email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจถูกทำร้าย

ชื่อตอน : หัวใจถูกทำร้าย

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 19:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจถูกทำร้าย
แบบอักษร

สองสาวเดินเข้ามาในโรงบ่มไวน์ ปรายฟ้าทักทายคนงานอย่างสนิทสนม  

“โห! แค่ได้กลิ่นฉันก็ฟินแล้วอ่ะ”ทับทิมทำท่าสูดดมกลิ่นไวน์องุ่นที่เขาไว้ใช้สำหรับชิมรส 

“พึ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง ว่าฉันมีเพื่อนเป็นหมา ฮ่าๆๆ”ปรายฟ้าอดแขวะไม่ได้ ทับทิมหน้ามุ่ย ก่อนจะทันได้ตอบอะไร โทรศัพท์ของหญิงสาวก็ดังขึ้น 

               ครืด!!ครืด!! 

“ไอ้หยา!! เตี่ยอั๊วโทมาแล้ว เตรียมหูร้อนเลยงานนี้” ทับทิมแทบสะดุ้งโหยงเมื่อสายเรียกเข้าคือบิดาของเธอเอง ปรายฟ้าหลุดหัวเราะเพื่อนสาวออกมา 

“ทำไม ตกใจจนต้องพูดไม่ชัดเลยใช่มั๊ยยัยทิม เตี่ยแกตามฆ่าแกแน่”ปรายฟ้าหัวเราะกิ๊ก ทับทิมสะบัดหน้าพรืด 

“เดี๋ยวฉันมานะแก แป๊บนึง ฮัลโหลเตี่ย...”ทับทิมรีบขอตัวไปรับโทรศัพท์ ก่อนจะกรอกเสียงออดอ้อนไปตามสายทำให้ปรายฟ้ามองตามพร้อมกับส่ายหน้าด้วยความระอาในนิสัยที่ไม่รู้จักโตของเพื่อนสาว 

“เออ ขอโทษนะครับคุณปรายฟ้า” เสียงคนงานหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ปรายฟ้าหันไปมอง 

“ว่าไงจ๊ะ” 

“พอดีนายเขตให้ผมมาตามคุณปรายฟ้า ไปหาที่ห้องเย็นครับ”เสียงคนงานตอบ 

“อ๋อจ๊ะ เดี๋ยวฉันไป รอเพื่อนแป๊บนึง” ปรายฟ้าตอบกลับ 

“แต่นายเขตมีเรื่องด่วนมากเลยนะครับ ให้รีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ” คนงานหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงร้อนใจ 

“ก็ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”ปรายฟ้ารีบเดินออกไป   

“เอานี้เงิน ทำงานดีมาก ไปได้แล้ว และไม่ต้องบอกใครนะเข้าใจมั๊ย” เสียงหวานพูดขึ้นพร้อมกับหยิบธนบัตรใบละพัน2ใบยื่นให้คนงานคนหนึ่ง 

“ขอบคุณครับ งานง่ายๆแค่นี้แต่ได้เงินเยอะขนาดนี้ ผมจะไม่บอกใครหรอกครับ” แล้วคนงานหนุ่มก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วตรงจังหวะกับที่ทับทิมเดินออกมาเห็นตอนที่หญิงสาวคนนั้นยื่นเงินให้คนงานหนุ่มพอดี 

“ทำอะไร แพรวา!! “ทับทิมพึมพำก่อนจะเห็นใบหน้าสวยระหงของหญิงสาวคนดังกล่าวหันหน้ามา ทับทิมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบายใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นคือใคร ร่างเล็กเริ่มสอดส่ายสายตาหาเพื่อนสาวอย่างนึกเป็นห่วง  

“ธุระด่วนอะไรนักหนา ให้รอนิดรอหน่อยก็รอไม่ได้”ด้านคนที่เธอเป็นห่วงเดินบ่นอุบออกไปสวนกับเทวาตรงหน้าประตูทางเข้าพอดี 

 “คุณปราย”เทวาหยุดทัก 

“ค่ะ คุณเทวา เออเดี๋ยวปรายจะไปหาพี่เขตที่ห้องเย็นก่อนนะคะ รบกวนฝากคุณเทวาช่วยไปส่งยัยทิมกลับบ้านพักให้หน่อยได้มั๊ยคะ” ปรายฟ้ารีบบอกชายหนุ่มก่อนจะรีบผละตัวออกไปเมื่อเทวาตอบรับ เทวายืนเกาหัวแกรกๆอย่างงุนงง 

“ไปหาคุณเขตที่ห้องเย็น ไปทำไม คุณเขตออกไปแล้วนี่นา หรือเขามีอะไรเซอร์ไพรส์กัน”เทวายืนบ่นงึมงำ  

“อ้าวคุณเทวา คุณเห็นยัยปรายคะ”ทับทิมเดินออกมาเจอกันผู้จัดการไร่พอดี 

“อ๋อ! คุณปรายออกไปเมื่อกี้เองครับ เห็นบอกว่าคุณเขตให้ไปหาที่ห้องเย็น เธอให้ผมไปส่งคุณทับทิมกลับที่พัก ไปกันเลยมั๊ยครับ” เทวาพูดขึ้น  

“อ๋อ หรอคะ โอเคค่ะกลับเลยก็ได้คะ” ทับทิมพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม 

@ห้องเย็น 

“พี่เขต! พี่เขต! อยู่ไหนคะ ปรายมาแล้ว” ปรายฟ้าเดินเข้าโกดังที่ บรรจุ ตู้คอนเทนเนอร์รักษาความเย็นหลายตู้ ตั้งเรียงรายอยู่แต่ไม่พบบุคคลที่ต้องการพอเธอ 

“พี่เขตได้ยินปรายมั๊ย! เล่นบ้าอะไรเนี่ย ปรายไม่ขำนะ นัดปรายมาแล้วมาแอบแบบนี้อ่ะ เล่นเป็นเด็กๆไปได้” หญิงสาวเริ่มเรียกอีกครั้ง แต่ทุกอย่างยังคงเงียบเช่นเดิม สัญชาตญาณรีบเตือนหญิงสาวว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ทำให้ปรายฟ้าเริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น หญิงสาวล้วงมือในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาเพื่อกดโทรหาเขตแดน ไม้ขนาดย่อมถูกฟาดมาจากข้างหลังทำให้ร่างบางรู้สึกปวดหนึบบริเวณศรีษะ เลือดเหนียวๆไหลมาเป็นเป็นทาง ปรายฟ้ารีบหันไปมองก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อไม้ท่อนเดิมฟาดลงมาอีกรอบ ปรายฟ้ารวบรวมสติหลบตัวลง ทำให้ไม้ท่อนนั้นฟาดถูกเพียงแค่อากาศ ปรายฟ้ายกเท้าขึ้นถีบไปที่หน้าท้องของหญิงสาวที่หมายจะเอาชีวิตตน 

“พี่แพร”ปรายฟ้าเรียกชื่อหญิงสาวด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่ก็หนักแน่น 

“ใช่ กูเอง เก่งนักหรอมึง คิดจะแย่งเขตไปจากกูหรอ ฝันไปเถอะ เขตต้องเป็นของกูคนเดียว”ดวงตาสวยเฉี่ยวบัดนี้ดูเลื่อนลอยราวกับคนเสียสติ 

“พี่แพรเป็นบ้าไปแล้วหรอ แค่ผู้ชายคนเดียวนี่ถึงจะฆ่าจะแกงกันเลยหรอ” ปรายฟ้าค่อยๆเดินถอยหลังไป อาการปวดตุ๊บที่ศรีษะจากบาดแผลทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่ไหว 

“บ้าหรอ แกน่ะซิ นังบ้า ฮ่าๆๆ กลัวหรอปรายฟ้า ฉันเห็นแกเก่งออกจะตายไป”แพรวาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งที่เห็นสายตาหวาดกลัวของปรายฟ้า 

“เมื่อ7 ปีก่อนแกก็คิดจะเข้ามาแทรกระหว่างฉันกับเขตแล้วครั้งหนึ่ง แต่เขตเขาเลือกฉัน เขาไม่เลือกผู้หญิงแรดอย่างแก”แพรวาเดินเข้ามาหาปรายฟ้า ดวงตาเบิกกว้าง  

“แต่ตอนนี้พี่เขตเขาเลือกปราย ไม่ได้เลือกพี่แพร พี่แพรควรยอมรับความจริง”ปรายฟ้าหายใจอย่างเหนื่อยหอบหญิงสาวเริ่มที่จะหน้ามืดลงไปทุกทีเนื่องจากเสียเลือดมาก 

“แต่สุดท้ายเขาจะเลือกฉัน ไม่ใช่แก เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะแกกำลังจะตายไงปรายฟ้า”แพรวาทิ้งท่อนไม้ลงพื้น เมื่อสังเกตเห็นใบหน้าเนียนเริ่มซีดเผือดลงทุกที แพรวาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะลากแขนร่างบางไปยังห้องเย็นห้องหนึ่งแล้วผลักร่างปรายฟ้าเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย 

“ขอให้แกตายไปเร็วๆ”แพรวาปิดประตูลงทันทีพร้อมล็อคด้านนอกไว้ 

“เปิดประตูนะพี่แพร เปิดเดี๋ยวนี้ “ปรายฟ้าทุบประตูด้วย อากาศด้านในเริ่มหนาวเหน็บความหนาวเริ่มเกาะกุมร่างบางหญิงสาวค่อยๆโอบกระชับอ้อมแขนของตนไว้แน่น  

“พี่เขตช่วยปรายด้วย” ปรายฟ้าพึมพำด้วยน้ำตานองหน้า 

@เรือนใหญ่ 

ร่างของเขตแดนเดินผิวปากเข้ามาอย่างอารมณ์ดี ทับทิมนั่งอยู่หน้าเรือนพักรับรองเห็นร่างชายหนุ่มเดินมาคนเดียวแต่ไร้เงาเพื่อนสาวก็อดแปลกใจไม่ได้ 

“พี่เขต พี่เขต” สาวร่างเล็กรีบวิ่งมาหาเขตแดนก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้าบ้าน 

“อ้าว! ทับทิมมีอะไรหรอ”เขตแดนเลิกคิ้ว 

“ยัยปรายไปไหนคะ” ทับทิมถามขึ้น  

“ปราย อยู่กับทับทิมไม่ใช่หรอ”เขตแดนถามเพื่อนสาวของปรายฟ้าอย่างฉงน 

“ก็ยัยปรายสั่งคุณเทวาไว้ว่า พี่เขตให้ยัยปรายไปหาที่ห้องเย็น”ทับทิมเริ่มใจไม่ดีด้วยความเป็นห่วงเพื่อน 

“ไม่พี่ไม่ได้สั่งใครไปตามปราย”เขตแดนรีบผละไปทีรถ ทับทิมรีบวิ่งตาม ร่างสูงรีบโทรไปหาเทวาเพื่อถามเรื่องราวทั้งหมดเพราะเทวาเป็นคนสุดท้ายที่ได้สนทนากับปรายฟ้า เมื่อได้รับคำตอบแล้ว เขตแดนจึงให้ผู้จัดการหนุ่มตรวจสอบกล้องวงจรปิดในโซนห้องเย็น ส่วนตัวเองรีบเดินทางไปยังห้องเย็นทันที ทับทิมนั่งแทบจะไม่ติดด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสาว 

“พี่เขต เมื่อตอนบ่าย ทิมเห็นพี่แพรวาเอาเงินยื่นให้คนงานคนหนึ่งของไร่ มันจะเกี่ยวกับการหายตัวไปของยัยปรายมั๊ยคะ”ทับทิมสันนิษฐาน 

“แพรจะทำแบบนั้นทำไม”เขตแดนยังไม่อยากเชื่อ เพราะแพราวาที่เขารู้จักอ่อนโยนเสมอ 

“เธอหึงพี่เขตไงคะ ผู้หญิงเวลาความหึงเข้าครอบงำ มักจะทำอะไรร้ายแรงเสมอ”ทับทิมตอบ แล้วทั้งสองก็รีบวิ่งเข้าไปยังโกดังที่บรรรจะห้องเย็นหลายตู้ เขตแดนรีบวิ่งไปเปิดทีละตู้ ทับทิมก็วิ่งไปทั่ว ดวงตาคู่โตสะดุดสายตาเข้ากับท่อนไม้ที่เปื้อนเลือด และโทรศัพท์ที่ตกลงพื้น เธอจำได้ว่าเป็นโทรศัพท์ของปรายฟ้า 

“พี่เขตๆ ทางนี้คะ” ทับทิมเรียกด้วยความร้อนใจ เขตแดนรีบวิ่งมาหา รอยเลือดที่หยดเป็นทาง และท่อนไม้ที่เปื้อนเลือด บวกกับโทรศัพท์เครื่องหรูของร่างบาง ทำให้หัวใจแกร่งกระตุกวูบด้วยความกลัว 

“ปรายอย่าเป็นอะไรไปนะพี่กำลังจะไปช่วยแล้ว” เขตแดนพยายามองตามรอยเลือดไปจนไปถึงตู้ใบสุดท้ายชายหนุ่มค่อยงัดที่ล็อคตู้ออกแล้วเปิดตู้เข้าไป ร่างบางนอนขดตัวงออยู่ในตู้ใบสุดท้าย ด้วยใบหน้าซีดเผือด เลือดแห้งเกรอะกรัง 

“ปราย! ปราย! อย่าเป็นอะไรไปนะ” เสียงเรียกของชายหนุ่มทำให้ทับทิมรีบวิ่งไปหา ร่างของเพื่อนสาวในอ้อมแขนของเขตแดนทำให้ร่างเล็กถึงกับน้ำตาไหลพราก หญิงสาวรีบวิ่งไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มก่อนจะโหนตัวขึ้นไปนั่งกับปรายฟ้า เสื้อตัวหนาของเขตแดนถูกถอดออกมายื่นให้ทับทิม ทับทิมรีบนำมาห่มตัวเพื่อนสาวเอาไว้แล้วกอดกระชับร่างปรายฟ้าด้วยใจที่เบาหวิวไปด้วยความกลัว 

“ปราย แกได้ยินฉันมั๊ย แกอย่าเป็นอะไรนะเว้ย ฉันกำลังจะพาแกไปโรงพยาบาล” ทับทิมกอดเพื่อนสาวไว้แน่น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงร่างของปรายฟ้า 

@โรงพยาบาล 

“หมอ หมอครับช่วยด้วย” เขตแดนอุ้มร่างบางวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาโดยมีทับทิมวิ่งตามหลังมาติดๆ 

“คนไข้ถูกอะไรมาคะ” พยาบาลรีบซักถามเมื่อร่างบางถูกเขนเข้าห้องฉุกเฉิน 

“ไม่ทราบครับ แต่คุณหมอต้องช่วยเธอให้ปลอดภัยนะครับ”เขตแดนแทบจะตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อหมอแต่ทับทิมรั้งชายหนุ่มเอาไว้ 

“พี่เขต ยัยปรายถึงมือหมอแล้วยัยปรายต้องปลอดภัยคะ”ทับทิมลูบหลังชายหนุ่มเบาๆ น้ำตาของลูกผู้ชายรินไหลลงมาด้วยความกลัว เขายอมรับอย่างขี้ขลาดว่าเขากลัวการสูญเสียที่สุดในตอนนี้  เขตแดนโผเข้าสวมกอดทับทิมเพื่อหวังที่พึ่ง ทับทิมลูบหลังชายหนุ่มอย่างปลอบประโลม ภาพหนุ่มสาวที่ยืนกอดกันทำให้สายตาคู่หนึ่งหยุดมองด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ 

“หึ! ร่านขนาดกับคนรักของเพื่อนยังทำได้” หมอทรงวุฒิแค่นหัวเราะ เขามาหาเพื่อนที่เป็นแพทย์อยู่ที่นี่แล้วกำลังจะกลับพอดี แต่เจอสองคนนี้ยืนกอดกันแบบไม่แคร์สายตาใคร 

“พี่เขตนั่งตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวทิมขอตัวไปเข้าห้องน้ำซักครู่”ทับทิมพูดขึ้นเมื่อชายหนุ่มเริ่มจะสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว  

“ไปเถอะ เดี๋ยวพ่อกับแม่พี่คงมา”เขตแดนพูดพร้อมกับยกมือลูบหน้าด้วยความกังวลร่างของทับทิม รีบเดินไปยังห้องน้ำ 

“มาปวดอะไรตอนนี้เนี่ย ยัยทิมนะยัยทิม” ทับทิมบ่นไปตลอดทาง หญิงสาวตกใจแทบช็อคเมื่อถูกกระชากแขนจากด้านหลังแล้วลากไปที่ทางหนีไฟ 

“เฮ้ยๆๆๆอะไรกันเนี่ย หมอขา” ทับทิมโวยวายลั่น ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นใคร หมอทรงวุฒิเสยผมอย่างลวกๆ 

“ไง เป็นบ้าอะไรเนี่ย ไปยืนกอดกันกลมกับผู้ชายโดยไม่แคร์สายตาชาวบ้านเขาแบบนั้น ไหนคุณว่าคุณเชียร์ผู้ชายคนนั้นไง เดี๋ยวนี้เปลี่ยนใจจะเก็บไปกินคนเดียวใช่มั๊ย”ถ้อยคำว่าร้ายจากปากหมอหนุ่มทำให้ทับทิมถึงกับสะอึก 

“สมองคุณนี่ต่ำจังเลยนะคะ คิดได้ไง”ทับทิมยืนกอดอกใบหน้างอง้ำ 

“กับคนอื่นผมคงจะคิดดีกว่านี้ แต่ไม่ใช่สำหรับคุณ ผู้หญิงอย่างคุณมันไวไฟเกินไป” หมอทรงวุฒิเบะปากมองหน้าทับทิม จนทำให้หญิงสาวนึกอยากเอาชนะ 

“นี่! ปกติก็ไม่ได้อยากยุ่งกับทิมไม่ใช่หรอ วันนี้ไปกินอะไรมาคะ มาถึงก็ฟาดงวงฟาดงาใส่ทิมแบบนี้ นี่ๆๆอย่าบอกนะ ว่าหมอขาหึงทิมกับพี่เขตอ่ะ” ทับทิมหรี่ตามอง 

“เหอะ!! คิดได้เนาะ ผมไม่ได้สิ้นคิดขนาดนั้น”หมอทรงวุฒิพูดขึ้น ทับทิมหน้าตึง 

“แล้วจะมาโวยวายทำไมไม่ทราบ”หญิงสาวย้อนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ 

“เพราะผู้ชายคนนั้นเป็นว่าที่เจ้าบ่าวของปราย แล้วคุณเป็นเพื่อนปรายคุณสองคนไม่ควรทำเรื่องทุเรศแบบนี้” หมอทรงวุฒิพูดขึ้นในที่สุด ทับทิมทำหน้าเหวอ ‘นี่อี่หมอบ้านี่มันคิดว่าฉันกับพี่เขตแอบกิ๊กกันหรือไง กิ๊กกันหน้าห้องฉุกเฉินนี่อ่ะนะ’ 

ทับทิมคิดในใจ 

“นี่คุณจะบ้าหรอ คนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินเป็นยัยปรายนะ เผื่อคุณจะอยากรู้” ทับทิมพูดได้แค่นั้นก็สะบัดหน้าออกไปทัน 

“ไม่ฉงไม่ฉี่มันแล้ว หายปวดไปเลยยัยทิม ถ้าเกิดฉันเป็นโรคท่อปัสวะอักเสบขึ้นมา รับผิดชอบฉันด้วยนะไอ้หมอบ้า” ทับทิมเดินก้าวฉับๆออกมาอย่างหงุดหงิด                                          

“เดี๋ยว! เมื่อกี้คุณว่าใครอยู่ในห้องฉุกเฉินนะ ปรายหรอ แล้วปรายเป็นอะไร” ใบหน้าที่ดุเมื่อกี้ เริ่มฉายแววกังวลขึ้นมาจนทำให้ทับทิมอยากจะฟาดกระบาลกลับไปซะให้เข็ด 

“ถูกทำร้าย ทิมก็รู้แค่นี้แหละ อยากรู้ก็ไปถามสามีเขานู้น”ทับทิมสะบัดหน้าพรืดไป ทำให้หมอหนุ่มทำได้แค่ยืนนิ่งอยู่กับที่ 

............................................. 

นัง!แพรวานี่มันโรคจิตชัดๆเลยนะเนี่ย 

พี่เขตดูแลเมียด้วย 

               มาตามสัญญาแล้วนะคะ วันนี้ไรท์ลงให้ 2 ตอนนะคะ นิยาอ่านแล้วสนุกไม่สนุกยังไงติชมกันเข้ามาได้นร๊า 

อย่าลืมกดถูกใจให้เป็นกำลังใจไรท์ด้วยนะคะ รักรีดทุกคนเลยคะ บางคำอาจตกหล่นหรืออาจพิมพ์ผิดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ไรท์ยังไม่ได้ตรวจทานรีบลงก่อน  

 

                

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว