facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อย่าได้เจอหน้ากันอีกเลย!

ชื่อตอน : อย่าได้เจอหน้ากันอีกเลย!

คำค้น : พิมพ์นภา โซ่รักคล้องใจ ผู้ชายเลว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2564 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าได้เจอหน้ากันอีกเลย!
แบบอักษร

10 อย่าได้เจอหน้ากันอีกเลย!

Talk Pim

นี่ก็เวลาผ่านไปสามเดือนแล้วเท่ากับตอนนี้ฉันท้องได้ประมาณห้าเดือนในระยะเวลาที่ผ่านในระหว่างนั้นก็มีพี่หมอซันนี่แหละที่คอยช่วยเหลือฉันไม่ว่าจะเป็นเรื่องลูกเรื่องไปรับไปส่งฉันเวลาฉันไปเรียนแต่ช่วงนี้ฉันไม่ได้ไปเรียนแล้วล่ะเพราะฉันต้องดรอปเรียนไว้เพราะตอนนี้ท้องของฉันมันใหญ่มากเกินไปมันทำให้ฉันไปไหนมาไหนลำบาก แต่ก่อนที่ฉันจะดรอปเรียนฉันก็ไปปรึกษาพ่อกับแม่แล้วล่ะพวกท่านก็โอเค อ่อเรื่องพ่อของฉันท่านก็เริ่มหายโกรธฉันแล้วล่ะท่านยอมรับและเข้าใจฉันแล้ว ถึงแม้ว่าฉันกับพ่ออาจจะไม่ได้กลับไปสนิทกันมากเหมือนแต่ก่อนหรือจะเป็นเพราะท่านยังคงไม่ชินละมั้ง

 

วันนี้พี่หมอซันสละเวลาทำงานพาฉันมาซื้อของให้ลูกที่ห้างสรรพสินค้าแถวกรุงเทพอันที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากจะมาห้างที่นี้หรอกเพราะแถวบ้านแถวจังหวัดฉันก็มี แต่พี่หมอเขาบอกอยากพาฉันมาเปิดหูเปิดตาบ้างบ้านต่างจังหวัดของฉันก็ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพมากเท่าไหร่ก็พอขับรถไปกลับได้

โครก!

ฉันกดชักโครกและเปิดห้องน้ำเดินออกมาล้างมือที่อ่างล้างมือที่ทางห้างเขาทำไว้เพื่อบริการลูกค้า พอฉันล้างมือตัวเองเสร็จและเช็คหน้าผมตัวเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินออกจากห้องเพื่อไปหาพี่หมอซันที่กำลังนั่งรอฉันอยู่ที่ร้านอาหารเพราะนี่ฉันก็มาเข้านานแล้วพอสมควร

“หาพ่อของลูกได้เร็วดีเหมือนกันนิ”

เมื่อฉันเดินออกมาพ้นจากทางเข้าห้องน้ำได้ไม่กี่ก้าวฝีเท้าของฉันก็ต้องหยุดเดินกะทันหันเพราะคำพูดของใครบางคน และเสียงคนที่พูดนั้นฉันก็จำมันได้ดีว่าเป็นเสียงของใครมันเป็นเสียงของคนที่ฉันเคยรักรักมากจนฉันโง่ยอมพลีกายให้กับเขาจนตัวเองต้องตั้งท้อง

“เมื่อสามเดือนก่อนยังเดินมาบอกว่าท้องกับฉันแต่มาวันนี้กลับเดินควงแขนกับผู้ชายอีกคน”

ฉันยืนฟังที่เขาพูดโดยที่ยังคงหันหลังให้กับเขาถึงแม้ว่าภายในใจจะรู้สึกเจ็บมากแค่ไหนกับคำที่เขาได้พูดเอ่ยขึ้นมาให้ฉันได้ฟังก็ตาม แต่ฉันก็ต้องทนมันให้ได้เพื่อที่จะได้ไม่ต้องหันหลังกลับไปมองคนเลวๆแบบเขาอีกเพราะฉันก็กลัว กลัวว่าถ้าฉันหันกลับไปมองหน้าเขาแล้วมันจะทำให้ฉันอ่อนแอและร้องไห้ออกมาให้เขาเห็น ซึ่งฉันไม่ต้องการเสียน้ำตาหรือให้เขาเห็นน้ำตาความเสียใจที่เกิดจากเขาอีกต่อไป

“แสดงว่าสิ่งที่ฉันเคยคิดไว้ว่าเธอไม่ได้ท้องกับฉันมันก็คงจะใช่เรื่องจริงสินะ” พี่ธามยังคงพูดต่อไป เขาจะรู้บ้างไหม ว่าสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่นั้นมันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บมากแค่ไหน เขาจะคอยทำร้ายใส่ไปถึงไหนกัน

