้อมร่างน้อยๆที่วิ่งมาคลอเคลียขาของปรียาวดีอย่างถวิลหา

รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าหวาน ปากกระจับได้รูปกดจูบลงบนขนนุ่มนิ่มของเจ้าหมั่นโถวอย่างมันเขี้ยวหลังจากก้มไปอุ้มมันขึ้นมาไว้แนบอก

"คิดถึงปรีใช่ไหม?"คล้ายว่ามันจะเข้าใจในคำถามของปรียาวดีจึงได้เห่าตอบเสียงแหลมอยู่สองสามที

ความรู้สึกเหนื่อยล้าและอึดอัดพลันมลายหายไป เพียงเพราะว่าเธอนั้นได้กลับมาบ้าน บ้านซึ่งมีคนที่เธอรักและรักเธอรออยู่ 

รู้สึกว่าดวงตาจะร้อนผ่าวพอได้มองประตูที่คุ้นเคยและร่างอวบๆของวรรณนา ซึ่งกำลังยิ้มกว้างกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหาเธอ

"คุณปรี~ คิดถึงจังเลยค่ะ"

"ปรีก็คิดถึงป้าวรรณค่ะ อยากกินแกงจืดลูกรอกฝีมือป้าวรรณจังเลยค่ะ"

"ได้เลยค่ะ คุณท่านอยู่สวนหลังบ้านนะคะ"

"จะค่ำแล้วนะคะ ทำไมคุณย่าถึงไม่เข้าบ้านล่ะคะ เดี๋ยวน้ำค้างก็ตกหรอก"

"ป้าบอกท่านไปหลายรอบแล้วนะคะ แต่ท่านก็ยังไม่ยอมเข้าบ้านอยู่ดี เอาแต่บอกว่าจะรอคุณปรีกลับบ้านก่อน”

“ไม่ได้ลืมให้คุณย่าทานยาใช่ไหมคะ?”จากประโยคที่วรรณนาเอ่ยเมื่อครู่คล้ายว่าอาการหลงๆลืมๆของผู้เป็นย่าจะกลับมาอีกครั้งเสมือนวันนั้นไม่ผิดเพี้ยน

“ทานปกติค่ะ”ปรียาวดีถอนหายใจเบาๆทว่าก็ไม่ได้แสดงอาการชัดเจนว่าหล่อนนั้นกำลังหวาดกลัวเพียงใด

ริมฝีปากน้อยๆคลี่ยิ้มให้แม่บ้านอาวุโสก่อนจะอุ้มเจ้าหมั่นโถวแนบกายตรงไปยังม้านั่งบริเวณสวนเล็กๆหลังบ้าน สถานที่พักผ่อนหย่อนใจของคนชรา

“คุณย่า”

ใบหน้าของหญิงสูงวัยค่อยๆหันมาช้าๆพร้อมๆกับความกลัวที่ก่อตัวในหัวใจของปรียาวดี ความรู้สึกในวันนั้นมันยังไม่จางหาย วันที่ถูกผู้เป็นย่าลืม หากวันนี้ท่านลืมเธออีกหน แผลเก่าคงไม่วายถูกตอกย้ำหนักกว่าเดิม

“กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยหรือเปล่า?”

คำถามธรรมดาๆที่ไม่ธรรมดาเลยสำหรับเธอ คำไม่กี่คำทว่ากลับเติมเต็มกำลังใจให้สู้ต่อได้อีกหลายวัน

ไม่ว่าจะต้องพบเจอสิ่งใดนับจากนี้เธอก็ไม่หวั่น ขอเพียงแค่ผู้เป็นย่าและเจ้าหมั่นโถวค่อยอยู่ข้างๆก็พอ

“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่พอเห็นหน้าคุณย่าก็หายเหนื่อยเลย”หย่อนตัวนั่งยองๆพร้อมโอบกอดเอวผู้เป็นย่าแล้วซุกหน้าที่อกอุ่นๆ

เจ้าตัวน้อยที่ถูกวางลงพื้นเมื่อครู่ก็คลอเคลียขาปรียาวดีไม่ห่าง

“อ้อนเก่งเหลือเกินแม่ตัวดี”ลูบหัวเล็กเบาๆอย่างถนอม

 

เข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบสองทุ่มปรียาวดียังคงยืนขมวดคิ้วอยู่หน้าบ้านของอนุทัต กดกริ่งไปก็หลายหนทว่าไม่มีใครมาเปิดให้สักคน รถแท็กซี่ที่มาส่งหล่อนเมื่อครู่คงได้ลูกค้าใหม่ไปหลายคนแล้วกระมั้ง

"ไฟก็เปิดอยู่แต่ทำไมไม่มีคนออกมา"ไม่มีใครเดินออกมาเลยสักคนแม้กระทั่งผักกาดเองก็ตาม

"คิดจะแกล้งกันอีกแล้วใช่ไหมคุณชาย ได้! จะเล่นแบบนี้จริงๆสินะ"เรื่องที่เกิดขึ้น หากคิดในแง่ของอนุทัต ผู้ชายใจร้ายคนนั้น เขาอาจจะสั่งห้ามให้คนในบ้านมาเปิดประตูให้เธอ

ก็แค่แผนเด็กๆคิดหรือว่าคนอย่างปรียาวดีจะไร้หนทางถึงขนาดนั้น

เท้าเล็กค่อยๆก้าวเหยียบตามช่องประตูรั้วทว่าในขณะที่กำลังทรงตัวอยู่บนกำแพงสายตาคมก็สบเข้ากับรถยนต์จำนวนสองสามคันที่วิ่งเข้าไปยังบ้านหลังใหญ่

พลอยให้รู้สึกเจ็บใจ ทีนี้ล่ะเปิดเร็วเชียว ทีเมื่อครู่กดกริ่งจนนิ้วจะเป็นตะคริวอยู่รอมร่อยังไม่คิดจะเปิดให้สักแอะ

บ้านนี้มีใครใจดีบ้างนะ ใจร้ายตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้องเลยหรือไง เห็นจะเป็นมิตรสุดก็ผักกาดนี่แหละ เพราะคนอื่นๆปรียาวดียังไม่ได้ทำความรู้จักอย่างเป็นทางการเลยสักคน

ร่างบางค่อยๆหย่อนตัวลงพื้นช้าๆอย่างระวัง หากพลาดพลั้งไปอีกหนคงไม่วายเจ็บตัว พานจะทำให้แผลเก่าระบมหนักกว่าเดิม

เสียงดังตุบของอะไรบางอย่างคล้ายสิ่งของตกจากที่สูงทำให้นายตำรวจหนุ่มหันขวับไปมอง เขาชื่อว่าภานุเพื่อนสนิทของอนุทัต

ดวงตาเรียวยาวบ่งบอกว่าต้นตระกูลนั้นมีเชื้อสายจีนผสมอยู่ ภานุจ้องมองตามเงาของร่างเล็กๆก่อนจะแปลกใจหนักกว่าเดิมเมื่อพบเข้ากับหญิงสาวแปลกหน้าเดินออกมาจากจุดไร้แสงสว่าง

หล่อนสวยจนสะดุดใจชายสองคน ชวนให้ต้องหยุดสายตามองค้างกลางอากาศ หนึ่งในนั้นคือภานุส่วนอีกคนคือชนา หนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษเจ้าของโรงแรมชื่อดังทางภาคเหนือ

ทว่าฝั่งของปรียาวดีกลับไม่ได้รู้สึกพิเศษแต่อย่างใด ด้วยว่าในใจนั้นกำลังขุ่นเคืองอนุทัตจนอยากจะด่ากราดใส่หน้าสักยก แต่ต้องทำเงียบเพราะเห็นว่าเขานั้นมีแขก

ปรียาวดีจึงเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอนุทัต ไม่มอง ไม่สนใจ จุดหมายปลายทางเดียวในตอนนี้คือบ้านหลังน้อย ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันร่างกายคล้ายอยากจะพักผ่อนเต็มที

"ไอ้คุณชาย เดี๋ยวนี้หัดซุกเด็กเหรอวะ?"ประโยคนั้นทำให้ปรียาวดีเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิม หลังจากที่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นหัวข้อหลักในบทสนทนาของอนุทัตและผองเพื่อน

คนเอ่ยถามคือชนา ที่ถามเช่นนั้นได้เพราะวันนี้พึ่งจะรู้เรื่องอนุทัตหย่ากับนลิน จึงหมายจะมาสังสรรค์ปลอบใจเพื่อนเสียหน่อย แต่ในความเป็นจริงที่อนุมัตไม่รู้คือทั้งสองมาฉลองให้กับอนุทัตต่างหาก

หลุดพ้นเสียที...คำที่อยากบอกเพื่อนแต่ก็ยังไม่กล้า

"เด็กบ้าอะไร ก็แค่คนรับใช้คนใหม่ อย่าไปสนใจเลย"

คนรับใช้ เหอะ!

ปรียาวดีกำมือแน่นกับคำตอบของอนุทัต หยามกันชัดๆ

"คนรับใช้? สวยขนาดนี้เลยเหรอ หามาจากไหนวะ หาให้ฉันสักคนสิ ถ้าให้ดีขอคนนี้เลยได้ไหม?"ท่าทางดี๊ด๊าของภานุทำเอาอนุทัตนึกหมั่นไส้

สวย? ใช้คำคำนี้กับผู้หญิงคนนั้นน่ะหรือ ก็แค่พอไปวัดไปวาเท่านั่นแหละ

"สวยแต่นิสัยแย่อ่ะนะ!"

