facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผู้ชายอารมณ์ขัน

ชื่อตอน : ผู้ชายอารมณ์ขัน

คำค้น : พิมพ์นภา โซ่รักคล้องใจ หมอซัน

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2564 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้ชายอารมณ์ขัน
แบบอักษร

7  ผู้ชายอารมณ์ขัน 

หลังจากที่พากันคุยเรื่องที่แม่กับพี่หมอซันรู้จักกันได้ยังไงเมื่อตอนหัวค่ำแม่ก็ชวนพี่หมอซันมาทานข้าวเย็นด้วยกันที่บ้านเพื่อตอบแทนที่พี่หมอซันมาส่งแล้วก็เรื่องที่เขาช่วยฉันตอนที่ฉันเป็นลมเมื่อตอนกลางวันถ้าถามว่าแม่รู้เรื่องที่ฉันเป็นลมได้ยังไงก็ฉันนี่แหละเป็นคนบอกแม่เอง พอดีแม่ถามฉันกับพี่หมอซันว่าทำไมถึงได้มาด้วยกันได้ฉันก็เลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง

ส่วนเรื่องพี่หมอซันที่ฉันสงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นหรือเจอพี่หมอซันเลยนั้นก็คือแม่เล่าให้ฟังว่าพี่เขาเพิ่งถูกสั่งย้ายมาจากกรุงเทพให้มาเป็นหมอประจำที่นี้เนื่องจากหมอรักษาไม่เพียงพอ และบังเอิญว่าเจ้าของบ้านคนเก่าเขาประกาศขายบ้านพอดีพี่เขาก็เลยมาซื้อบ้านที่นี้อยู่เพื่อใช้ในการพักอาศัยช่วงที่มาเป็นหมอที่นี้แล้วที่สำคัญพี่เขาเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ได้ประมาณสามถึงสี่เดือนแล้ว แม่เห็นว่าพี่เขาอยู่คนเดียวเลยไปทำความรู้จักแบ่งข้าวแบ่งน้ำให้พี่เขาเพื่อที่พี่เขาจะได้มีเพื่อนบ้านคอยอาศัยกัน

และตอนนี้ฉันแม่และพี่หมอซันก็กำลังพากันจัดโต๊ะกินข้าวกันอยู่ ในระหว่างที่เรากำลังเตรียมยกอาหารมาไว้ที่โต๊ะอาหารอยู่นั้นพ่อก็กำลังเดินลงมาจากบนบ้านพอดี

“พ่อจ๋า กินข้าวจ้ะ” ฉันเรียกพ่อมากินข้าวพร้อมกับยิ้มให้ท่านเผื่อบ้างทีท่านอาจจะหายโกรธฉันแล้วก็ได้

“.......” พ่อเดินผ่านฉันไปนั่งเก้าอี้หัวโต๊ะโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าท่านยังคงโกรธฉันอยู่

รอยยิ้มที่ฉันส่งให้พ่อไปเมื่อสักครู่ได้หายไปเมื่อเห็นว่าพ่อไม่พูดกับฉันและเดินผ่านฉันไปเหมือนกับว่าฉันเป็นอากาศ ฉันบอกตามตรงนะโดนผู้ชายทิ้งหรือบอกเลิกมากี่คนก็เจ็บไม่เท่าโดนผู้ชายที่เป็นพ่อของตัวเองทิ้งหรอก ฉันยืนก้มหน้าก้มตาหันหลังให้พ่อที่นั่งอยู่ข้างหลังฉัน

“จะกินข้าวไม่ใช่หรอยืนอยู่ทำไมล่ะ!”

ทันทีที่ฉันได้ยินว่าเสียงคนที่พูดกับฉันนั้นเป็นใครรอยยิ้มหายไปเมื่อครู่ก็กลับมาคลี่ยิ้มอีกครั้งอย่างดีใจ ฉันรีบหันหลังกลับไปตอบพ่อ

“จ้ะพ่อ”

เมื่อฉันพูดจบฉันก็รีบช่วยแม่ตักข้าวใส่จานอย่างเร่งรีบ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าพ่อยังโกรธหรือหายโกรธฉันหรือยังแต่ยังไงฉันก็ดีใจที่อย่างน้อยพ่อก็ยังพูดกับฉันแค่นี้ฉันก็ดีใจมากแล้ว

“กินเยอะๆเลยนะตาซัน” แม่เอ่ยบอกพี่หมอซัน

“ครับป้ามล” พี่หมอซันพูดตอบกลับแม่พร้อมกับยิ้มให้แม่ ทุกคนต่างพากันรับประทานอาหารกันอย่างยิ้มแย้มมีความสุข

“แกงพะโล้ที่พ่อชอบจ้ะ พิมพ์ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะทานเยอะๆนะจ้ะ” ฉันพูดพร้อมกับตักแกงพะโล้ใส่จานข้าวให้พ่อ ฉันลืมบอกไปว่าพ่อรู้อยู่แล้วนะว่าพี่หมอซันจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านพอดีแม่ฉันบอกแล้วก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ให้พ่อฟัง

“อืม แกก็เหมือนกันกินเยอะๆเดี่ยวก็เป็นลมเป็นแลงไปอีกทำอะไรก็นึกถึงลูกในท้องบ้าง”  พ่อพูดโดยที่ใบหน้ายังคงขรึมอยู่

ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่พูดเหมือนอย่างที่พ่อเคยพูดกับฉันอย่างแต่ก่อน แค่พ่อเขายอมพูดกับฉันยอมเป็นห่วงเป็นใยฉันในวันนี้มันก็ทำให้ฉันได้รู้ว่าพ่อไม่ได้เกลียดฉันท่านยังรักฉันแค่นี้ก็ดีใจมากแล้วและฉันก็เชื่อว่าอีกไม่นานพ่อเขาคงต้องกลับมารักฉันเหมือนเดิมอย่างที่เคยรักแน่นอนเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าท่านก็ใจอ่อนลงไม่น้อยเลย

“จ้ะพ่อ” ฉันเอ่ยรับคำจากพ่อและก็ยิ้มให้พ่อ

หลังจากนั้นทุกคนก็พากันรับประทานอาหารและพูดคุยถามไถ่กัน พอเราทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยฉันก็ให้พ่อกับแม่ขึ้นไปนอนก่อนและก็บอกแม่ว่าฉันกับพี่หมอซันอาสาที่จะเก็บถ้วยชามไปล้างเอง และตอนนี้ฉันก็กำลังเดินไปส่งพี่หมอซันที่หน้าบ้าน

“ขอบคุณพี่หมอซันมากๆนะคะ”

“ขอบคุณ ขอบคุณพี่เรื่องอะไรล่ะ เรื่องที่พี่ช่วยตอนพิมพ์เป็นลม เรื่องที่มาส่งที่บ้าน หรือเรื่องที่พี่ช่วยล้างถ้วยชามเมื่อครู่” พี่หมอซันพูดติดตลก ผู้ชายอะไรเป็นทั้งหมอ ทั้งคนหล่อ แถมยังตลกอีกถ้าใครได้พี่เขาไปเป็นสามีคงโชคดีและมีความสุขมากแน่ๆ

“ก็ทุกเรื่องแหละค่ะ ขอบคุณทุกเรื่องที่พี่ช่วยพิมพ์ในวันนี้ ขอบคุณนะคะ”

“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอกมันเป็นเรื่องเล็กน้อย ที่พี่ช่วยพิมพ์ในวันนี้ยังไม่พอที่แม่พิมพ์คอยช่วยส่งข้าวส่งน้ำให้พี่เลย ใช่มั้ย” พี่หมอพูดพร้อมกับยิ้มให้ฉันปนขำนิดๆ

“ส่งข้าวส่งน้ำพี่ก็พูดส่ะเหมือนพี่เป็นนักโทษติดคุกยังไงยังงั้นแหละ” ฉันรู้อยู่แล้วล่ะที่พี่เขาพูดติดตลกแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ฉันคิดมาก

“อย่างงั้นหรอ ฮ่าฮ่า พี่ก็พูดไปงั้นแหละพี่อยากเห็นพิมพ์ยิ้มแล้วก็หัวเราะบ่อยๆ”

“พี่หมอซันนี่อารมณ์ขันดีจังเลยนะคะ ถ้าใครได้พี่ไปเป็นแฟนนี่ต้องโชคดีมากแน่ๆแล้วก็ต้องมีความสุขมากแน่ๆ”

“พิมพ์คิดงั้นเหรอแต่พี่คิดว่าคงไม่นะ” พี่หมอซันพูดพร้อมกับยิ้มเจื่อนให้ฉัน และฉันก็สังเกตได้ว่าในแววตาและสีหน้าของพี่หมอซันนั้นกำลังเศร้าเหมือนว่าเขาเคยอกหักมาก่อนยังไงยังงั้น

“ใช่ค่ะ ทำไมหรอคะ”

“ช่างมันเถอะ พิมพ์ส่งพี่แค่นี้แหละพิมพ์เข้าบ้านไปเถอะมืดแล้วอากาศก็เริ่มเย็นแล้วด้วยเดี่ยวจะไม่สบาย พี่ไปล่ะ” พอพี่หมอซันพูดจบเขาก็เอามือข้างหนึ่งมายี่ผมฉันเบาๆ จากนั้นก็เดินเข้าบ้านตัวเองไป

ต้องใช่แน่ๆฉันว่าพี่หมอซันต้องเคยอกหักจากผู้หญิงมาก่อน แล้วใครนะช่างกล้าทิ้งพี่หมอซันได้ลงคอเขาออกจะเป็นคนดีแถมหล่อและเพียบพร้อมขนาดนี้ผู้หญิงคนนั้นคงตาบอดแล้วมั้งที่ทิ้งพี่เขาได้ลงคอ

ฉันยืนมองพี่หมอซันเดินเข้าไปในบ้านจนหลับตาก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินเข้าบ้านตัวเองไป แล้วก็ทำการอาบน้ำชำระร่างกายตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมนอน หลังจากที่ฉันทำธุระก่อนนอนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็มานั่งอ่านคู่มือการดูแลตนเองในระหว่างท้องพร้อมกับลูบท้องตัวเองไปด้วยและก็พลอยหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

 

หมอซันเขามีเรื่องราวอะไรที่เก็บไว้ในใจอยู่กันนะ.............. 

ช่วยเป็นกำลังใจให้พิมพ์กับหมอซันกันด้วยนะ........... 

************************************************************************************ 

ความคิดเห็น