ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ติดกับ 40%

ชื่อตอน : บทที่ 2 ติดกับ 40%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2564 00:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ติดกับ 40%
แบบอักษร

บทที่ 3 ติดกับ 40%  

 

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 3 ติดกับ 

ณัฐนรีก้าวขาช้าๆ ไปตามทางเดินที่ทอดยาวของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง โรงพยาบาลที่โดยปกติแล้ว เธอไม่คิดย่างกรายเข้ามาใช้บริการ ด้วยว่าค่ารักษาพยาบาลนั้นแพงเกินกว่าที่เธอจะแบกรับไหว แต่ ณ ตอนนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม่หนูตัวน้อยกำลังให้น้ำเกลืออยู่ในห้องพักพื้นแบบ VIP ที่สิปปกรยินดีนักหนาหากแม่หนูน้อยจะเข้าพักฟื้นที่นั่น เธอยังไม่ได้คุยเรื่องค่าใช้จ่ายที่ตามมา แต่คิดว่าหนี้สินของเธอคงได้เพิ่มขึ้นไม่มากก็น้อย เธออุ้มเอาตุ๊กตาหมูตัวโปรดของแม่หนูแน่นๆ เจ้าตัวบอกว่าหลับไม่ลงหากไม่ได้กอดเจ้าหมูสีชมพูตัวนี้ เธอเลยต้องลงไปเอาที่รถให้ 

หญิงสาวเลื่อนประตูห้องให้เปิดออก สิปปกรยืนอยู่ข้างเตียง สายตาเขาทอดมองแม่หนูน้อยที่ตอนนี้หลับอุตุโดยไม่รอแม่หมูสีชมพู เธอเอาตุ๊กตาไปวางแนบข้างแม่หนู มือข้างหนึ่งเลื่อนลูบใบหน้าและกระหม่อมของแม่ตัวน้อย สงสารนักหนายามเจ้าตัวเจ็บป่วยแล้วเธอช่วยอะไรไม่ได้เลย 

“แกคงเพลีย เลยหลับไปแล้ว” สิปปกรเอ่ยพลางม้วนเอาเสื้อสูทที่ห่อร่างเรนนี่มา กลิ่นของเสียคาวคลุ้งยังมีอยู่ และเขาควรจัดการเอามันไปซักแห้งเสียให้ไว 

“ฉันผิดเองที่คิดถึงแต่ตัวเอง แทนที่จะพาแกมาหาหมอ” เอ่ยกับเขาแต่ตายังจ้องที่คนบนเตียง 

สิปปกรปล่อยให้ความเงียบเกาะกินบรรยากาศอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยอีก  

“เธอหนีใครกันแน่” 

“ฉันเปล่า” เธอรีบปฏิเสธเมื่อเขารู้ทัน 

“ฉันรู้ว่าเธอกำลังหนี ผู้ชายที่อยู่หน้าบ้านเมื่อเช้าเป็นใครกันแน่” 

ริมฝีปากงามได้เม้มแน่นอีกคราเมื่อต้องคิดหาคำแก้ต่างดีๆ ให้สิปปกร ตอนนี้เธอไม่อาจบอกสถานะที่แท้จริงของคุณทนายให้สิปปกรรู้ได้ เพราะว่าบางที สิปปกรอาจเป็นคนเดียวที่ช่วยเธอได้ในตอนนี้ 

“เอ่อ...เจ้าหนี้น่ะ” 

“หือ? เธอเที่ยวเป็นหนี้ชาวบ้านเขาไปทั่วเลยหรือไง” 

“คุณไม่ได้เลี้ยงเด็กสี่ขวบอย่างฉันนี่ เวลาจะทำงานยังแทบไม่มีแล้วฉันจะมีเงินใช้คล่องมือได้ยังไง” 

พอถูกย้อนยืน สิปปกรก็ได้เงียบไป แต่อย่างไร เขาก็คือเขา ไม่มีอะไรทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนได้นานนัก 

“เท่าไหร่ล่ะ ฉันจะใช้ให้เอง เธอจะได้ไม่ต้องหนีใครอีก เป็นหนี้ฉันคนเดียวไปเลยเถอะ” 

“ไม่! ทำไมฉันต้องโอนหนี้มาให้คุณด้วย คุณยิ่งคิดดอกเบี้ยแบบพิสดาร ไม่เหมือนชาวบ้านเขา” 

คนถูกว่าลอบยิ้ม ยังจำรสชาติของปลายลิ้นหล่อนได้ชัดเจน ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ รสจูบอร่อยนัก 

“แต่ดอกเบี้ยชของฉัน เหมือนเธอจะชอบนะ จ่ายให้ฉันบ่อยๆ สิ บางทีเงินต้นมันอาจจะลดก็ได้” 

“ไม่ละค่ะ ขอบคุณในความหวังดี ฉันจะพยายามหาเงินมาใช้หนี้ให้คุณไวๆ ก็แล้วกัน” 

