facebook-icon Line-icon

สวัสดีจ้า~ ขอขอบคุณที่อ่านนิยายของไรท์น้า~ ถึงคนอื่นจะมี 1 คน ไรท์ก็ดีใจอย่างสุดซึ้งแล้วล่ะ

ตอนที่ 18 นักรบแวมไพร์

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 นักรบแวมไพร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 142

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2564 18:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 นักรบแวมไพร์
แบบอักษร

"การประชุมในวันนี้มีหัวข้อก็คือพวกเราต้องการที่จะบุกค่ายของพวกมันในคืนนี้ หน้าที่ของทุกคนก็คือทำยังไงก็ได้เพื่อที่จะทำให้พวกมันถอยกลับไป ใครมีแผนอะไรไหม" ขุนพลปีศาจไออากล่าว

"ข้าจะนำกองกำลังไวเวิร์นตามแผนเดิมของข้า หากพวกมันรู้ตัวข้าจะทิ้งระเบิดทั้งหมดลงไปแล้วทำการโฉบเข้าปะทะกับพวกมัน" ขุนพลปีศาจมาคัสกล่าว

"ข้าว่าพวกผู้กล้ามันก็น่ากลัวอยู่นะ ถึงมันจะไม่แข็งแกร่งเท่ากับพวกเราแต่ด้วยจำนวนและสกิลแปลกๆ ที่พวกมันมี ข้าว่าให้เซเนียร์ที่เป็นผู้ใช้เคียวน่าจะเหมาะกว่า ส่วนพวกเราที่เหลือจะคอยกำจัดอัศวินของพวกมันไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะถอย" ขุนพลปีศาจมิคาเอลกล่าว

"เอิ่ม มันก็ได้อยู่หรอกแต่ข้าขอเอามอนสเตอร์ที่พวกนักวิจัยพวกนั้นสร้างมาไปทดสอบก่อนได้ไหม" ข้ากล่าวถาม

"นั่นไม่มีปัญหา ตราบใดที่มันสร้างประโยชน์ให้กับพวกเราได้" หลังจากนั้นการประชุมก็ดำเนินการต่อไป ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องกำลังรบ ความสามารถ แต่แผนนั้นไม่ค่อยมีเท่าไหร่เนื่องจากแม่ทัพปีศาจส่วนใหญ่จะเป็นคนจัดการ ส่วนพวกเราก็มีหน้าที่แค่เสนอให้พวกนั้นทำเท่านั้น

♢♢♢ 

 

____________________

หมาป่ากลายพันธุ์ ระดับ: 5 

HP: 14,500

ATK: 3,400

DEF: 3500

MDEF: 2670 

MOVEMENT SPEED: 20 เมตรต่อวินาที

HIGH JUMP: 5 เมตร 

____________________

♢♢♢ 

 

หลังจากเวลาผ่านไป 1 ชั่วโมงหลังจากการวางแผนกองทัพทั้งหมดก็เข้าประชิดค่ายและแนวป้องกันของฝ่ายมนุษย์ โดยที่ข้านั้นนำกองกำลังของข้าเดินมาอยู่แนวหน้าพร้อมกับถือเคียวเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ปีศาจทั้งหมดนั้นเดินทางในที่ไร้แสงได้เป็นอย่างดีโดยที่ฝ่ายมนุษย์นั้นไม่รู้ตัวเลยว่าพวกปีศาจนั้นกำลังใช้ข้อได้เปรียบของตอนกลางคืนเป็นสนามรบ

"ดับไฟซะ" ข้าสั่งแม่ทัพปีศาจที่อยู่ข้างๆ กับข้า ไม่นานเขาก็ใช้เวทลมพัดคบเพลิงที่ติดตลอดทางทั้งในแนวป้องกันและหน้าแนวป้องกันในระยะประมาณ 100 เมตร ดับทันทีจากแนวรบของศัตรูที่ห่างออกไป 1 กิโลเมตร แม้ว่าวิธีนี้จะเป็นการเปิดเผยตำแหน่งแต่ด้วยการที่ไฟดับแบบนี้ทำให้มันเข้าทางพวกเรา

'เริ่มได้' หลังจากที่ไฟดับข้าจึงวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูงสุด 90 เมตรต่อวินาที ตามมาด้วยหมาป่ากลายพันธุ์ที่พวกเขาวิจัยมา แม้ว่าข้างหน้าของข้าจะมีกำแพงหินที่สูงประมาณ 10 เมตรแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับข้าเลยแม้แต่น้อย

"แหลกไปซะ" เมื่อมาถึงก็ฟันเข้าใส่กำแพงแบบตรงๆ จนทำให้เกิดรูกว้างหลายเมตร โดยไม่สนว่ามนุษย์พวกนั้นจะสนใจข้าหรือไม่แต่หน้าที่ของข้าในตอนนี้คือเปิดสถานที่บุกโจมตีด้วยการสร้างรูบนกำแพงจำนวนมากๆ

"สังหารปีศาจตนนั้นซะ!!!" ถึงแม้ว่าอัศวินของพวกมันมาถึงแล้วสั่งให้สังหารข้าก็ตามแต่ข้าก็ไม่ได้สนใจแล้วทำลายกำแพงของพวกมันให้มันเปิดกว้างมากขึ้น และมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมีอัศวินเข้ามาใกล้ข้า ข้าจึงใช้เคียวฟันสวนจนตัวของมันขาดเป็นสองท่อนจนพวกมันไม่กล้าเข้ามานอกจากยิงธนูและเวทเข้าใส่

"ผู้กล้ามาแล้ว ทุกคนหลีกทา-" ข้าไม่ปล่อยให้มันกล่าวจบยิงธนูเข้าใส่หัวของมันจนแตกกระจาย

"หึหึหึ" ข้าหัวเราะในลำคอสักพักเพื่อเห็นผู้กล้าจำนวน 12 คนที่ยืนอยู่ต่อหน้าข้า ในขณะที่ฉากหลังในท่ามกลางความมืดมีกองกำลังปีศาจกำลังมุ่งหน้าเข้ามาด้วยความเร็วเต็มกำลัง 

"พวกเราลุย" ไม่นานพวกผู้กล้าก็บุกเข้ามาหาข้าซึ่งพวกเขานั้นอยู่ในเลเวลประมาณ 50-60 พลังโจมตีแต่ละคนนั้นอยู่ในหลักพันทั้งนั้น มีบางคนที่มีพลังโจมตีเกือบหมื่น พลังป้องกันก็อยู่ที่ไม่กี่พัน แต่ข้ารู้สึกหวั่นๆ เรื่องสกิลของพวกมันจากคำให้การในที่ประชุม แม้ว่าพวกมันจะอ่อนแอแต่พวกมันมีสกิลที่สามารถพลิกสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี

"อ่อนหัด" ข้ากล่าวออกไปแล้ววาร์ปได้ด้านหลังของนักเวทสาวแล้วฟันเข้าใส่อย่างรวดเร็วแต่จู่ๆ เธอก็หายไปพร้อมกับคนถือโล่มาป้องกันแทน เมื่อเคียวกระทบกับโล่ของเขาทำให้โล่กระเด็นหลุดมือไป แม้ว่ามันจะไม่ตายแต่คงเจ็บหนักน่าดู

"ย๊ากกกกกกกก!!!" ข้าเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งกระโดดสูง 10 เมตรแล้วพุ่งลงมา ข้าจึงหมุนตัวใช้เคียวฟันสวนแต่จู่ๆ ก็มีนักดาบสลับที่มาแทนแล้วฟันเข้าที่คอของข้าอย่างจังแต่มันไม่ขาดและดาเมจที่ทำนั้นอยู่แค่หลักร้อยเท่านั้น ซึ่งมันเทียบไม่ได้กับเลือดเกือบล้านเลยสักนิด

'น่าผิดหวังเสียจริง' ในจังหวะนั้นเองเหล่าหมาป่ากลายพันธุ์จำนวน 100 ตัวก็มาถึง ข้าจึงเปิดสกิลอัลติเมททันที

"มันจบแล้วผู้กล้า" ข้าแสยะยิ้มออกมาแล้ววาร์ปเข้าไปหาอัศวินธรรมดาที่ดูการต่อสู้อยู่ห่างๆ เมื่อเคียวของข้าฟันเข้าไปโดนคนหนึ่งมันก็จะกระจายคลื่นพลังออกไป แม้ว่าคนด้านหลังจากไม่ตายแต่ก็เจ็บหนักมาก เมื่อข้าได้ฆ่าพวกมันไป ข้าก็ได้ดาบเลือด 1 เล่มต่อ 1 ศพ และจำนวนของมันก็เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่ากองกำลังของพวกมันนั้นเอาแต่หนีก็เถอะ 

"ไร้ประโยชน์น่า" จู่ๆ ภาพทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ข้าได้เอาเคียวมารับการโจมตีจากดาบใหญ่ที่หนักหน่วง เหมือนว่าจะมีผู้ใช้สกิลเกี่ยวกับการสลับตำแหน่ง ข้าเหลือบไปมองศรเวทและเวทต่างๆ ได้พุ่งเป้ามาที่ข้า ข้าทำเพียงมองสักพักก่อนจะเปิดสกิลที่ 1 และ 2 หลังจากนั้นจึงพุ่งเข้าใส่ผู้กล้าพวกนั้นโดยไม่สนการป้องกัน

"ย๊ากกกกกกก!!!" แม้ว่าข้าจะโดนศรและเวทของพวกมันระดมยิงเข้าใส่แต่ข้าก็ไม่สนเพราะเกราะที่สวมอยู่ช่วยลดความเสียหายได้เป็นอย่างดี แม้ว่าดาเมจของพวกมันนั้นจะอยู่หลักพันก็ตาม 

ฉับๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!

"..." แม้ว่านักเวทที่ใช้ดาบใหญ่พยายามฟันแต่ข้าก็สวนกลับไปด้วยความเร็วในการฟันที่มากกว่าและความหนักหน่วง เมื่อเคียวฟันไปครั้งแรกดาบใหญ่หลุดมือ ครั้งที่สองตัวขาด ครั้งที่สามหัวขาด ครั้งที่สี่ขาขาด ครั้งที่ห้าตัวแยกเป็นห้าส่วน ครั้งที่หกศพของชายตรงหน้ากระเด็นไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากภายในหนึ่งวินาที ข้าไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดรอดไปจึงสั่งให้หมาป่ากลายพันธุ์เข้าจู่โจมผู้กล้าทั้งหมดทันที พวกมันนั้นมีเลือดเยอะและความเร็วที่มาก ทำให้เหล่าผู้กล้านั้นต้องถอยร่นออกไปจากพื้นที่ รวมถึงอัศวินที่เห็นผู้กล้าวิ่งออกไปก็วิ่งตามๆ กันไป ทำให้การรบครั้งนี้นั้นได้รับชัยชนะจากการถอยออกไปจากพื้นที่แม้ว่าพวกศัตรูจะเสียกองกำลังไปไม่มากก็ตาม หลังจากจบการต่อสู้กองทัพปีศาจก็เคลื่อนที่มาถึงที่นี่พอดี

"พวกเจ้ารีบไปช่วยเสริมทัพอื่นๆ ในการบุก ส่วนข้าจะไปตามกวาดล้างพวกผู้กล้าเอง" หลังจากกล่าวจบข้าก็วาร์ปหายไปจากพื้นที่พร้อมกับหมาป่ากลายพันธุ์ที่วิ่งตามไปติดๆ

"ส่งไวเวิร์นไปช่วยนาง" แม่ทัพปีศาจคนหนึ่งสั่งลูกน้อง ทำให้ลูกน้องคนหนึ่งเป่าแตรเขาสัตว์โดยทันที ไม่นานกองทัพไวเวิร์นที่บินเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลังก็บินเข้าไปหาศัตรูที่กำลังวิ่งหนี

"หนีไม่พ้นหรอก" ขณะที่ข้าวิ่งตามพวกมันมาพร้อมกับดาบเลือดและดาบจากสกิลจำนวนมากก็ได้พุ่งเข้าไปฆ่าอัศวินของพวกมันไปมากมาย ส่วนมากจะเป็นพวกที่ไม่สวมเกราะที่ถูกดาบพวกนี้เสียบตาย เพราะสกิลนี้มันไม่เจาะเกราะทำให้จำเป็นต้องแทงจุดสำคัญหรือโถมเข้าไปทีเดียวเท่านั้น

"อ๊ากกกกกกก!!!" เสียงของอัศวินต่างร้องโหยหวนออกมาเป็นจำนวนมาก ข้าพุ่งเข้าไปหาพวกมันและพวกมันก็ตายไป เมื่อข้าไปที่ไหนที่นั่นย่อมมีคนตาย และยิ่งตายก็ยิ่งมีเลือด

"จบแล้วล่ะผู้กล้า" ข้ากล่าวออกมาแล้วยืนหยุดอยู่กับที่ หลังจากนั้นเลือดทั้งหมดของคนที่ข้าได้ฆ่าไปจำนวนมากก็ได้รวมกันเป็นศรเลือดจำนวนมากเต็มท้องฟ้า 

"ตายซะ" หลังจากนั้นข้าก็สั่งให้มันพุ่งเข้าใส่ผู้กล้าทั้งหมดโดยทันที แต่เหล่าอัศวินนั้นที่เห็นแบบนั้นก็เข้าไปบังแทนผู้กล้า เมื่อศรเลือดกระทบกับร่างของอัศวินคนหนึ่งมันก็เกิดการระเบิดออกจนตัวของเขากระเด็นออกไปไกลแม้จะไม่ตายแต่มันก็ทำให้กองทัพปั่นป่วนมากๆ

"หึ คิดจะหนีอีกเหรอ" ข้าไม่รอช้ารีบวาร์ปตามเข้าไปจนประชิดกับผู้กล้าคนหนึ่งแล้วใช้เคียวฟันแต่จู่ๆ เหตุการณ์มันก็วนหลูบอีกครั้ง มีโล่มารับแทนข้าก็ได้ตบจนโล่กระเด็นออกไปพร้อมกับชายคนนั้น ไม่รอช้าข้าจึงวาร์ปไปแล้วแทงเคียวเข้าไปที่ท้องจนร่างของเขาติดอยู่กับเคียว ถึงจะเป็นแบบนั้นข้าก็สะบัดออกจนร่างนั้นกระเด็นออกไปกลายเป็นซากศพ

"คนที่สาม" ข้าวาร์ปไปที่นักเวทย์คนหนึ่งแล้วใช้เคียวฟันจนตัวขาด หลังจากนั้นก็พุ่งไปหานักธนู

"คนที่สี่" นักธนูตัวขาดครึ่ง

"คนที่ห้า" นักดาบคนหนึ่งที่พยายามเข้ามาโจมตีจากด้านหลังถูกตัดคอขาด

"คนที่หก"

"คนที่เจ็ด"

"คนที่แปด"

"คนที่เก้า"

"คนที่สิบ"

"คนที่สิบเอ็ด"

"เหลือแค่แกแล้วสินะ" ข้ามองผู้กล้าผู้เหลือรอดเป็นคนสุกท้ายของกลุ่มโดยที่อัศวินคนอื่นๆ ต่างถูกไวเวิร์นและหมาป่ากลายพันธุ์ไล่ฆ่าอย่างต่อเนื่อง

"ฮีโร่ไม่มีวันตาย! " พอเธอพูดชื่อสกิลสกิลหนึ่งก็เกิดวงเวทย์ขนาดใหญ่รัศมี 50 เมตรไม่นานนักศัตรูที่ถูกฆ่าตายก็ต่างฟื้นขึ้นมา เหล่าไวเวิร์นและหมาป่ากลายพันธุ์ไม่ปล่อยให้พวกมันได้ตั้งตัวจึงไล่ฆ่ามันทันที

"ตายซะ" ข้าได้พุ่งเข้าไปฟันเธอจนคอขาดแล้วเหลือบไปมองผู้กล้าคนอื่นๆ ที่ฟื้นขึ้นมาและอัศวินคนอื่นๆ

"พวกเรามาช่วยแล้ว" หลังจากนั้นไม่นานนักผู้กล้าอีกจำนวน 6 คนก็เข้ามาที่นี่ เหมือนว่าพวกนั้นจะเป็นพวกนักเวทและนักดาบเลเวล 60-82 ข้าคิดว่าพวกนี้อาจจะโหดกว่า 12 คนเมื่อครู่ที่มีเพียงสกิลการต่อสู้ของอัศวินพื้นฐานแต่เก่งกว่าเท่านั้น

"มาเท่าไหร่ก็มาตายให้หมด" ข้ากล่าวแล้วนำขวดยาหมอกพิษออกมา หลังจากนั้นข้าก็ทำการปาไปหาพวกผู้กล้าทันที

เพี้ยง!!!

"นี่มัน" เมื่อมันพวกมันฟันขวดนั่นแตกก็ทำให้เกิดควันสีดำพวยพุ่งออกมาล้อมรอบพวกมันเอาไว้ 

"ลบล้างสถา-" ไม่ทันที่หญิงสาวคนหนึ่งจะลบสถานะของมันเสร็จ ข้าได้วิ่งเข้าไปหาพร้อมกับฟันจนพวกมันคอขาดทั้งหมด 

"จะมาช่วยก็ช่วยดูสถานการณ์และประเมินศัตรูซะบ้าง" ข้ากล่าวออกไปเหมือนกับว่าพวกนี้มาแค่ยืนเกร็งท่าใกล้ๆ กันเฉยๆ

"ส่วนคนที่เหลือก็ตายไปซะ"

TO BE CONTINUED 

ความคิดเห็น