ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

จานขนมหลายจานวางเรียงซ้อนกันอยู่บนโต๊ะเนื้อดีในร้านขนมชื่อดังของห้างสรรพสินค้าใหญ่ แสดงให้เห็นถึงเวลาที่ผ่านเลยมาได้สักพักแล้วที่ร่างเล็กยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

 

ใบหน้าสวยถูกประคองด้วยมือของตนที่เท้าแขนลงกับโต๊ะ ขณะที่นัยน์ตาสีแปลกเลื่อนขึ้นจ้องมองบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างเอือมระอาพาให้ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าคนที่จะเข้ามาอยู่ใน โรเซนไฮซ์ ได้เขาวัดกันที่คุณภาพหรือหน้าตากันแน่ เพราะจากที่เห็นๆมาแม้แต่คนเก็บขยะในคฤหาสน์หน้าตาอย่างกับนายแบบระดับประเทศ ยิ่งฝีมือแล้วไม่ต้องพูดถึง รองเท้าแตะธรรมดาก็สามารถกลายเป็นอาวุธสังหารได้ภายในชั่วพริบตา ความคิดสร้างสรรค์และพรสวรรค์ในการสรรหาเลือกใช้ของพวกเขาน่ายกย่องจริงๆ

 

ร่างเล็กลุกขึ้นจากเบาะหนาเพราะเหมือนว่านํ้าที่กินไปกว่าสองแก้วจะทำฤทธิ์ ด้านบอดี้การ์ดหนุ่มเมื่อเห็นผู้เป็นคุณหนูลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินออกไปก็ไหวตัวจะเดินตาม แต่กลับถูกสายตาเรียบนิ่งปรามไว้ก่อน

 

" ผมแค่จะไปเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องตามมา "

 

" ครับ "

 

เมื่อออกมาจากร้านร่างเล็กก็ตรงไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ใกล้กัน ก่อนจะเข้าไปทำธุระส่วนตัว ใช้เวลาไม่นานความสบายตัวก็กลับมาอีกครั้ง

 

" เฮ้! มึงว่างานนี้จะสำเร็จไหมว่ะ? " ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะเปิดประตูออกจากห้องน้ำด้านในสุด เสียงผู้มาใหม่ที่อยู่อีกด้านของประตูก็ดังขึ้น ทำให้ตนต้องรีบเก็บเสียงทุกอย่างราวไร้ตัวตน เพื่อแอบฟัง ความจริงจะไม่สนใจก็ได้หากเสียงนั้นไม่ใช่เสียงเดียวกับในสายโทรศัพท์เมื่อเช้า

 

" เอาจริงๆกูก็หวั่นๆว่ะ นั้นมันหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่เลยนะเว้ย! " เสียงแหลมของชายอีกคนตอบเพื่อนที่มาด้วยกัน

 

" แต่นายวางแผนเอาไว้ดีแล้ว แถมวางกับดักอีกเพียบ กูว่างานนี้มันเละแน่! " ชายคู่สนทนาเอ่ยอย่างหนักแน่น ทั้งระเบิด ทั้งมือปืนที่ซุ้มอยู่ จะพลาดได้ไง!

 

" ถึงอย่างงั้นก็เถอะ จะประมาณไม่ได้ ตอนนี้เรากำลังท้าทายอำนาจตระกูลใหญ่อยู่! "

 

" แล้วไงวะ ตระกูลใหญ่ก็คนเหมือนกันล่ะน่า ถ้ามันรอดไปช่วยหลานมันได้ก็ให้มันรู้ไป! ฮ่าฮ่าฮ่า " เสียงหัวเราะดังลั่นห้องน้ำอย่างไม่นึกเกรงใจ

 

" นั่นสินะ ยังไงก็คนเหมือนกัน ทีนี้เราก็จะได้ขึ้นเป็นใหญ่สักที ฮ่าฮ่าฮ่า " จากตอนแรกที่ยังนึกหวั่นแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะดังลั่นเช่นกัน พาให้ร่างเล็กต้องชักสีหน้าไม่พอใจ แหกปากอยู่ได้น่ารำคาญ!

 

" ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็คงดี "

 

" จะมีได้ไง! ไปๆ ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว "

 

" นั่นสิ ไปๆ "

 

แกร๊ก

 

ทันทีที่เสียงหนวกหูจบลงร่างเล็กเปิดประตูออกมามองตามเงาหลังของผู้ที่เดินจากไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง พร้อมริมฝีปากบางที่แสยะยิ้มร้ายออกมาก

 

" ผมนี่แหละความผิดพลาดของพวกคุณ กล้าดียังไงถึงทำให้ผมรำคาญ "

 

หลังออกจากห้องน้ำร่างเล็กเดินตามร่างสูงของทั้งสองคนไปโดยทิ้งบอดี้การ์ดหน้าใสไว้ในร้านขนม ขาเล็กก้าวเท้าตามเรียกได้ว่าไร้การซ่อนตัวหรือทิ้งระยะห่าง แต่เป็นการเดินตามหลังต่อยๆแต่ทว่า เป็นการเดินที่.......ไร้ตัวตน

 

เมื่อมาถึงรถร่างเล็กรอในขณะที่ร่างสูงปลดล็อคก็พาตัวเองเข้าไปส่วนท้ายของรถลงมือปิดอย่างเงียบเชียบในตอนที่รถเคลื่อนตัวออกไป

 

ความเร็วของเครื่องยนต์ค่อยๆชะลอเป็นสัญญาณเตือนว่าได้ถึงจุดหมายแล้ว เมื่อเครื่องยนต์ดับลง มือเล็กแง้มเปิดท้ายรถขึ้นเล็กน้อยมองดูร่างของชายสองคนที่เข้าไปในโกดังใหญ่

 

ท้ายรถถูกปิดลงก่อนที่มือเล็กจะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมาเปิดเข้าโปรแกรมลับของตน

 

ริมฝีปากบางแสยะยิ้มอย่างสนุกเมื่อบนหน้าจอปรากฎข้อมูลที่ตนต้องการ จุดสีแดงแสดงถึงวัตถุความร้อนของระเบิดฝังดินกว่ายี่สิบแห่งบนถนนเส้นทางมาโกดัง จุดสีเขียวแสดงถึงจำนวนคนที่กระจายตัวอยู่โดยรอบนับห้าสิบ และสีเหลืองเหล่าผู้แฝงตัวเตรียมซุ่มยิงสี่คน หึ

 

งั้นก็ขอซ้อมมือหน่อยก็แล้วกัน ว่าแล้วร่างเล็กก็ก้าวเท้าพาตัวเองออกมานอกรถอย่างไร้ซึ่งผู้พบเห็น ก่อนจะเดินทอดน่องเข้าไม่ในป่า เพื่อล่าหาผู้เคราะห์ร้าย....

 

 

 

บริเวณป่าไม้ริมฝั่งถนนชายสี่คนในชุดสีดำสนิทยืนนิ่งประจำจุดเพื่อรอเวลาเริ่มลงมือ แต่ทว่าบรรยากาศที่สดใสจู่ๆทำไมถึงได้แปลเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกอย่างไม่ทราบสาเหตุ ร่างในชุดดำต่างพากันลูบแขนตัวเองพลางสายตากวาดมองบรรยากาศที่ไม่น่าไว้ใจ สัญชาตญาณบอกว่าพวกเขาไม่ควรอยู่ที่นี่ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน

 

ตุบ!

 

เสียงบางอย่างตกกระทบพื้นพาให้ผู้อยู่ใกล้หันมองตามก่อนจะปรากฏร่างในชุดสีดำเหมือนตนล้มนอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า ใบหญ้าอ่อนที่อยู่ติดจมูกไร้การเคลื่อนไหวของกระแสลมหายใจ ทำให้รู้ได้ทันทีว่าร่างนั้นได้สิ้นลมหายใจแล้ว ไร้เลือด ไร้เสียง ไร้ตัวตน สิ่งเหล่านั้นพาให้ผู้ยังมีชีวิตทั้งสามเกิดความหวาดกลัวได้เป็นอย่างดี ดวงตาสามคู่กวาดมองรอบด้านอย่างเลิกลั่ก นัยน์ตาสั่นระริกอย่างน่าสงสาร ความกลัวตายเริ่มครอบงำจิตใจจนสติเตลิดพากันวิ่งหนี้หัวซุกหัวซุน

 

' น่าสมเพช '

 

ปึก! ปึก! ปึก!

 

สิ้นคำความคิดปลายเข็มพิษก็ปักปะทะกับผิวบริเวณลำคอเข้าอย่างจังโดยไม่เหลือรอยเข็มยื่นออกมาแม้แต่น้อย ด้วยการตวัดมือเพียงครั้งเดียว

 

ฟุบ

 

ร่างเล็กกระโดดลงมาจากต้นไม้สูงอย่างง่ายดายก่อนจะเดินจากไปเคลียร์อย่างอื่นต่อโดยไม่คิดหันกลับมามองร่างไร้ชีวิตของคนทั้งสี่แม้แต่น้อย....

 

มือเล็กเอื้อมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมีสัญญาณเตือนว่ารถของอีกฝ่ายนึงใกล้มาถึงแล้ว ก่อนเปลี่ยนหน้าจอแสดงถึงจุดระเบิดที่ใกล้ถึงเวลาทำงาน

 

' ไหนมาดูสิ๊ ' นิ้วเล็กกดเข้าเจาะระบบการทำงานของระเบิดที่พร้อมปะทุเมื่อเป้าหมายอยู่ตรงตำแหน่ง ต้องแข่งกับเวลางั้นหรอ หึ

 

 

 

 

อีกด้านในห้องหนึ่งภายในโกดัง ร่างอ้วนท้วนหัวล้านในชุดราคาแพงจับจ้องไปยังจอมอนิเตอร์ตรงหน้า รถยนต์คันหรูราคาหลายล้านขับมาตามถนนเรื่อยๆยิ่งใกล้จุดระเบิดมากเท่าไหร่ รอยยิ้มเป็นสุขก็กว้างขึ้นเท่านั้น

 

อีกไม่นาน

 

อีกไม่นานแล้ว

 

ตัวเขาจะได้ขึ้นเป็นใหญ่

 

มาสิ เข้ามาใกล้ๆ

 

เกือบถึงแล้ว

 

รอยยิ้มเป็นสุขขยายขึ้นจนดูหน้าเกียจ เมื่อจับจ้องไปยังเบื้องหน้าที่ในอีกไม่กี่วินาที เขาก็จะได้เป็นใหญ่

 

5......

 

4......

 

3......

 

ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! ในที่สุด!

 

2.....

 

หึ อย่าหวังเลย~ ติ๊ด!

 

" ห๊ะ เกิดอะไรขึ้น! ทำไมระเบิดไม่ทำงาน! มันหมายความว่าไง!! " เสียงร่างท้วมตวาดลูกน้องดังลั่น ทำไม ทำไมรถมันถึงผ่านมาได้โดยไม่ระเบิดล่ะ! มันเกิดอะไรขึ้น!

 

" ผมเองก็ไม่รู้ครับนาย! อยู่ๆระบบภายในระเบิดทุกตัวก็เกิดพังขึ้นมาพร้อมๆกันครับ!! " เสียงลูกน้องดังขึ้นมาทำให้ผู้เป็นนายไม่สบอารมณ์ มันจะพังได้ยังไงกัน! ก็นั้นมันรุ่นใหม่ล่าสุดที่พึ่งออกขายในตลาดมืดเชียวนะ!

 

" แล้วพวกที่ซุ่มยิงล่ะ บอกให้พวกมันลงมือซะ! " เมื่อระเบิดไม่ได้ดังใจก็หันไปเรียกอีกด้านแทน

 

" ติดต่อไม่ได้ครับนาย! "

 

แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นเพียง ความโกรธกลุ้มรุมร้อนเท่านั้น

 

" อะไรกัน! ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง! "

 

" แย่แล้วครับนาย! พวกมันบุกเข้ามาแล้วครับ!! "

 

เสียงตะโกนของลูกน้องทำให้ชายร่างท้วมถึงกับขบฟันกรอด มันหมายความว่าไง! ทำไมมันไม่เป็นไปตามแผนล่ะ!

 

" แล้วพวกด้านนอกหายหัวไปไหนกันหมดห๊ะ! ทำไมถึงปล่อยให้มันเข้ามาได้! มัวทำอะไรกันอยู่! " ร่างท้วมตวาดก้องเสียงดัง พวกมันมัวทำอะไรกันอยู่ถึงปล่อยให้พวกมันเข้ามาได้! ไม่ได้เรื่อง อะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง!

 

" พวกด้านนอกตายหมดแล้วครับ! " เสียงตะโกนของลูกน้องทำให้ร่างท้วมถึงกับเข่าทรุด ตาย!หมายความว่าไง! พวกมันมากันแค่สี่คนเองนะ! กับเขาที่มีตั้งห้าสิบคน มันเป็นไปไม่ได้!

 

" ไปเอาตัวหลานของมันมา! ดูซิว่ามันยังกล้าอีกไหม! " ไม่เป็นไรถึงยังไงเราก็ถือไพ่เหนือกว่ามันอยู่ดี ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า!

 

" เด็กนั่นหายตัวไปแล้วครับนาย! " คำตอบที่ได้ยินทำให้ริมฝีปากที่เคยหัวเราะแข็งค้าง

 

" หายไป! หายไปได้ยังไง! "

 

" ไง~ดูสิ๊ว่าใคร หมดมุกแล้วหรอ อาเหลียง~" เสียงทักทายกวนประสาททำให้ชายร่างท้วมเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมใบหน้าเหยเกด้วยความเดือดพล่าน

 

" แก! ทำไมแผนของฉันถึงล้มไม่เป็นถ้า! ทั้งที่มันน่าจะสมบูรณ์แบบแล้วหนิ! " ร่างท้วมตวาดใส่ร่างสูงตรงหน้าอย่างหมดความอดทน

 

" ก็นะ ยอมรับเลยว่าแผนของแกไม่เลวเลยทีเดียว ถ้าเป็นฉันก็แย่เหมือนกัน " ร่างสูงตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนทุกข์หนาว

 

" แกหมายความว่าไง! "

 

" พอดีพระเจ้าเห็นใจ ทุกอย่างเลยราบรื่นหน่ะ " ก็อย่าที่อีกฝ่ายว่าหากมีแต่พวกเขาก็คงแย่ไม่น้อย ต้องขอยอมรับในฝีมือของคนส่งข้อมูลมาให้ รวมถึงจัดการทุกอย่างทำให้เขาเข้ามาได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย ความสงสัยยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาคือใคร ต้องการอะไรถึงช่วยพวกเรา แถมฝีมือของอีกฝ่ายที่สังหารคนกว่าห้าสิบคนโดยไร้เลือดแม้แต่น้อยนี้อีก ไม่ใช่ธรรมดาแล้ว

 

" แล้วหลานฉันอยู่ไหน " สลัดความสงสัยออกก่อนจะถามหาหลานสาวของตน

 

" ก็คนของแกเอาไปแล้วไม่ใช่หรอ! " แต่คำตอบที่ได้ยินกลับทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

 

" งั้นหรอ ถ้างั้นฉันก็หมดธุระกับแกแล้วล่ะ "

 

" อ่ะ! ดะ!ๆเดี๋ย...ปัง!! " ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคร่างนั้นก็ตกกระทบพื้นอย่างจังโดยที่กลางหน้าผากปรากฏรอยกระสุนปืน เช่นเดียวกับผู้ติดตามที่เหลือ.....

 

 

 

 

หึ เจ้าโง่เอ๊ย~

 

ร่างเล็กนึกว่าขณะเก็บเข็มพิษอีกอันขึ้นจากคอร่างผู้โชคร้ายรายสุดท้าย ก่อนจะนึกรำคาญกับสายตาคมคู่หนึ่งที่แอบมองเขาอยู่นานแล้ว

 

" เลิกมองได้แล้วมั้งครับ " เสียงหวานใสจากร่างเล็กทำให้ร่างสูงกว่าชะงักเล็กน้อยก่อนจะก้าวออกมาจากที่ซ่อนหลังต้นไม้

 

" รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ " เสียงทุ้มเอ่ยถามแต่สายตายังคงจับจ้องร่างเล็กกว่าไม่กระพริบ ทั้งผิวขาวที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นชวนมองซํ้าใบหน้าสวยงดงามที่ไม่อาจละสายตาได้นี่อีก แต่คำลงท้ายกลับแสดงถึงเพศของคนตรงหน้า ผู้ชายงั้นหรอ? ไม่ว่ายังไงก็เชื่อไม่ลงจริงๆ

 

" ตั้งแต่ที่คุณออกมาจากโกดัง " คำตอบที่ได้ยินทำให้ร่างสูงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ตั้งแต่ออกจากโกดัง มันก็ตั้งแต่แรกเลยไม่ใช่หรอ! ความสามารถแอบแฝงของเขาที่แม้แต่พ่อยังนานกว่าจะรู้สึกตัวถูกคนสวยตรงหน้ามองออกตั้งแต่แรก! ชอบ เขาชอบแบบนี้!

 

ร่างเล็กทอดมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเรือนผมสีดำสนิทรับกับดวงตาสีม่วงเข้มขับให้คนตรงหน้ามีความลึกลับน่าค้นหา และน่าหลงใหลหากโตขึ้นคงจัดได้ว่าหาตัวจับยากเลยทีเดียว แต่โทษเถอะ....ผมสนซะที่ไหน

 

" คุณเนี่ยสุดยอดไปเลยนะที่สามารถจัดการพวกมันได้ด้วยตัวคนเดียว " คำชมจากเด็กหนุ่มทำให้ร่างบางหันหน้ากลับมามองเขาอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย

 

" คุณเองก็เหมือนกัน " ร่างบางตวัดตามองลงใต้ต้นไม้ที่มีร่างเล็กของเด็กผู้หญิงนอนหมดสติอยู่ ในห้องที่เด็กคนนี้อยู่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงพอใช้ได้ ทั้งคนเฝ้าและปืนเลเซอร์จับอุณหภูมิ ร่างสูงกว่ายักไหล่ขึ้นเล็น้อยราวไม่ใส่ใจ

 

" คุณชื่นอะไรหรอ "

 

" เรน " คำตอบแสนสั้นแต่กลับทำให้ร่างสูงยกยิ้ม เขาเองก็ไม่ใช่ว่าเป็นพวกลึกลับต้องการปิดชื่ออะไร จะบอกไม่บอกก็แล้วแต่อารมณ์

 

" คุณจะไปไหน " ร่างสูงกว่าเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างคนสวยทำลังเดินจากไป

 

" ผมมาที่นี่เพื่อหาความสนุกให้ตัวเองเท่านั้น ตอนนี้เรื่องจบแล้ว ผมไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ " เสียงตอบราบเรียบของคนสวยทำให้ร่างสูงกว่ายกยิ้ม

 

" คุณคือคนส่งข้อมูลสินะ " ร่างเล็กไม่ตอบแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธก่อนจะเดินหายเข้าไปในเงาไม้ อย่างไร้ร่องรอย ท่าทางของร่างเล็กไม่รู้เลยว่าทำให้เด็กหนุ่มตาเป็นประกายไม่น้อย ทั้งงดงาม สูงส่ง เด็ดเดี่ยว น่าหลงใหล ความเย็นชานั้นคือเสน่ห์ที่แสนตราตรึง เขาชอบ! เขาต้องการคนนี้!

 

" ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นแกที่พาริกะออกมาดาร์ค" เสียงทุ้มของผู่เป็นพ่อเรียกให้เจ้าของชื่อหันไปมองก่อนยกยิ้มที่พาให้คนมองต้องขมวดคิ้ว

 

" พ่อ ผมหาสะใภ้เข้าบ้านให้พ่อได้แล้วล่ะ "

 

" หืม??? "

 

 

 

ร่างเล็กที่ออกห่างจากโกดังพอสมควรนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้เพื่อรอคอยใครบ้างคน

 

" วันนี้คงจะพอแก้เบื่อได้แล้วนะ น้องเรน " ร่างสูงใหญ่กำยำของคุณป๊ะป๋ามาเฟียก้าวเท้าออกจากหลังต้นไม้มายืนอยู่ไม่ไกลร่างเล็กของผู้เป็นลูกชาย พร้อมกล่าวนํ้าเสียงหยอกล้อ

 

" นิดหน่อยฮะ ว่าแต่ป๊ะป๋าเนี่ยตามมาไวจังเลยนะ " ร่างเล็กพูดเหน็บแนมผู้เป็นพ่อกับการเดินทางที่มาเร็วเกินคาดหรือเครื่องติดตามที่ฝังอยู่ในสมาร์ทโฟนของเรามันดีเกินไป

 

" ถ้ามาช้าก็อดเห็นของดีน่ะสิ " เสียงทุ้มนุ่มกล่าวยียวนพลางเลิกคิ้วขึ้น ถ้าไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเองก็ยากที่จะเชื่อ ตอนแรกก็ว่าเก่งมากแล้วแต่พอมาเห็นวันนี้กลับทิ้งห่างวันนั้นอย่างสิ้นเชิง น่ากลัวจริงๆ

 

" งั้นกลับบ้านกันเถอะ "

 

" ฮะ " ร่างเล็กขานรับก่อนจะชูสองมือขึ้นเป็นสัญญาณ

 

" หึ เล่นสนุกจนหมดแรงแล้วรึไงหืม " ร่างสูงอดยกยิ้มเอ็นดูไม่ได้กับลูชายตัวน้อยที่พอเล่น?สนุกเสร็จก็หมดแรงจนต้องอุ้มกลับขึ้นรถ

 

น่าเล็กยกมือขึ้นกอดคอผู้เป็นพ่อก่อนรอยยิ้มร้ายจะปรากฎโดยปราศจากผู้พบเห็น

 

" น้องเรนไม่ได้เหนื่อยสักหน่อย" อีกอย่างแค่นี้ยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ ประโยคหลังได้แต่เอ่ยขึ้นในใจก่อนจะหลับตาลงในวงแขนแกร่ง

 

 

 

..................................................................

 

มาแล้วค่าา ขอโทษนะคะที่ทำให้รอนาน ช่วงนี้วุ่นวายจริงๆค่ะ ยังไงก็อย่าทิ้งกันนะคะ

 

ไรท์ก็จะพยายามหาเวลามาอัพนะ

 

ตอนนี้ก็เป็นฉากบู๊เล็กๆน้อยๆเนอะ

 

น้องเรนของเรายังซ่อนของไว้อีกเพียบค่ะ

 

หากชอบคู่นี้ก็ #ดาร์คเรน นะคะ

 

ฝากติดตาม คอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ

 

 

รักทุกท่าน........จากไรท์

 

 

 

ความคิดเห็น