facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลูกที่แย่...จะเป็นแม่ที่ดี

ชื่อตอน : ลูกที่แย่...จะเป็นแม่ที่ดี

คำค้น : พิมพ์นภา บทเรียนพลาดรัก ผู้ชายเลว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2563 16:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกที่แย่...จะเป็นแม่ที่ดี
แบบอักษร

3 ลูกที่แย่...จะเป็นแม่ที่ดี 

 

“คะ..คือ....พิมพ์ท้องคะ”

ทันทีที่พ่อกับแม่ได้ยินที่ฉันบอกว่าท้องพวกท่านก็พากันหุบยิ้มลงทันที กลายเป็นสีหน้าและแววตาที่ตกใจและผิดหวัง ยิ่งฉันเห็นว่าพวกท่านเป็นแบบนี้ฉันก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกและมีความกังวลมากกว่าเดิม ฉันนี่มันเป็นลูกที่แย่มากๆเลยที่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังเพราะความผิดพลาดของตัวเองแท้ๆ

“พ่อจ๋าแม่จ๋า พิมพ์ขอโทษ...ฮึก...ที่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังพ่อกับแม่อย่าโกรธพิมพ์เลยนะ..ฮืออ”  ฉันพูดขอโทษพ่อกับแม่ทั้งน้ำตา

“พ่อของเด็กมันเป็นใคร” พ่อถามฉันเสียงต่ำโดยที่ไม่มองหน้าฉัน ถ้าให้ฉันเดาตอนนี้พ่อคงกำลังเก็บความโกรธของตัวเองไว้อยู่แน่ๆ และฉันก็บอกตามตรงเลยว่าตอนนี้ฉันนั่งร้องไห้ตัวสั่นเพราะความกลัว ตั้งแต่เล็กจนโตฉันไม่เคยเห็นพ่อโกรธและน่ากลัวแบบนี้เลย

“มะ..ไม่มีจ้ะ ฮึก”

“นี่แกท้องไม่มีพ่อหรอ! ยัยพิมพ์!” พ่อพูดตะคอกเสียงดัง

ทันทีที่ฉันได้ยินเสียงอันโมโหของพ่อฉันก็รีบลงไปนั่งบนพื้นบ้านแล้วก้มลงกราบเท้าขอโทษพ่อทันที

“พ่อจ๋า พิมพ์ขอโทษพิมพ์ไม่ได้ตั้งใจ พ่อกับแม่อย่าโกรธพิมพ์เลยนะจ้ะ ฮือออออ...” ฉันพูดทั้งๆที่มือยังก้มกราบไปที่เท้าของพ่อกับแม่อยู่ สถานการณ์ตอนนี้พวกเราสามคนต่างพากันร้องไห้ด้วยความเสียใจและผิดหวังกับสิ่งที่ฉันได้ทำผิดพลาดไป

“พ่อ พ่ออย่าโกรธยัยพิมพ์มันเลยนะ สงสารลูกมันยังไงมันก็เป็นลูก” แม่ช่วยพูดกับพ่ออีกแรงเพื่อที่จะไม่พ่อโกรธฉันไปมากกว่านี้ แต่ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่ายังไงพ่อก็คงโกรธฉันอยู่ดีเพราะเรื่องแบบนี้ไม่มีพ่อแม่คนไหนยอมรับได้หรอกที่ลูกตัวเองท้องไม่มีพ่อแถมยังเรียนไม่จบอีก

“เพราะเข้าข้างกันแบบนี้ไง! ลูกมันถึงได้ทำตัวเหลวแหลกแบบนี้!” พ่อพูดตะคอกกลับแม่

“แกจำคำของฉันไว้นะยัยพิมพ์ ฉันผิดหวังในตัวแกจริงๆ”

พอพ่อพูดจบพ่อก็เดินผ่านหน้าฉันไปโดยที่ไม่สนใจมือที่ฉันก้มกราบเท้าขอโทษท่านอยู่ และมันก็ยิ่งทำให้หัวใจของฉันบีบยิ่งขึ้นเพราะท่านเดินไปโดยที่ท่านไม่คิดจะหันกลับมามองหน้าฉันเลยสักนิด

“พะ..พ่อ พ่อจ๋า ฮึก...ฮืออออ พ่อจ๋า!! พิมพ์ขอโทษ!!! ฮือออ” 

ฉันนอนหมอบร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นบ้านอย่างใจสลายความจริงก่อนที่ฉันจะตัดสินใจกลับมาอยู่ที่บ้านฉันเตรียมใจไว้แล้วล่ะว่ามันจะต้องออกมาเป็นอย่างนี้หลังจากที่ฉันบอกเรื่องนี้กับพ่อแต่ก็ยังดีที่แม่ฉันเข้าใจท่านไม่โกรธแต่ถ้าแม่โกรธฉันไปอีกคนฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงต่อไป

“ให้เวลาพ่อเขาหน่อยนะลูก พ่อเขาโกรธใครได้ไม่นานหรอก” แม่พูดพร้อมกับดึงฉันเข้าไปกอดและลูบหัวฉันเบาๆเป็นการปลอบ

“แม่จ๋า พ่อเขาเกลียดพิมพ์แล้วพ่อเขาไม่รักพิมพ์แล้ว ฮึก ฮืออออ” ฉันพูดทั้งน้ำตาและกอดแม่ให้แน่กว่าเดิม

“ไม่เป็นไรนะลูก พ่อเขารักพิมพ์จะตายเขาไม่มีวันเกลียดพิมพ์หรอกนะรู้ไหม”

ฉันก็หวังว่าพ่อจะเป็นอย่างที่แม่พูดนะ ก็อย่างที่บอกว่าพ่อของฉันท่านโกรธง่ายแล้วก็หายเร็วแต่ฉันก็ไม่รู้ว่าความผิดพลาดอันใหญ่หลวงของฉันในครั้งนี้มันจะทำให้พ่อหายโกรธฉันหรือเปล่า

“แล้วแม่ล่ะจ้ะ แม่ไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดพิมพ์ใช่มั้ย ฮึก” ฉันเงยหน้าไปถามแม่ทั้งที่บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่

“โกรธนะมันก็โกรธอยู่หรอกแต่จะให้ทำไงได้ก็เด็กเขาก็เกิดมาแล้วต่อให้เราไม่พร้อมแค่ไหนเราก็ต้องเลี้ยงเขาให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะเลี้ยงได้”

“พิมพ์ก็คิดซะว่านี้เป็นบทเรียนที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตเพื่อเป็นตัวเตือนสติของพิมพ์ในอนาคตข้างหน้าว่าอย่าให้ความผิดพลาดครั้งนี้มันเกิดขึ้นอีก” แม่พูดโดยที่มือก็ยังลูบหัวของฉันอยู่

“จ้ะแม่ พิมพ์จะจำบทเรียนครั้งนี้ไปจนวันตายเลย ฮึก แล้วพิมพ์ก็สัญญาว่าถึงแม้พิมพ์จะเป็นลูกที่แย่ ลูกที่ไม่ดี แต่พิมพ์จะเป็นแม่ที่ดีให้กับลูกเหมือนที่แม่เป็นแม่ที่ดีให้กับพิมพ์มาตลอด ฮึก”

 

วันต่อมา....

ฉันเดินลงบันไดไปยังใต้ถุนบ้านก็เห็นแม่กำลังจัดโต๊ะอาหารเช้าอยู่คนเดียว ฉันมองไปรอบๆบ้านก็ไม่เจอพ่อหรือว่ายังไม่ลงมาจากบนบ้าน

“พ่อล่ะจ้ะแม่” ฉันเอ่ยถามหาพ่อกับแม่เมื่อเดินมาถึงโต๊ะอาหาร

“พอดีพ่อเขาออกไปสวนตั้งแต่เช้าตรู่แล้วล่ะลูก มาๆกินข้าวกัน แล้วนี้จะไปเรียนหรอ”

ปกติพ่อไม่เคยไปสวนเช้าขนาดนี้เลยนี่นา แสดงว่าพ่อคงพยายามหลบหน้าฉันแน่ๆ เฮ้อออ ท่านคงเกลียดขี้หน้าฉันแล้วล่ะ แต่ไม่เป็นไรสักวันฉันจะต้องทำให้พ่อให้อภัยฉันให้ได้

“เปล่าหรอกจ้ะแม่ วันนี้พิมพ์จะเข้าไปทำเรื่องย้ายเข้าเรียนเฉยๆ แล้วก็ว่าจะไปหาหมอต่อจ้ะ”

“ไปโรงพยาบาลคนเดียวมันอันตรายให้แม่ไปเป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะแม่ แม่อยู่คอยดูแลพ่อเถอะ”

ความคิดเห็น