ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2563 13:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 12 

 

 

 

 

 

ประโยคเมื่อกี้ของมะลิเหมือนกับมีใครเอาโทรโข่งมาพูดใส่ที่ข้างหูใบข้าว มันทั้งชัดและดังจนเธอรีบก้มตัวหลบเพราะไม่รู้ว่าตัวเองเผลอร้องอุทานตกใจออกไปหรือเปล่า 

" พูดอะไรของเธอ มะลิ " สิงหาถามเสียงเข้ม คิ้วเข้มของเขาก็ขมวดกันแน่น  

" มะลิพูดความจริง มะลิเป็นของนายสิงห์แล้ว นายสิงห์จำไม่ได้เหรอคะว่าวันนั้นเรามีความสุขกันมากแค่ไหน " มะลิร้อง นัยน์ตาของเธอแดงก่ำ  

" หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ มะลิ " สิงหาคำราม " พูดอะไรออกมารู้จากอายบ้าง เธอเป็นผู้หญิงนะ อีกอย่างคืนนั้นเราไม่ได้มีความสุขกัน ฉันเมาและฉันก็จำอะไรไม่ได้เลยด้วย "  

" นายสิงห์ใจร้าย ทำไมพูดจาทำร้ายหัวใจมะลิแบบนี้ " มะลิโผเข้ากอดสิงหาอีกรอบ " มะลิรักนายสิงห์ มะลิยอมเป็นของนายสิงห์คนเดียว ให้มะลิอยู่กับนายสิงห์นะคะ "  

" บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ชอบเธอ ไม่ได้รักเธอ " สิงหาผลักมะลิออก " เรื่องคืนนั้นเราจบกันไปแล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ เพราะอย่างนั้นอย่ามาคุยกับฉันเรื่องนี้อีก " พูดจบก็เดินกลับออกไปด้วยท่าทีฉุนเฉียวทิ้งให้มะลิยืนร้องไห้อยู่อย่างนั้น ใบข้าวที่นั่งหลบอยู่ไม่กล้าขยับตัวเธอนั่งรออยู่แบบนั้นจนมะลิเดินกลับออกไป ใบข้าวถึงเดินออกมา 

" หมายความอีตาสิงห์นั่นมีอะไรกับมะลิแล้วไม่รับผิดชอบงั้นสิ พูดมาได้ว่าเมาผู้ชายอะไรน่าขยะแขยงชะมัด " ใบข้าวงึมงำกับตัวเอง  

" ทำอะไร! "  

ใบข้าวสะดุ้งสุดตัวตอนที่ถูกสิงหาเรียก เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องของมะลิกับสิงหาเลยทำให้เธอเอาแต่ใช้ส้อมจิ้มดินไปมา กองวัชพืชที่ถอนออกมาก็ยังกองไว้ไม่ได้เก็บใส่เข่ง 

" นั่งจิ้มดินแบบนี้ ชาตินี้จะเสร็จมั้ย! " สิงหาถาม 

ใบข้าวไม่ตอบ เธอเมินหน้าใส่สิงหาและหันกลับไปทำงานตัวเองต่อดึงวัชพืชขึ้นมา 

" ทำไมไม่ใส่ถุงมือ " สิงหาถาม ใบข้าวไม่ตอบเธอยังดึงวัชพืขด้วยมือเปล่าต่อไป 

" แปลก! วันนี้เงียบ ไม่ต่อล้อต่อเถียง " สิงหาว่ามองอาการใบข้าวที่คอยมองค้อนใส่เขาตลอด " ใครเย็บปากเธออยู่เหรอ "  

ใบข้าวจ้องตาขุ่น เม้มปากแน่นใส่แต่ก็ยังไม่ยอมพูดกับเขา สิงหายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งมอง 

" ทำไมกลัวว่าถ้าคุยกับฉันแล้ว จะมีคนมองว่าเธออ่อยฉันหรือไง "  