เขายักไหล่ ด้วยมั่นใจว่าในเวลาอันใกล้นี้ ณัฐนรีไม่มีทางหาเงินมาคืนเขาได้อย่างแน่นอน 

“แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน หอพักของแฟนเหรอ” ถามเช่นนั้นเพราะเมื่อวานได้ยินหล่อนบ่นเรื่องหอพักของแฟนหนุ่ม 

“ไม่รู้สิ เขายังไม่ให้คำตอบ ฉันแค่ต้องหาที่ตั้งหลักน่ะ เจ้าหนี้สมัยนี้ทวงหนี้โหดนี่นา ฉันต้องปลอดภัยไว้ก่อน” 

“แล้วสรุปจะไปอยู่ที่ไหน”  

ความจริงณัฐนรีจะไปขอห้องแม่บ้านที่ออฟฟิศพี่หนิงอยู่สักระยะ แต่ว่า...ทำไมเธอต้องทำอย่างนั้นในเมื่อสิปปกรยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน 

“ไหนๆ ก็หนีคุณไม่พ้น งั้นคุณก็ช่วยฉันหน่อยสิ พอจะมีคอนโดฯ ถูกๆ หรือห้องพักสะอาดๆ ที่บรรยากาศไม่แย่เกินไป ให้ฉันอยู่สักพักได้ไหม ฉันจ่ายค่าเช่านะ ไม่ได้อยู่ฟรี รวมถึงค่ารักษาของเรนนี่วันนี้ด้วย คุณลงบัญชีไว้ได้เลย” 

เขายกยิ้มที่มุมปาก ส่ายหัวให้ณัฐนรีหน่อยหนึ่งอย่างรำคาญ 

“เก็บเศษเงินของเธอไว้เถอะ เอาไว้ซื้อกาแฟดื่มตอนนั่งทำวิจัยให้หมอนั่นน่ะ” 

“อย่ามาประชด เป็นแฟนกันช่วยกันทำงาน มันเป็นเรื่องธรรมดา” 

“เป็นเขาที่จะได้รับปริญญา ไม่ใช่เธอนะ อย่างน้อยเขาควรได้หัวหมุนบ้างจะได้คุ้มกับใบปริญญาที่จะทำให้เขาเงินเดือนเพิ่มขึ้นในอนาคต” 

ณัฐนรียกมือยอมแพ้ เธอผายมือไปยังประตู ไล่เขากลายๆ ให้กลับไปเสีย สิปปกรยอมกลับละนะเพราะด้วยเสื้อสูทเหม็นๆ นั่น ชวนให้เขาอยากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ทั้งชุด 

“อย่าคิดหนีอีก ฉันขอร้อง มีฉันอยู่ตรงนี้ รับรองว่าเธอกับเรนนี่ไม่ลำบากแน่ ถึงฉันจะร้ายกาจกับเธอ แต่กับเรนนี่แล้ว ฉันไม่มีวันทำร้ายแกอย่างแน่นอน ให้ฉันได้มีโอกาสดูแลแกบ้าง ให้ฉันได้รับรู้ความลำบากของการเลี้ยงเด็กสักคนเหมือนอย่างที่เธอเคยเจอ จะได้ไหม” 

ช่างเป็นคำร้องขอที่ไร้ความอ่อนหวาน แต่ณัฐนรีกลับรับรู้ได้ถึงความจริงใจ จู่ๆ ความรู้สึกผิดก็บีบกดหัวใจจนอึดอัดไปหมด 

“คุณกลับไปเถอะ ฉันไม่ไปไหนหรอก อย่างน้อยเรนนี่ก็ต้องอยู่บนเตียงจนถึงพรุ่งนี้เช้าโน่นแหละ” 

“แล้วฉันจะแวะมาตอนเลิกงาน” 

“ขอบคุณ” 

“หือ?” 

“ขอบคุณที่ช่วยฉัน ตอนที่ฉัน...ไม่มีใคร” 

และคราวนี้ก็เป็นสิปปกรที่พูดไม่ออก แม่คนที่เอาแต่โวยวายด่าทอเขาบัดนี้กำลังเอ่ยคำขอบคุณที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน เวลาหล่อนไม่ด่า ไม่แหกปาก เวลาที่ริมฝีปากคู่นั้นอยู่นิ่งๆ บ้าง ก็น่าเอ็นดูดีเหมือนกัน แต่ว่า...อย่าเลย อย่าได้นึกเอ็นดูแม่ตัวแสบนี่ โอย...ให้ตายเถอะ! เขาต้องคอยบอกตัวเองอย่างนี้กี่รอบแล้วนะ อย่าเผลอสิสิปปกร! 

“เพราะเรนนี่หรอก ไม่ใช่เพราะเธอ” 

แม้คำตอบจะเป็นเช่นนั้น ณัฐนรีก็หาได้ขุ่นเคือง ไม่ว่าเขาจะทำเพราะเรนนี่ หรือเพราะเวทนาคนไร้ทางไปอย่างเธอ เธอก็ไม่สนแล้ว ตราบใดที่เรนนี่ถึงมือหมออย่างปลอดภัย และตราบใดที่คุณทนายยังหาตัวเธอไม่เจอ นั่นนับว่าดีที่สุดแล้วกระมัง 

 

ช่วงสายของอีกวัน 

ณัฐนรีเฝ้ามองคอนโดฯ ที่คล้ายจะถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหลังจนดูทันสมัย มันตั้งอยู่ในย่านที่ผู้คนพลุกพล่าน ด้านในล็อบบี้เล็กๆ นั้นยังมีกลิ่นสีจางๆ ให้เธอสัมผัส สิปปกรพาเธอมาที่นี่ หลังจากทำเรื่องพาเรนนี่ออกจากโรงพยาบาล และเมื่อรู้ว่าต้องย้ายบ้านชั่วคราว แม่หนูก็ตื่นเต้นไม่น้อย ทั้งจ้อเจรจาไม่หยุดประหนึ่งคนไม่เคยเจ็บไข้ สิปปกรพาเธอขึ้นลิฟต์มายังห้องๆ หนึ่ง ห้องที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย มันดูสะอาดสะอ้าน เครื่องเรือนทั้งหลายอยู่ในสภาพพร้อมใช้งานเรากับว่าก่อนหน้านี้เขาทำความสะอาดไว้รอท่าพวกเธอ 

“เธออยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน ตกลงเรื่องเรนนี่ได้ค่อยขยับขยาย ฉันอยากให้เรนนี่ไปอยู่กับฉันที่บ้านอีกหลัง เราอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ เรนนี่จะมีความสุขเมื่ออยู่ที่นั่นกับครอบครัวของฉัน” 

แต่ครอบครัวเดียวของเธอคือเรนนี่นี่นา ณัฐนรีไม่ได้เอ่ยประโยคนั้นหรอกนะ แค่คิดอย่างน้อยอกน้อยใจเท่านั้น เธอไม่ได้เอ่ยขัดเขาอย่างที่ควรจะเป็น ดีเท่าไหร่แล้วที่เธอได้อยู่ที่นี่ อย่างอื่นค่อยว่ากัน ค่อยคิดหาทางกันวันหลัง เธออาจจะหลบหน้าคุณทนายได้สักพักใหญ่ๆ เลย ถ้าคุณทนายไม่ตามไปเจอกันที่ที่ทำงานละนะ เธอจะแจ้งกับพี่หนิงว่าจะขอไปรอที่หน้างาน ไม่เข้าออฟฟิศสักระยะ เพราะถึงอย่างไรงานที่เธอทำก็ไม่จำเป็นต้องเข้าออฟฟิศประจำอยู่แล้ว  

“ฉันต้องจ่ายค่าเช่าคุณสักเท่าไหร่”  

เขาตีหน้ายุ่งส่งมา “บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง” 

ณัฐนรียิ้มร่า “ฉันแค่ถามตามมารยาทน่ะ” 

“อา...เธอนี่เหลือเกินจริงๆ เอาเถอะ ตราบใดที่ยังไม่ได้เงินห้าแสนคืน ฉันจะอดทนกับเธอให้มากก็แล้วกัน” 

“ขอบคุณที่เข้าใจค่ะ ลุงบอส” เธอเรียกเขาอย่างประชด สิปปกรส่ายหน้าระอา 

“ลองคิดดูดีๆ ได้ไหม ตราบใดที่เธอมีเรนนี่ ความสะดวกสบายจะมาเยือนเธอในระดับหนึ่งเลย และเธออาจได้มากกว่านี้ถ้ายกเรนนี่ให้ฉัน หนี้สินของเธออาจหายไปและอาจจะได้เงินเพิ่มอีก” 

“ขอบคุณค่ะ แต่เด็กตัวเล็กๆ อย่างเรนนี่ ฉันขายไม่ลงหรอก ถ้าคุณอยากให้เงินฉันค่าที่ฉันเลี้ยงดูแกมาอย่างยากลำบาก คุณก็โละหนี้ให้ฉันก็สิ้นเรื่อง” 

“ฝันไปเถอะ!” 

 

******พระนางคือทันกันทุกเม็ดค่ะ เอาละนะคุณผู้ชม แม่โรสย้ายเข้ามาอยู่คอนโดพี่สองแล้วค่ะ อะไรจะเกิดขึ้นบ้างนะ ติดตามเด้อ ^^ สวัสดีปีใหม่จ้าาาา อ้อ...ใครที่สั่งนิยาย พี่แทนแซ่บมาก แบบเล่มกับอัญจรี อัญมีจับแจกรางวัลที่หน้าเพจนะคะ เพจอัญจรี นักเขียน พรุ่งนี้ก็แล้วกันนะคะ พรุ่งนี้ค่ำๆ ก่อนไลฟ์สดจะแวะมาแจ้งค่ะ *******  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว