ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หึง

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หึง
แบบอักษร

ตอนที่19 

 

 

"ได้เวลาทานข้าวทานยาแล้ว" มาคัสเดินมาบอกร่างบางที่นอนกดรีโมททีวีอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย 

 

 

"เบื่อจะแย่อยู่แล้วค่ะ ไมล์กลับบ้านไม่ได้เหรอคะไมล์ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว" 

 

 

"ไม่ได้ ไมล์ยังไม่หายดีทานข้าวซะ" มาคัสลากโต๊ะทานอาหารสำหรับผู้ป่วยที่มีอาหารวางอยู่มาตรงหน้าไมล์ร่า 

 

 

"..." ไมล์ร่าที่ตอนนี้หน้ามุ่ยนั่งนิ่งไม่ยอมทานหน้าหาร 

 

 

"กินข้าว" 

 

 

"มันไม่อร่อยมันจืด" ไมล์ร่าปฏิเสธเบือนหน้าหนี 

 

 

"ไหนบอกว่าจะไม่ดื้อแล้ว?" 

 

 

"..." 

 

 

"เดี๋ยวพี่ป้อน" มาคัสเดินเข้าไปนั่งที่ปลายเตียงก่อนจะตักอาหารมาจ่อที่ปากเล็ก "อ้าปาก" มาคัสสั่ง ไมล์ร่ายอมอ้าปากทานอาหารอย่างว่าง่ายแม้จะต้องฝืนใจทานก็ตาม 

 

 

"อิ่มแล้วค่ะ" 

 

 

"เพิ่งทานไปไม่กี่คำเอง ทานอีกหน่อย" 

 

 

"ไม่เอา ไมล์อิ่มจริงๆ" 

 

 

"ก็ได้ งั้นทานยาซะ" มาคัสหยิบแก้วยาและส่งไปให้ร่างเล็ก ซึ่งเธอก็รับมาและยอมกินอย่างว่าง่าย 

 

 

"ไมล์อยากเข้าห้องน้ำ" 

 

 

"ค่อยๆเดิน" มาคัสพยุงคนตัวเล็กลงจากเตียงก่อนจะเดินลากเสาที่ห้อยกระปุกน้ำเกลือตามเธอไป 

 

 

"ยืนอยู่ทำไมคะ ไมล์จะทำธุระส่วนตัวออกไปสิ" ไมล์ร่าหันมาไล่คนตัวโตที่ยืนอยู่ในห้องน้ำกับเธอ 

 

 

"พี่อยู่ด้วย ถ้าล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร" 

 

 

"จะบ้าเหรอไม่เอา" ไมล์ร่าเบิกตาโตเพราะอึ้งกับคำตอบของเขา 

 

 

"จะอายทำไม ทำเหมือนพี่ไม่เคยเห็น" 

 

 

"ก็..." 

 

 

"อย่าเถียง เร็วๆพี่จะยืนตรงนี้" 

 

 

"งั้นพี่ก็หันหลังไป" มาคัสยอมหันหลังให้ ไมล์ร่าจึงรีบทำธุระส่วนตัวของเธอ "เสร็จแล้วค่ะ" พูดจบไมล์ร่าก็เดินไปล้างมือก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับเขาและกลับไปนอนบนเตียง 

 

 

"งั้นไมล์นอนรอก่อนนะ พี่ขอไปอาบน้ำก่อน" 

 

 

"ค่ะ" ไมล์ร่าตอบในขณะสายตายังจ้องมองรายการทีวีตรงหน้าอยู่ มาคัสเมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไป 

 

 

30 นาทีผ่านไป 

 

 

"ยังไม่นอนอีกเหรอ?" มาคัสเดินออกมาจากห้องน้ำโดยสวมกางเกงนอนขายาวเสื้อยืดสีดำ เขาเดินตรงมาที่โซฟาก่อนจะนั่งลงและเสยผมลวกๆหนึ่งครั้ง "มองอะไร?" มาคัสหันไปถามหญิงสวาที่จ้องมองเขาตั้งแต่เดินออกมาจากห้องน้ำ 

 

 

"เปล่า" ไมล์ร่าล้มตัวนอนลงก่อนจะหันหลังให้ชายหนุ่ม 

 

 

"หึ" มาคัสที่เห็นอย่านั้นก็รู้ดีว่าเธอต้องการอะไร เขาเดินไปล้มตัวนอนบนเตียงผู้ป่วยข้างๆไมล์ร่าพร้อมกับสอดมือเข้าไปโอบกอดที่เอวบาง 

 

 

"หอมจัง" ไมล์ร่ารีบพลิกตัวหันกลับไปซุกที่อกแกร่งเหมือนกับเด็กน้องที่ขาดความอบอุ่น บวกกับกลิ่นกายหอมของคนตัวโตทำให้เธอยิ่งกอดเขาแนบแน่นขึ้น 

 

 

"คงไม่ได้มีอารมณ์กับสถานที่แบบนี้หรอกนะ" 

 

 

"ใครจะหื่นกามขนาดนั้นคะ นี่มันโรงพยาบาลนะ" 

 

 

"..." มาคัสไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ใช้มือลูบหัวคนในอ้อมแขนอย่างเบามือ 

 

 

"ทำไมเงียบไปล่ะคะ" ไมล์ร่าขมวดคิ้วอยางสงสัยที่มาเฟียหนุ่มเงียบไป 

 

 

"รักพี่หรือยัง?" จู่ๆเขาก้ลั่นคำถามนั้นออกมาโดยที่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะถามในเวลาแบบนี้ คนตัวเล็กเงียบไปสักพักก่อนจะพูดออกไปว่า 

 

 

"คิดอย่างไรถึงถามแบบนี้คะ" 

 

 

"หึ เห้อ...พี่ถามไปงั้นๆอะเพื่อจะได้คำตอบ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันทำให้พี่กลัวไปหมด กลัวแบบที่ชีวิตนี้ไม่เคยกลัวอะไรเท่านี้มาก่อน" 

 

 

"..." 

 

 

"กลัวว่าวันหนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่เจออีก" 

 

 

"..." 

 

 

"เมื่อก่อนพี่ใช้ชีวิตโดยที่ไม่สนว่าใครจะรู้สึกอย่างไร ไม่เคยกลัวการสูญเสีย แต่ตั้งแต่ที่พี่ได้ไมล์กลับเข้ามาในชีวิต ไมล์คือสิ่งเดียวที่พี่กลัวว่าจะหายไป" 

 

 

"จากสิ่งที่พี่ทำวันนี้ ลงไปช่วยไมล์อย่างไม่ห่วงชีวิตตัวเองไมล์รู้แล้วค่ะว่าไมล์สำคัญกับพี่แค่ไหน แต่สิ่งที่พี่เคยทำกับไมล์ในอดีตมันยังตามหลอกหลอนไมล์อยู่ ไมล์กลัวว่าจะเจ็บเหมือนเดิม เข้าใจไมล์หน่อยนะคะตอนนี้ไมล์ยังไม่พร้อมกลับไปรักพี่จริงๆ" 

 

 

"พี่เข้าใจ นอนพักผ่อนเถอะดึกมากแล้ว" 

 

 

สองวันต่อมา 

 

 

20.30 น 

 

 

ทุกๆคนร่วมถึงไมล์ร่าต่างกลับมาจากทะเลหลังจากที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสองวัน โดยที่ยังคงปิดเรื่องนี้เป็นความลับกับพ่อแม่เธอ ไมล์ร่ากลับเข้ามายังคอนโดของเธอโดยมีมาคัสตามมาดูแลไม่ห่าง 

 

 

"ดื่มอะไรไหม?" มาคัสถามคนตัวเล็กที่เดินไปหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ 

 

 

"ไม่ค่ะ ขอบคุณค่ะ" ไมล์ร่าหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอมาสไลด์เล่นอย่างสบายใจ 

 

 

"เล่นอะไร" มาคัสที่เพิ่งเดินมาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆถามขึ้น 

 

 

"ดูไอจีคนอื่นค่ะ" 

 

 

"ดูอะไรนักหนามันน่าสนใจกว่าพี่ตรงไหน" มาคัสบ่นก่อนจะยกเท้าวางลงที่โต๊ะหน้าทีวีและยกแขนซ้ายขึ้นพาดที่โซฟา 

 

 

"นางแบบคนนี้สวยจัง เห็นลงในนิตยสารบ่อยๆ" ไมล์ร่ากดเข้าไปส่องโปรไฟล์ของนางแบบคนหนึ่ง 

 

 

ปึก ปึก ปึก 

 

 

"โอ๊ยๆๆ ไมล์เอาหมอนมาฟาดพี่ทำไม?" มาคัสที่กำลังนั่งดูทีวีอุทานออกมาอย่าตกใจเมื่อจู่ๆไมล์ร่าก็ใช้หมอฟาดที่เขาอย่างแรง 

 

 

"หื้ม...แค่หมอนฟาดมันยังน้อยไปสำหรับคนอย่างพี่ นี่แหนะๆ" ไมล์ร่ารัวกำปั้นใสคนตัวโตอย่างไม่ยั้งมือ 

 

 

"โอ๊ย! ดะ เดี๋ยวๆ ยะ หยุดๆ" มาคัสจับแขนเล็กไว้แน่น 

 

 

"อะไร!!!" ไมล์ร่าตะโกนใส่มาคัสด้วยท่าทีที่โมโห 

 

 

"พี่สิต้องถามว่ามันเรื่องอะไร" 

 

 

"เรื่องอะไรหนะเหรอ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!?" ไมล์ร่าหยิบมือถือขึ้นมาพบว่าเป็นรูปมาคัสที่ถ่ายรูปกับนางแบบที่เธอเพิ่งเข้าไปส่อง โดยในรูปเป็นภาพที่ทั้งสองคนกำลังจูบกัน 

 

 

"เอ่อ...คือ" 

 

 

"ว่ายังไง ไมล์ถาม!!!" 

 

 

"ก็แค่คู่นอนเก่าอีกอย่างไม่ได้ติดต่อกันนานแล้วไม่เชื่อดูวันที่ที่อัพรูปสิ" 

 

 

"คู่นอนเก่าเหรอ นี่แหนะๆ" ไมล์ร่าหยิบหมอนขึ้นมาฟาดมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง 

 

 

"โอ๊ยๆๆ พอแล้วไมล์มันนานมาแล้วพี่ลืมไปแล้ว" 

 

 

"เพราะพี่เจ้าชู้แบบนี้ไงไมล์ถึงไม่กล้ากลับไปรักพี่ ไมล์จะต้องเห็นภาพพี่นอนกับใครต่อใครอีกกี่คน ตอบ!!!" 

 

 

"พะ พี่จำไม่ได้มันเยอะ" 

 

 

"พี่มาคัส!!!" 

 

 

"มันเป็นอดีตใจเย็นๆก่อนแต่ตอนนี้พี่ไม่มีใครแล้วจริงๆ" 

 

 

"แน่นะ!?" 

 

 

"แน่สิ" 

 

 

"ถ้าไมล์รู้ทีหลังนะไมล์จะเฉือนเป็ดน้อยของพี่แล้วโยนให้หมากินคอยดู!!!" 

 

 

"จะไปไหน" 

 

 

"อาบน้ำ!" ไมล์ร่าเดินกระทืบเท้าเข้าไปในห้องนอนอย่างหงุดหงิดเรียกเสียงหัวเราะของมาคัสที่จ้องมองการกระทำของหญิงสาวอยู่ไม่ยาก 

 

 

"หึหึหึ เด็กน้อย" มาคัสส่ายหน้าให้ความขี้โมโหของเธอก่อนจะหยิบรีโมททีวีมาเปิด 

 

 

 

 

 

**************************************** 

 

ไม่รักนะแต่หึง 555 หึงแรงสะด้วยความเจ้าชู้ของอิพี่ก็ไม่เคยปราณี โถ่ๆๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว