:)

ตอนที่ 1 ได้ค่ะคุณโชน

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ได้ค่ะคุณโชน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2564 17:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ได้ค่ะคุณโชน
แบบอักษร

ตอนที่ 1 ได้ค่ะคุณโชน 

 

 

[สี่ปีก่อน] 

 

“พวกมึง! พวกมึงว่ากลุ่มเราใครจะได้แต่งงานก่อนกัน”  

 

ทอปปิกของวันหนึ่งในวันสอบปลายภาควันสุดท้ายของชีวิตนักศึกษาชั้นปีที่สี่ถูกตั้งขึ้น เรียกความสนใจจากสามสาวที่กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ให้กลับมาสนใจคนพูดเปิดประเด็น 

 

“อ่ะ อีนี่ก็ถามไม่คิดอีกและ”  

 

“ทำไมอ่ะเพื่อนดรีม~” 

 

“คือจะมีใครอีกล่ะเพื่อนปุ้ยยยยย~ ก็ต้องอีคนที่นั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่แล้วปะ ขนาดตำนานเดือนยังมาตามจีบมันได้อ่ะ สงสัยชาติที่แล้วมันไปกู้ชาติสร้างวัดมาแน่ถึงมีแต่ผู้งานดีมาตกหลุมพราง” 

 

“จรีงงงงงง! แน่ะๆๆ ดูมันทำหน้าทำตา กูเกลียดดดดดดดดดดด!” 

 

ใบบัวที่อยู่ในชุดนักศึกษาไหวไหล่ให้เพื่อนสนิททั้งสามคนของตัวเอง เธอไม่ปฏิเสธเรื่องที่เพื่อนพูดเพราะเธอรู้ตัวเองว่าเธอก็ฮอตอยู่พอตัว แม้แต่เจสอดีตเดือนมหาลัยเธอก็สามารถใช้มารยาและความสวยจับเอาไว้ได้อยู่หมัด แซงคิวสาวๆ ที่กำลังยืนถือบัตรต่อคิวจนผู้หญิงพวกนั้นได้แต่อ้าปากค้างด้วยความงงว่าเธอกับเจสแอบไปสานความสัมพันธ์กันตั้งแต่ตอนไหน 

 

“คนนี้มึงเอาจริงปะวะ” 

 

ใบบัวหันไปมองดรีมที่เป็นตัวแทนถามแทนปุ้ยและแตงกวาก่อนจะเม้มปากแล้วตอบด้วยความมั่นใจ “สั้นๆ นะ ..คนนี้กูแต่ง!” 

 

“งู้ยยยยย~ ถ้าแต่งนี่กูจองเป็นเพื่อนเจ้าสาวนะบัว” 

 

“กูด้วยๆ!” 

 

“กูด้วยคน~” 

 

และไม่ว่าจะผ่านมาช่วงชีวิตไหน กลุ่มเพื่อนมัธยมต้น กลุ่มเพื่อนมัธยมปลาย จนมาถึงกลุ่มเพื่อนมหาลัยต่างก็ลงความเห็นไปในทิศทางเดียวกันว่าเธอจะได้แต่งงานก่อนทุกคนในกลุ่มแน่นอน ซึ่งเธอก็คิดแบบนั้นเช่นกัน  

 

และปัจจุบันน่ะเหรอ… 

 

“ถ้วยฟู~ มาหม่ำๆ ข้าวนะคะเด็กดี”  

 

โฮ่งๆๆ 

 

“หืม? หิวแล้วใช่ไหมคะลูกกก” 

 

ต้องมานั่งให้อาหารสุนัข.. ในขณะที่เพื่อนในกลุ่มทั้งสามคนแต่งงานมีสามีมีลูกไปหมดแล้ว.. 

 

อือใช่.. เธอต้องมานั่งให้อาหารสุนัขไซบีเรียนฮัสกี้จอมบ้าพลังที่เจ้านายอันเป็นที่รักโยนภาระมาให้เธอเป็นคนเลี้ยงแทนด้วยเหตุผล(เฮงซวย)ที่ว่า  

 

‘เห่าเสียงดังฉิบหาย หนวกหู’  

 

คว๊ายยยยยย! ก็หมาไหม! หมาก็ต้องเห่าไหม! เขาควรจะรู้ตั้งแต่ก่อนไปซื้อแล้วปะ ไม่ใช่ซื้อแล้วมาโยนขี้ให้กันแบบนี้! แต่เลขาอย่างเธอจะทำอะไรได้ นอกจากปั้นหน้ายิ้มแล้วรับเจ้าลูกสุนัขน่าสงสาร(ในตอนนั้น)มาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็กรีดยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แล้วตอบกลับไปอย่างมีศักดิ์ศรีว่า..  

