facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หมอซันที่มาพร้อมกับความบังเอิญ!!

ชื่อตอน : หมอซันที่มาพร้อมกับความบังเอิญ!!

คำค้น : พิมพ์นภา โซ่รักคล้องใจ พี่หมอซัน

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2564 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมอซันที่มาพร้อมกับความบังเอิญ!!
แบบอักษร

6 หมอซัน

Talk Pim

ฉันลืมตาขึ้นก็ได้รับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่สายไปมาอยู่ตรงจมูกสำลีชุบแอลกอฮอล์ก็หยุดสายไปมาเมื่อคนที่กำลังถือมันให้ฉันสูดดมเห็นว่าฉันรู้สึกตัวแล้ว เขาคนนั้นก็คือหมอคนที่ไปฝากครรภ์ด้วยนั้นเอง

“เป็นไงบ้างครับ ดีขึ้นไหม” เขาเอ่ยถามฉันอย่างเป็นห่วง

อ่าาา ทำไมกลิ่นตัวเขาถึงได้หอแบบนี้นะ ปกติคนเป็นหมอจะต้องมีแต่กลิ่นยากลิ่นแอลกอฮอล์เหม็นๆแต่เขากลับมีกลิ่นที่หอมจนอยากที่จะอยู่ใกล้เขา คนอะไรหล่อแล้วยังกลิ่นหอมอีก

“ฉันมาอยู่ที่นี้ได้ยังไงหรอคะ แล้วที่นี้ที่ไหน” ฉันพูดพร้อมกับพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งโดยมีคุณหมอคอยช่วยพยุงด้วยอยู่ข้างๆ

“ห้องพักที่โรงพยาบาลผมเองครับ พอดีคุณเป็นลมอยู่หน้าโรงบาลผมไปเห็นพอดีก็เลยพาในนี้ก่อน” คุณหมอพูดพร้อมกับยิ้มมาให้ฉัน หล่อแล้วยังใจดีอีกแต่ก็นะเขาเป็นหมอนิเขาก็ต้องช่วยเหลือคนเจ็บป่วยอยู่แล้ว

“อ่อค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉัน” ฉันกล่าวคำขอบคุณคุณหมอและยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร

“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว ว่าแต่ทำไมคุณถึงไปยืนตากแดดอยู่ที่หน้าโรงบาลแบบนั้นล่ะครับ”

“พอดีฉันไปยืนรอขึ้นรถกลับบ้านแต่รถสายบ้านฉันไม่มาสักที”

“อ่อ แล้วนี่บ้านคุณอยู่ที่ไหนหรอครับ”

เดี่ยวนะหมอนี่เขาต้องถามถึงที่อยู่คนไข้ด้วยหรอหรือว่าจะถามเพื่อเอาไปลงประวัติคนไข้ก็ไม่น่าจะใช่นะแต่ช่างมันเถอะเขาคงไม่ถามฉันเพื่อตามไปฆ่าฉันที่บ้านหรอก

“อยู่แถว XXX ค่ะ (ไรท์ขอแทน XXX เป็นที่อยู่แล้วกันนะคะ)”

พอคุณหมอเขาได้ยินที่อยู่ของฉันหลังจากที่บอกไปเท่านั้นแหละเขาก็ทำหน้าตาเบิกกว้างขึ้นมาทันทีและดูเหมือนว่าเขาจะดีใจด้วยนะ

“จริงหรอครับเนี้ย! พอดีผมก็อยู่แถวนั้นเหมือนกันเลย”  

“อ้าว จริงหรอคะ บังเอิญจังเลยนะคะ”  ฉันพูดพร้อมกับยิ้มส่งให้เขาอย่างดีใจเช่นกัน

“งั้น...ยังไงเราก็กลับทางเดียวกันกลับด้วยกันสิครับเดี่ยวผมไปส่ง”

ฉันนั่งคิดอยู่นานว่าฉันจะตัดสินใจไปกับเขาดีไหมไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้ใจเขาหรืออะไรนะ แต่เป็นเพราะฉันรู้สึกเกรงใจเขาแถมอีกอย่างเราก็ไม่ได้สนิทอะไรกัน แถมตอนนี้ฉันก็อยู่ในชุดนักศึกษา กลัวว่าถ้าคนอื่นเห็นเข้าจะมองคุณหมอเขาไม่ดี แถมอีกอย่างตอนนี้ฉันก็กำลังท้องกำลังใส้ถึงแม้ว่าจะเพิ่งท้องได้แค่สองเดือนก็เถอะ

“เอ่อ....มันจะดีหรอคะ”

“ทำไมจะไม่ดีล่ะครับ อีกอย่างผมไม่อยากให้คุณไปยืนตากแดดแบบนั้นอีกเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีกมันจะส่งผลกระทบต่อเด็กนะครับ”

“เอ่อ.......”  คิดไปคิดมามันก็จริงอย่างที่หมอเขาพูดถ้าเกิดฉันไปยืนรอรถตากแดดแบบนั้นแล้วฉันเป็นลมขึ้นมาอีกและถ้าเกิดไม่มีใครช่วยฉันเหมือนหมอลูกฉันอาจจะเป็นอะไรไปได้

“นะครับ ให้ผมไปส่งเถอะนะครับ” หมอพูดพร้อมกับเอามือมาจับมือฉันเขย่าเบาๆแล้วก็ทำหน้าอ้อนๆและส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน

อ่าาา ทำไมเขาถึงได้ทำตัวน่ารักเหมือนเด็กแบบนี้นะหมออะไรชอบอ้อนคนไข้แบบนี้หมอจะรู้ไหมว่าทำให้คนไข้อย่างฉันทำตัวไม่ถูกเพราะความน่ารักของเขา โอ้ยยย ฉันแพ้ฉันแพ้ผู้ชายแบบนี้!! ใครก็ได้เอาหมอคนนี้ไปจากฉันที

“งั้นก็ได้ค่ะ รบกวนหมอด้วยนะคะ”

“ไม่รบกวนเลยครับ ผมชื่อ ซัน นะครับหรือจะเรียกว่าพี่หมอซันก็ได้เพราะดูแล้วคุณน่าจะอายุน้อยกว่าผม”

ก็จะไม่อายุน้อยได้ไงล่ะก็ฉันใส่ชุดนักศึกษาขนาดนี้ถ้ายังจะคิดว่าฉันเป็นพี่ล่ะก็ฉันจะต่อยหน้าให้ แต่ถ้าเป็นหมอซันฉันคงไม่กล้าต่อยหน้าหล่อๆของเขาได้ลงคอหรอก

“พิมพ์ค่ะ งั้นไหนๆเราก็จะกลายเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วพิมพ์ขอแทนตัวเองว่าพิมพ์เฉยๆแล้วก็เรียกคุณว่าพี่หมอซันแล้วกันนะคะ”

“งั้น..........” ก้มลงไปมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับฉัน “ เราไปกันเถอะครับนี่ก็จะเย็นแล้ว”

เมื่อพี่หมอซันเห็นว่าฉันพยักหน้าตอบรับเขาแล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินมาพยุงฉันลงจากเตียง แล้วก็พาฉันเดินไปที่รถของเขา

ตลอดทางที่อยู่ในรถฉันพยายามมองหน้าพี่หมอซันตลอดเวลาพลางกับคิดว่าเขาช่างเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนและยังเป็นสุภาพบุรุษอีกเขาเป็นผู้ชายที่ดีมากๆ ถ้าพี่ธามเป็นเหมือนพี่หมอซันสักครึ่งนึงของพี่เขาก็จะดีลูกของฉันจะได้เกิดมามีพ่อเหมือนคนอื่นเขาและฉันก็จะได้ไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้

 

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งพิมพ์”  ฉันกล่าวขอบคุณพี่หมอซันหลังจากที่ลงมาจากรถพี่หมอซันแล้ว และพี่หมอซันก็ลงมาส่งฉันที่หน้าบ้านเช่นกัน

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ยินดีเต็มใจมาส่ง”

“พิมพ์กลับมาแล้วหรอลูกแล้วมากลับใครล่ะนั้น” แม่พูดตะโกนพร้อมกับเดินมาหาฉันอยู่หน้าบ้าน

“แม่จ้ะ นี่หมอซันที่หนูไปฝากท้องด้วยจ้ะ” ฉันพูดแนะนำพี่หมอซันให้แม่รู้จัก

“สวัสดีครับคุณป้ามล” พี่หมอซันยกมือไหว้แม่ฉันหลังจากที่ฉันแนะนำเขาเสร็จ แต่เดี่ยวนะป้ามลงั้นหรอพี่หมอซันเขารู้จักชื่อแม่ฉันได้ไง

“ดีจ้ะ ตาซัน” แม่ฉันยกมือไหว้รับพี่หมอซัน แล้วทำไมแม่ฉันรู้ได้ไงว่าพี่เขาชื่อซัน ฉันยืนงงมองสลับแม่กับพี่หมอซันไปมาด้วยความสงสัยว่าเขารู้จักกันได้

“เดี่ยวนะคะ นี่แม่กับพี่หมอซันรู้จักกันด้วยหรอ แล้วไปรู้จักกันได้ไงอ่ะพิมพ์งงไปหมดแล้ว”

ตรงๆเลยนะคือตอนนี้ฉันกำลังยืนเป็นเอ๋ออยู่ตรงกลางระหว่างแม่กับพี่ซัน ว่าเขาสองคนไปรู้จักกันได้ยังไงหรือว่าแม่เคยไปหาหมอที่โรงบาลแล้วก็บังเอิญพี่หมอซันเป็นคนรักษาแม่งี้หรอก็อาจเป็นไปได้

“รู้จักสิรู้จักดีเลยแหละ เพราะบ้านพี่เขาอยู่ข้างๆบ้านเรานี่เอง” แม่พูดพร้อมกับชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านปูนชั้นเดียวรูปทรงของบ้านคล้ายๆกับบ้านจัดสรร

ห่ะ!!! อึ้งทึ่งเสียวไปอีกอะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น บังเอิญเกินไปแล้วว่าแต่ในเมื่อพี่เขาอยู่ข้างๆบ้านฉันทำไมฉันไม่เคยเห็นพี่เขาเลยล่ะ ฉันหันไปมองหน้าพี่หมอซันและส่งสายตาเป็นเชิงถามว่าที่แม่พูดเป็นเรื่องจริงหรอ แต่เขากลับยิ้มแล้วก็ยักไหล่ให้ฉันเป็นคำตอบว่าสิ่งที่แม่พูดนั้นมันเป็นเรื่องจริง ฉันจะบ้าตายกับความบังเอิญในครั้งนี้จริงๆ 

 

มันจะบังเอิญเกินไปแล้วนะคะพี่หมอซัน!!

**************************************************************************

ความคิดเห็น