ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.2k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2559 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

 

 

 

 

#

 

 

Part น้ำ

 

            เมื่อวานหลังจากเกิดเรื่องเรื่อง ผมก็นั่งรอพี่สายฟ้าทำงาน สักพักพี่วายุก็มาและพาผมกลับห้องเพราะว่าพี่สายฟ้ามีนัดคุยกับลูกค้ารายใหญ่ ผมก็เลยยอมกลับแต่โดยดี และมารู้กับพี่วายุว่า ยัยป้าพนักงานนั่นโดยไล่ออกไปแล้ว

 

            เมื่อคืนเหมือนว่าพี่สายฟ้าไม่ได้กลับห้อง เพราะเมื่อกี้ผมลองไปเคาะประตูห้องแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับพอเปิดประตูเข้าไปก็ไม่พบใคร แถมรอยยับบนที่นอนก็ไม่มีอีก

 

            “พี่วายุครับ ทำไมพี่สายฟ้าถึงไม่กลับห้องละครับ”

 

                “อ้อ เห็นว่าต้องดื่มกับลูกค้าน่ะ ขับรถกลับไม่ไหว”

 

                “อ้อครับ พี่สายฟ้าก็รีบทานนะครับจะได้ไปทำงาน”

 

                “เฮ้อออ ที่กับไอ้สายฟ้านี่เป็นห่วง พอกับพี่ไล่เลยนะ”

 

                “เอ่อ ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ไล่นะครับ”

 

                “หึหึ พี่ล้อเล่นครับ ฟอดดดดด”พี่สายฟ้าพูดแล้วโน้มตัวลงมาหอมแก้มผม

 

                “อะ พี่วายุ”

 

                “วันนี้ไปเที่ยวบริษัทกันพี่ไหมครับ”

 

                “ไปที่ไหนเหรอครับ”

 

                “บริษัทใหญ่นั้นแหละ พวกเราจะอยู่กันที่นั่นเป็นส่วนใหญ่”

 

                “อืมมมม ไปก็ได้ครับ อยู่ห้องคนเดียวเบื่อจะแย่”

 

                “โอเคครับไปอาบน้ำป่ะ เดี๋ยวพี่จะนั่งรอตรงนี้นะ”แล้วผมก็รีบไปอาบน้ำ แต่งตัวออกมาในชุดกึ่งทางการ เพราะผมไม่ได้มีสูทเหมือนพวกพี่ จึงไม่รู้ว่าจะต้องใส่ชุดอะไร

 

                “หืมม แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ”อ๊ะอะไรนะผมได้ยินไม่ถนัด

 

                “พี่วายุว่าอะไนระครับ”

 

                “เปล่าครับ ไปกันเถอะ”

 

                ระหว่างอยู่ในรถพี่วายุก็ชวนผมคุยเรื่องต่างๆ ทำให้บรรยากาศในรถไม่อึดอัด กว่าจะฝ่าการจราจรที่ติดขัดมาได้ก็สายมากแล้ว แต่ก็นะพวกพี่ๆเป็นเจ้าของบริษัทนิ จะเข้าสายหรือไม่เข้าก็ไม่มีใครว่าอยู่แล้ว แอบหมั่นไส้เหมือนกัน มาถึงบริษัทก็พุ่งขึ้นไปยังห้องทำงานเลย แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงหลายสายตาที่มองมายังผมแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

 

                “พี่วายุครับ ทำไมพวกเขาถึงมองผมแบบนั้นละครับ”

 

                “หึ ก็เมื่อวานสร้างเรื่องอะไรไว้ละ”พี่วายุพูดแบบไม่ค่อยใส่ใจและเดินกันไปที่ห้องของพี่วายุเลย ผมก็เพิ่งสังเกตว่าลิฟท์ที่เราขึ้นมาเนี่ยเป็นลิฟท์เฉพาะของประธานบริษัท

 

                “นั่งรอตรงนั้นก่อนนะ ถ้าอยากทำอะไรบอกพี่ก็แล้วกัน”พี่วายุบอกผมแล้วเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานเลย

 

ผมแอบมองพี่วายุอยู่ห่างๆ เวลาเขาทำงานดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกจนผมละสายตาไม่ได้เลย จากปกติที่หน้าตาเขาดูเจ้าเล่ห์ ออกแนวเพลย์บอย แต่ตอนนี้ใบหน้าที่ดูสงบนิ่งเวลาอ่านเอกสาร  ดวงตาที่ถูกบดบังด้วยแว่นสายตา แต่ไม่ได้ทำให้ความมีเสน่ห์ของเขาลดลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งทำให้ดูสุขุม น่าค้นหามากยิ่งขึ้นไปอีก

 

                “หืออ หน้าพี่มีอะไรติดอยู่เหรอครับ”

 

                “อะ เอ่อ เปล่าครับ” เฮ้ย พี่วายุจับได้ซะแล้วว่าผมแอบมองอยู่ น่าอายชะมัด

 

                “หึหึ”พี่วายุไม่พูดอะไร และหันกลับไปตั้งใจทำงานเหมือนเดิม

 

                ผมนั่งมองพี่วายุสักพักก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีตอนที่มีคนมาเคาะประตูห้อง เอ๊ะผ้าห่มนี่มาได้ไงกัน

 

                “อ้ะ ขอโทษครับนายหญิงที่ผมทำให้คุณตื่น”คุณเคนนั้นเอง ก็บอกกี่ครั้งแล้วเนี่ยว่าอย่าเรียกผมว่านายหญิง

 

                “คุณเคนครับผม บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเรียกผมว่านายหญิง”

 

                “ครับ”คุณเคนตอบด้วยท่าทางนิงเฉยเหมือนคำพูดเมื่อกี้มันไม่ได้เข้าหูเลยสักนิด ผมกำลังจะพูดแต่เขาก็หันไปคุยเรื่องงานกับพี่วายุต่อ ผมก็เลยไม่อยากจะขัด ได้แต่นั่งมองนิ่งๆ ผมหยิบผ้าห่มที่มาอยู่ตรงนี้ตอนไหนก็ไม่รู้พับไว้แล้วก็ตั้งไว้บนโซฟา แล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย เดินไปเดินมาอยู่มนห้อง

 

                ห้องนี้เป็นห้องกระจกแต่ถูกปิดไว้ด้วยม่านขนาดใหญ่ ผมลองเดินไปที่ม่านแล้วเปิดออก ทำให้ผมรู้ว่าตรงนี้วิวสวยมากก แบบว่ามองเห็นเมืองได้เกือบทั้งเมืองเลย มีตึกน้องใหญ่ที่ดูเล็กลงเมื่อมองจากจุดนี้

 

                “น้ำ เบื่อเหรอ” พี่วายุหันมาถามผมเมื่อเห็นว่าผมยุกยิกไปมา

 

                “นิดหน่อยครับ”ผมบอกพี่วายุที่คุยวานกันเสร็จแล้ว

 

                “นายครับผมมีอีกเรื่องที่จะบอก”

 

                “หืออ มีอะไรไอ้คนดูทำหน้าสิ”

 

                “เอ่อคืออออออ..............”คนเคนพูดแล้วหันมองหน้าผมเหมือนกับว่าไม่อยากให้ผมรู้

 

                “มีอะไรก็พูดออกมาเหอะไอ้เคน กูไม่มีความลับกับเมีย”บ้า ใครเป็นเมียพี่กันครับ

 

 

                “คือคุณเจนมาขอพบครับ”

 

 

 

***************60%*************

 

 

 

                   “คือคุณเจนมาขอพบครับ”คุณเจนไหนนะ ไม่เคยได้ยินชื่อลูกค้าของพี่วายุรึเปล่า

 

                “เอ่ออ บอกเขาว่าฉันไม่ว่าง ให้กลับไปเลย”หืออ ทำไมถึงไล่อย่างนั้นละ

 

                “ก็ให้คุณเขาเข้ามาสิครับพี่วายุไล่ลูกค้าได้ไงกัน”ผมบอกพี่วายุอย่างดุๆ

 

                “เฮ้ยย คือ เอ่อ.........”มีพิรุธ ปกติพี่วายุไม่เคยพูดติดๆขัดๆเลยนี่

 

                “บอกให้เธอเข้ามาครับคุณเคน”

 

                “อ่า ครับ”คุณเคนพูดตอบรับแล้วเดินออกไป สักพักก็มีหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นคนที่ชื่อเจนเข้ามาในห้อง

 

                “วายุขา เจนคิดถึงคุณจังเลย ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันแหนะ”หญิงสาวเดินมาเกาะแขนพี่วายุ แล้วออเซาะซะเหมือนกับว่าไม่เห็นผมในห้องนี้

 

                “เจนหยุดครับ ผมมีแขก”

 

                “อ้ะ ตานี่มันเป็นใครกันคะวายุ ดูแต่งตัวเข้าสิเฉยชะมัด”คุณเจนหันมามองผมแล้วทำท่าทางเหยียดหยาม

 

                “สวัสดีครับ คุณเจน”ผมเอ่ยทักทายเธอแต่ดูเหมือนว่าจะไม่สนใจหันไปออเซอะพี่วายุใหญ่เลย หึ พี่วายุนะพี่วายุ บอกนักหนาว่าเราเป็นเมีย โกหกทั้งเพ ไอ้ผู้ชายมักมาก

 

                “พี่สายฟ้าครับ พี่มีแขกแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”ผมพูดแล้วจะเดินออกจากห้องแต่พี่วายุกลับจำแขนผมเอาไว้ก่อน

 

                “วายุจะไปรั้งมันไว้ทำไมละคะ เขารู้ตัวว่าเป็นส่วนเกินก็ต้องออกไปสิดีแล้ว”

 

                “เจนปล่อยผมเถอะครับ”พี่วายุพยายามแกะมือของเขาออก ผมเลยใช้จังหวะนั้นเดินออกมาเลยผมเคยคิดไปเองว่าพี่วายุจะรักผมบ้าง แต่เปล่าเลยเขาก็แค่ผู้ชายมักมากคนหนึ่ง

 

                ผมเดินผ่านคุณเคนมา ซึ่งเขาเหมือนจะถามอะไรผมแต่ผมก็เดินออกมาก่อน อ้ะ ผมมองไปทางบานกระจกตรงทางเดิน ฝนตกแล้วสินะ ผมเดินตรงไปยังห้องของพี่สายฟ้า ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนนิ

 

                “ขอโทษนะคะ ท่านประธานสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไปคะ”ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าไปแต่เลขาหน้าห้องของพี่สายฟ้าห้ามไว้ก่อน คนเมื่อวานนั้นแหละครับ

 

                “เขามีแขกงั้นเหรอครับ”

 

                “เอ่อคะ ท่านประธานไม่ว่างคะ”ผมบอกขอบคุณเขา และกะจะเดินไปที่ลิฟท์ แต่มีอะไรบางอย่างบอกว่าให้ผมเข้าไปในห้องของพี่สายฟ้า เลขาคนนั้นเผลอผมก็เลยเปิดประตูเข้าไปทันที

 

                ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่แล้วทำไมเลขาของพี่สายฟ้าถึงบอกว่าพี่สายฟ้ามีแขกละครับ

 

                “เอ่อ คุณคะดิฉันบอกว่าเข้าไม่ได้ไงคะ”

 

                “ไหนละครับ คุณสายฟ้า กับแขก”ผมหันไปถามเขาด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงมา เลขาคนนั้นดูกลัวมาก นี่ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ

 

                “เอ่ออ คือออออ”เธอเลิกลัก เหมือนกำลังหาข้อแก้ตัว

 

                ผมมองไปรอบๆห้อง ห้องนี้ก็คล้ายๆกับห้องของพี่วายุ มีโต๊ะทำงาน ชุดรับแขก และ เอ๊ะประตูอีกบาน ผมไม่รอช้าเดินเข้าไปห้องนั้นทันทีอย่างสงสัย ผมค่อยๆบิดประตูช้าๆ ปรากฏว่า ไม่ได้ล็อก ผมค่อยๆแง้มประตูให้เปิดออกให้เบาที่สุด และสิ่งที่ผมเห็น  

 

                ไม่จริงใช่ไหม!!!!!!! พี่สายฟ้ากำลังนอนหลับอยู่ ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า และข้างกาย มีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ด้วยสภาพที่ไม่ต่างกัน น้ำตาที่ผมพยายามอดกลั้นไหวไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่มีเสียงสะอื้น มีแต่หยดน้ำที่ไหลลงมาเท่านั้น

 

                “ไม่ต้องบอกเขาว่าผมมาที่นี่”

 

                ผมบอกเลขาคนนั้นแล้ววิ่งออกมาอย่างไม่คิดอะไรอีกแล้ว ผมเจ็บ เจ็บเหลือเกิน พวกเขาสองคนดีกับผมมาก และก็ให้ให้ผมเจ็บมากเช่นกัน

 

 

                ผมออกมานอกบริษัท มีสายตาของพนักงานหลายคนมองผมอย่างสงสัย ผมไม่คิดจะแคร์ เดินไปตามทางเดินริมถนนเรื่อยๆ ฝนที่ตกลงมาเหมือนช่วยซ้ำเติม เดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย ผมจะไปที่ไหนดี ที่ๆจะไม่เจอกับพวกเขาอีก

 

 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

ครบแล้วค้าาาาาาา

ฝากติดตามด้วยนะคะ

มีคำผิด เม้นบอกด้วย

ชอบ ไม่ชอบนิดยายเรื่องนี้ ติชมกันได้คะ

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

 

 

ความคิดเห็น