ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1. ธุระสำคัญ -2

ชื่อตอน : บทที่ 1. ธุระสำคัญ -2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 287

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2564 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1. ธุระสำคัญ -2
แบบอักษร

“มึงจะยกอะไรถี่ขนาดนั้นวะไอ้กันต์ เดี๋ยวก็ตายห่าหรอก” 

เทวาเอ่ยปรามเพื่อนที่พอเข้าร้านมาดื่มไม่หยุด แถมวันนี้ยังชงเครื่องดื่มด้วยความเข้มข้นเหมือนจะเน้นให้เมาเร็วเสียอย่างนั้น ทำเอาทุกคนที่มาต่างหันมองหน้ากันโดยไร้คำพูด 

“มาร้านเหล้ามึงจะให้กินนมหรือไงล่ะ” 

“มึงก็ค่อย ๆ จิบก็ได้ปะวะ” 

“เออ..รู้แล้ว” กันต์พูดก่อนเอนตัวนั่งพิงพนัก สายตามองตรงไปยังแก้วที่อยู่ในมือนิ่ง แต่สมองกลับคิดถึงคนที่วันนี้ปฏิเสธไม่ยอมมา  

อันที่จริงเขาก็คิดเอาไว้แล้ว แต่ลึก ๆ ก็คาดหวังว่าระยะเวลาจะทำให้ความโกรธของโยษิตาลดลง และกลับมาเป็นเหมือนเดิมเหมือนที่ผ่านมา 

แต่ดูจากวันนี้แล้ว น่าจะยากกว่าที่คิด 

เพราะขนาดแค่เดินเข้าไปใกล้ เธอยังแยกตัวไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เขามองตามหลังของคนที่ใส่ชุดนักศึกษากระโปรงสั้นกับรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่งจนลับสายตาไป 

“พี่กันต์!! ดีใจจังค่ะที่เจอพี่”  

เสียงหวานบ่งบอกถึงความดีใจพร้อมกับมือที่จับบนไหล่เรียกให้สายตาเขาต้องหันไปมอง จึงได้สบตาเจ้าของมือที่วันนี้ใส่เสื้อตัวเล็กสั้นกุดโชว์หน้าท้องเนียนขาวผ่อง 

“ครับ นึกว่าใคร น้องเพ้นท์นี่เอง” 

“ดีใจจังที่พี่จำเพ้นท์ได้ นี่มากันนานแล้วเหรอคะ” 

“ก็..พักใหญ่แล้วครับ” 

“เพ้นท์นั่งโต๊ะนั้น ถ้ายังไงพี่แวะไปนั่งด้วยกันนะคะ” 

กันต์มองตามมือของสาวสวยก่อนพยักหน้ายิ้มมุมปากให้เล็กน้อย ก่อนที่เธอจะบอกลาแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ระหว่างนั้นสองสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เอียงใบหน้ากระซิบกระซาบกัน 

“ก็เป็นเสียแบบนี้..” จารุภาพูดพึมพำก่อนยกเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ 

“ดีแล้วล่ะที่โยโย่ไม่มา” นลินมองสาวรุ่นน้องที่ส่งยิ้มหวานให้เพื่อนสนิทอย่างกันต์ก่อนส่ายหน้า ก็รู้แหละว่ากันต์เป็นผู้ชายหน้าตาดีที่สาว ๆ ต่างอยากเข้ามาใกล้ชิดหวังจะได้เป็นตัวจริงของเขาทั้งนั้น 

ในอดีตชายหนุ่มก็แสนเจ้าชู้เลิกรากับผู้หญิงเป็นว่าเล่น แต่พอกันต์กับโยษิตาตกลงเปิดใจคบหากัน เขาก็เหมือนจะหยุดความเจ้าชู้ไป แต่ก็ยังคงมีสาว ๆ เดินเข้ามาหาไม่ขาดสายอยู่เช่นเดิม 

นลินกับจารุภายังเคยนึกทึ่งที่โยษิตาสามารถทนเฉยได้   

“ลินเราไปแดนซ์กันดีกว่า ไปเหอะ!!” จารุภาดึงแขนเพื่อนให้ไปตรงด้านหน้าเวทีก่อนจะโยกย้ายออกสเต็ปกันทันที 

“เอ่อ จ๋า เมื่อกี้ลินโทรไปชวนโยโย่แล้วนะ” 

“โยมันว่าไงอ่ะ” 

“บอกว่ากำลังจะทำธุระ ตามมาก็คงไม่ทันอยู่ดี” 

“อืม..ไม่เป็นไรหรอก แต่ธุระสำคัญอะไรทำไมต้องทำเวลานี้วะ” จารุภาขมวดคิ้วถามเพื่อน นลินทำเพียงยักไหล่เท่านั้น  

 

โยษิตายกกล่องขนาดไม่ใหญ่มากออกมาจากห้อง นำไปวางตรงบริเวณที่คอนโดแห่งนี้จัดไว้สำหรับให้คนพักอาศัยวางข้าวของที่ไม่ใช้แล้วและประสงค์จะบริจาค โดยพอถึงเวลาหรือมีของปริมาณมากพอก็จะจัดเจ้าหน้าที่มาคัดแยกเพื่อส่งไปในแต่ละที่ที่ต้องการตามความเหมาะสม 

หญิงสาวมองของที่วางไว้ด้วยความพึงพอใจก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังห้องที่เปิดประตูค้างไว้

สองเท้าเดินกลับเข้าไปด้านในอีกครั้ง สายตากวาดมองทั่ว ๆ ให้แน่ใจว่าทุกอย่างได้จัดการเรียบร้อยโดยที่เธอไม่จำเป็นต้องย้อนกลับมาอีกเป็นครั้งที่สอง

เมื่อมั่นใจจึงเดินไปวางคีย์การ์ดของห้องไว้ที่โต๊ะทานอาหารในตำแหน่งที่สามารถมองเห็นได้ง่าย หยิบเป้ที่มีน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อยขึ้นสะพาย

ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง พร้อมน้ำตาที่เริ่มคลอจนกระทั่งหยดไหลลง แต่ก็มาพร้อมกับความรู้สึกที่แน่วแน่มั่นคงกับการตัดสินใจในครั้งนี้

เกือบสิบเอ็ดโมงกว่าที่คนบนเตียงจะรู้สึกตัวตื่นขึ้น ร่างใหญ่ค่อย ๆ กระพริบตารับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามา 

“กี่โมงแล้ววะเนี่ย”

กันต์ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เอี้ยวตัวไปมองนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนโต๊ะ สะบัดศีรษะไล่ความมึนออกไปก่อนจะตวัดขายาวลงจากเตียงนอนเดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่าง มือข้างหนึ่งตบไปยังท้ายทอยเมื่อรู้สึกถึงอาการปวดหัวตกค้างที่มีผลมาจากการดื่มหนักเมื่อคืน

ตาที่ยังไม่ลืมสนิทจัดการล้างหน้าแปรงฟันแล้วถอดเสื้อผ้าที่เหลือติดอยู่บนร่าง เข้าไปในส่วนอาบน้ำ น้ำเย็น ๆ ที่ชำระล้างร่างกายทำให้อาการเมาที่หลงเหลือหายไปแทบปลิดทิ้ง เมื่อเรียบร้อยจึงเอาผ้าพันเอวสอบไว้เดินออกไปเปิดตู้หยิบเสื้อผ้ามาแต่งตัว

ระหว่างเดินไปมาในห้องคิ้วเรียวก็ขมวดมุ่น รู้สึกว่ามีบางอย่างแตกต่างและผิดปกติไป ก่อนจะเลิกสนใจหยิบเสื้อกับกางเกงผ้ายืดง่าย ๆ มาสวมใส่ ออกจากห้องนอนไปชงกาแฟเข้ม ๆ เพื่อขับไล่อาการแฮ้งเหล้าของตัวเอง

มือเอื้อมไปหยิบแก้วเซรามิกก่อนชะงักไปเล็กน้อย เมื่อแก้วที่วางอยู่เป็นแก้วสีขาวของเดิมที่เคยมีมานาน ไม่ใช่แก้วที่เขาใช้เป็นประจำในช่วงหลังนี้ แต่เขาก็หยิบมาใบหนึ่งจัดการชงกาแฟเข้ม ๆ ก่อนจะหมุนตัวออกมายังด้านนอกพร้อมแก้วกาแฟในมือ

พลัน สายตาก็เห็นบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะทานอาหาร แผ่นการ์ดสีเหลี่ยมเล็ก ๆ

กันต์วางแก้วกาแฟก่อนขยับตัวเข้าไปหยิบมาถือเอาไว้ พร้อมกับหมุนตัวกลับไปในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง เดินเข้าไปยังห้องน้ำ ตามองไปยังผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดที่วางอยู่

..มีของบางชิ้นหายไป ของ ๆ เธอ

คนตัวโตหมุนกลับมายังตู้เสื้อผ้า เปิดออกมามองไปยังด้านที่เธอจับจองเป็นเจ้าของจึงได้เห็นว่าพื้นที่ส่วนนั้นมันกลายเป็นเสื้อผ้าของเขาทั้งหมดแล้ว ...เสื้อผ้าที่เคยอยู่ที่ห้องของเธอ มันกลับมาอยู่ที่นี่ทั้งหมด

เมื่อความข้องใจยังไม่หมดลง เขาจึงเดินกลับเข้าไปในครัวอีกหน เปิดลิ้นชักทุกชั้น ไม่มีแก้วน้ำ จานชาม ที่เคยซื้อมาใช้แบบเป็นคู่กันหลงเหลืออยู่เลย

ตอนนี้จึงมั่นใจแล้วว่าคีย์การ์ดที่อยู่ในมือมันคือคีย์การ์ดสำหรับเปิดประตูห้องของเขาจริงแท้แน่นอน

คีย์การ์ดที่โยษิตานำมาคืน

นี่สินะ ธุระสำคัญที่เธอบอกว่าต้องมาจัดการเมื่อคืนนี้

ดวงตาคมเข้มวาววับขึ้นมันที กรามบดกันแน่น

“จะเอาแบบนี้ใช่มั้ยโย ดี!! กันต์จะรอดูนะว่าโยจะทำได้นานแค่ไหน”

 

......................................

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ความคิดเห็น