ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทะเลNC+++

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทะเลNC+++
แบบอักษร

ตอนที่17 

 

 

18.00 น.

 

 

ไมล์ร่ากำลังจะเดินออกไปที่ริมทะเลเพราะมีการจัดโต๊ะดินเนอร์รออยู่ ทันใดนั้นก็เห็นคลินต์ที่กำลังเปิดประตูออกมาพอดี

 

 

"กำลังจะไปทานข้าวเหรอเฮีย?"

 

 

"อืม"

 

 

"วันนี้ขอควงแขนพี่ชายสุดหล่อคนนี้หน่อยได้ไหมคะ" ไมล์ร่ายื่นแขนคล้องที่แขนแกร่งของคลินต์ก่อนจะเดินไปพร้อมกัน "เมื่อไหร่เฮียจะเลิกเรียน จบ ป.เอกแล้วจะทำอะไรต่อ เฮียไม่เบื่อการเรียนบ้างเหรอ?"

 

 

"เบื่อ" คลินต์ตอบน้องสาวไปสั้นๆ

 

 

"เบื่อแล้วทำไมไม่เลิกเรียน เรียนสูงไปเฮียก็ต้องมาช่วยพ่อทำงานอยู่ดี"

 

 

"อยากเป็นคนรวยที่มีสมอง ไม่เหมือนคนแถวนี้"

 

 

"อ่าวเฮีย...ปากหมาแบบนี้ไม่น่าล่ะไม่มีแฟนสักที" ไมล์ร่าทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารัก ปกติคลินต์เป็นคนแบบนี้อยู่แล้วพูดน้อย แต่พูดทีก็เจ็บแสบมากๆ ซึ่งเธอก็คุ้นชินกับนิสัยของพี่ชายเธอเป็นอย่างดี

 

 

"มีแล้วยุ่งยากแบบเธอน่ะเหรอ ไร้สาระ" คลินต์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

"เฮียรู้ด้วยเหรอ?"

 

 

"มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ดูไม่ออก" คลินต์ส่ายหน้าเบาๆ

 

 

"ชิ คุยกับคนตายด้านนี่คุยยากจัง ถ้าไม่รู้จักกันจริงๆไมล์คงคิดว่าพี่เป็นเกย์ไปละ" ไมล์ร่าและคลินต์เดินไปด้วยกันเรื่อยๆจนถึงที่โต๊ะ โดยมีทุกคนรออยู่แล้ว

 

 

"น้องไมล์มาแล้ว มานั่งตรงนี้ดีกว่าครับ" แซมเรียกไมล์ร่าให้ไปนั่งข้างๆ

 

 

"ตัวปัญหาเธอเรียกละไปสิ" คลินต์กระซิบบอกน้องสาวก่อนจะเดินแยกไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเอง ซึ่งมันก็เต็มตามจำนวนคนที่มาเหลือแต่ข้างแซมซึ่งเธอก็ต้องจำใจเดินกระแทกเท้าเข้าไปนั่ง

 

 

"ปูครับน้องไมล์" แซมตักปูให้ไมล์ร่า

 

 

"ว๊ายตายแล้ว น้องแพ้ปูนะแซม" พิญารีบเดินมาเปลี่ยนจานให้ลูกสาว

 

 

"ขอโทษจริงๆครับพี่ไม่รู้ งั้นเอากุ้งแทนก็ได้"

 

 

"เอ่อ คุณทีโอค่ะเปลี่ยนที่กับไมล์ได้ไหมคะ พอดีรินอยากนั่งใกล้น้อง" ดารินเอ่ยปากขอทีโอเพื่อช่วยไมล์ร่าที่ตอนนี้หน้าตาของเธอไม่รับแขกเอามากๆ

 

 

'ไม่ต้องเลย ให้น้องนั่งตรงนี้แหละจะได้คุยกับแซมได้สะดวก" พิญาแทรกขึ้น ไมล์ร่ามองหน้ามาคัสซึ่งมาคัสไม่ได้มามองมาที่เธอเลยแม้แต่น้อย เขายังคงคุยเรื่องทั่วไปกับคุณพ่อของเธอและเฮียไมเคิล ทำให้ไมล์ร่ารู้สึกขัดใจเล็กน้อยที่เขาไม่สนใจเธอ

 

 

"ผมว่าเรามาดื่มฉลองกันหน่อยดีไหมครับ ดื่มให้กับการพักผ่อน" ทีโอชูแก้วขึ้นเพื่อชวนให้ทุกๆคนชนแก้ว

 

 

"ก็ดีเหมือนกัน นานๆทีจะได้ทำอะไรสนุกๆ" มาคัสกล่าวเห็นด้วยก่อนจะชูแก้วขึ้นอีกคน ก่อนที่ทุกคนจะยกแก้วขึ้นมาชนกันและรับประทานอาหารต่อ

 

 

"เอ่อ...ขอโทษนะครับผมของตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนครับ"

 

 

"อ่าวแซมเป็นอะไรลูก?" แซมรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นด้วยความเร็ว "ไมล์ลุกไปดูพี่เขาหน่อยลูก" พิญาหันมาสั่งลูกสาว

 

 

"ไม่ต้องหรอกครับแม่ เดี๋ยวพวกผมไปดูเองน้องเป็นผู้หญิงดูไม่ดี" ไมเคิลแทรกขึ้นก่อนจะลุกเดินตามไปดูมาคัสและทีโอก็ตามไปติดๆ

 

 

"เล่นอะไรกัน" ไมล์ร่าพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะละความสนใจจากตรงนั้นและหันมาโฟกัสที่อาหาร

 

 

10 นาทีผ่านไป

 

 

ทั้งสามคนเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าที่ดูสะใจกับอะไรบางอย่าง

 

 

"แล้วแซมละลูก?" พิญาเอ่ยถามไมเคิล

 

 

"เห็นบอกว่ามีงานด่วน กลับไปแล้วครับ"

 

 

"อะไรกัน ไหนบอกเคลียร์งานหมดแล้ว"

 

 

"แม่ก็ลองโทรไปถามเองสิครับ" พิญาไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านั้นได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจเช่นเดียวกับไมล์ร่าที่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแซมถึงได้กลับไปง่ายดายขนาดนั้น

 

 

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปยังที่พักของตัวเอง ไมล์ร่ากลับมาที่ห้องของตัวเองก่อนจะตัดสินใจออกไปเดินเล่นที่ริมชายหาดเพียงคนเดียว

 

 

เสียงคลื่นทะเลกระทบหาดทราย ท่ามกลางบรรยากาศพระจันทร์เต็มดวงและดวงดาวเต็มท้องฟ้า ทำให้ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าช่างสวยเป็นพิเศษ

 

 

"มาทำอะไรตรงนี้คนเดียวดึกดื่นแบบนี้" เสียงคุ้นเคยที่เธอรู้ดีว่าใครคือเจ้าของเสียงดังขึ้นจากข้างหลัง

 

 

"แล้วพี่มาทำอะไรคะ?" ไมล์ร่าย้อนถามกลับ

 

 

"พี่ไปหาที่ห้องไม่เจอเลยออกมาดู"

 

 

"ไมล์เบื่อๆค่ะ คิดอะไรไปเรื่อย แล้วพี่เดินมาแน่ใจนะคะว่าไม่มีใครเห็น" ไมล์ร่ามองซ้ายขวาเพื่อความแน่ใจ

 

 

"ไม่มี ว่าแต่เด็กน้อยของพี่คิดอะไรอยู่หื้ม?" มาคัสวางมือบนศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู

 

 

"คิดว่าเมื่อไหร่จะได้ใบผ่านงานจากคนนี้สักที" ไมล์ร่าจิ้มนิ้วไปที่หน้าอกแกร่ง

 

 

"ใบผ่านงานยังต้องดูกันอีกยาวมีแต่ใบสมรสจะเอาไหมล่ะ"

 

 

"ชิ แถมเงินให้ไมล์ยังต้องขอคิดดูก่อนเลย" ไมล์ร่าหันหลังให้มาคัสก่อนจะเดินไปตาชายหาดเรื่อยๆด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม

 

 

"หึ" มาคัสเดินตามคนตัวเล็กมาก่อนจะกุมมือเธอและเดินไปตามริมชายหาดพร้อมกัน

 

 

"พี่กับพวกเฮียๆไปทำอะไรพี่แซมคะ บอกไมล์มาเดี๋ยวนี้นะ"

 

 

"ก็แค่...ใส่ยาถ่ายลงไปในแก้วของมัน แล้วก็ตามไปขู่อะไรนิดหน่อย"

 

 

"ไม่นิดมั้งคะเขารีบหนีไปซะขนาดนั้น" ไมล์ร่าขมวดคิ้วหรี่ตาอย่างจับผิด

 

 

"ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้มายุ่งกับของๆพี่ละ พี่ไม่สั่งฆ่าก็บุญแล้ว" มาคัสตอบด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย

 

 

"ป่าเถื่อน"

 

 

"ป่าเถื่อนแต่ก็อ่อนให้คนนี้คนเดียวเท่านั้นนะ"

 

 

"แหว๊ะ! ไม่คุยด้วยแล้วกลับห้องดีกว่าพรุ่งนี้จะไปพายเรือ เล่นเซิร์ฟแต่เช้า"

 

 

มาคัสและไมล์ร่าเดินกลับมายังทางเดิมที่เดินมา ก่อนที่มาคัสจะเดินมาส่งเธอถึงห้องนอน

 

 

"ขอบคุณนะคะที่เดินมาส่ง" ไมล์ร่ากล่าวขอบคุณทันทีที่ถึงห้องนอน

 

 

"เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้ไหม" ไม่ทันที่จะให้เจ้าของห้องอนุญาตมาเฟียหนุ่มก็เดินแทรกตัวเข้าไปในห้องนอนของเธอทันที

 

 

"เข้ามาทำไมคะ? ออกไปได้แล้วไมล์จะนอน" ไมล์ร่าเดินมาบอกมาคัสที่ตอนนี้นอนหงายอยู่บนเตียงของเธออย่างสบายใจ

 

 

"นอนด้วย"

 

 

"จะนอนได้ยังไงคะ ไม่เอาเดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีกอะ เราคุยกันแล้วนะคะว่าจะไม่มีพิรุธ" ไมล์ร่าพยายามใช้แรงที่พี่ดึงแขนคนตัวโตให้ลุกขึ้นแต่เธอตัวเล็กเกินไปจึงสู้แรงเขาไม่ได้กลายเป็นเธอที่ล้มใส่เขาเอง มาคัสไม่รอช้าเมื่อคนตัวเล็กล้มใส่เขา เขาจึงจัดการพลิกตัวนอนคร่อมร่างบางอย่างทันที "อ่ะ! ปล่อย...พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย" ไมล์ร่าพยายามดันคนข้างบนออก

 

 

"จำได้ไหมเมื่อตอนบ่ายพี่บอกว่าอะไร?"

 

 

"อะไรคะ?" ไมล์ร่าขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

 

"คืนนี้พี่จะมาต่อที่ทำค้างไว้" มาคัสยิ้มมุมปากก่อนจะก้มไซร้ที่ซอกคอของเธอ มือของเขายกขึ้นมาบีบหน้าออกเธอหนักเบาสลับกันไป

 

 

"กะ ก็ได้ค่ะๆ มะ ไมล์ขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ?"

 

 

"พี่ให้เวลาสิบนาที"

 

 

"จะบ้าเหรอใครจะอาบน้ำเร็วขนาดนั้น"

 

 

"1 2 3 4... มาคัสเริ่มจับเวลาทันที"

 

 

"เอาแต่ใจที่สุดเลย" ไมล์ร่ารีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

 

 

10 นาทีผ่านไป

 

 

แกร๊ก...

 

 

"กรี๊ดดด...ขะ เข้ามาทำไม ไมล์ยังอาบไม่เสร็จ" ไมล์ร่าที่ยืนอาบน้ำฝักบัวอยู่หันหน้ากลับไปที่ประตูห้องน้ำอย่างตกใจเมื่อจู่ๆเขาก็เปิดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

 

 

"ครบสิบนาทีแล้ว" ไม่พูดเปล่าแต่เขายังค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกต่อหน้าเธออย่างช้าๆ

 

 

"อะ ออกไปเลยนะ ไม่งั้นไมล์จะระ อื้อ!" คำพูดของเธอถูกกลืนด้วยริมฝีปากหนา มาคัสประกบจูบเธออย่างเร่าร้อน และไม่ปล่อยให้มือว่าง เขาบีบหน้าอกใหญ่หนักเบาสลับกันไป ก่อนจะดันคนตัวเล็กให้หลังชิดกับกำแพง "อื้อ! เย็น" ไมล์ร่าร้องท้วงเมื่อโดนความเย็นจากด้านหลัง

 

 

"ไม่ต้องเล้าโลมอะไรมากได้ไหม พี่ขอเลยนะ"

 

 

"ทำเบาๆนะแล้วห้ามทำรอยพรุ่งนี้ไมล์ต้องใส่ชุดว่ายน้ำ ไม่งั้นไม่จะไม่ให้เอาอีกแน่"

 

 

"อืม" มาคัสค่อยๆสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปในร่างบางอย่างช้าๆจุดสุด

 

 

"อ๊าาา"/"อ๊าส์ ซี๊ดดดด..."

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก

 

 

สะโพกหนาเริ่มกระแทกเข้าออกจากจังหวะช้าเป็นเร็วขึ้นแรงขึ้นตามอารมณ์ ไมล์ร่ายกมือคล้องคอหนาไว้เพราะกลัวจะลื่นล้ม ก่อนจะซุกหน้าไซร้ที่คอหนา และสอดมือไปจิกผมของเขาหนักเบาสลับกันเพิ่มความเสียวให้กับมาคัสไม่น้อย

 

 

"ซี๊ดดดด อ๊าาาส์กล้าขึ้นนะ" มาคัสยกขาซ้ายของเธอขึ้นเพื่อที่จะได้เข้าได้ลึกขึ้น ก่อนจะกระแทกใส่ร่างบางไม่ยั้ง

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก

 

 

"อ่า อ่ะ อ๊าา...จะ จุก" ไมล์ร่าร้องบอกคนตัวสูง มาคัสอุ้มร่างบางขึ้นเหนือพื้นก่อนจะดันตัวเธอชิดกำแพงข้างหลังมากขึ้นและอัดแรงกระแทกใส่เธออย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก

 

 

"อ๊าาาส์...สุดยอด" มาคัสเงยหน้าขึ้นซี๊ดปากด้วยความเสียว

 

 

"มะ ไมล์จะเสร็จ อ่ะๆๆ อ๊าา"

 

 

"ทนหน่อย อีกนิด"

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก

 

 

จังหวะสุดท้ายมาคัสอัดรัวกระแทกใส่เธอไม่ยั้งก่อนที่ทั้งคู่จะถึงฝั่งฝันพร้อมกัน

 

 

"กรี๊ดดดด"/"อ่าาาส์"

 

 

เมื่อทั้งคู่เสร็จสิ้นภารกิจ มาคัสก็อุ้มกระเตงคนตัวเล็กออกมาก่อนจะวางเธออย่างเบาที่มือเตียงใหญ่และตามขึ้นมาติดๆ ก่อนจะจับเธอนอนคว่ำราบไปกับเตียงและถ่างขาเธอออก

 

 

"จะ จะทำอะไรคะ ไมล์ไม่ไหวแล้วนะ" ไมล์ร่าบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลีย

 

 

"นอนครางเฉยๆพี่ทำเอง" ไมล์ก็รู้ว่าครั้งเดียวพี่ไม่เคยพอ

 

 

พรวด!

 

 

"อ๊าาา!!!"

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก

 

 

ไมล์ร่าที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยล้าก็ต้องยอมให้เขาบรรเลงเพลงรักต่อไปตามที่ใจเขาต้องการ จนเวลาผ่านไปนานพอสมควรกว่าที่เขาจะปล่อยเธอให้นอนอย่างสบายและหลับไปพร้อมกัน ตั้งแต่ที่เธอและเขามีความสัมพันธ์กันเธอรับรู้ทันทีว่าเขาเป็นคนที่มีความต้องการมากแค่ไหน ซึ่งเมื่อก่อนที่เขายอมอดทนมาจนถึงวันสุดท้ายที่ทนไม่ไหวจนต้องไปหาที่ระบายกับคนอื่นมันทำให้เธอเริ่มเข้าใจในความต้องการและความกดดันของเขาในวันนั้น ซึ่งเธอเองก็มีส่วนผิดที่ไม่เคยให้ความสุขด้านนี้กับเขา แถมยังกำหนดเวลาแต่พอถึงเวลาจริงๆเธอกลับปฏิเสธเขาจนทำให้เกิดเรื่องวันนั้นเมื่อสี่ปีที่แล้ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว