email-icon facebook-icon

นิยายลงตามอารมณ์นักเขียนค่ะ

Chapter 1 ฆาตกรในเงามืด 20+

ชื่อตอน : Chapter 1 ฆาตกรในเงามืด 20+

คำค้น : Help me,ใครก็ได้ช่วยที,พระเอกโรคจิต,ฆาตกรในเงามืด,ซิลลา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2561 22:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 ฆาตกรในเงามืด 20+
แบบอักษร

#

“กรี๊ดดดดดดดดดด!! อย่าเข้ามานะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฮือๆๆ”

เสียงกรีดร้องโหยหวนเชิงเจ็บปวดดังก้องทั่วผืนป่า ต้นไม้ใบหญ้าพลิ้วไหวตามแรงลม ภูเขาสูงตั้งตระหง่านต้านแรงลมอย่างไม่ไหวติง หญิงสาวหุ่นเพรียวสวย นั่งทรุดกับพื้นหญ้าแห้ง ข้างโขดหินใหญ่ ชุดเดรสสีขาวสวยด่างดำจากการล้มลุกคลุกคลานกับพื้นหลายต่อหลายครั้ง ผิวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและคราบเลือดสีแดงคล้ำแห้งเกรอะกรังบนเนื้อตัวบ่งบอกถึงความยากลำบากในการเอาชีวิตรอดที่กินเวลามานานพอสมควร สองมืองามพนมก้มหน้าก้มตา ปากก็พร่ำขอชีวิตร่ำไป  แก้มใสเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาไม่ขาดสาย ดวงตากลมสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

ความเงียบของผืนป่าใหญ่ประกอบกับความมืดมิดของท้องฟ้าในยามค่ำคืนเป็นเหมือนเครื่องกระตุ้นจิตใต้สำนึกจุดประกายความหวาดกลัวให้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ความรู้สึกสิ้นหวังเกาะกุมทั่วหัวใจดวงเล็ก แม้นเพียงคำอธิฐานขอให้มีชีวิตต่อไปได้อีกเพียงสักวันก็ไม่อาจส่งไปถึงพระผู้เป็นเจ้า หญิงสาวร่ำไห้ด้วยความเสียใจ ชีวิตของเธอต้องมาจบลงแบบนี้งั้นเหรอ? ฟ้าช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ทำไมถึงต้องเป็นเธอ?

“ฮือๆๆ ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะนะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฮึก..ฮือ”เสียงอู้อี้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ร้องขอชีวิตด้วยความหวังว่าเขาจะเห็นใจและยอมปล่อยเธอไป

“ฮื่อ..ฮือ..ฮื้อ..ฮื้อ..ฮื่อ..ฮื่อ ..ฮื้อ..ฮื้อ..”เสียงฮัมเพลงเบาๆดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ร่างบางสั่นระริกก้มหน้าก้มตาไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มภายใต้หมวกแก๊ปสีดำสนิทที่ถูกใส่ไว้เพื่อปิดบังใบหน้า ชายหนุ่มเจ้าของเสียงฮัมเพลงสวมถุงมือหนังสีดำค่อยๆเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ แล้วนั่งลงข้างๆเธอ

“ฮือๆๆๆๆ อย่าทำอะไรฉันเลย”หญิงสาวร้องขอชีวิตตัวสั่นเทาราวกับลูกนกเกิดใหม่ยังไม่แข็งแรง

ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกสัมผัสเย็นยะเยือกจากมือหนาบริเวณไหล่บอบบางที่โพล่พ้นเดรสแขนสั้นกุดตัวสวยออกมา   มือหนากดบ่าร่างบางจนเลือดซิบอย่างไร้ความปราณี

ชายหนุ่มก้มลงไปมองหน้าเธอชัดๆ ก่อนจะยิ้มบางๆให้เธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  มือหนาข้างที่ว่างอยู่เชยคางสวยให้หันมาสบตาเขา

“ชู่...”ปากหนาห่อเข้าหากันพร้อมกับวางนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากบาง เหมือนดั่งคำสั่งจากพระเจ้า ร่างบางกลั้นเสียงสะอื้นไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ความกลัวถาโถมเข้าเกาะกุมจิตใจอย่างมหาศาล

ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยนให้เธออีกครั้ง มือหนาที่เคยปิดปากเธอค่อยๆเลื่อนขึ้นไปหยิบเส้นผมที่บังหน้าสวยออกแล้วลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะแล้วจางหายไปอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะกระชากผมร่างบางเต็มแรง

“โอ๊ย!! ฮือๆๆ”สองมือบางจับมือหนาที่กระชากผมเธออย่างไร้ความปราณีไว้แน่น ความเจ็บปวดที่ราวกับหนังศีรษะจะหลุดออกมาได้นั้นทำให้ร่างบางกรีดร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้

แกรกๆ!!

เสียงการเสียดสีกันของผิวหนังที่เต็มไปด้วยรอยช้ำของหญิงสาวกับผืนดินที่เต็มไปด้วยเศษซากของหิน  ดินและกิ่งไม้ใบไม้แห้ง เมื่อชายหนุ่มออกแรงกระชากลากตัวหญิงสาวไปยังใต้ต้นไม้ขนาดไม่ใหญ่มากใกล้ๆโขดหินนั้น ก่อนจะโยนร่างบางเข้ากระแทกกับต้นไม้อย่างจัง

ตุบ!!

ร่างบางล้มลงพื้นเสียงดัง จุก! จนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลยสักคำ ทำได้เพียงนอนร่ำไห้อย่างเดียวดาย

ชายหนุ่มนั่งลงข้างหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะใช้มือลูบไล้เรือนร่างเธอแผ่วเบา แววตาหื่นกระหายราวกับสัตว์ป่าอยากอาหาร

แควก!!

เดรสสวยขาดวิ่นด้วยแรงกระชากจากมือหนา เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบ เอวคอดกิ่วอย่างคนดูแลตัวเอง ผิวขาวนวลเนียนถูกแต่งแต้มไปด้วยสีเขียวเข้มอมม่วงเล็กน้อยจากรอยฟกช้ำและสีแดงของเลือดจากร่องรอยถูกกิ่งไม้เกี่ยว สวยงามราวกับภาพศิลปะอันงดงามของจอร์โจเน*

“ฮึกๆ...ฮือ.. ปล่อย..ฉันไป..เถอะนะ”ร่างบางนอนหืดหอบด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังไม่วายร้องขอชีวิต แม้นจะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้

“หึหึ”เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ฟังดูเหมือนกำลังสนุกกับการมองดูร่างบางร้องขอชีวิตตัวสั่นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกสิ้นหวังมากยิ่งขึ้น เรี่ยวแรงที่เคยมีถูกพรากไปจนหมดยิ่งทำให้เธอไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย

เศษชิ้นส่วนที่ได้จากการฉีกกระชากเดรสตัวสวย ถูกนำมาใช้สำหรับพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางไว้ราวกับว่าเธอจะสามารถทำร้ายเขาได้หากไม่พันธนาการเธอเอาไว้

“ฮึกฮืออออออออออ”ร่างบางร่ำไห้หนักขึ้นเมื่อตาคู่สวยมองไปเห็นแสงวาววับสีเงินจากมีดที่ชายหนุ่มดึงออกมาจากด้านหลัง นี่เธอคงไม่รอดแล้วจริงๆสินะ

ชายหนุ่มใช้เรียวลิ้นลากผ่านใบมีดเบาๆ พร้อมทั้งจ้องมองหญิงสาวไม่วางตา ก่อนจะลากไล้ปลายมีดคมผ่านลำคอระหงเรื่อยลงมาตามเนินอก ก่อนจะหยุดที่หน้าท้องแบนราบ แล้วบรรจงกรีดปลายแหลมคมลงบนผิวสวย

เขานั่งมอง XX สัญลักษณ์ที่เป็นเหมือนดั่งตราประทับแสดงความเป็นเจ้าของที่ถูกแต่งแต้มไว้บนร่างเล็กโดยฝีมือของเขา ชายหนุ่มมองอย่างพอใจ ก่อนจะเลียมีดที่เต็มไปด้วยเลือดอีกครั้งอย่างพออกพอใจ ก่อนจะเริ่มบรรเลงบทเพลงแห่งตันหาลงบนเรือนร่างบาง ที่สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

“ฮึก..ฮึก..”ร่างบางยังคงร่ำไห้ไม่หยุด ความเจ็บปวดทรมานเหมือนดั่งตายทั้งเป็น  เสียงหายใจหอบหนักขึ้นราวกับลมหายใจกำลังจะขาดหายไป

ร่างสูงดึงกระชากแพนตี้ตัวสวยที่แทบไม่เหลือเค้าโครงของความสวยทิ้งอย่างไร้ซึ่งความใส่ใจ ก่อนจะยัดท่อนไม้แห้งใหญ่ที่หยิบมาจากบริเวณนั้นเข้าไปในช่องคลอดหญิงสาวอย่างไม่มีการเตรียมความพร้อมใดๆ

“กรี๊ดดดดดด!! ร่างบางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลรินมาเป็นสาย ราวกับส่วนนั้นถูกฉีกขาด เลือดสีแดงสดรินไหลเป็นทางยาว  แม้นจะเจ็บปวดรวดกับจะขาดใจแต่แกนกลางกายสาวกลับตอดรัดสิ่งแปลกปลอมนั้นเหมือนเป็นธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต

“หึหึ”ร่างสูงมองผลงานตัวเองอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งไปให้ร่างบางอีกครั้ง แต่สำหรับเธอแล้วเหมือนเป็นดั่งรอยยิ้มจากปีศาจร้าย

ชายหนุ่มชักท่อนไม้เข้าออกรุนแรง ทั้งรัวเร็วเหมือนต้องการระบายอารมณ์ของตัวเองเสียมากกว่า โดยที่ไม่สนใจร่างเล็กที่ต้องเจ็บจากการกระทำนั้นเลยสักนิด และดูเหมือนเขาจะมีความสุขมากเสียด้วย

“อึก..อือ..”ร่างบางสั่นสะท้านไม่มีอารมณ์เสียวซ่านใดๆ มีเพียงความเจ็บปวดที่ได้รับจากแรงกระแทกเข้าออกเท่านั้น หญิงสาวหอบหายใจแรงเหมือนใจจะขาด ความเจ็บปวดพุ่งพล่านไปทั่วร่างกายทั้งจากแกนกลางร่างกายและบริเวณหน้าท้องที่ชายหนุ่มสร้างรอยแผลไว้

“อือ...ฮึก..ฮือ..อือ” หญิงสาวทำได้เพียงนอนสะอื้นไห้ หอบหายใจอย่างคนต้องการออกซิเจนเข้าสู่ร่างกาย ร่างบางสั่นคลอนตามแรงกระแทกกระทั้นจากชายหนุ่ม  เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกอยากจะตายไปให้พ้นๆ ไม่อยากอยู่รับรู้อะไรทั้งนั้น

ชายหนุ่มยังคงสนุกสนานกับการทรมานร่างบางด้วยการชักเข้าออกไม่ขาดสาย และก่อนที่ร่างบางจะขาดใจตายไปซะก่อน เขาก็ดึงท่อนไม้ออก แล้วจับท่อนไม้นั้นยัดใส่ปากของเธออย่างรุนแรง

“อึกๆ” ด้วยท่อนไม้ที่ใหญ่คับปากประกอบกับช่องลมที่ถูกปิดจากการใส่ท่อนไม้เข้ามา ทำให้ออกซิเจนที่เคยถูกเติมเต็มขาดหายไป ร่างบางกระตุก ตาเบิกโพลงราวกับจะขาดใจ  เพียงไม่กี่นาทีร่างบางก็หยุดนิ่งลงพร้อมๆกับลมหายใจที่ขาดหายไป ร่างบางกึ่งเปลือยนอนแน่นิ่งบนพื้นดิน เนื้อตัวมอมแมม สองมือเกร็งแน่น ดวงตาเบิกโพลงราวกับยังมีเรื่องค้างคาใจที่ยังไม่สามารถทำได้หลงเหลืออยู่ ท่อนไม้ใหญ่โผล่พ้นปากเล็กออกมาเหมือนดั่งกับว่าถ้ารดน้ำมันอาจจะเติบโตขึ้นไปได้อีก ภาพชวนสยดสยองนั้นสำหรับคนธรรมดาอาจจะไม่มีใครกล้ามองเลยด้วยซ้ำไป

ร่างสูงนั่งมองอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วจัดการทำความสะอาดมือหญิงสาวด้วยน้ำมันก๊าดเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่หลงเหลือหลักฐานให้สาวมาถึงตัวเขาได้   และไม่ลืมจัดท่าทางการนอนของเธอใหม่ให้อยู่ในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่ง ขาสองข้างหุบเข้าหากัน  เขายืนมองพิจารณาภาพหญิงสาวที่ถูกจัดอย่างลงตัวกับธรรมชาติทั้งต้นไม้ด้านหลังเธอ และต้นไม้เล็กๆข้างๆเธอ เขามองความสวยงามของศิลปะตรงหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินหายไปในความมืดมิด

@ วันรุ่งขึ้น

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!”ฉันทุบหัวตัวเองหลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะฟุบหัวลงกับโต๊ะ แล้วโขกมันลงบนโต๊ะเบาๆ(โขกแรงกลัวเจ็บค่ะ อิอิ)

“ทำไมคิดไม่ออกว้าาาาาา.....” ฉันบ่นกับตัวเองอีกครั้งอย่างหัวเสีย ก่อนจะทุบหัวตัวเองแรงๆเป็นครั้งสุดท้าย

“ทั้งที่ถ่อมาไกลขนาดนี้ทำไมยังคิดไม่ออกอีกวะ” ฉันเงยหน้าขึ้นพูดกับอีกคนที่นั่งมองฉันนิ่ง สายตาบ่งบอกมากมายว่า ‘มันเป็นบ้าอะไร’

“ฉันจะรู้กับแกมั้ยล่ะ”สาวสวยปลายสายตอบกลับมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะทุกครั้งที่มีเรื่องแบบนี้ฉันก็จะโทรหามันเป็นคนแรก

“แล้วแกถ่อไปถึงที่นั่นทำไมวะ ถ่อไปแล้วก็ยังโทรกลับมาหาบ่นให้ฉันฟังอีก”ปลายสายบ่น

“ก็คิดว่าถ้าลองเปลี่ยนบรรยากาศอะไรๆมันอาจจะดีขึ้นไง แต่ก็ไม่เห็นมันจะช่วยอะไรเลย”ฉันพูดก่อนจะเบะปากเหมือนจะร้องไห้ ทำไมถึงคิดอะไรไม่ออกเลย แงๆ

“มันต่างจากเดิมตรงไหนย๊ะ  ฉันก็เห็นแกนั่งอยู่แต่ในห้องเหมือนเดิม”ปลายสายพูดแล้วเดินหายออกไปจากจอก่อนจะกลับมาพร้อมกับถ้วยมาม่าในมือ

“เออจริงด้วย งั้นฉันควรออกไปเดินเที่ยวหรอวะ”ฉันถามไปแต่ในใจก็คิดว่าจะออกไปแน่ๆแล้วล่ะ เผื่อได้ไอเดียอะไรใหม่ๆ

“เออ ลองออกไปเดินๆ ซื้อนู่นนี่บ้าง เผื่อจะเจอผู้ชายหล่อๆแล้วหิ้วกลับมาฝากฉันสักคนสองคน ซู๊ดดด”ปลายสายพูดทีเล่นทีจริง   พร้อมทั้งกินมาม่าไปด้วย เห็นแล้วหิวเลยแฮะ

“เอางั้นก็ดีเหมือนกัน อุตส่าห์ถ่อมาถึงนี้แล้ว ออกไปเที่ยวเล่นให้สนุกไปเลยดีกว่า”ฉันพูดแล้วลุกขึ้นไปหาชุดสำหรับใส่ออกไปข้างนอกทันที

“เออๆ ไปก็ไป ฉันจะได้ทำงานต่อ วันๆคุยแต่กับแก งานการไม่เสร็จกันพอดี”ปลายสายบ่นอุบอิบอีกครั้ง แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ยอมกดปิดวีดีโอ

“จ้าๆ  แม่คนงานยุ่ง ทำงานไปเถอะ ฉันไม่กวนล่ะ บาย จุ๊บๆ”ฉันพูดกับปลายสายก่อนจะส่งจุ๊บให้เป็นการส่งท้าย ก่อนจะปิดหน้าจอออกทันที เมื่อปลายสายตอบกลับมาด้วยบาทาอันบิ๊กเบิ้มเข้ามาเต็มหน้าจอ

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้วฉันก็ออกจากโรงแรมมุ่งหน้ามายังใจกลางกรุงโซลเป็นที่เรียบร้อย และตอนนี้ฉันก็ยืนอยู่เขต CBD หรือเขตเศรษฐกิจในเกาหลีใต้ ที่เต็มไปด้วยแหล่งท่องเที่ยว แหล่งช็อปต่างๆมากมาย ฉันยืนมองผู้คนมากมายที่เดินกันให้ควักทั่วบริเวณ  ทั้งที่ตอนนี้ก็สายแล้วนะ ทำไมคนถึงยังเยอะอยู่เลยล่ะ

ว่าแต่...ฉันจะไปไหนก่อนดี ช็อปปิ้ง  กินข้าว หรือดูหนัง อิอิ มาถึงนี่แล้วก็ต้องเอาให้คุ้มล่ะนะ ก่อนอื่นก็ไปหาอะไรกินก่อนล่ะกัน แล้วค่อยคิดว่าจะเอาไงต่อ

ฉันเลือกเดินเข้าร้านขายอาหารข้างทางร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่ฉันยืนเท่าไหร่ ก่อนจะสั่งอาหารสองสามอย่างมานั่งทาน

หลายๆคนคงสงสัยว่าฉันเป็นใครสินะ? เอาง่ายๆก็นางเองเรื่องนี้ไง หุหุ ^[+++]^ อ๊ะๆ ล้อเล่นค่ะ ฉันเป็นนักเขียนนิยาย(ที่เริ่มหมดไฟ) ชื่อ ซิลลา ชื่ออาจจะแปลกๆหน่อย แต่ฉันก็เป็นคนไทยนะ และเหตุผลที่ฉันถ่อสังขารมาอยู่ที่นี่ ...เกาหลีใต้..ได้นั้น ก็เพราะว่าฉันต้องการจะมาหาไอเดียใหม่ๆสำหรับเขียนนิยายเรื่องต่อไป และที่เลือกเกาหลีก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรยิ่งใหญ่นักหรอก แค่อยากมาเท่านั้นแหละ!

แล้วก็คนที่ฉันวีดีโอคอลหาก็เป็นเพื่อนร่วมงานของฉันบริษัทเดียวกัน แต่เธอไม่ใช่นักเขียนนะ เป็นนักวาดรูปเราสนิทกันได้ยังไงฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ทุกวันนี้ก็เรียกได้ว่าสนิทมากเลยล่ะ ตอนแรกฉันก็ชวนเธอมาด้วยกันแต่เธอบอกต้องส่งงานเร็วๆนี้ก็เลยมาด้วยกันไม่ได้ สุดท้ายฉันก็เลยมาคนเดียวซะเลย และมาจบที่นั่งกินข้าวอยู่คนเดียวเนี่ยแหละ พูดแล้วเศร้า T^T

ตั้งแต่มาถึงจนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปสองวันแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่มีความคิดอะไรใหม่ๆเกี่ยวกับตัวละครของฉันเลย T^T ทำไงดีล่ะ ทำไมเขียนนิยายมันยากแบบนี้นะ

“อะ..อ้าว” ฉันมองจานเปล่าสองสามจานตรงหน้าอย่างงงๆ ทำไมหมดเร็วจังล่ะ ฉันว่าฉันเพิ่งกินไปนิดเดียวเอง โธ่!! เพราะพวกคุณนั่นแหละ ชวนฉันคุยอาหารเลยหมดเร็วเลย -3-  (ฉันเห็นแกพูดอยู่ฝ่ายเดียว ถามคนอ่านมั้ยว่าเขาอยากรู้รึป่าว? :20+)

“อนนี่.....ขอบิบิมบับที่หนึ่งค้า..”ฉันหันไปสั่งข้าวเพิ่มอีกชามเพื่อเติมเต็มท้องที่กำลังหิวโหย จะได้มีแรงเดินหาไอเดียไง

หลังจากสั่งไปได้ไม่นานคุณพี่แม่ค้าคนสวยก็เดินมาเสิร์ฟบิบิมบับ(ข้าวยำเกาหลี)ที่โต๊ะของฉัน และไม่ต้องรอให้เสียเวลา โซ๊ยแหลกจ้า หุหุ

...วันนี้ เวลา**09.00 นาฬิกา ตำรวจพบศพ นางสาวยูริ(นามสมมติ) ถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมบนภูเขาซออิน สภาพศพเต็มไปด้วยเลือดและรอยฟกช้ำมากมาย นอกจากนี้ตำรวจยังพบร่องรอยของการถูกกระทำชำเลาทางเพศอย่างรุนแรง ทางตำรวจคาดว่าสาเหตุอาจเกิดจากความหึงหวงหรือความสัมพันธ์เชิงชู้สาวก็เป็นได้ แม้ว่าตอนนี้ทางตำรวจจะยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ แต่ทางตำรวจมั่นใจว่าจะสามารถจับตัวคนร้ายมาลงโทษได้ในเร็วๆนี้อย่างแน่นอน....

ฉันมองตามเสียงใสที่ดังออกมาจากจอทีวีอย่างสนอกสนใจ ทำไมคนเราถึงฆ่ากันได้นะ แปลกจริง

“โอ๊ย!! ทุกวันนี้ทำไมมันถึงได้น่ากลัวแบบนี้นะ คนรู้จักกันนี่ยิ่งตัวดีเลย ทำไมถึงฆ่ากันได้ลง  โรคจิตขนาดแท้เลยจริงๆเชียว” ป้าวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงดังท่ามกลางลูกค้ามากมายในร้านอย่างไม่เกรงอกเกรงใจใคร ฉันหันไปมองอย่างสนใจอีกครั้ง อย่าว่าแต่คนฆ่ากันแปลกเลย คนธรรมดาก็แปลก ป้าแกมาคนเดียวนะ แล้วแกคุยกับใคร?

“ไอกู มันก็จริงแหละ เดี๋ยวนี้คนเรามันโรคจิตขึ้นทุกวันๆ”ป้าจากโต๊ะข้างๆฉันเสริมขึ้นเหมือนจะพูดโต้ตอบกับป้าคนก่อน เอิ่ม...คนที่นี่เขาคุยกันข้ามโต๊ะเลยเหรอ? แปลกดีแฮะ

“ใช่แล้วๆ ไอ้พวกโรคจิตชอบทำร้ายผู้หญิงนี่มันน่าจะฆ่าทิ้งให้หมด หรือไม่ก็จับไปขังซะ จะได้ไม่ออกมาทำร้ายใครอีก”ป้าคนแรกพูดขึ้นอีก

“นั่นสินะ ทำไมยังปล่อยให้ลอยหน้าลอยตาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้เนอะ”คุณป้าสองคนโต้ตอบกันไปมา

ฉันหันมองป้าสองคนคุยกันจนเมื่อยคอหมดล่ะ ป้าแกก็พูดเกินไปนะฉันว่า ถึงจะโรคจิตแต่ก็เป็นคนเหมือนพวกเรา จะไปกักขังชีวิตพวกเขาทำไม? ใช่ว่าคนโรคจิตทุกคนจะเป็นคนไม่ดีสักหน่อย พวกเขาอาจจะเป็นคนดีกว่าที่เรารู้ก็ได้

ปิ๊ง!!

0[ ]0 ฉันอ้าปากหวอทันทีเมื่อสมองอันชาญฉลาดปิ๊งไอเดียสุดบรรเจิดขึ้นมาได้

.....โรคจิต....

.....โรค..จิต...

..อร้ายยยยยย....โรคจิตแหละ..โรคจิต...

....ผู้ชายโรคจิต...ฮือออออออ...

...ผู้ชายโรคจิต...

...พระเอกเรื่องใหม่ของฉัน...

*จอร์โจเน(Giorgione) จิตรกรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในสมัยเรอเนสซองซ์ของอิตาลี ผู้วาดภาพจิตรกรรมรูปสตรีเปลือยรูปแรก

......................http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/946193729.gif.......................

มาแล้วคร้าาาาาาาาา

เป็นยังไงบ้างคะ แค่ตอนแรกก็โหดซะแล้ว

ไม่รู้ว่าจะมีคนชอบหรือเปล่า?

ไรท์ก็ได้แต่หวังว่าจะมีคนหลอมตัวเข้ามาอ่านบ้างนะ

ยังไงก็ฝากคอมเม้นติชมเป็นกำลังใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00027.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00027.gif

ความคิดเห็น