" อี๋ พูดอะไรน่ะ คุณสิงห์ " ที่สุดใบข้าวก็หลุดโพล่งออกมา " พูดจาน่าเกลียด ฉันไม่อ่อยคุณให้เสียเวลาหรอกนะฮึ้ย! โอ๊ย! เจ็บ! " ใบข้าวหลุดร้องอุทานออกมาในครั้งเดียวหลังโมโหสิงหาจนไประบายอารมณ์กับการถอนวัชพืชออกมาอย่างแรงและเพราะไม่ได้ใส่ถุงมือเธอเลยโดนหญ้าบาดที่ง่ามนิ้วโป้งและนิ้วชี้ 

" สมน้ำหน้า บอกให้ใส่ถุงมือแล้วก็ไม่เชื่อ -- ไหนมาดูสิ " สิงหาย่อตัวลงมาดึงมือใบข้าวไป แต่ใบข้าวกลับยื้อและดึงกลับมา 

" ไม่ต้อง! "  

" เอามาดู! " สิงหาดึงมือใบข้าวกลับไป ใบข้าวดึงกลับอีกครั้ง ทั้งคู่ยื้อมือของใบข้าวกันไปมาเหมือนกับเล่นชักกะเย่อ จนสุดท้ายสิงหาแกล้งปล่อยมือใบข้าวตอนที่เธอดึงกลับอารามที่ไม่ทันได้ระวังว่าอีกฝ่ายจะแกล้งปล่อยมือใบข้าวเลยล้มหงายท้อง สิงหาหัวเราะออกมาด้วยความขบขันเพราะหัวของใบข้าวมุดเข้าไปในเข่งที่มีแต่วัชพืช เศษใบไม้แห้ง 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า สิงหาหัวเราะกุมท้องตัวเองไว้ 

" คุณสิงห์! หัวเราะบ้าอะไรของคุณ " ใบข้าวกรี๊ดใส่ โกยเศษใบไม้ที่วางกองรวมอยู่อีกปาใส่หน้าสิงหาบ้าง " สมน้ำหน้า โดนซะบ้าง! "  

" ใบข้าว! " สิงหารวบเศษใบไม้ปาคืนกลับไปให้ใบข้าว 

" นี่คุณ! " ใบข้าวไม่ลดละปากลับคืนไป ทั้งสองสลับปากันไปปากันมาจนเหมยเดินเข้ามา ทั้งคู่ถึงยอมเลิกเล่นปาใบไม้ใส่กัน 

" มีอะไร ลุงเหมย " สิงหากระแอมอยู่สองสามที ตาเฒ่าเหมยไม่ได้ตอบทันที ตาเฒ่ามองใบข้าวทีสิงหาที 

" ลุงเหมย! " 

" ครับ นายสิงห์ "  

" ครับ นายสิงห์ อะไรเล่าลุง -- มีอะไรกับผมหรือเปล่า " สิงหาทำเสียงดังใส่  

" อ่อ นายใหญ่ให้มาตามครับ นาย มีแขกมาหา " เหมยตอบ 

" ใคร!?  " 

" คนจากเอสแอลกรุ๊ปครับ " 

" มาทำอะไรที่นี่! " สิงหาคำรามแน่น ก่อนจะเดินกลับไปทางบ้านใหญ่ ใบข้าวรีบคว้าตัวลุงเหมยไว้ 

" ลุงเหมย เดี๋ยวค่ะ! " 

" อะไรรึ นังหนู " 

" คนจากเอสแอลกรุ๊ป นี่ใช่ภูผา ลักษณาธิการหรือเปล่าคะ " 

" รู้จักด้วยเหรอ " 

" ไม่ค่ะ! " ใบข้าวปฏิเสธทันควัน " แค่เคยอ่านเจอในหนังสือพิมพ์น่ะ -- แล้วใช่มั้ย "  

" ถ้าใช่ก็ดีน่ะสิ นายสิงห์จะได้ยิงโป้งเดียวจบไปเลย -- คนร้ายกาจแบบนั้น " เป็นครั้งแรกที่ใบข้าวเห็นลุงเหมยออกอาการฉุนเฉียว จากนั้นลุงเหมยก็วิ่งตามหลังสิงหาไป ใบข้าวก้มเก็บรวบๆเศษใบไม้ใส่เข่งอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบวิ่งตามไปที่บ้านใหญ่ ใบข้าวอยากให้แน่ใจว่าคนจากเอสแอลกรุ๊ปไม่ใข่ภูผา ลักษณาธิการจริงๆ ใบข้าวลืมคู่หมั้นที่เธอไม่อยากหมั้นด้วยไปเลย ถึงอีกฝ่ายจะเพียรพยายามโทรหาเธอแต่ใบข้าวก็แค่รับสายแล้วบอกปัดๆไปว่ายุ่ง 

ใบข้าวแอบยืนมองระยะไม่ไกลจากตัวบ้านมากนัก เธอเห็นกลุ่มคนจากเอสแอลกรุ๊ปใส่ชุดสูทสีดำยืนอยู่ที่หน้าบ้านแต่ไม่เห็นภูผา 

" สวัสดีครับ คุณสิงหา -- ผมปรัชญาเป็นผู้ช่วยของคุณภูผาครับ " คนพูดแนะนำตัวเอง " ก่อนหน้านี้เราน่าจะคุยกันทางโทรศัพท์ไปแล้ว " 

" ก็น่าจะรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอครับ " สิงหาว่า 

" คุณภูผาคิดว่าถ้ามาคุยกับคุณที่นี่น่าจะเป็นการให้เกียรติกับคุณมากกว่าครับ "  

สิงหาแค่นยิ้ม " ดูที่นายของคุณขนคนมาเป็นโขยงมาที่ไร่ของผมแบบนี้น่ะเหรอครับ ที่เรียกว่าให้เกียรติ " สิงหาเดินเข้าไปใกล้ยืนต่อหน้าปรัชญา สองมือของล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตอนนั้นเองลูกน้องที่ติดตามมาด้วยเอามือไปไว้ที่หลัง สิงหาเห็นแบบนั้นก็ยิ่งเหยียดยิ้มเย็น 

" ไม่ใช่แค่ขนคนมาเป็นโขยง ยังพกอาวุธมาด้วยเหรอครับ -- ดูคุณเป็นคนฉลาดนะ คุณปรัชญา คงจะเข้าใจดีว่าการพกพาอาวุธปืนไปในเมือง หมู่บ้าน ชุมชนเป็นเรื่องผิดกฎหมาย และการพกพาอาวุธโดยไม่มีใบอนุญาตนี่ก็ผิดกฎหมายด้วยเหมือนกัน แค่สองข้อหานี้รับรองได้ว่านายคุณได้แก้ตัวเหนื่อยแน่ จริงมั้ยครับ " สิงหายิ้มเหี้ยม นัยน์ตาดุดันทำเอาปรัชญาเผลอกลืนน้ำลาย 

" คุณภูผาต้องการยื่นข้อเสนอเพิ่มให้คุณนะครับ คุณสิงหา " ปรัชญากระแอม " ทางเราจะเพิ่มให้อีกสิบล้านรวมถึงจะได้ส่วนแบ่งเพิ่มอีกสามเปอร์เซนต์รวมแล้วคุณจะได้เงินไปทั้งหมดเก้าสิบล้านกับส่วนแบ่งสิบเปอร์เซนต์นั่นมากพอที่คุณภูผาจะซื้อไร่ส้มของคุณได้ทั้งหมดเลยนะครับ "  

สิงหาเอาลิ้นดุนแก้มตัวเองข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ เขาหันไปพยักหน้าให้เหมย ตาเฒ่าเดินเข้าไปหาสิงหาพร้อมกับปืนลูกซองประจำตัว บุหลันร้องกรี๊ดออกมาเบาๆ ตุลาโอบไหล่ภรรยาของเขาไว้ 

