facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฝากครรภ์

คำค้น : พิมพ์นภา โซ่รักคล้องใจ ผู้ชายเลว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝากครรภ์
แบบอักษร

4 ฝากครรภ์ 

ณ โรงพยาบาล 

หลังจากที่ฉันทำเรื่องย้ายที่มหาลัยเสร็จฉันก็เดินทางมาที่โรงพยาบาลทันทีเพื่อตรวจดูครรภ์ว่าลูกแข็งแรงดีมั้ยและท้องกี่เดือนแล้ว และตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งรอพยาบาลเรียกชื่อให้เข้าไปให้หมอตรวจ ฉันนั่งลูบท้องแล้วก็ยิ้มให้กับลูกได้ไม่นานพยาบาลก็เรียกชื่อฉัน 

“นางสาวพิมพ์นภา เจริญสุข เข้าห้องตรวจได้เลยค่ะ” 

“ค่า” พอฉันขานรับพยาบาลฉันก็หยิบเอากระเป๋าตัวเองแล้วเดินไปยังห้องตรวจ 

ฉันเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูห้องตรวจฉันค่อยๆเปิดประตูออกมาก็พบว่ามีหมอเป็นผู้ชายอยู่หนึ่งคนกำลังนั่งดูประวัติคนไข้อยู่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนอย่างกับว่าตอนนี้เขากำลังมีความสุขกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ และที่สำคัญใบหน้าของเขานั้นมันช่างหล่อยั่วยวนใจคนท้องอย่างฉันยิ่งหนัก หมออะไรทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้ยิ่งเป็นผิวพรรณของเขาแล้วนั้นขาวออร่าเปล่งปลั่งมาก 

“คุณพิมพ์นภาใช่ไหมครับ”  

ฉันสลัดความคิดเมื่อกี้ไปทันทีเมื่อคุณหมอทักฉัน แต่จะว่าไปเสียงเค้าก็หล่อเหมือนกันนะ 

“อะเอ่อ ใช่ค่ะ” ฉันตอบคุณหมอไปเขินๆ 

“งั้นนั่งก่อนเลยครับหมอจะได้ชักประวัติและก็อาการก่อนไปอันตร้าซาวด์” คุณหมอสุดหล่อพูดพร้อมกับพ่ายมือไปที่เก้าอี้เชิญบอกให้นั่งเก้าอี้ตรงข้างหน้า 

ฉันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่คุณหมอบอกให้นั่ง จากนั้นคุณหมอก็เริ่มชักถามฉัน 

“แล้วนี่คุณพ่อไม่ได้มาด้วยหรอครับ ถ้าคุณพ่อมาด้วยเรียกเข้ามาฟังด้วยกันได้นะครับ”  

“พะพ่อหรอคะ” ฉันถามกลับคุณหมอไปว่าเขาถามหาพ่อของฉันหรอ แล้วทำไมเขาต้องถามหาพ่อฉันด้วยล่ะ 

“ครับ พ่อของเด็กในท้องน่ะครับ”  

พอฉันได้ยินคำถามของหมอมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอกข้างซ้ายเหมือนมันจะจุกๆ แต่ฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าต้องเจอคำถามนี้ ฉันพยายามจะลืมเขาให้ได้แต่พอมีคนถามถึงเขามันก็ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวในวันนั้นวันที่เขาบอกให้ฉันไปเอาลูกออก ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตอบหมอกลับไป 

“ไม่มีค่ะ” พูดพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆให้หมอ 

“อะอ่อครับ” หมอพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆให้ฉัน 

หลังจากที่หมอชักถามประวัติอะไรฉันเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมอก็ให้ฉันไปนอนอยู่บนเตียงคนไข้โดยมีเครื่องอันตราซาวอยู่ข้างๆเตียง และหมอก็เริ่มอันตร้าซาวด์เด็กในท้องให้ฉันดูว่าตอนนี้เด็กตัวประมาณนี้นะ และแนะนำวิธีดูแลตัวเองว่าต้องทำยังไง  

พอทำเรื่องฝากครรภ์และรับยาอะไรเสร็จสรรพแล้วฉันก็เดินออกมาจากโรงพยาบาลเพื่อที่จะมารอขึ้นรถโดยสารกลับบ้าน ตอนนี้ฉันก็ยืนรอรถอยู่ที่ฟุตบาทข้างถนนท่ามกลางแดดจ้าฉันเอามือข้างหนึ่งมาบังหน้าตัวเองไว้เพื่อไม่ให้โดนแดด 

ผ่านไปเกือบ 30 นาที ก็ไม่มีวี่แววว่ารถเมล์หรือรถโดยสารจะผ่านมาสักคันนี่ก็เที่ยงแล้วฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยและตอนนี้เสื้อผ้าและผมของฉันก็ชุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อ ฉันใช้เช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาบนใบหน้าพร้อมเงยหน้าขึ้นไปมองแสงอาทิตย์ที่สาดส่องอยู่บนท้องฟ้า เมื่อฉันมองขึ้นไปก็พบว่าตาของฉันมันพล่ามัวไปหมดเหมือนคนจะเป็นลม ฉันยืนโซซัดโซเซไปมาและหน้ามันก็มืดฉันล้มตัวงายหลังไปเองโดยอัตโนมัติ ในจังหวะที่ฉันกำลังจะล้มนั้นก็มีใครคนหนึ่งวิ่งเข้ามาประคองฉันไว้ก่อนที่ฉันจะหมดสติ 

“คุณครับ! เป็นอะไรหรือเปล่า!”  

“หมอ....”  

 

คุณหมอคนนี้เขาเป็นใครกันนะ.............. 

************************************************************** 

   

ความคิดเห็น