email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ประจันหน้า

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2563 22:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ประจันหน้า
แบบอักษร

"ปรายเดี๋ยวก่อน ปรายไปเอาปืนมาจากไหน"เขตแดนถามหญิงสาวเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาในบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

"ก็เอามาจากหัวเตียงในห้องพี่เขตไงคะ"ปรายฟ้าตอบอย่างฉะฉาน  

"นี่ปรายแอบเข้าไปค้นห้องพี่หรอ"เขตแดนหรี่ตามองหญิงสาวอย่างจับผิด  

"ห๊าว!!!ไว้คุยกันพรุ่งนี้นะค่ะพี่เขต ปรายง่วงแล้ว"ปรายฟ้าแสร้งปิดปากหาวเพื่อเตรียมตัวชิ่งขึ้นข้างบน  

"ไม่ต้องตีเนียนหนีพี่เลย อยากเข้าห้องพี่ก็ไม่บอก"เขตแดนรีบกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกกว้างพลางกอดร่างบางเอาไว้  

"เปล่าซักหน่อย พี่เขตปรายง่วงแล้วไปนอนกันนะ"ปรายฟ้าส่งสายตาอย่างออดอ้อน  

"ปะขึ้นไปนอนกัน"เขตแดนลากร่างบางขึ้นไปชั้นบน  

"เดี๋ยวๆ จะพาปรายไปไหน นั่นมันห้องพี่เขตนะ ห้องปรายอยู่ฝั่งนี้"ปรายฟ้าขืนตัวไว้เมื่อเขตแดนทำท่าจะฉุดเธอเข้าไปในห้อง  

"ก็พาปรายเข้าห้องพี่ไง ไม่สนใจหรอ ห้องพี่มีสัตว์ประหลาดยักษ์นะไม่เข้าไปดูด้วยกันหน่อยหรอ"เขตแดนพูดขึ้น ปรายฟ้าหลุดขำ  

"นี่พี่เขตจะบ้าหรอ ปรายอายุ22แล้วนะไม่ใช่2ขวบ ไปนอนเลย แล้วก็ปล่อยปรายได้แล้ว"ปรายฟ้าจ้องหน้าเขตแดนนิ่ง  

"ปราย ไหนๆคืนนี้เราก็ได้อยู่ด้วยกันสองคนแล้วนะ บรรยากาศก็แสนจะโรแมนติก ใจคอปรายจะปล่อยให้พี่นอนเหงาคนเดียวหรอ"เขตแดนมองปรายฟ้าด้วยตาละห้อย  

"ไม่ต้องมาเนียนเลยค่ะ บ้านเกือบจะถูกเผาทั้งหลังอยู่แล้ว ยังจะมาว่าบรรกาศโรแมนติกอยู่ได้ พอเลย ไม่ต้องมาทำหื่นกับปรายเลยนะคะ"ปรายฟ้ามองชายหนุ่มหน้างอง้ำ  

"ว่าพี่หื่นหรอ ทีตัวเองล่ะ เวลาเมาขึ้นมาทีไร ทั้งลูบ ทั้งเลียพี่ ไม่เห็นจะรับผิดชอบพี่เลย"เขตแดนแสร้งทำหน้าเศร้า  

"อร๊ายๆๆพี่เขต หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ไปนอนได้แล้ว"ปรายฟ้ารีบวิ่งเข้าห้องก่อนปิดประตูแน่น หญิงสาวหันหลังพิงประตูไว้ พลางคิดถึงเรื่องราวที่เคยทำในอดีตทำให้ใบหน้าเนียนใสแดงกร่ำด้วยความเขินอาย หญิงสาวหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาดู ก็ต้องตกใจเมื่อแชทกลุ่มมีข้อความจากเพื่อนๆเธอส่งมามากมายด้วยความเป็นห่วง มือเรียวกดพิมพ์ตอบเพื่อนไปว่าเธอปลอดภัยดี 

@เช้าวันต่อมา 

ผู้กองวันรบเข้ามาตรวจสอบยังที่เกิดเหตุพร้อมเก็บหลักฐานเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นรอยนิ้วมือแฝง  

ครืด~ครืด~ เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของปรายฟ้าดังขึ้น  

"ยัยทิม...ว่าไงยะ หา!!อะไรนะตอนนี้แกอยู่ที่ไหน"ปรายฟ้ากรอกเสียงไปตามสาย  

(ยัยปรายแกมารับฉันที่...หน่อยซิฉันขอมาอยู่กับแกสักพักนะ) 

"แกทะเลาะกับเตี่ยแกมาอีกแล้วซิ"ปรายฟ้าถามกลับไป  

(ใช่ ก็เตี่ยฉันบังคับให้ฉัน ไปเดตกับไอ้ตือโป๊ยก่ายนั่นคืนนี้น่ะซิ ฉันเลยรีบชิ่งหนีมาก่อน)ทับทิมทำเสียงกระเง้ากระงอด  

"เออๆ รอนั่นนะเดี๋ยวฉันไปรับ"ปรายฟ้าเดินไปหาเขตแดนที่ยืนคุยอยู่กับผู้กองวันรบอยู่  

"พี่เขตคะ ปรายขอออกไปรับยัยทิมก่อนนะคะ ยัยทิมจะขอมาพักที่นี่ซักพัก"ปรายฟ้าบอกชายหนุ่มอย่างเกรงใจ  

"ให้พี่ไปเป็นเพื่อนมั๊ย"เขตแดนมองอย่างเป็นห่วง เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้ชายหนุ่มยังไม่อยากไว้วางใจ  

"ไม่ต้องหรอกคะ ขอแค่จ๋องกับจืดไปด้วยก็พอ"ปรายฟ้าพูดขึ้น เขตแดนพยักหน้าก่อนจะหันไปบอกคนงานทั้งสอง ชายหนุ่มยื่นปืนพกให้ปรายฟ้าติดตัวไว้เพื่อใช้ป้องกันตัว  

"พกติดตัวไว้นะปราย เผื่อได้ใช้ ตอนนี้นายอาจยังไม่ถูกจับ เมื่อคืนปรายยิงมันซะขนาดนั้น พี่กลัวมันนะกลับมาทำร้ายปรายอีก"เขตแดนพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง  

"ขอบคุณค่ะพี่เขต ไปก่อนนะคะ ไปกันเถอะจ๋องจืด"ปรายฟ้ายิ้มให้กับชายหนุ่มแล้วหันไปเรียกคนงานหนุ่มทั้งสองคน 

หญิงสาวร่างเล็กยืนโบกมือให้ปรายฟ้าหยอยๆด้วยรอยยิ้ม ปรายฟ้าปรายตามองกระเป๋าเดินทางเพื่อนสาวอย่างตะลึง  

"นี่ยัยทิมแกจะมาอยู่อาทิตย์เดียว หรือว่าสามเดือนเนี่ยทำไมกระเป๋ามันเยอะแบบนี้ล่ะ"กระเป๋าเดินทางไปใหญ่สองใบถูกจ๋องกับจืดขนขึ้นรถไปอย่างทุลักทุเล  

"พี่จ๋องคะ เดี๋ยวช่วยจอดรถตรงตลาดด้านหน้าให้ทับทิมหน่อยได้มั๊ยคะ" 

"ได้ครับ"จ๋องค่อยๆจอดรถตรงช่องจอดรถ  

"ยัยปรายแกลงไปเป็นเพื่อนฉันซื้อของหน่อยซิ"ทับทิมหันมาออดอ้อนเพื่อนสาวเบาๆ  

"แกนี่วุ่นวายจริงๆเลย"ปรายฟ้าบ่นไม่จริงจังนักแล้วก็เดินตามเพื่อนสาวเข้าไปในตลาด ส่วนจ๋องกับจืดก็เดินออกมาสำรวจด้านนอกอย่างรู้งาน  

ทับทิมกำลังเลือกของใช้ส่วนตัวอยู่ สายตาคู่หวานเหลือบไปเห็นนายอาจสะพายกระเป๋าเดินผ่านไปข้างหลังตลาด นายอาจกระชับหมวกลงเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของผู้คน  

"นี่ยัยทิม แกฟังฉันนะฉันเห็นไอ้คนที่เผาไร่พี่เขตเดินไปข้างหลังตลาด เดี๋ยวแกรีบไปบอกจ๋องกับจืดนะ ฉันจะตามหมอนั่นเข้าไปเดี๋ยวมันจะหนีไปซะก่อน"ปรายฟ้ากระชับ  

"แกจะบ้าหรอ แกเป็นผู้หญิงยัยปราย!!!ยัยปราย!!"ปรายฟ้ารีบผละไปทันทีไม่รอให้เพื่อนสาวพูดจบ 

"ยัยปรายนะยัยปรายแกคิดว่าตัวเองเป็นพาวเวอร์พัฟเกิร์ลหรือยังไงเนี่ย"ทับทิมบ่นพึมพำก่อนจะวิ่งไปตามจ๋องกับจืดตามที่รับปากกับปรายฟ้าเอาไว้  

ปรายฟ้าสาวเท้าตามหลังของนายอาจไปอย่างห่างๆ เพื่อไม่ให้นายอาจรู้ตัว หญิงสาวเห็นนายอาจหยุดยืนอยู่ข้างหลังตลาดก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง ปรายฟ้ารีบเร้นต้วซ่อนตรงหลืบใกล้ๆ  

"อาจ"เสียงปริศนาเรียกนายอาจทำให้ปรายฟ้าต้องชะโงกหน้าไปมอง ชายร่างสูงยืนอยู่เคียงข้างนายอาจแต่หันข้างให้ปรายฟ้าทำให้หญิงสาวมองไม่ถนัด  

"คุณ ผมต้องหนี ตอนนี้ตำรวจกำลังตามตัวผมอยู่ เพราะหลักฐานทุกอย่างมันมีรอยนิ้วมือของผมอยู่"นายอาจพูดขึ้นด้วยท่าทางหวาดกลัว  

"แล้วตำรวจมันได้หลักฐานไปได้ยังไง อาจ"เสียงห้าวกล่าวอย่างโมโห  

"นังปรายฟ้า!เพราะมัน มันเข้ามาแส่ เข้ามาขัดขวางทุกอย่าง เมื่อคืนมันก็เป็นคนที่ยิงผม ถ้าคนของคุณไม่เข้ามาช่วยผมไว้ ป่านนี้ผมคงโดนตำรวจซิวตัวไปแล้ว"นายอาจพูดด้วยสีหน้าโกรธแค้น  

"นังปราย! มึง กูไม่น่าปล่อยมึงไว้ก่อนเลย กูน่าจะกำจัดมึงก่อนที่จะกำจัดไอ้เขตแดน"เสียงห้าวพูดด้วยน้ำเสียงโมโหใบหน้าที่หันออกมาทำให้ปรายฟ้ามองอย่างตกใจ  

"แมทธิว เป็นนายหรอที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด"ปรายฟ้าพึมพำ 

ครืด~ครืด เสียงโทรศัพท์เครืื่องหรูดังขึ้น ปรายฟ้ารีบตะครุบโทรศัพท์เอาไว้  

"พี่เขต...โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย"ปรายฟ้าคิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะกดรับสายแล้วยัดโทรศัพท์ไว้ในร่องอก ก่อนจะหยิบไม้ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมากระชับในมือแน่น เสียงฝีเท้าคนเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ปรายฟ้าเงื้อไม้ขึ้นมาฟาดเข้าไปที่ร่างของแมทธิวอย่างจัง  

"โอ๊ย!! นังปราย "แมทธิวเรียกชื่อหญิงสาวอย่างโกรธจัด ปรายฟ้ารีบถีบตรงยอดอกแมทธิวออก เสียงผู้ชายทำให้เขตแดนที่อยู่ในสายหูผึ่ง  

"ปรายฟ้า ไม่เจอกันนานเก่งขึ้นนี่"แมทธิวมองหญิงสาวด้วยสายตาวาวโรจน์ 

"ไง แมทธิว ไม่เจอกันตั้งนานแกยังชั่วเหมือนเดิมเลยนะ" ปรายฟ้ามองแมทธิวด้วยสายตานิ่งมือบางยังกระชับไม้ในมือแน่น สายตาคู่สายกวาดมองแมธทิวที นายอาจที  

"ชีวิตฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะใครล่ะ เพราะแกกับไอ้เขตแดนไง ทำให้ชีวิตฉันตกต่ำแบบนี้"แมทธิวย่างสามขุมเข้ามาหาปรายฟ้าตามด้วยนายอาจ ตอนนี้หญิงสาวถูกทั้งสองล้อมเอาไว้ ปรายฟ้าหันไปฟาดไม้ใส่นายอาจก่อนจะหันกลับมาฟาดไม้ไปที่แมทธิว แต่แมทธิวหลบทันและแย่งไม้จากมือเรียวก่อนจะทิ้งไม้ไป แมทธิวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวเอาไว้มือหนาบีบเข้าไปที่คางเรียวแน่น ปรายฟ้านึกโทษตัวเองที่สะเพร่าลืมหยิบปืนพกติดตัวมาด้วย  

"แกมันหน้าตัวเมีย ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิง"ปรายฟ้าสบถ  

"เพราะพวกแกบีบบังคับให้ฉันต้องทำต่างหาก อาจเอาตัวมันไป"แมทธิวหันไปบอกนายอาจ ปรายฟ้าเหลือบไปเห็นจ๋องกับจืดวิ่งมาแต่ไกล หญิงสาวกระตุกยิ้ม  

"แกคงไม่คิดว่าฉันจะมาแค่คนเดียวหรอกนะแมทธิว"ปรายฟ้ากระตุกยิ้ม แมทธิวหันไปมองเห็นจ๋องกับจืดวิ่งมา ในมือของจ๋องมีวัตถุดำเมื่อมมาด้วย แมทธิวรีบผลักร่างบางออกไปก่อนจะวิ่งหนีไป  

"ฝากไว้ก่อนเถอะ"ชายหนุ่มทิ้งคำพูดสุดท้ายก่อนที่จะหนีไป โดยมีจืดวิ่งตามกรวดไป 

"คุณปรายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"จ๋องถาม ปรายฟ้าส่ายหน้าหวือ  

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกจ๋อง ขอบใจมาก"  

"ปราย แกเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"ปรายฟ้าตกใจเมื่อทับทิมวิ่งเข้ามากอดร่างบางเอาไว้ด้วยน้ำตานองหน้า ก่อนจะผละออกไปแล้วหมุนร่างเพื่อนสาวเพื่อสำรวจร่างบาง  

"พอๆยัยทิมฉันจะเป็นก็ตอนแกหมุนฉันเนี่ยแหละ หมุนจนฉันเวียนหัวจนจะอ้วกแล้วเนี่ย"ปรายฟ้าเบ้หน้า  

"ก็คนมันห่วงนี่หว่า แล้วแกเป็นบ้าอะไรหา ถ้าเกิดมันมีปืน มันยิงแกขึ้นมาแกจะทำไง ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมา พี่เขตต้องกลายเป็นหม้ายเลยนะเว้ย แต่ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ ฉันจะรับช่วงต่อดูแลพี่เขตต่อจากแกเอง"ทับทิมโวยวายก่อนจะหันมาแซวเพื่อนสาวอย่างนึกสนุก  

"อีทิม พูดแบบนี้แกมาตบกับฉันเลยมั๊ย? อีนี่ของเพื่อนก็็ยังไม่เว้นหรอแกอ่ะ"ปรายฟ้าเท้าเอวฉับ  

"แหมๆๆๆชะนี ทีนี้ทำมาหวงนะ ทีเมื่อก่อนเจอหน้าพี่เขตทีไหร่ด่าเขาซะ ว่าแต่หวงแบบนี้ ได้กันแล้วใช่มั๊ย?"ทับทิมยังแซวเพื่อนสาวไม่เลิก  

"ปราย ปราย"เสียงเรียกดังขึ้นทำให้ปรายฟ้าหันไปมองรอบตัวเลิ่กลัก  

"ทับทิม แกได้ยินคนเรียกฉันมั๊ย"ปรายฟ้าถามเพื่อนสาว ทับทิมพยักหน้าหงึกๆ  

"ปราย ปรายได้ยินพี่มั๊ย ฮัลโหลๆ"เสียงเรียกยังคงดังต่อเนื่อง  

"ยัยปรายเสียงพี่เขต มาจากไหนเนี่ย"ทับทิมมองหน้าปรายฟ้านิ่ง  

"ฉิบหาย อยู่ในนม"ปรายฟ้าเบิกตากว้างเมื่อคิดได้ว่าตัวเองซุกโทรศัพท์ไว้ในร่องอก ใบหน้าใสแดงกร่ำเมื่อคิดว่าชายหนุ่มคงได้ยินที่เธอพูดหมดแล้ว ปรายฟ้าล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกรอกเสียงไป  

"เออพี่เขต ปรายปลอดภัยดีค่ะ เดี๋ยวค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านนะคะ"ปรายฟ้ารีบพูดเร็วหวือก่อนตัดสายทิ้ง  

เขตแดนยืนยิ้มด้วยใบหน้าแดงกร่ำ  

"คนบ้าอะไร...น่ารัก" ชายหนุ่มพูดพร้อมรอยยิ้ม ทำให้เหล่าคนงานต้องงุนงงไปตามๆกัน เมื่อกี้เจ้านายเขาทำท่าจะผละไปที่รถด้วยใบหน้าเคร่งเครียดแต่ตอนนี้กลับมายืนยิ้มกริ่มหน้าแดง ยืนบิดไปบิดมา สงสัยอากาศเมืองไทยคงร้อนจริงๆ  

........................ 

ทับทิมเป็นตัวชงได้ดีเยี่ยมเลยนะคะ  

ยัยน้องมีหวงอีพี่ด้วย😁😁😁 

วันนี้ไรท์มาดึกหน่อยนะค่ะ กว่าจะเคลียร์งานเสร็จช่วงปีใหม่ก็งี้เนาะ😁😊 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว