ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่20 ภรรยาเอก

ชื่อตอน : ตอนที่20 ภรรยาเอก

คำค้น : ภรรยาเอก จำปาสีขาว

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2564 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20 ภรรยาเอก
แบบอักษร

ตอน20 ภรรยาเอก  

ทุกสายตามองมายังเฉินหลินจือเป็นตาเดียวด้วยความตกใจที่นางพูดอะไรออกมา... 

เฉินหลินจือรู้ตัวว่าทุกคนกำลังมองมายังนางร่วมด้วยแม่นางหมิงเอ้อร์ที่มีความตกใจที่เฉินหลินจือเห็นด้วยกับนางและนางก็มั่นใจว่าสิ่งที่นางคิดจะหย่านั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องในความคิดของนางตอนนี้ถึงจะไม่ถูกต้องประเพณีที่สืบทอดกันมานานแต่ว่านางก็อยากที่จะไม่ทนทรมานในหัวใจของตัวนาง.... 

"ข้าคิดว่าถ้าสิ่งที่ควรจะทำก็ต้องทำผู้หญิงแต่งงานออกไปแล้วก็ต้องมีหน้าที่ดูแลบ้านเรือนดูแลพ่อแม่สามีดูแลสามีและมีลูกให้สืบตระกูลต่อไป.." 

"สิ่งนี้ผู้หญิงแต่งงานก็คิดและพยายามจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด" 

"แต่ข้าคิดว่าผู้หญิงที่ไม่มีลูกให้ตระกูลตอนนี้ก็ใช้ว่าเวลาต่อไปนางจะไม่มีลูกให้ไม่ได้" 

"สิ่งที่จะทำให้กำเนิดลูกได้นั้นใช่ว่าผู้หญิงจะทำหน้าคนเดียวที่ไหน" 

"ถ้าผู้ชายไม่ร่วมลงมือทำด้วยเหตุผลใดจะก่อเกิดลููกสืบตระกูลได้" 

"ข้าคิดว่าผู้หญิงเป็นฝ่ายทำคนเดียวไม่ได้หรอกนะ" 

"สองสามีภรรยาต้องร่วมใจกันถึงจะอยู่เป็นคู่ครองกันยืนยาวจนแก่เฒ่า"เฉินหลินจือพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงอย่างดีใน... 

"เรื่องที่แม่นางหมิงเอ้อร์จะหย่านั้นก็เพราะนางเป็นภรรยาเอกเหตุใดผู้เป็นสามีจะต้องไม่ไว้หน้านางด้วย" 

"มีอนุภรรยาน้อยแล้วไม่ดูแลนางที่เป็นภรรยาเอกทำเหมือนไร้ประโยชน์ไม่ชูตาทั้งๆที่นางนั้นก็ทำหน้าที่ภรรยาอย่างดีที่สุดไม่ได้ขาดตกบกพร่องแม้แต่สิ่งเดียวเลย" 

"แทนที่ผู้เป็นสามีจะรู้สำนึกในความดีที่ผู้เป็นภรรยาเอกทำเอาไว้ให้" 

"กลับไปยกยอปอปั้นให้ภรรยาน้อยขึ้นมาเสมอเทียบเท่าแบบนี้เท่ากับหยามกันชัดๆ" 

"ไม่ได้เห็นคุณค่าหรือให้เกียรติภรรยาเอกที่แต่งงาสถูกต้องตามประเพณีที่สืบต่อกันมายาวนานแม่หมิงเอ้อร์ที่เป็นภรรยาเอกก็คงจะทนไม่ไหว" 

"จะต้องทนทรมานกับคนที่ไม่ดีต่อเราทำไมเราเป็นภรรยาทำหน้าที่ตัวเองได้ดีหมดแล้วจะต้องยอมทนต่อไปทำไมเมื่อตัวเราไม่ใช่คนที่ผิด"เฉินหลินจือพูดออกมาแบบน้ำเสียงที่เรียบง่ายไม่ได้ใส่น้ำเสียงที่โกรธแค้นแต่อย่างใด.. 

หลานฟิงซูได้ยินสิ่งที่เฉินหลินจือพูดออกมานั้นเขาก็รู้สึกจุกไปเช่นกันเพราะเขานั้นมีภรรยาน้อยและลูกกับภรรยาน้อยอีกตั้งสองคนนางยังไม่ได้แสดงท่าทางไม่พอใจเลย... 

ทั้งที่นางจะควรมีท่าทางโมโหขอหย่าเขาก็ได้แบบที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาทำอยู่ตอนนี้แต่นางกลับรักและเอ็นดูลูกสาวลูกชายของเขาแบบไม่ได้รังเกียจและยังคงจัดแจงคนดูแลพวกเขาอย่างดีหน้าที่ภรรยาเอกของนางนั้นก็เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างดีไปเสียหมด..... 

นางคือผู้หญิงที่คู่ควรกับการเป็นภรรยาเอกที่ไม่มีความรู้สึกเหยียดหยามผู้อื่นไม่มีความแสร้งทำต่อหน้าหรือลับหลังและไม่มีมารยาร้อยเล่ห์ไม่มีความหึงหวงหน้ามืด 

นางใช้เพียงหน้าที่ภรรยาที่ดีและความดีที่นางมีเท่านั้นแสดงออกมาให้ผู้คนได้รับรู้ในตัวของนางเองแบบที่ไม่ต้องพูดก็จะประจักษ์เสียเอง... 

หลานฟิงซูมองเห็นและคิดในสิ่งที่เฉินหลินจือแสดงออกมาให้ดขาเห็นหลายช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่เดือนก็ทำให้เขานั้นรู้สึกดีและอยากที่จะให้นางเป็นภรรยาเอกของเขาต่อไปเคียงคู่เขาไปจนแก่เฒ่าไปพร้อมๆกัน.... 

"ถ้าเจ้าทนไม่ไหวทรมานมากเพียงนั้น" 

"ก็ไม่เห็นจะต้องทนกลับมาอยู่ตระกูลกู้ของเราได้ทุกเมื่อลูกสาวคนเดียวข้าย่อมเลี้ยงดูแลได้ดีกว่าตระกูลอื่น"ผู้เป็นพ่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งๆแต่เต็มไปด้วยความรู้ที่รักลูกสาวอย่างมากผู้เป็นแม่ได้ยินถึงกลับอมยิ้มทั้งน้ำตาที่ผู้เป็นสามีเห็นใจลูกสาวไม่ต่อว่าลูกสาวที่ทำตัวแบบนี้...... 

"เจ้ากลับมาเหนื่อยๆไปพักผ่อนให้สบายใจถ้าตระกูลหูมาข้าจะรับหน้าเสียเอง" 

"ลูกสาวของข้าถูกอบรบเลี้ยงดูมาอย่างดีเหตุใดจะต้องเจ็บปวดทรมานด้วยเล่า"คนเป็นพ่อพูดออกมาอีกจากนั้นก็เดินออกไปจากห้องโถงแห่งนี้... 

ผู้เป็นภรรยาเห็นสามีเดินออกไปก็เดินตามไปด้วยรอยยิ้มดีใจที่สามีเข้าใจความรู้สึกของลูกสาวนางยามนี้... 

"พี่สะใภ้ท่านทำให้ข้ามีความมั่นใจขึ้นมาอย่างมากที่ข้าคิดว่าไม่ผิดที่ข้าจะขอหย่าสามีข้า" 

"ขอบใจพี่สะใภ้ที่เข้าใจหัวอกของข้าและความรู้สึกข้าที่ไม่ไหวอดทนอีกต่อไปแล้วจริงๆ"กู้หมิงเอ้อร์พูดออกมาด้วยความดีใจและนับถือพี่สะใภ้ของนางขึ้นมาในทันทีทั้งที่พึ่งจะพบเจอกันแต่นางนั้นกลับรู้ว่าพี่สะใภ้นางชั่งเป็นคนที่น่านับถือในความคิดที่เด็ดเดี่ยวมั่นใจในตัวเองยิ่งนักที่ผู้หญิงยุคนี้ไม่มีกัน... 

"ไม่ต้องคิดมากอะไรผู้หญิงย่อมเข้าใจผู้หญิงด้วยกันสิ่งที่เจ้าตัดสินใจก็คือสิ่งที่เจ้าต้องยอมรับผลที่จะเกิดตามมาด้วย"เฉินหลินจือพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพร้อมด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนหวานอ่อนโยน... 

จากนั่นทั้งกู้หมิงเออร์และเฉินหลินจือก็พูดคถยกันอย่างถูกคอมากจนหลานฟงซูที่นั่งฟังทั้งสองคนพูดกันนั้นก็ยิ้มตามด้วยควาทเอ็นดูในตัวของเฉินหลินจือที่นางนั้นมีจิตใจที่ดีงามจริวๆเข้าใจเห็นอกคนอื่นด้วยใบหน้าที่ไม่ได้มีเล่ห์มารยาเสียเลยสักนิดเดียว.... 

เวลาผ่านไปจนเวลาล่วงเลยมาถึงยามที่ยามบ่ายๆสองหญิงสาวที่พูดคุยพูดจากันอย่างถูกคอนั้นต่างก็เข้าห้องครัวทำอาหารโชว์ฝีมือการทำอาหารในแต่ละถิ่นอย่างสนุกสนาน... 

อีกด้านหนึ่งตระกูลหู หูหานกำลังหยอกยอมกับอนุภรรยาน้อยอย่างมีความสุขจนไม่นึกถึงภรรยาเอกอย่างหมิงเอ้อร์ที่หนีกลับไปที่บ้านของนางเสียแล้วตอนนี้... 

"ท่านพี่ข้าหลังฮูหยินหมิงเอ้อร์มากกลัวว่านางจะไม่พอใจที่ข้าตั้งครรภ์ลูกของท่านก่อนนาง"เสียงหวานออดอ้อนออกออกมาอยากรู้สึกว่านางนั้นอ่อนแอเสียเหลือเกินแต่ความจริงนั้นๆนั้นทั้งเจ้าเล่ห์เจ้ามารยาเสียเหลือเกินถึงได้จับคุณชายหูมาเป็นสามีของนางได้นั่งลงทุนร้อยเล่ห์มารยาเพื่อที่จะหลุดพ้นจากหอนางโลมแล้วมาเป็นอนุภรรยาน้อยแดดตระกูลหู 

นางหลอกล่อๆให้คุณชายหูหานลุ่มหลงในตัวนางยิ่งนักจนลืมเสียภรรยาเอกไปแถมยังผิดใจกันอีกหลายเรื่องเหตุผลทั้งหมดก็เกิดขึ้นจากนางนั้นเองที่ทำตัวอ่อนแอแสร้งมารยาไปวันๆว่านางนั้นไม่คิดใหญ่ในจวนหูแต่ความจริงนั้นนางคิดจะมาแทนฮูหยินใหญ่แห่งจระกูลหู... 

"นางไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้หรอกข้าจะปกป้องเจ้าเองไม่ต้องกลัวไปเมี่ยวชิน"หูหานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่รู้ว่าความเดือดร้อนนั้นกำลังจะมาถึงตระกูลหูเสียแล้วในไม่ช้านี้.... 

ผู้ชายที่เป็นสามีแบ่งใจให้กับหญิงคนอื่นจะเก็บเอาไว้ทำไม... 

ผู้หญิงไม่ควรที่จะต้องถูกกดขี่ข่มเหงจากเพศชายเราจะต้องสู้สิ่งที่ไม่ถูกต้องเท่านั้น... 

สู้เท่านั้นถึงจะทำให้เราก้าวผ่านความกลัวไปได้สิ่งที่กลัวนั้นก็เอาแต่ทำร้ายเราอย่างช้าๆถ้าไม่ก้าวข้ามมันไปตัวเราเองก็จะต้องตายไปพร้อมกับความเจ็บปวดกับสิ่วที่เรากลัว... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว