ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

ดี๊~ดี้~ดรี~ดี~

 

เสียงไพเราะของไวโอลินดังแว่วไปทั่วคฤหาสน์หรูพาให้ผู้ที่กำลังปฎิบัติงานของตนถึงกับพร้อมใจกันหยุดชะงักนิ่งหลับตาฟัง

 

ภายในห้องสีขาวสะอาดตาที่รวบรวมเครื่องดนตรีมากมายหลากหลายไว้ด้วยกัน กระแสลมอ่อนพัดพากลีบมวลดอกไม้เข้ามาผ่านบานหน้าต่างที่ถูกเปิดไว้

 

ผ้าม่านสีขาวปลิวไสวเล็กน้อยหยอกล้อกับสายลม เด็กน้อยในเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมกางเกงขาสั้นสีดำกำลังหลับตาซึมซับเสียงเพลงจากเครื่องดนตรีที่อยู่ในมือ เรียวนิ้วเล็กจับที่สีไวโอลินพร้อมออกแรงสีจนกลายเป็นบทเพลงชวนหลงไหล

 

ด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลายรวมทั้งกิริยาบทที่แสดงออกมาอย่างสง่างามทำให้สองบอดี้การ์ดหนุ่มที่ตามอารักขาถึงกับตกอยู่ในภวังค์ราวต้องมนต์สะกด

 

ผมสีเงินถูกปล่อยยาวสยายกลางแผ่นหลังเล็กพร้อมแสงแดดอ่อนๆที่ส่องลงมา ชั่งเป็นภาพที่งดงามเกินคำบรรยาย

 

ดรือ~~~

 

" เลิกมองได้แล้วมั้งฮะ " เสียงใสดังแว่วเข้ามาในห้วงความคิดของบอดี้การ์ดหนุ่มทั้งสอง ถึงแม้ว่าตนจะเล่นเพลงจบแล้วก็ตามแต่ดูเหมือนว่าบุคคลที่อยู่ด้วยกันจะยังคงจมอยู่กับภวังค์แห่งความฝัน

 

" อะ! ขอโทษครับ..." เมื่อรู้ตัวทั้งสองก็ก้มหน้าขอโทษทันที ใบหน้าที่แดงซ่านของสองผู้ติดตามเรียกรอยยิ้มเล็กให้ปรากฏ

 

" ก็คุณหนูออกจะงดงามขนาดนั้น ยิ่งตอนเล่นดนตรีด้วยแล้ว...." ฟรังเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่ คุณหนูของพวกเขาไม่ว่าจะทำอะไรก็งดงามไปหมด เป็นความงดงามที่สูงส่ง สง่า ลํ้าค้า ไร้ที่ติ ไม่ว่าใครที่ได้เห็นต่างก็ไม่อาจละสายตาได้ แค่พวกเขาอยู่ใกล้ๆได้ก็ต้องทำใจไม่น้อยในการสู่หน้างามนี้

 

" ใช่ครับ ขนาดไม่มีคนสอนคุณหนูยังเก่งขนาดนี้เลย " เจค บอดี้การ์ดหนุ่มที่ผมเคยทิ้งไว้ที่ร้านขนมเอ่ยเสริมรุ่นพี่ของตน

 

" งั้นหรอ " ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินออกไปนั่งดื่มชาที่ริมระเบียง ทุกคนในคฤหาสน์นี้รู้ว่าผมเก่งเรื่องการเล่นดนตรีตอนแรกคุณป๊ะป๋าก็ถามเหมือนกันว่าไปฝึกมาจากไหนแต่จะให้บอกได้ไงว่าฝึกตอนอายุสิบห้า เลยจำใจบอกไปว่าเห็นในวิดีโอการแสดงของลุงซินที่คุณแม่เก็บเอาไว้เลยมาลองฝึกดู เลยทำให้ทั้งสไตล์การเล่นหรือวิธีเล่นเหมือนกันราวกับตัวจริงมาเล่นเอง ถึงจะกะด้างปากไปหน่อยที่เรียกตัวเองว่าลุงก็เถอะแต่....ช่างเถอะผมใส่ใจซะที่ไหนจริงไหม

 

หลังจากที่เมื่อสองวันก่อนผมได้ไปออกกำลังกาย?ย่อมขนมพอสมควรแล้วก็กลับมาคฤหาสน์พร้อมหลับคาอกคุณป๊ะป๋า วันต่อมาจึงรู้ว่าตัวเองถูกกักบริเวณหนึ่งสัปดาห์เพื่อไม่ให้ไปสร้างเรื่องที่ไหน พร้อม เจคหนุ่มผู้ถูกผมทิ้งไว้ในร้านขนมพ่วงติดมาด้วยอีกหนึ่งคน

 

เฮ้อ~.......