“........” ฉันเงียบไม่พูดโต้ตอบอะไร ทำได้เพียงแค่เม้มปากตัวเองแน่น

ฉันหลับตาและค่อยๆสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนจะลืมตาแล้วทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยินเสียงอะไร และตัดสินใจก้าวเท้าเดินต่อไปเพื่อที่จะได้ออกไปจากตรงนี้ แต่ด้วยความที่ฉันท้องอยู่เลยทำให้ฉันเดินไม่ค่อยถนัดจึงถูกพี่ธามเดินเข้ามารั้งแขนฉันไว้ก่อน ทำให้ฉันหันหน้าไปประจันหน้ากับเขาตามแรงดึงของเขา

“ฉันพูดแทงใจดำแค่นี้อยู่ฟังไม่ได้ถึงขั้นจะเดินหนีเลยหรอ” พี่ธามพูดพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะสะใจที่เห็นฉันเสียใจกับคำพูดของเขาเมื่อครู่

“ปล่อยค่ะ ฉันไม่รู้จักคุณ” ฉันพูดตอกกลับเขาด้วยน้ำเสียงและแววตาที่แข็งกร้าว และพยายามเก็บอารมณ์โกรธของตัวเองไว้

“หึ ไม่รู้จักงั้นหรอ เธอกล้าลืมคนที่เธอเคยไปบอกว่าเป็นพ่อของลูกเธอได้ยังไงกัน”  

“แต่พี่ก็ไม่เคยคิดว่าเขาเป็นลูกของพี่อยู่แล้วนิ แล้วพี่จะมาพูดเอาตอนนี้ให้ได้อะไรขึ้นมา” ฉันพูดและปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจและเจ็บช้ำไหลออกมาช้าๆ  ดูเหมือนว่าพี่ธามเริ่มปล่อยข้อมือที่พี่เขาจับไว้เมื่อตอนแรกจากตอนแรกที่จับแขนฉันแน่นก็เปลี่ยนเป็นเบามือลงจนปล่อยฉันให้เป็นอิสระจากมือของเขา

ทันทีที่เขาปล่อยให้ฉันเป็นอิสระฉันก็เดินถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อให้ห่างออกมาจากตัวเขาฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรฉันอีกหรือเปล่า

ฉันเอื่อมมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลที่ออกมาก่อนจะดึงหน้าและทำตัวให้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม และสีหน้าของพี่ธามในตอนนี้จากที่ก่อนหน้านี้เขายังมีสีหน้าสะใจที่ได้พูดแทงใจดำฉันก็กลับกลายเป็นสีหน้าที่เศร้าและแววตาที่รู้สึกผิด

“พี่ขอโทษ” พี่ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงซึ่งแตกต่างจากเมื่อครู่

“อย่ามาขอโทษอะไรตอนนี้เลยค่ะ เพราะคำขอโทษของพี่มันไม่ได้มีค่าพอสำหรับพิมพ์แล้ว”

เมื่อฉันพูดจบฉันก็หันหลังกำลังจะเดินไปแต่ก็ไม่วายพี่ธามเข้ามาสวมกอดฉันไว้จากด้านหลังเสียก่อน

 

“พิมพ์ พี่คิดถึงพิมพ์อย่าไปได้ไหม เรื่องที่ผ่านมาพี่ขอโทษจริงๆที่ตอนนั้นพี่พูดไม่ดีกับพิมพ์ พี่รักพิมพ์พี่ไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วนอกจากพิมพ์ พิมพ์กลับมาหาพี่ได้ไหม ” พี่ธามพูดจากด้านหลังและกอดฉันแน่นและฉันก็รู้สึกได้ว่าพี่ธามคงกำลังร้องไห้อยู่เพราะฉันรู้สึกว่าบริเวณไหล่ของฉันมันชุ่มๆบนเสื้อเหมือนน้ำหยดใส่

“พิมพ์กลับไปหาพี่ไม่ได้แล้วล่ะค่ะ เพราะมันสายเกินไปแล้วพิมพ์แต่งงานแล้วคนที่พิมพ์แต่งงานด้วยก็คือคนที่พี่เห็นมากับพิมพ์นั้นแหละ ” ฉันพูดโดยที่ยังยืนหันหลังในออมกอดของพี่ธามอยู่

ที่ฉันพูดโกหกแบบนั้นไปก็เพราะฉันไม่อยากเจอเขาอีกแล้ว วันต่อไปหรือครั้งต่อไปเขาจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเพราะฉันกลัวว่าถ้าเกิดเขามายุ่งกับฉันบ่อยๆหรือมาให้ฉันเจอบ่อยๆมันจะทำฉันตัดใจจากเขาให้ขาดไม่ได้สักที ฉันไม่อยากกลับไปนั่งเสียใจกับคนเลวๆแบบเขาอีก

“ไม่จริง พี่ไม่เชื่อว่าพิมพ์จะไปแต่งงานกับไอ้หมอนั้น และอีกอย่างพิมพ์กำลังท้องลูกของพี่อยู่พิมพ์จะไปแต่งงานกับมันได้ยังไง ” 

ลูกอย่างงั้นหรอ ฉันอยากจะขำทั้งน้ำตาให้กับพูดของเขาจริงๆ เมื่อก่อนเขายังไล่ให้ฉันไปทำแท้งอยู่เลยวันนั้นฉันยังจำไม่เคยลืมว่าเขาทำอะไรกับฉันไว้บ้างฉันเสียใจแค่ไหนเขาเคยรู้บ้างไหม ที่ผ่านมาฉันต้องลำบากแค่ไหนต้องเจออะไรมาบ้าง แต่มาวันนี้เขากลับจะมาเรียกร้องว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขาอย่างงั้นหรอ

ฉันพยายามแกะมือของพี่ธามที่กอดฉันไว้ออกก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง

“ลูกอย่างงั้นหรอ พี่รู้มั้ยว่าลูกของพี่มันตายไปตั้งแต่วันที่พี่บอกให้ฉันไปฆ่าเขาแล้ว! ฮึก” ฉันพูดตะคอกใส่หน้าเขาอย่างโมโห

ในที่สุดฉันก็ปล่อยมันออกมาจนได้อารมณ์ที่ฉันพยายามเก็บมันมานาน ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าเขาจะตามมาทำให้ฉันเจ็บและเสียใจเพราะเขาไปถึงเมื่อไหร่กันที่ผ่านมาฉันยังเสียใจเพราะเขายังไม่พออีกหรอ

“พิมพ์....” พี่ธามเรียกฉันอย่างแผ่วเบาและกำลังจะเอื้อมมือมาจับมือฉันแต่ฉันเอามือหลบออกจากเขาเสียก่อน

“พอเถอะค่ะพี่ธาม อย่าให้พิมพ์ต้องรู้สึกว่าต้องเกลียดพี่ด้วยเลยให้พิมพ์รู้สึกว่าพิมพ์แค่โกรธพี่ก็พอเถอะ” ฉันพูดโดยที่หันหน้าไปทางอื่นเพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก ฉันไม่อยากรู้สึกอะไรกับพี่เขาไปมากกว่านี้อีกแล้ว

“ต่อไปนี้พี่กับพิมพ์เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก และถ้าเป็นไปได้เราอย่าได้เจอหน้ากันอีกเลยจะดีกว่า”

พอฉันพูดจบฉันก็หันหลังเดินกลับไปโดยที่ไม่คิดว่าจะหันกลับไปอีกแล้ว และครั้งนี้พี่ธามก็ไม่ได้เข้ามารั้งอะไรฉันแต่ใช้เป็นคำพูดมาแทน

“ก็ได้....ถ้าการที่พิมพ์ไม่ได้เจอหน้าพี่แล้วมันทำให้พิมพ์สบายใจและมันสามารถทำให้พิมพ์ให้อภัยพี่ไม่โกรธไม่เกลียดพี่ พี่จะไม่ให้พิมพ์ได้เจอหน้าพี่อีกพี่จะไม่มายุ่งกับพิมพ์อีก แต่พี่ขออย่างหนึ่งได้ไหมขอให้ลูกใช้นามสกุลของพี่ได้ไหม” พี่ธามพูดขึ้นตามหลังฉัน

หลังจากที่ฉันได้ยินฉันหยุดเดินก่อนพูดตอบกลับเขาไปโดยที่ยังคงหันหลังให้กับเขา

“เรื่องนี้พิมพ์ขอไม่รับปากนะคะ” จากนั้นฉันก็เดินต่อโดยที่ไม่สนใจว่าตอนนี้พี่ธามเขาจะเป็นยังไงจะทำอะไร

ในเมื่อฉันตัดสินใจที่เดินต่อไปโดยไม่มีเขาแล้วฉันจะไม่มีวันที่จะหันหลังกลับไปหาเขาอีก ถึงแม้ว่าในใจของฉันจะยังคงรักเขามากแค่ไหนก็ตาม ส่วนเรื่องนามสกุลของลูกฉันจะทำตามอย่างที่เขาขอแต่ที่ฉันตอบไปแบบนั้นก็เพียงต้องการให้เขารู้สึกเจ็บปวดเหมือนอย่างที่ฉันกับลูกได้รับความเจ็บปวดจากเขาก็เท่านั้น

 

 

ผู้ชายเลวๆอย่างธามเขาต้องได้รับความเจ็บปวดมากกว่านี้อย่างแน่นอน

**************************************

ความคิดเห็น