แม้จะเดินมาไกลมากแล้วแต่ก็ได้ยินอยู่ดี คล้ายว่าอนุทัตจะเปล่งเสียงจงใจให้เธอได้ยินเสียด้วย

"นิสัยตัวเองดีตายล่ะ ว่าแต่คนอื่นไม่ดูตัวเอง"เสียงเล็กบ่นพึมพำเบาๆ อยากจะตะโกนด่ากลับไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วยจึงไม่กล้า

"แกว่าใครเนี่ยไอ้คุณชาย?"ภานุนึกสงสัย

"เปล่า ฉันพูดลอยๆ ใครอยากจะรับก็รับไป"

"เอ้า ไอ้นี่ แปลกคน"ภานุส่ายหัวเนือยๆก่อนจะเดินตามเพื่อนเข้าบ้านไปทว่าก็ไม่วายมองตามแผ่นหลังเล็กจนหล่อนลับสายตาถึงได้หันกลับไปหาเพื่อน

 

มือบางยื่นไปไขกุญแจบ้านทว่าก็ต้องชะงักเมื่อถูกเสียงของใครบางคนเอ่ยเรียกไว้เสียก่อน

“คุณปรีคะ”

“อ้าว ผักกาด บอกแล้วไงว่าถ้าอยู่กันแค่สองคนให้เรียกพี่ แล้วมานี้มีอะไรเหรอ?”

“ผักกาดขอโทษนะคะที่ไม่ได้ไปเปิดประตูให้ พี่ปรีเลยต้องปีนเข้ามา ลำบากแย่เลย”เด็กสาวกระพุ่มมือไหว้รู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร พี่รู้ว่ามันเป็นคำสั่งของใครบางคน”สายตาคาดโทษเมื่อกำลังเอ่ยพาดพิงถึงใครบางคน พลอยให้อนุทัตที่อยู่ในบ้านใหญ่จามออกมาเสียงดังลั่นหลังจากถูกปรียาวดีกล่าวถึงหากพูดตรงๆก็คือนินทานั้นแหละ

“พี่ปรีรู้เหรอคะ?”

“รู้สิ คุณชายใช่ไหม?”

ใบหน้าเล็กพยักขึ้นลงตอบรับ ตอกย้ำสิ่งที่ปรียาวดีคิดไว้ว่ามันคือความจริง

“จริงๆผักกาดไม่เห็นต้องขอโทษพี่เลย ผักกาดไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย หยุดทำหน้าเหมือนตัวเองผิดได้แล้ว”มือบางยกขึ้นลูบหัวเด็กสาวอย่างเอ็นดู ทั้งสองฉีกยิ้มให้กันและกัน

“เอ้อ!ผักกาดมีอะไรจะบอกพี่ปรีด้วยค่ะ”

“อะไรเหรอ?”เลิกคิ้วเล็กน้อยรอคำตอบ

“คุณชายเรียกให้พี่ปรีไปหา”

รู้สึกเหมือนว่าภัยร้ายจะคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆยังไงก็ไม่รู้

เขาคิดจะแกล้งอะไรเธออีกเนี่ย

“ทำไมอ่ะ มีอะไรเหรอ?”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แถมยังบอกเพื่อนๆว่าพี่ปรีเป็นคนรับใช้อีกด้วย ทำไมบอกอย่างนั้นก็ไม่รู้ ทั้งๆที่พี่ปรีเป็นมะ...”

คำสุดท้ายถูกกลืนลงที่เดิมเมื่อปรียาวดียื่นมือปิดปากผักกาดไว้

คำว่าเมียตอนนี้มันไม่มีในสารระบบของปรียาวดีแล้วล่ะ ในเมื่อเขาประกาศจะเป็นศัตรู หล่อนก็จะเป็นศัตรูกับเขาเช่นกัน

“ถ้าเขาอยากให้พี่เป็นคนรับใช้ขนาดนั้น พี่ก็จะเป็นให้เขา เป็นให้เขาพอใจเลย”ปรียาวดีกระตุกยิ้มมุมปาก ส่งผลให้ผักกาดได้แต่ยืนขมวดคิ้วกับความน่ากลัวของนายสาว

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาวาววับราวกับคนกำลังคิดแผนบางอย่างในใจ

คราแรกผักกาดนึกห่วงว่าอนุทัตอาจจะกลั่นแกล้งพี่ปรีของตน ทว่าในตอนนี้กลับไม่แน่ใจเสียแล้วสิว่าใครกันจะกลายเป็นเหยื่อในครั้งนี้

ร้ายพอกัน....

ความคิดเห็น