" ไม่เป็นไร คุณบุ สิงห์ไม่ใช่คนวู่วาม " ตุลามองดูลูกชายด้วยสายตาเป็นห่วงไม่น้อยกว่าบุหลัน 

" เงินเก้าสิบล้านกับสิบเปอร์เซนต์ที่ได้มาจากกาค้าของเถื่อนของพวกคุณน่ะเหรอที่จะเอามาซื้อไร่ผม " สิงหาทวนเสียงเยาะ เขาดันลูกกระสุนเก่าออกต่อหน้าปรัชญา ลูกน้องที่ติดตามมาด้วยดึงปืนออกมาจากด้านหลัง สิงหาไม่มีทีท่าว่าจะกลัวปืนหลายกระบอกที่หันมาทางเขา  

สิงหาใส่ลูกกระสุนเข้าไปในลำกล้อง " อย่าเอาเงินสกปรกมาใช้ที่นี่! " สิงหายกปืนขึ้นจ่อไปทางปรัชญา 

" คุณสิงห์! " ไม่ใช่แค่บุหลันที่ร้องเสียงแหลมเรียกชื่อสิงหา ใบข้าวเองก็เผลอเรียกชื่อเขาออกมาเธอเกือบจะพุ่งตัวออกไปห้ามอยู่แล้วแต่ถูกวิทย์ที่ตามมาห้ามไว้ 

" คุณวิทย์ "  

" คุณสิงหา คุณเอาปืนมาทำอะไรครับ " ปรัชญาถาม  

" คุณเป็นคนฉลาดกว่าคนที่คุณพามา คงรู้นะครับว่าระยะนี้ผมยิงไม่พลาดแน่ "  

" เก็บปืน! " ปรัชญาสั่ง คนเป็นลูกน้องหลายคนลังเลจนประชญาตวาดใส่ " เก็บปืนสิเว้ย!! "  

" กลับไปบอกนายคุณซะ! ว่าผมไม่รับข้อเสนออะไรทั้งสิ้นและถ้ายังไม่เลิกเล่นสกปรก ผมเล่นงานกลับแน่! " สิงหาคำราม นิ้วเกี่ยวไกปืนไว้ 

" เอ้า! ยังไม่กลับไปกันอีก หรืออยากโดนเป่าหัวหลุดล่ะ ไปสิโว้ย! " เหมยร้องโวยวายลั่น ปรัชญาลนลานรีบหนีขึ้นรถก่อนจะพากันขับออกจากไร่เรืองกิจเกษมไป ใบข้าวที่มองดูอยู่ตลอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอกุมหน้าอกไว้ฟังเสียงหัวใจเต้นรัว 

" พวกนั้นเป็นคนของคุณภูผาใช่มั้ยคะ -- ฟังมาจากลุงเหมยค่ะ " ใบข้าวเสริมเมื่อเห็นสีหน้าฉงนของวิทย์ 

" ครับ ก่อนหน้านี้ก็โทรมาให้นายสิงห์ไล่ไปทีล่ะ นี่ยังกล้าส่งคนมาเจรจาถึงที่นี่ คุณภูผาคงอยากได้ที่ตรงนั้นจริงๆ"  

" ที่ตรงนั้น!? ที่อะไรเหรอคะ "  

" ที่ดินตรงชายป่าติดกับเทือกเขาด้านนั้นเป็นของนายสิงห์ พวกนั้นต้องการจะซื้อที่ดินตรงนั้นทั้งหมดน่ะครับ " วิทย์ตอบชี้ให้ใบข้าวดูแนวเขาที่อยู่ติดกับไร่เรืองกิจเกษม 

" ตรงนั้นทั้งหมดเลยเหรอคะ ซื้อไปทำอะไรคะ "  

" ใบข้าวคงยังไม่เคยรู้เรื่องเกี่ยวกับคุณภูผาสินะครับ " วิทย์ถาม ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ตาภู พี่ภูของแม่เธอเป็นคนที่ใครก็รู้ดีว่าเบื้องหน้าทำธุรกิจที่เหมือนจะสะอาด แต่ที่แท้จริงแล้วภูผา ลักษณาธิการน่ะเจ้าพ่อธุรกิจสีเทาชัดๆ เมื่อหลายเดือนก่อนน้องชายของเขา ขุนเขา ลักษณาธิการก็โดนจับเรื่องยักยอกทอง ฟอกเงิน รวมถึงสื่อลามกอนาจารไป 

" เขาเป็นคนยังไงคะ "  

" เป็นคนที่ควรจะใช้เท้าเหยียบหน้าสักที " สิงหาเดินเข้ามาตอบแทน ใบข้าวหันกลับไปมอง " มาทำอะไรที่นี่ ใบข้าว " เขายังไม่หายฉุนเฉียว 

" เออคือ -- " จู่ๆสิงหาก็เดินเข้ามาแบบนี้ ทำใบข้าวที่แอบตามมาตอบไม่ถูก 

" พี่สาว! " คำแปงเรียก เด็กสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา " ไปเร็ว พี่สาว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว " คำแปงคว้ามือใบข้าวแล้วพากันวิ่งไปที่ห้องพักของใบข้าวและมะลิ 

" มีอะไร คำแปง ทำไมต้องวิ่งหน้าตาตื่นแบบนี้ " ใบข้าวถามพลางจับซี่โครงตัวเอง เธอหอบหายใจถี่ คำแปงเองก็พูดไม่ออก ชี้ไม้ชี้มือไปที่ห้องของใบข้าว 

" ปะ ไปดู " คำแปงบอกแค่นั้นก็หย่อนตัวลงนั่งที่พื้นปล่อยให้ใบข้าวตะเกียกตะกายขึ้นบันไดไปที่ห้องของตัวเองคนงานหญิงหลายคนพากันยืนมุงที่หน้าห้องเธอ 

" มีอะไรกัน ทำไมมายืนออที่หน้าห้องฉัน -- มะลิ เป็นอะไร " ใบข้าวตกใจที่เห็นมะลิกำลังยืนร้องไห้  

" ใบข้าว! ฮือ ~ ใครไม่รู้ทำแบบนี้ " มะลิเข้าไปกอดใบข้าวไว้แล้วชี้ไปที่ข้างใน สภาพห้องนอนของใบข้าวและมะลิเละเทะ ข้าวของถูกรื้อกระจุยกระจาย 

" นี่มันอะไรกัน " ใบข้าวเดินเข้าไปในห้องกวาดตามองไปทั่ว หมอน ผ้าห่มถูกปาไปอยู่คนละทิศคนละทางผ้าปูที่นอนถูกดึงออก แถมบนเตียงยังมีของเหลวบางอย่างเลอะอยู่ด้วย โต๊ะเครื่องแป้งของทั้งใบข้าวและมะลิถูกรื้อกระจัดกระจาย ตอนแรกใบข้าวคิดว่าเป็นพวกขโมย เธอเลยรีบชวนมะลิให้เปิดตู้เสื้อผ้าออกดูสำรวจว่ามีของหายหรือเปล่า แต่ใบข้าวกลับตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ในตู้ของเธอถูกเอามากองสุมๆไว้ แต่ที่แย่กว่าคือเสื้อผ้าทั้งหมดของเธอถูกฉีกขาด 

" เฮ้ย! แบบนี้จะมากเกินไปแล้วนะ " ใบข้าวหันสายตาไปกลุ่มคนงานหญิงที่ยืนออ " ใครเป็นคนทำ! "  ใบข้าวถาม ทุกคนพร้อมใจกันส่ายหน้า 

" เกิดอะไรขึ้นที่นี่ " สิงหาเดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องพร้อมกับวิทย์ เขามองไปรอบห้องแล้วหยุดนิ่งที่ใบข้าวยืนถือเสื้อที่ขาดในมือ " วิทย์! เรียกคนงานหญิงทั้งหมดมาที่นี่ที "  

" ครับ นายสิงห์ " 

" เกิดอะไรขึ้น " สิงหาถามใบข้าวและมะลิ 

" เมื่อเช้ามะลิลืมล็อคกุญแจห้อง มานึกได้ก็เมื่อกี้กลัวว่าจะมีอะไรหาย เลยรีบกลับมา แล้วก็ -- " มะลิตอบเสียงสั่นเธอมองสิงหาแต่สิงหากลับมองไปที่ใบข้าว 

" มีอะไรหายมั้ย ใบข้าว มะลิ " สิงหาถาม  

" ไม่มีค่ะ นายสิงห์ แต่มะลิกลัวมากเลยค่ะ "  

ใบข้าวเหลือบมองมะลิ ก่อนหน้านี้ใบข้าวไม่สนใจว่ามะลิจะแสดงอาการอะไรออกมาเวลาที่มีสิงหาอยู่ด้วย แต่พอตอนนี้เธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของมะลิและสิงหาแล้วทำให้ใบข้าวอดรู้สึกสงสารมะลิไม่ได้ที่ต้องถูกผู้ชายใจร้ายอย่างสิงหาย่ำยีเพียงเพราะแค่เมา และแถมเค้ายังไม่รับผิดชอบเธอด้วย 

'ผู้ชายมักง่าย' ใบข้าวด่าสิงหาในใจ 

" แล้วเธอล่ะ ใบข้าว " สิงหาถามย้ำ 

" ไม่มี! " ใบข้าวตอบเสียงสะบัด สิงหายกคิ้วข้างหนึ่งกับท่าทีของใบข้าว  

เรื่องที่ห้องของใบข้าวกับมะลิถูกรื้อค้น ข้าวของกระจุยกระจาย แถมหนำซ้ำเสื้อผ้าของใบข้าวยังถูกฉีกทิ้งอย่างใจร้าย แพร่ออกไปทั่วไร่ราวกับไฟลามทุ่ง คนงานหญิงถูกเรียกตัวมาที่เรือนพักของคนงานหญิงท่ามกลางความอยากรู้อยากเห็นของคนงานชายพวกเขามายืนออรอว่านายสิงห์จะทำอะไรต่อจากนี้ เพราะไม่เคยมีเหตุการณ์ที่นายสิงห์จะเรียกคนงานหญิงมาสอบสวนแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน  

" หลายคนคงรู้แล้วว่าใช่มั้ยครับว่าทำไมถึงถูกเรียกมา " วิทย์เป็นคนพูดขึ้นมา " ห้องของใบข้าวกับมะลิถูกใครบางคนเข้าไปรื้อค้นข้าวของ ทำลายทรัพย์สินในห้องเสียหาย ไม่ใช่แค่ทรัยพ์สินในห้อง แต่ใครบางคนฉีกเสื้อผ้าของใบข้าวด้วย "  

เกิดเสียงฮือฮาในกลุ่มคนงานทั้งหญิงและชาย สิงหากวาดตามองไปรอบๆใบข้าวเองก็พยายามมองหาผู้ต้องสงสัยด้วยเหมือนกัน จังหวะนั้นเองที่สองสายตามาประสานกันโดยบังเอิญ แววตาราบเรียบของสิงหามองใบข้าวชั่วแวบนึงที่ใบข้าวดันเผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันคือสายตาของคนที่เป็นห่วงเป็นกังวล เธอรีบหลบสาตานั้นทันที 

'ไม่ใช่หรอก ใบข้าวเธอน่ะตาฝาดแล้ว อย่างอีตาสิงห์จอมโหดเนี่ยนะ' ใบข้าวบอกกับตัวเอง 

" เพราะอย่างนั้นถ้าใครที่เป็นคนทำแล้วสำนึกผิดก็ให้มาหานายสิงห์ที่ออฟฟิศ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา " วิทย์บอกกับทุกคน " นายสิงห์มีอะไรอยากจะบอกกับทุกคนมั้ยครับ "  

สิงหาขยับเดินไปข้างหน้า " เรื่องปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกันเป็นเรื่องธรรมดา ผมเข้าใจดีว่าที่ไร่เรืองกิจเกษมแห่งนี้ก็มีปัญหานี้เช่นเดียวกัน ผมไม่ได้สนใจว่าใครจะรักหรือไม่รักใคร ใครจะชอบหรือไม่ชอบ ใครจะเกลียดหรือไม่เกลียดใคร " สิงหาหันมาทางใบข้าว ฝ่ายโดนมองยืนขยับตัวเล็กน้อยออกอาการร้อนตัว " แต่สิ่งที่ผมสนคือสวัสดดิภาพของทุกคนในไร่ และการทำร้ายกันเองนั่นคือสิ่งที่ผมไม่ชอบ " สิงหาหันกลับไปทางคนงานหญิงที่เริ่มมองหาคนทำผิดกันเองในกลุ่ม " อ่อ แล้วก็น้ำมันสนที่ราดบนเตียงของใบข้าวนั่นถ้าเลอะตัวแล้วล่ะก็คงล้างออกยากน่าดู กลิ่นของมันจะติดตัวจนจับได้เลยว่าใครเป็นคนทำ " สิงหาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแต่กลับเกิดผลทันตา คนงานทั้งหญิงชายพากันดมสำรวจตัวเองกันยกใหญ่   

ใบข้าวมองความโกลาหลเล็กน้อยในกลุ่มคนงานก่อนจะวิ่งตามสิงหาที่เดินกลับไปกับวิทย์  

" คุณสิงห์! " ใบข้าวเรียก สิงหาไม่หันกลับมาใบข้าวเลยต้องวิ่งแซงไปดักหน้าสิงหาไว้ " เดี๋ยวก่อน คุณสิงห์ "  

" มีอะไรอีก " สิงหาถาม 

" ไอ้ที่อยู่บนเตียงนั่นน้ำมันสนเหรอ แล้วมันคืออะไรเหรอ คุณสิงห์ " ใบข้าวถามอย่างอยากรู้เกิดมาจนโตป่านนี้พึ่งจะรู้จักน้ำมันสนก็วันนี้  

" น้ำมันสนก็คือน้ำมันสน จะให้มันเป็นอย่างอื่นได้ไงกัน " สิงหาตอบยวนทำเอาใบข้าวขึงตาใส่  

" น้ำมันสนที่เค้าเอาใช้กับงานทาสี การเขียนภาพสีน้ำมันไงครับ ใบข้าว " วิทย์ตอบให้  

" อ่องี้เอง ขอบคุณวิทย์นะคะ " ใบข้าวบอกขอบคุณวิทย์แล้วหันไปแหวใส่สิงหา " หัดดูคุณวิทย์บ้างนะ คุณสิงห์ตอบให้เหมือนคนเค้าตอบกัน ไม่ใช่กวนประสาทกันแบบนี้ โอ๊ย! " ใบข้าวสะดุ้งโหยงตอนที่ถูกสิงหาจับแขนไว้  

" วิทย์! รู้นะว่าต้องทำยังไงต่อ "  

สิงหาหันไปบอกวิทย์ก่อนจะพาใบข้าวเดินกลับไปที่ออฟฟิศ  

 

 

******** 

สวัสดีค่าา สวัสดีวันส่งท้ายปีเก่านะคะ รี้ดทุกคน 

วันสุดท้ายของปีแบบนี้ ไรท์กลับมาส่งนายสิงห์และใบข้าวมาให้รี้ดได้อ่านกันต่อเนื่องแบบสองตอนรวด ~ เงื่อนงำเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ใครกันที่เป็นคนทำลายข้าวของในห้องพักของใบข้าวกับมะลิ การหายตัวไปของกอหญ้าก็ยังไม่มีเบาะแสเพิ่ม แถมมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ีก ใบข้าวจะทำยังไงต่อไป >> ไปติดตามกันต่อเลยค่ะ ^^ 

 

    

ความคิดเห็น