 

บรรยากาศที่เงียบสงบชวนผ่อนคลายทำให้เหมาะแต่การนั่งจิบชาฟังเสียงธรรมชาติเล่น จะว่าความจริงถ้าผมไม่ใช่เป็นคนชอบเรื่องสนุกผมก็เป็นอีกหนึ่งคนที่รักความสงบ?เป็นชีวิตจิตใจเลยก็ว่าได้ ใช้ชีวิตอยู่กับตัวเอง อ่านหนังสือ เล่นดนตรี ทำขนม เล่นหุ้น นอนเล่น ฝึกบ้างเป็นบางครั้ง หรือถ้ามีงานที่ถูกโยน?มาให้ก็ทำพร้อมเรียกค่าจ่างเล็กๆน้อยๆเป็นการตอบแทนแค่นั้น จะพูดกันตามตรงผมก็เป็นพวกไม่สนโลกเลยก็ว่าได้ ไม่สน ไม่แคร์ อะไรที่ไม่ใส่ใจหรือไม่อยากจำก็จะถูกสมองลบทิ้งโดยอัตโนมัติ ส่วนอะไรที่สนใจก็อย่าหวังว่าจะรอด

 

หลังจิบน้ำชาไปกว่าครึ่งร่างเล็กก็ลุกขึ้นเดินกลับห้องของตนพร้อมสองผู้ติดตาม ร่างเล็กตรงเข้าห้องน้ำชำระร่างกายพร้อมออกมาด้วยเสื้อกล้ามสีดำด้านในและเสื้อยืดคอกว้างที่เกือบถึงหัวไหล่สีน้ำเงินด้านนอก กางเกงขายาวสีดำพร้อมรองเท้าสีเดียวกันวันนี้ถ้าจะให้พูดก็คงเป็นการแต่งตัวที่ต่างไปจากปกตินิดหน่อยด้วยเพราะแต่งตามอารมณ์...

 

ริบบิ้นสีดำถูกจับมัดก่อนจะเดินออกจากห้องขอตนไปยังอีกห้องที่อยู่สุดทางเดิน

 

ก๊อกๆๆ แกร๊ก

 

ไม่รอให้เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตร่างเล็กก็เปิดประตูเข้าไปทันที

 

" จะเคาะทำไมถ้าไม่รอให้อนุญาต " เสียงทุ้มเอ่ยพลางเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารขึ้นมองผู้บุกรุกพร้อมรอยยิ้มอ่อน

 

" ผมเคาะพอเป็นมารยาทฮะ " เสียงนิ่งเอ่ยตอบแต่กลับเรียกรอยยิ้มจากผู้เป็นพ่อได้มากขึ้น ก่อนร่างเล็กแสนบอบบาง?จะปีนขึ้นไปนั่งลงบนตักแกร่งของผู้เป็นพ่อเรียกให้คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ....จะมาไม้ไหน?

 

เจ้าของตักแกร่งก้มหน้ามองลูกชายที่รักอย่างคิดไม่ตก ทางด้านร่างเล็กก็เพียงแอบยิ้มมุมปากพร้อมมือที่เอื้อมไปหยิบเอกสารของผู้เป็นพ่อมาอ่านเงียบๆ

 

เอเดน ปล่อยให้ลูกน้อยนั่งบนตักนิ่งๆพลางก้มหน้าทำงานต่อแต่ก็ไม่วายเหลือบมองเด็กน้อยเป็นระยะ

 

เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมงที่ทั้งสองไม่ลุกจากที่จนในที่สุด

 

" ป๊ะป๋า..." เสียงใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ

 

" ครับ " เสียงทุ้มเอ่ยรับก่อนเงยหน้ามองผู้เป็นลูกที่ตอนนี้ก้มหน้าก้มตาอยู่

 

" น้องเรนเบื่อ... " ร่างสูงยกยิ้มเล็กน้อย น้องเรนจะอ้อนให้เขาปล่อยไปเที่ยวล่ะสิท่า

 

" ถ้าเบื่อ ก็หาอะไรมาทำสิครับ " ผู้เป็นป๊ะป๋าตอบอย่างรู้ทักความคิด

 

" ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วหนิฮะ " เสียงเง้างอนดังขึ้นจากปากเล็กที่ก้มหน้าอยู่ ถ้าเป็นคนอื่นมาได้ยินคงอดไม่ได้ที่จะทำตามคำขอ หากเป็นปกติเขาเองก็คงทำตามคำขอของน้องเรนแต่เพราะเมื่อสองวันก่อนมันทำให้เขารู้ว่าน้องเรนชอบทำอะไรที่เสี่ยงอันตราย เลยอยากให้อยู่นิ่งๆบ้าง

 

" ก็อ่านหนังสือ? "

 

" หมดแล้ว "

 

" เล่นดนตรี? "

 

" พึ่งเล่นไป "

 

" ทำขนม? "

 

" เต็มห้องครัว "

 

" เล่นหุ้น ฝึกซ้อม? "

 

" ขี้เกียจ "

 

นี่จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม?

 

" ป๊ะป๋า...." เสียงเล็กเอ่ยขึ้นอีกจนอดไม่ได้ที่จะก้มลงมอง

 

" หืม? " คิ้วเข้มเลิกขึ้นอีกครั้งก่อนจะตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของลูกน้อย

 

" น้องเรนไปไม่ได้จริงหรอ?..." ร่างเล็กลุกขึ้นจากตักปีนขึ้นกอดคอแกร่งพร้อมซุกใบหน้าเข้ากับบ่ากว้าง

 

" น้องเรนครับ...งอนป๊ะป๋าหรอ? " เสียงทุ้มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดพร้อมจับใบหน้าเล็กให้เงยขึ้นจากบ่าของตน แต่แล้วก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อมองเห็นหยาดน้ำสีใสคลออยู่ในดวงตาเล็ก เหมือนหัวใจผู้เป็นพ่อถูกบีบเข้าอย่างจัง น้องเรน...กำลังเสียใจ

 

" ไม่ร้องนะครับเด็กดี...ไม่ร้องนะ...ป๊ะป๋าขอโทษครับ...เด็กดี..." ร่างสูงจับผู้เป็นลูกเข้ามากอดพลางลูบหลังราวเด็กๆ ก่อนจะให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาคุยกัน

 

" น้องเรนไม่ได้ร้องสักหน่อย..."

 

" ที่ป๊ะป๋าไม่ให้น้องเรนออกไปข้างนอก น้องเรนคงรู้สาเหตุใช่ไหมครับ " ร่างเล็กพยักหน้ารับ ใช่เขารู้ และรู้ด้วยว่าคุณป๊ะป๋าเป็นห่วงเขาแค่ไหน ถึงแม้จะเก่งยังไงแต่ก็ต้องมีพลาดพลั้ง การออกกำลังเมื่อสองวันก่อนก็เป็นสัญญาณบอกอย่างดีว่าร่างกายของเขายังไม่พร้อมสักเท่าไหร่ ทั้งกำลัง ความเร็ว หรือความเฉียบคม ตัวเขาในร่างนี้ยังห่างชั้นกับร่างที่แล้วมาก คงไม่แปลกที่สักวันจะพลาดท่า แต่...ก็นะ

 

" ป๊ะป๋า...." เสียงเล็กดังขึ้นอีกครั้งก่อนเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อ พร้อมส่งสายตาที่มีหยาดน้ำสีใสคลอจ้องมองอีกฝ่าย

 

" เฮ้อ~ ก็ได้ครับ แต่ห้ามฝืนตัวเองนะ เข้าใจไหม? " ร่างสูงเอ่ยอย่างจำยอม ไม่ว่ายังไงเขาก็แพ้ลูกนี้อยู่ดี

 

" จริงหรอฮะ ขอบคุณฮะป๊ะป๋า จุ๊บ~ " เสียงใสฉายแววดีใจพร้อมจุ๊บแก้มของผู้เป็นพ่ออย่างขอบคุณ

 

" นี่ป๊ะป๋า...ผมหน่ะ...ไม่ได้ร้องสักหน่อย ฮึฮึ " ร่างเล็กลงจากตักแกร่งตรงไปยังประตูพร้อมปาดน้ำสีใสออกจากหางตาพลางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยพาให้ผู้เป็นพ่อถึงกับขมวดคิ้วฉงน

 

" เป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่พูดแล้วไม่คืนคำ นะ..ครับ " ร่างเล็กเว้นจังหวะการพูดราวหยอกล้อก่อนขยิบตาซ้ายให้ผู้ที่นั่งมึนงงอยู่บนเก้าอี้แล้วเดินออกไป

 

หลังออกจากห้องคุณป๊ะป๋าได้แล้วก็เดินตรงไปยังชั้นล่างของคฤหาสน์ท่ามกลางความแปลกใจของสองผู้ติดตาม

 

" ฟรัง เจค ออกรถหน่อย ผมจะไปร้านหนังสือ "

 

" แต่นายท่าน...." ฟรังเอ่ยอย่างลังเลก็นายท่านยังไม่ให้คุณหนูไปไหนนี่น่า

 

" เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ไปได้แล้ว " เมื่อเห็นผู้เป็นคุณหนูตอบอย่างมั่นใจก็พาให้ทั้งสองแปลกใจกันยิ่งขึ้น คุณหนูใช้วิธีไหนกันถึงสามารถเปลี่ยนใจนายท่านได้ แต่ก็ต้องเก็บความคิดมากมายไว้แล้วเอ่ยตอบ

 

" ครับ "

 

หลังออกรถพ้นประตูคฤหาสน์ใหญ่ร่างเล็กก็เอื้อมมือไปหยิบสิ่งของบางอย่างที่เป็นตัวแปลสำคัญต่อเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่ก็ต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อของสิ่งนั้นหายไป

 

' แย่จริง~ เผลอทำตกไว้ที่ห้องคุณป๊ะป๋าแน่เลย ฮึฮึฮึ ' ถึงจะเป็นของที่ไม่ควรให้อีกฝ่ายเห็น แต่ร่างเล็กก็อดยิ้มและหัวเราะในใจไม่ได้ ถ้าคุณป๊ะป๋ารู้จะเป็นยังไงน่า~...อิอิ

 

 

 

 

 

เฮ้อ~ พรึ่บ

 

ร่างสูงถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนแต่แล้วก็ต้องชะงัดเท้ากลับเมื่อปลายเท้าเผลอเหยียบโดนอะไรบางอย่าง

 

หืม?

 

คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างพิจารณาก่อนก้มลงหยิบสิ่งที่อยู่ปลายเท้าปรากฎเป็นขวดแก้วเล็กๆที่ด้านในบรรจุหยดนํ้าที่เหลืออยู่เล็กน้อย พลันสมองเริ่มคิดวิเคราะห์อย่างรวดเร็วก่อนจะนึกไปถึงคำพูดของน้องเรน

 

' น้องเรนไม่ได้ร้องสักหน่อย....' งั้นสินะ หึหึ

 

ถึงจะรู้ว่าโดนหลอกเข้าแล้วแต่ร่างสูงกลับยกยิ้มอย่างชอบใจ ใส่นํ้าตาปลอมในตอนที่กอดคอเขางั้นหรอ ถึงจะรู้ความจริงแล้วแต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ด้วยคำที่ได้ดักเขาเอาไว้ก็เหมือนเป็นนัยว่าพูดแล้วห้ามคืนคำ หึ แสบใช่เล่น เป็นเด็กที่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ

 

 

 

..............................................................

 

มาแล้วค่าา ขอโทษที่มาช้านะคะ หวังว่าทุกท่านจะไม่ทิ้งกันนะ เพราะไรท์จะเขียนสดแต่งสด แล้วก็ลงเลยค่ะ ไม่มีแบบร่างใดๆทั้งสิ้นนะ

 

ตอนนี้ก็จะแสดงความร้ายของน้องเรนเราเล็ๆน้อยๆ พอเป็นพิธีนะคะ ความมารยาร้อยเล่มเกวียนนี่ขนาดคุณป๊ะป๋าของเรายังยอมศิโรราบเลยยย แล้วแบบนี้สี่หนุ่มของเราจะไหวไหมคะเนี่ย~

 

 

ยังไงก็ฝากเป็นกำลังใจให้กับเหล่าสี่หนุ่ม หนึ่งคุณพ่อ และเหล่าผู้ร่วมเคราะห์กรรมทั้งหลายด้วยนะคะ

 

ตอนหน้าจะมีใครโพล่มาก็อย่าลืมติดตามน้า

 

ฝากติดตาม คอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

 

รักทุกท่าน......จากไรท์

 

ยังไงไรท์ก็เป็นนักเขียนมือใหม่ ฝากทุกท่านช่วยชี้แนะด้วยนะคะ

 

เนื้อหาของเรื่องจะไปเร็วสักหน่อยเนื่องจากไรท์อยากในน้องโตไวๆ อะไรๆมันจะได้สะดวกขึ้นนะคะ

 

ความคิดเห็น