facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ใช่เธอหรือเปล่า

ชื่อตอน : ใช่เธอหรือเปล่า

คำค้น : พิมพ์นภา โซ่รักคล้องใจ ผู้ชายเลว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใช่เธอหรือเปล่า
แบบอักษร

9 ใช่เธอหรือเปล่า 

Talk Time

สามเดือนผ่านไป.......

ผมนั่งก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารของบริษัทที่วางกองอยู่ล้นบนโต๊ะทำงาน ตอนนี้ผมยังเรียนไม่จบหรอกแต่ก็ใกล้แล้วช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมออกฝึกงานซึ่งสถานที่ที่ผมใช้ในการฝึกงานก็ไม่ใช่ที่ไหนก็เป็นบริษัทของพ่อผมเองนี่แหละ แต่นั้นมันก็ไม่ใช่ปัญหาของผมสักเท่าไหร่หรอกแต่ปัญหาของผมก็คือคู่หมั้นของผมนี่แหละเพราะหลังจากที่เธอได้หมั้นหมายกับผมแล้วเธอก็เล่นเข้าออกห้องทำงานผมเป็นว่าเล่นจนผมไม่มีสมาธิในการทำงานเลย

“ธามข๋า เกศคิดถึงคุณจังเลยคะ”

นั้นไง ผมพูดถึงเธอยังไม่ทันขาดคำเธอก็มาซะล่ะ แล้วทุกคนรู้ไหมว่าเธอเพิ่งจะห่างจากผมไปได้ไม่กี่ชั่วโมงเองเธอก็กลับมาพร้อมกับบอกคิดถึงผม ตอนแรกเธอก็ไม่ได้อะไรกับผมขนาดนี้หรอกแต่หลังจากที่เธอหมั้นกับผมแล้วเท่านั้นแหละ เธอก็เอาแต่ตามผมไปทุกที่พูดง่ายๆก็คือติดผมเป็นปลิงเลย ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหนต้องมีเธออยู่ที่นั้นด้วย

“นี่คุณเพิ่งห่างจากผมไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะ” ผมละจากเอกสารแล้วเงยหน้าขึ้นไปพูดกับเธอ

“ก็เกศคิดถึงคุณจริงๆนิคะ” พูดพร้อมกับเดินมากอดคอผมจากด้านหลัง

“คุณออกไปจากตัวผมได้มั้ยเกศ ผมจะทำงาน” ผมบอกเธอแล้วก็เซ็นเอกสารต่อโดยไม่สนใจเธอ

“แต่ละวันคุณก็เอาแต่ทำงานทำงานนี่คุณไม่คิดจะสนใจเกศเลยหรอคะ” เธอพูดพร้อมเอามือที่กอดคอผมออกแล้วเดินไปนั่งเอาขาไขว้กันที่โซฟาและทำหน้าหงิกหน้างอใส่ผม

“คุณก็มาหาผมอยู่ทุกวันผมก็ไม่ได้ห้ามให้คุณมาหาผมแล้วผมไม่สนใจคุณยังไง” พูดทั้งๆที่ยังก้มหน้าเซ็นเอกสารอยู่

“ใจคุณก็จะให้เกศอยู่กับคุณแค่ในห้องบ้าๆนี้หรอคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ

“ถ้าคุณไม่อยากอยู่คุณก็ออกไปเดินห้างอย่างที่คุณเคยทำสิ”

“ธาม!! นี่คุณไม่เข้าใจในความหมายที่เกศพูดหรอคะ” เธอเริ่มพูดเสียงดังใส่ผม จากนั้นก็เดินกระทืบเท้ามาหาผมและเอามือตบลงไปที่โต๊ะของผม

ปั๊ก!