 

‘ได้ค่ะคุณโชน~’ 

 

จ่ะ..  

 

ตอนนี้ใบบัวคนนี้ไม่เหลือเค้าเดิมของใบบัวคนที่เฟียสๆ อีกแล้ว เพราะตำแหน่งงานมันบังคับทางอ้อมให้เธอต้องเป็นคนยอมไปโดยปริยาย 

 

ชีวิตเลขาของเธอค่อนข้างจะยุ่งอยู่เหมือนกัน อย่างวันนี้เธอต้องเดินทางไปร่วมงานแต่งลูกค้ารายใหญ่และอยู่คุยงานต่อที่จังหวัดเชียงใหม่สามวันสองคืนพร้อมกับเจ้านาย เจ้านายของเธอเป็นถึงลูกชายเจ้าของบริษัทก่อสร้างครบวงจรยักษ์ใหญ่ที่มีบริษัทในเครืออีกนับร้อยบริษัทเชียวนะ   

 

ตั้งแต่เรียนจบเธอก็ใช้ชีวิตวนลูปแบบนี้มาเกือบสี่ปีแล้ว มันก็ไม่ได้มีอะไรแย่นักหรอก แค่ต้องทำงานกับเจ้านายบ้างาน และนอกเวลางานต้องคอยช่วยเหลือหรือสะสางเรื่องส่วนตัวให้เจ้านายตัวเองด้วยเท่านั้นเอง เรียกได้ว่าเป็นทุกอย่างให้เจ้านายแล้วจริงๆ  

 

แต่ถึงงานจะหนักแต่ค่าตอบแทนก็หอมหวานเช่นกัน เธอสามารถส่งน้องสาวเพียงคนเดียวเรียนมหาลัยดีๆ และมีชีวิตการเป็นอยู่ที่ดีได้โดยไม่ไปแตะมรดกที่แม่เหลือเอาไว้ให้ก่อนเสียชีวิตเลยสักแดงเดียว 

 

“อย่าเอาแต่กินมาม่านะ พี่ทำอาหารเอาไว้ในตู้เย็นแล้วเอามาอุ่นกินด้วย แล้วพี่ไม่อยู่ก็ล็อกบ้านดีๆ อ่อ! ฝากดูแลถ้วยฟูด้วยนะ ถ้ามีเวลาก็พาน้องไปเดินเล่นด้วย แล้วอย่าให้ลูกชายพี่นอนห้องรับแขกอีกเด็ดขาด”  

 

หลังจากบ่นและฝากฝังเจ้าไซบ้าพลังไว้กับน้องสาวเสร็จ ใบบัวก็รีบขับรถออกไปที่สนามบินทันทีเพราะเธอต้องไปเตรียมความพร้อมก่อนเจ้านายจะเดินทางมาถึงสนามบิน  

 

@สนามบิน 

 

สิบนาทีผ่านไป.. 

 

ยี่สิบนาทีผ่านไป.. 

 

จนเวลาสามสิบนาทีผ่านไปก็ยังคงไร้วี่แววของผู้เป็นเจ้านายให้เห็น นี่เขาหายหัวไปไหนของเขา ลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้มีนัด แต่เมื่อคืนเธอก็ทั้งโทรไปเตือนและเมลล์ไปเตือนเขาแล้วนะ เขาไม่น่าจะลืมได้  

 

และที่น่าห่วงคือตอนนี้เธอกับเขากำลังจะตกเครื่องอีกด้วย! 

 

ใบบัวเก็บคำด่าที่พรั่งพรูเอาไว้ในใจ ไม่รอช้ารีบหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาผู้เป็นเจ้านายอีกครั้ง ส่วนอีกมือก็ควานหาโทรศัพท์อีกเครื่องในกระเป๋าสะพายที่เธอจะเอาไว้ใช้แค่เรื่องส่วนตัวเท่านั้นออกมากดเข้าดูไฟท์บินเที่ยวอื่นไปด้วย 

 

ตืดดดดดดดดดดดด 

 

(อืม) เสียงปลายสายดังขึ้นทำให้ใบบัวรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องไปตามเขาถึงคอนโด สนามบินกับคอนโดของเขาอยู่ไกลจะตายเหอะใครจะอยากไป 

 

“คุณโชนคะ วันนี้ท่านมีกำหนดการเดินทางไปร่วมงานแต่งงานคุณตงที่จังหวัดเชียงใหม่นะคะ ไฟท์บินเดิมตกเครื่องแล้วค่ะ ตอนนี้บัวกำลังหาไฟท์บินเที่ยวใหม่ให้ท่าน .. ไม่ทราบว่าคุณโชนจะมาถึงสนามบินประมาณกี่โมงคะ บัวจะได้จองไฟท์ถูก”  

 

ใบบัวกวาดสายตามองตารางเที่ยวบินที่โชว์อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เธอเป็นเลขาไม่มีสิทธิ์โวยวายที่เจ้านายเลทจนทำให้ตกเครื่อง เธอมีสิทธิ์แค่จองเที่ยวบินใหม่ซะและรออยู่ที่สนามบินจนกว่าเจ้านายของเธอจะมาถึง 

 

(อีกสองชั่วโมงถึง) 

 

“ได้ค่ะท่าน แต่ท่านคะ ชั้น First class เต็มทุกเที่ยวบินทุกสายการบินแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าท่าน..” 

 

(ไม่นั่ง) 

 

ใบบัวพยักหน้ากับตัวเองอย่างรู้คำตอบอยู่แก่ใจว่าเจ้านายตัวเองจะไม่นั่ง Business class หรือ Economy class เด็ดขาด  

 

“แล้วเราจะเดินทางไปยังไงคะคุณโชน” เธอถามอย่างใจเย็นพร้อมกับเก็บโทรศัพท์เครื่องส่วนตัวลงในกระเป๋า 

 

(รออยู่นั่นแหละ ถึงแล้วจะโทรหา) 

 

“ค่ะคุณโชน” 

 

สุดท้ายเธอก็ต้องมานั่งเซ็งตัวเปื่อยรอเขาอยู่สนามบินสองชั่วโมง โดยไม่รู้ว่าเขาจะเอายังไง 

 

สองชั่วโมงครึ่งต่อมา.. 

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr 

 

“สวัสดีค่ะคุณโชน” 

 

(รอหน้าประตู D) 

 

“บัวกำลังเดินไปค่ะ”  

 

เธอไม่ถามอะไรให้จุกจิกก่อนจะเดินไปทางประตูที่ว่า สนามบินแต่ละแห่งเธอแทบจะหลับตาเดินได้เลยเพราะไปบ่อยพอๆ กับบริษัทตัวเอง นั่นเลยทำให้เธอใช้เวลาไม่นานก็มาถึงประตู D 

 

รถสปอร์ตคันหรูจอดอยู่เทียบท่าโดยมีเจ้านายของเธอยืนเต๊ะท่าพิงประตูรถเล่นโทรศัพท์รอเธออยู่ ใบบัวแอบกรอกตามองบนอยู่สองวินาทีก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแล้วเดินลากกระเป๋าใบเล็กไปหาผู้เป็นเจ้านาย 

 

“มาแล้วค่ะคุณโชน” 

 

ชายหนุ่มเทพบุตรหน้าตาดีแต่มีร่างจริงเป็นซาตานเงยหน้ามองเธอที่อยู่ในชุดเดรสสุภาพด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะพยักหน้าทักทายเลขาตัวเอง 

 

“ไม่ทราบว่าเราจะไปเชียงใหม่ยังไงเหรอคะ?” 

 

โชนพยักเพยิดหน้าไปทางรถสปอร์ตคันล่าสุดของตัวเองเล็กน้อยเป็นคำตอบ ทำเอาใบบัวหน้าเสียเล็กน้อยเพราะเธอขี้เกียจนั่งรถนานๆ เมื่อยตัวจะตายใครจะไปอยากนั่ง 

 

แต่เมื่อผู้เป็นเจ้านายเดินไปขึ้นประตูฝั่งข้างคนขับ ใบบัวก็ได้รู้ชะตากรรมของตัวเองจริงๆ แล้วว่ามันหนักหนาสาหัสกว่าที่เธอคิด นั่นเพราะเธอต้องเป็นคนขับรถให้เขาอีกแล้ว! 

 

เอาวะใบบัว!  

 

กรุงเทพเชียงใหม่แค่นี้จิ๊บๆ! 

 

***** 

ความคิดเห็น