facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มวยถูกคู่

คำค้น : พิมพ์นภา โซ่รักคล้องใจ พี่หมอซัน น้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2564 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มวยถูกคู่
แบบอักษร

8 มวยถูกคู่ 

ฉันยืนรอขึ้นรถโดยสารอยู่หน้าบ้านเพื่อเดินทางไปเรียนที่มหาลัยที่ฉันได้ไปทำเรื่องไว้เมื่อวานมหาลัยที่ฉันไปเรียนก็อยู่ในตัวเมืองของจังหวัดส่วนตัวเมืองก็ห่างจากบ้านฉันประมาณยี่สิบถึงสามสิบกิโลเพราะฉะนั้นฉันจึงต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมารอขึ้นรถเดินทางไปเพราะเผื่อจะถึงมอก็ถึงเวลาเข้าเรียนพอดี และตอนนี้เวลาก็ประมาณ 7.20 น. แล้ว 

และในขณะที่ฉันกำลังยืนรอรถอยู่นั้นก็มีรถเก่งคันหนึ่งขับผ่านมาจอดตรงหน้าฉันซึ่งรถเก่งคันนี้ก็เป็นรถที่ฉันเพิ่งนั่งกลับบ้านมาเมื่อวานนั้นเอง 

“จะไปเรียนหรอพิมพ์” พี่หมอซันเปิดกระจกรถลงก่อนจะเอ่ยถามฉัน 

“ใช่ค่ะ แล้วนี้พี่หมอกำลังจะไปโรงพยาบาลหรอคะ”  

“ใช่ ไปด้วยกันสิ”  

“ไม่เป็นไรดีกว่าคะมหาลัยพิมพ์ห่างกับโรงพยาบาลตั้งหลายกิโลแถมอยู่คนละเส้นทางกันเลย เสียเวลาพี่เปล่าๆ”  

ขืนให้พี่เขาไปส่งฉันนะฉันคงรู้สึกผิดที่ทำให้เขาเข้างานไม่ทันแน่ๆเพราะเวลาพี่หมอซันไปส่งฉันที่มหาลัยเสร็จเขาจะต้องขับรถวนกลับมาโรงพยาบาลอีกเสียเวลา 

“ไม่เสียเวลาหรอก มาเถอะ” นี่พี่เขาจะเอาฉันไปด้วยให้ได้เลยใช่ไหมเนี้ย 

“พี่หมอคะ ไม่เป็นไรจริงๆรบกวนพี่เปล่าๆ เดี่ยวอีกหน่อยรถโดยสารก็คงมาแล้วพี่ไปเถอะคะ” ฉันพยายามตอบบ่ายเบี่ยงพี่หมอซันเพื่อจะได้ไม่ต้องไปกับพี่เขาพี่เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปส่งฉัน อย่าคิดว่าฉันเล่นตัวเลยนะคือฉันไม่อยากจะรบกวนพี่เขา 

“งั้นถ้าพิมพ์ไม่ไปกับพี่พี่ก็จะนั่งอยู่บนรถนี่แหละ จนกว่าพิมพ์จะเดินมาขึ้นรถไปกับพี่” ดูพี่เขาทำกับฉันสิทุกคน นี่พี่เขาเป็นหมอหรือเป็นเด็กเนี่ยทำไมถึงได้งอแงงเหมือนกับเด็กแบบนี้นะ  

แล้วสรุปคือฉันต้องไปกับพี่เขาใช่ไหม ฉันถอนหายใจแล้วเหลือกตามองบนอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเดินไปขึ้นรถพี่เขา  

“อ่ะ พิมพ์ขึ้นมาล่ะไปได้ยังคะเดี่ยวสาย” ฉันหันไปพูดบอกพี่หมอซันที่นั่งอยู่ข้างๆ และทันทีที่พี่เขาเห็นว่าฉันยอมไปกับเขา หน้าของพี่เขานี่ยิ้มบานเลยล่ะถ้าไม่ติดว่าพี่เขาหล่อนะแม่จะด่าให้ 

หลังจากที่พี่หมอซันเขาไปส่งฉันที่มหาลัยเสร็จพี่เขาก็ถามฉันว่าเลิกเรียนหรือเรียนเสร็จกี่โมงพอฉันบอกเขาไปว่าเรียนเสร็จเวลานี้นะ เขาก็สั่งฉันทันทีว่าเรียนเสร็จห้ามกลับก่อนนะเดี่ยวพี่จะมารับแต่พอฉันจะปฏิเสธพี่เขาก็พูดขึ้นว่ากลับคนมันอันตรายเดี่ยวจะส่งผลกระทบกระเทือนต่อเด็กในท้องฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าพี่เขาจะห่วงอะไรหนักหนาลูกเขาก็ไม่ใช่ เป็นห่วงกว่าพ่อที่มันทำให้เด็กมันเกิดมาส่ะอีกมิหนำซ้ำยังบอกให้ไปทำแท้งอีก 

 

ตัดมาตอนเลิกเรียน 

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้วพี่หมอเขามารอรับฉันเป็นที่เรียบร้อยแล้วตอนนี้ฉันกับพี่หมอซันกำลังกลับบ้านและขับรถกลับได้ประมาณเกือบชั่วโมงก็มาถึงบ้านฉันแล้ว เมื่อมาถึงก็พบว่ามีรถโดยสารจอดอยู่ที่หน้าบ้านฉันพอดี 

ฉันเปิดประตูรถแล้วลงจากรถก็พบว่าคนที่รถโดยสารมาส่งเมื่อครู่นั้นก็คือเพื่อนรักของฉันเอง  

“ยัยน้ำ!!” ฉันตะโกนเรียกชื่อเพื่อนรักเสียงดังเพราะความตกใจปนความดีใจด้วย เพราะตั้งแต่ฉันกลับมาบ้านฉันกับน้ำก้ไม่ได้เจอและพูดคุยกันเลยบวกกับฉันอาจจะยังยุ่งๆกับเรื่องลูกแล้วก็เรื่องเรียนด้วยเพราะฉันต้องปรับตัวให้เข้ากับมหาลัยและหลักสูตรการเรียนที่แตกต่างกัน 

ทันทีที่ฉันกับน้ำได้เจอหน้ากันเราสองคนก็วิ่งเข้าก่อนกันด้วยความคิดถึง 

“ฉันคิดถึงแกจังเลยพิมพ์ อือ!”  

“ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกัน พอไม่มีแกฉันโคตรเหงาเลย”  

“แกรู้ไหม ฉันมีเรื่องตั้งเยอะอยากจะเล่าให้แกฟังมากๆ ว่าแต่แกกลับมากับใครอ่ะ” น้ำพูดพร้อมกับชะโงกหน้าไปดูรถที่จอดอยู่ข้างหลังฉันซึ่งเป็นจังหวะที่พี่หมอซันเปิดประตูแล้วลงมาจากรถพอดี 

“เดี่ยวนี้แกมีคนขับรถส่วนตัวไปรับไปส่งแล้วหรอพิมพ์” น้ำหันหน้ามามองหน้าฉันและถามด้วยความสงสัย แต่ฉันอยากจะรู้จริงๆว่ามันมองพี่เขายังไงว่าเป็นคนขับรถพี่เขาออกจะแต่งตัวดูดีใส่ชุดกาวสีขาวซะขนาดนั้น 

“จะบ้าหรอ! นั้นพี่หมอซันพี่ที่อยู่ข้างบ้านและเป็นหมอที่ฉันไปฝากครรภ์ด้วย”  

“นี่พี่แต่งตัวดูไม่มีภูมิฐานขนาดนั้นเลยหรอถึงได้ทำน้องมองพี่ว่าเป็นคนขับรถ” พี่หมอซันปิดประตูรถแล้วก็เดินมาหาฉันกับน้ำที่กำลังยืนคุยกันอยู่ 

“ข้างบ้านแกหรอ ข้างไหนอ่ะข้างซ้ายหรือข้างขวา” น้ำละสายตาจากพี่หมอซันแล้วหันมาถามฉัน 

“ฉันว่าเราเข้าบ้านกันก่อนดีกว่าเดี่ยวไว้ฉันเล่าให้ฟังพอดีเรื่องมันยาว”  

จากนั้นพวกเราสามคนก็พากันเดินเข้าบ้านฉันพากันดื่มน้ำดื่มท่าอะไรเสร็จสรรพฉันก็ทำการเล่าเรื่องทั้งหมดให้น้ำฟังว่าความเป็นมายังไงฉันถึงได้รู้จักกับพี่หมอซันได้ 

“เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหละ ทีนี้แกหายสงสัยแล้วนะ”  

“หายล่ะจ้า ว่าแต่พี่เถอะแน่ใจนะว่าแค่อยากจะช่วยเหลือพิมพ์มันอ่ะไม่ใช่ว่ามาจีบเพื่อนฉันนะ”  

อะแฮ่ก แฮ่ก 

เมื่อพี่หมอซันได้ยินคำถามของน้ำเท่านั้นแหละ ก็ทำให้พี่หมอเขาที่กำลังดื่มน้ำอยู่นั้นถึงขั้นกับสำลักออกมากันเลยทีเดียว และไม่ใช่แค่พี่หมอซันนะที่ตกใจกับคำถามของเพื่อนรักปากเร็วฉันนั้น เพราะฉันก็ตกใจไม่แพ้พี่เขาเหมือนกัน  

เพี๊ยะ 

“แก! ไปถามอะไรพี่เขาแบบนั้นเล่า” ฉันดุน้ำพร้อมกับตีไปที่ไหล่ของน้ำเบาๆ 

“เอ้า! ก็ฉันสงสัยอ่ะ” น้ำพูดพร้อมกับลูบที่ไหล่ตัวเองเบาๆ  

“คำว่าน้ำใจอ่ะ เธอรู้จักไหม” เมื่อเช็ดปากตัวเองที่เลอะน้ำเสร็จแล้ว พี่หมอซันก็พูดขึ้น 

“รู้จักค่ะ แต่ใครจะไปรู้ล่ะบ้างทีพี่อาจจะตกหลุมรักเพื่อนฉันแล้วทำตัวมาตีสนิทมาเป็นคนคอยขับรถไปรับไปส่งเพื่อจะจีบพิมพ์ก็ได้ใครจะไปรู้”  ฉันล่ะเซ็งกับความคิดเพ้อเจอของเพื่อนฉันจริงๆ สงสัยคงจะอ่านนิยายมากไป 

“พิมพ์” พี่หมอซันเรียกชื่อฉันก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก็พูดต่อ 

“คะ พี่หมอซัน”  

“งั้นพี่ไปรักษาคนไข้ที่โรงพยาบาลต่อก่อนนะ” เมื่อพูดจบพี่หมอซันก็ทำท่าจะเดินออกไปแต่ไม่วายพี่เขาก็หันหลังกลับมาพูดกับฉันอีก  

“วันไหนที่พิมพ์ว่างก็พาเพื่อนไปเช็คสมองที่โรงพยาบาลบ้างนะพี่เป็นห่วงแต่ดูท่าแล้วคงจะรักษาหายยากหน่อย พี่ไปล่ะ” และพี่หมอซันก็เดินจากไปโดยปล่อยให้เพื่อนของฉันนั่งงงเป็นเอ๋ออยู่กับฉัน  

“นะนี่...พี่เขาด่าว่าฉันเพ้อเจอจนเป็นบ้าหรือสติไม่ดีหรอ” น้ำหันมาถามฉัน 

“คงจะใช่มั้ง” ฉันตอบพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อยและยิ้มแห้งๆให้กับน้ำที่ตอนนี้กำลังอาปากค้างกับคำพูดของพี่หมอซันเมื่อครู่อยู่ 

 เอาตามตรงนะตั้งแต่รู้จักกับพี่หมอซันก็เพิ่งเห็นพี่แกปากเสียก็วันนี้แหละก็อย่างว่าล่ะก็เพื่อนฉันมันก็ไปปากเสียใส่พี่เขาก่อนมวยถูกคู่จริงๆ  

 

แล้วสรุปใครจะเป็นพระเอกหรือว่าจะไม่มีดี 5555555 

อะไรยังไงกันนะนิยายเรื่องนี้........... 

******************************************************** 

ความคิดเห็น