“เกศต้องการให้คุณไปกับเกศไม่ใช่คุณให้เกศไปคนเดียว”

“แต่ผมทำงานอยู่คุณไม่เห็นหรอเกศ” ผมเงยหน้าขึ้นบอกเธอด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดและไม่พอใจเธอ

“สรุปไม่ว่ายังไงคุณก็จะไม่ไปกับเกศใช่มั้ยคะ”

ผมไม่ตอบอะไรเธอและก้มหน้าลงไปทำงานของตัวเองต่อซึ่งเธอก็คงน่าจะพอรู้แล้วนะว่าคำตอบของผมคืออะไร เพราะชีวิตของผมนอกจากพ่อกับแม่แล้วก็ไม่มีใครที่สามารถจะมาสั่งผมได้แม้แต่แม่ของลูกผมก็ตาม

 

@ห้างสรรพสินค้าแถวกรุงเทพมหานคร

“ธามข๋า คุณว่าชุดนี้เหมาะกับเกศไหมคะ” เกศเอาชุดนอนเซ็กซี่มาทาบบนตัวของตนเองให้ผมดู

ทุกคนคงงงใช่มั้ยล่ะว่าทำไมผมถึงได้มาอยู่ที่นี้กับเธอก็เพราะเธอเล่นขู่ผมนะสิว่าถ้าผมไม่พาเธอมาห้างหรือไม่ยอมมากับเธอ เธอจะโทรฟ้องพ่อของผมและทุกคนคงรู้นะว่าถ้าผมรู้เรื่องแล้วท่านจะทำยังไงก็เหตุผลเดียวกันที่ผมยอมหมั้นกับเธอนี่แหละ

“ชุดไหนก็เหมาะกับคุณทั้งนั้นแหละคุณรีบซื้อเถอะจะได้รีบกลับผมมีงานเยอะที่ต้องทำ”  

“นี่ธามคะ ไหนๆคุณก็มาแล้วคุณช่วยทิ้งเรื่องงานออกจากหัวคุณได้มั้ย คุณรู้มั้ยที่ฉันบอกเลิกแฟนเก่าไปแล้วมาหาคุณก็เพราะเขาเอาแต่ทำงานไม่มีเวลาให้ฉันเหมือนกับคุณนี่แหละ!” เธอพูดตะคอกใส่ผมแต่ไม่ได้เสียงกังอะไรมากหนัก

“งั้นคุณก็บอกเลิกผมเหมือนที่คุณบอกเลิกแฟนเก่าคุณไปซะสิ” ผมพูดตอกกลับเธอไป

“หึ ดูเหมือนคุณจะอยากถอนหมั้นกับฉันซะเหลือเกินนะ ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าอะไรที่เป็นเหตุทำให้คุณอยากถอนหมั้นและไม่สนใจฉันขนาดนี้” เธอเดินเข้ามาพูดใกล้ๆหน้าและจ้องเข้ามาในสายตาของผม

“ผมไม่ได้ชอบและรักคุณไง นี่แหละคือเหตุผลของผม” พอผมพูดจบผมก็เดินถอยหลังออกห่างจากเธอหนึ่งก้าว

“คุณรีบไปลองชุดของคุณเถอะผมจะยืนรออยู่ตรงนี้แหละ”

เธอทำเสียงหงุดหงิดและโมโหผมพร้อมกับหันหลังเดินกระแทกเท้าเข้าไปในร้านเสื้อผ้าเหมือนเดิม และในขณะที่ผมยืนรอเกศรินร์เลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่นั้นสายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเธอน่าจะกำลังท้องเพราะดูทรงแล้วท้องของเธอโตมากอย่างกับคนท้อง

มองจากรูปร่างผิวพรรณและลักษณะของเธอแล้วคับคล้ายคับคลาเหมือนกับพิมพ์นภามากแต่ผมไม่แน่ใจว่าใช่เธอจริงๆหรือเปล่าเพราะเธอมากับผู้ชายคนหนึ่งท่าทางหล่อเหลาเอาการเหมือนกันแต่งตัวดูดีมีภูมิฐาน ผมยืนมองไปที่พวกเขาสองคนที่กำลังยืนเลือกซื้อเสื้อผ้าของใช้เด็กอยู่นานสองนาน เพื่อเช็คว่าเธอคนนั้นใช่พิมพ์นภาจริงๆหรือเปล่า

“คุณมองอะไรอยู่หรอคะ”

ผมสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเกศเธอเขาทักผมที่กำลังตั้งใจยืนมองสองคนนั้นอยู่ ผมรีบหันไปปฏิเสธเธอและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เปล่า ซื้อเสร็จแล้วใช่มั้ยจะได้กลับกันสักที” ผมพูดถามเธอเมื่อเห็นว่าพนักงานกำลังคิดเงินให้เธอ

“เสร็จแล้วค่ะ เหลือแค่จ่ายเงิน” เธอพูดโดยที่สายตายังคงจ้องจับผิดผมอยู่

“อืม”

“งั้นเกศไปจ่ายเงินค่าเสื้อผ้าก่อนนะคะ” แล้วเธอก็เดินกลับไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์พนักงาน

ในระหว่างที่ผมกำลังยืนรอเกศจ่ายเงินอยู่นั้นสายตาของผมก็ยังคงจ้องมองไปที่ผู้หญิงและผู้ชายสองคนนั้นอยู่ และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาสองคนกำลังเดินเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“ธามคะ ไปกันเถอะคะเกศซื้อของเสร็จแล้ว”

“เกศ คุณอยากกินอะไรไหม” ผมเอ่ยถามเกศโดยที่สายตายังคงมองไปที่สองคนนั้นอยู่

“ไม่อะคะ พอดีเกศยังไม่หิว.....”

“แต่ผมหิว ไปกินข้าวกันเถอะเดี่ยวผมเลี้ยง” ผมไม่รอให้เกศเธอได้ตอบอะไรผมก็เดินมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารที่พวกเขาสองคนนั้นเข้าไปเมื่อครู่ทันที

“อ้าว ธามคะ! รอเกศด้วยสิ!”

 

@ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

และตอนนี้ผมกับเกศก็ได้เข้ามานั่งอยู่บนโต๊ะอาหารของร้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมเลือกนั่งโต๊ะที่ไม่ห่างจากโต๊ะของพวกเขาสองคนสักเท่าไหร่เพื่อที่ผมจะได้มองเห็นพวกเขาสองคนได้ไม่คาดสายตาและตอนนี้ผมก็เริ่มจะหมั่นใจแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นต้องใช่พิมพ์นภาแฟนเก่าหรือคนรักเก่าของผมแน่นอน

“เมนูอาหารค่ะ ลูกค้ารับเป็นเมนูอะไรดีคะ” พนักงานทางร้านเข้ามาบริการ

“คุณอยากกินอะไรคุณสั่งได้เลยนะ” หลังจากที่ผมรับรายงานเมนูอาหารมาผมก็ยื่นไปให้เกศเขาเป็นคนสั่ง ในระหว่างที่อยู่ในร้านผมต้องพยายามทำตัวเป็นปกติเพื่อที่เกศเขาจะได้ไม่ต้องสงสัย

“แล้วคุณไม่สั่งหรอคะคุณบ่นหิวไม่ใช่หรอทำไม...”

“ก็ผมอยากให้คุณสั่งไงผมอยากกินเหมือนคุณ” ผมพูดกับเกศและพยายามมองไปที่พิมพ์นภาเป็นระยะ

และในขณะที่ผมกำลังนั่งรอให้เกศสั่งอาหารอยู่นั้นผมก็มองไปเห็นว่าพิมพ์เธอกำลังลุกออกจากโต๊ะอาหารและดูเหมือนว่าเธอน่าจะไปเข้าห้องน้ำเพราะผมเห็นเธอเดินไปคนเดียว ผมไม่รอช้าที่จะตามเธอไปเพื่อที่จะได้ไปดูด้วยตาตนเองว่าใช่เธอจริงๆอย่างที่ผมคิดไว้ไหม

“เกศ เดี่ยวคุณสั่งอาหารไปก่อนนะผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” พอผมบอกเกศเสร็จผมก็รีบลุกเดินตามเธอไปอย่างรวดเร็วทันที

 

ตอนหน้าจะเกิดอะไรขึ้น!! ระหว่างธามและพิมพ์นภารอติดตามกันนะคะเดี่ยวพรุ่งนี้ไรท์จะมาต่อให้คะ 

********************************** 

ความคิดเห็น