ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2. ตัดขาด -1

ชื่อตอน : บทที่ 2. ตัดขาด -1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 297

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2564 14:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2. ตัดขาด -1
แบบอักษร

“น้องโยเสร็จยังไปกันเถอะจ้า”

เสียงของน้ำหวานสาวโสดอารมณ์ดีของฝ่ายการตลาดของบริษัทที่โยษิตามาฝึกงานเรียกขึ้นเสียงสดใส เย็นนี้พี่ ๆ ในแผนกจะพาเธอไปเลี้ยงส่งเนื่องจากเธอจะฝึกงานที่นี่สัปดาห์หน้าเป็นสัปดาห์สุดท้ายก็ครบสามเดือนแล้ว

นั่นหมายความว่า...เธอกำลังจะจบการศึกษาอย่างแท้จริง

“ไปค่ะพี่ โยพร้อมแล้ว” โยษิตาพูดพร้อมกับเดินออกมาจากห้องน้ำที่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่เหมาะกับสถานที่ที่จะไปกัน

“โอ้โห...นี่กะจะไม่ให้พี่ได้หนุ่ม ๆ เลยใช่มั้ยจ้ะ”

“พี่หวานอ่ะ โยแต่งเว่อร์ไปเหรอคะ” โยษิตาก้มมองชุดของตัวเองที่เป็นเพียงเดรสเข้ารูปสีดำสนิทมีลูกเล่นเพียงเปิดไหล่นิด ๆ เท่านั้น และเธอก็แต่งหน้าเพิ่มโดยการเน้นดวงตาให้ดูเหมาะกับร้านตอนกลางคืนเท่านั้น

“ไม่เว่อร์หรอก แต่ปกติเห็นโยในชุดนักศึกษาแต่งหน้าอ่อน พอแต่งแบบนี้แซ้บแซ่บจ้า” น้ำหวานยิ้มแป้นบอกโยษิตาที่เริ่มทำหน้าแบบไม่มั่นใจขึ้นมา “ป่ะ ไปกันเถอะ”

“โห..น้องโยตัวจริงปะเนี่ย”  อดิศักดิ์หันมาเจอสองสาวที่เดินออกมาจากห้องน้ำก็เอ่ยปากหยอกล้อน้องฝึกงานทันที “พี่หวานจองตัวน้องทำงานกับเราเลยดีมั้ยพี่ ฝ่ายการตลาดเราจะได้มีคนสวย ๆ เพิ่ม”

“ถ้าคนขาดพี่ก็จะสู่ขอน้องโยมาอยู่ด้วยแล้ว แกลาออกสิ พี่จะได้ให้น้องมาแทนแก”

“โอ๊ะ!!พี่ แบบนี้ไม่โอเคครับ”

โยษิตาหัวเราะเบา ๆ กับการหยอกล้อของพี่ ๆ ก่อนเดินไปวางกระเป๋าใส่ชุดนักศึกษาไว้ที่โต๊ะทำงานที่ตั้งใจว่าวันจันทร์หน้าค่อยเอากลับบ้าน วันนี้ไม่แน่ใจนักว่าตอนกลับจะต้องกลับกับพี่คนไหน หรืออาจต้องกลับแท็กซี่เองก็ได้ ถึงเวลานั้นจะได้ไม่ต้องหอบของพะรุงพะรัง

“โอ้โห...น้องโยเขียนแค่ขอบตาเพิ่มอย่างเดียวจากหวาน ๆ เปรี้ยวจี้ดเลยจ้า” เป็นพลอยเพชรที่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นโยษิตาเต็มตา ก่อนจะทำหน้ามุ่ยบ่นทีเล่นทีจริง “ทำไมพี่ไม่เป็นแบบนี้มั่งเนี่ย พี่หวานดูสิพลอยเติมแล้วเติมอีกไม่เห็นได้แบบน้องโยมั่งเลยอ่ะ เบื่อจริง ๆ คนเบ้าหน้าสวยเนี่ย”

“พี่พลอยก็พูดเกินไป แบบพี่พลอยก็สวยอยู่แล้วนะคะ แต่พี่พลอยอ่ะหน้าหวาน แต่งออกมาก็จะดูหวาน ๆ เพื่อนโยบอกว่าพลอยหน้าเหวี่ยงแต่งนิดเดียวก็ดูแรงค่ะ”

“เออ..เวลาโยอยู่เฉย ๆ หน้าก็เหวี่ยงหน่อย ๆ แหละ แต่เวลายิ้มนี่คนละคนเลย” พลอยเพชรพยักหน้าเห็นด้วยกับรุ่นน้อง

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวรถติด วันศุกร์นะจ๊ะสาว ๆ” น้ำหวานที่แต่งหน้าสวยฉ่ำเดินถือกระเป๋าใบเก่งมาหาน้อง ๆ สองสาวจึงเดินตาม ก่อนจะบอกหนุ่ม ๆ ที่เริ่มเก็บของให้ตามกันไปยังร้านที่เป็นเป้าหมาย

“สาว ๆ สั่งเลยจ้า ส่วนหนุ่ม ๆ กินตามที่สาว ๆ เค้าสั่งนะคะ” น้ำหวานสั่งลูกน้องสาวที่เลือกที่นั่งกันเรียบร้อย และหยิบเมนูรายการอาหารขึ้นมาช่วยกันเลือกอย่างรวดเร็วตามคำบอกของหัวหน้าสาว ฟากชายหนุ่มก็พากันโอดครวญทันทีเช่นกัน

“โห..พี่หวานอ่ะ...”

“แต่เครื่องดื่ม พี่ตามใจหนุ่ม ๆ ค่ะ” น้ำหวานที่รออยู่แล้วรีบพูดดักคอลูกน้องหนุ่มทั้งสามคนทันที

“ต้องแบบนี้สิพี่ ขอบคุณมากครับ” อดิศักดิ์ยกมือไหว้นอบน้อมกึ่งหยอกล้อ เมธีกับพิสิทธิ์จึงยกมือไหว้ตาม

“ย่ะ!! พ่อจิ้งจกเปลี่ยนสีทั้งสาม”

โยษิตาหัวเราะให้กับบรรดาพี่ ๆ ที่พอนอกเวลาทำงานต่างก็ปลดปล่อยและทำตัวตามสบายกันอย่างเต็มที่แตกต่างกับยามที่อยู่ในห้องประชุมอย่างลิบลับ

การพูดคุยเรื่องทั่วไปอย่างสนุกสนานทำให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว คนในร้านก็มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น ประกอบกับเป็นวันสุดสัปดาห์ทำให้ยิ่งดึกคนยิ่งคึกคักตามประสาร้านที่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

โยษิตาที่เลือกดื่มค็อกเทลพวกพิ้งค์เลดี้ที่มีแอลกอฮอล์บางเบาจึงไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกมึนเมามากนัก อีกทั้งปกติเธอก็ไม่ใช่คนประเภทที่เรียกว่าคออ่อนเพราะเมื่อก่อนมีคนที่คอยสอนให้เธอลองจิบเครื่องดื่มเหล่านี้เพื่อจะได้ไม่เมาง่าย ๆ มาแล้ว คืนนี้เธอจึงนั่งดื่มได้แบบสบาย ๆ

“น้องโย อะไรติดแก้มอ่ะ” เมธียื่นมือไปชี้ ๆ ตรงแก้มของเธอก่อนเอ่ยขออนุญาตเบา ๆ และใช้ปลายนิ้มเช็ดบางอย่างมองคล้ายคราบซอสออกมาให้

“ขอบคุณค่ะ สงสัยโยจะตะกละไปหน่อย กินจนเลอะแก้มเลย”

“กลัวพี่แย่งละสิท่า”

โยษิตาหัวเราะออกมา ก่อนเมธีจะหันไปคุยกับพิสิทธ์ในเรื่องที่ค้างต่อ

หญิงสาวอาศัยจังหวะที่แต่พี่ละคนสนใจสิ่งอื่นรอบตัว บ้างก็เดินไปเข้าห้องน้ำมองบรรยากาศของร้านไปทั่ว ๆ โดยไม่ได้เจาะจงตรงไหน ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นใครบางคนที่คุ้นตาแม่ว่าจะอยู่ไกลและอยู่ในเงามืดสลัวของแสงในร้านก็ตาม

..กันต์...

ละสายตาจากชายหนุ่มก็มองเห็นคนที่คลอเคลียอยู่ข้าง ๆ ที่นั่งอิงแอบกันอยู่ไม่ห่าง ...ผู้หญิงของเขา

โยษิตาเบือนสายตาออกมาจากคนที่เธอมองเห็นพร้อมกับความรู้สึกปวดแปลบในอกข้างซ้ายจนเผลอกำมือเอาไว้แน่น

ฮึ..อ้อมแขนที่ไม่เคยว่างเว้นจากผู้หญิงคนอื่นเลย อ้อมแขนที่เธอเคยหลงคิดว่าเขาจะเก็บมันไว้ให้ความอบอุ่นกับเธอเป็นคนสุดท้าย

สายตาไม่รักดียังคงเหลือบมองไปยังคนที่เธอพึ่งเบือนหน้าหนีอีกครั้ง ก่อนจะเห็นว่าหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รั้งใบหน้าของชายหนุ่มไปจูบแนบสนิท

โยษิตาตวัดสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นั่ง “พี่พลอย โยไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะ”

“โอเคค่ะ ดี ๆ ล่ะระวังตัวด้วย”

 

.................................

T_T น้องโยของเค้า

ความคิดเห็น