ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1. ธุระสำคัญ -1

ชื่อตอน : บทที่ 1. ธุระสำคัญ -1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 318

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2563 12:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1. ธุระสำคัญ -1
แบบอักษร

“โยโย่ เสร็จยัง ไปกันเลยมั้ย”

“เอ่อ...พวกแกไปกันเถอะ โยมีธุระอ่ะ” โยษิตาหันเงยหน้ามองเพื่อน ก่อนจะก้มลงเก็บเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋าผ้าทั้งหมด

“เอ้ยย...ไรว้า แบบนี้ก็ไม่ครบแก๊งค์อ่ะดิ”

“โทษนะลิน ขอโทษจริง ๆ แต่วันนี้โยมีธุระสำคัญน่ะ ไว้คราวหน้าก่อนจบ รับรองไม่เบี้ยว สัญญา” โยษิตายิ้มเอาใจนลิน ก่อนลุกขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามาไกล ๆ

“ก็ได้ ๆ” นลินพยักหน้ารับไม่อยากบังคับเพื่อนมากนัก

“งั้นไปนะ บายจ้า” เมื่อเข้าใจกันแล้วโยษิตาก็โบกมือลาเพื่อนสาว ก้าวไปอีกทาง ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับคนที่กำลังเดินมาอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้นลินมองตามหลังด้วยความเป็นห่วง

“ลิน โยไปไหนอ่ะ เมื่อกี้ว่าเห็นอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ” นลินหันกลับไปตามเสียงเรียก ก่อนจะเข้าใจเหตุผลที่โยษิตาเดินลิ่วไปอีกทางทันที

“อืม...โยติดธุระสำคัญน่ะกลับไปแล้ว” นลินตอบเทวาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สบตากับจารุภาที่ยิ้มรับอย่างเข้าใจตรงกัน

“โห...ไรวะ” เทวาโอดครวญอย่างแสนเสียดาย

“ไปเหอะไอ้เท มึงอย่าเยอะ ไม่ไปก็ช่างเค้าสิ” กันต์เอ่ยตัดบทก่อนเดินไปยังที่จอดรถ เทวาจึงต้องตามไปอย่างขัดไม่ได้

“เออ ๆ จ๋ากับลินตามไปนะ เดี๋ยวไอ้บอยก็จะไปเจอที่ร้านเลยเหมือนกัน” เทวาพูดก่อนเดินตามคนที่ก้าวขายาว ๆ เดินไปไกลไม่ยอมรอ

“มันยังไงกันแน่วะลิน ไอ้กันต์กับโยโย่เนี่ย เลิกกันจริงเหรอวะ” จารุภาถามนลินทันทีที่อยู่กันลำพัง

“อืม..คงจริง”

“ทำไมกันต์มันทำแบบนี้วะ”

“ลินเคยบอกโยแล้ว โยมันเหมือนจะฟัง สุดท้ายก็เป็นแบบนี้ พอจะกลับมาเป็นเพื่อนแบบเดิมก็ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า”

“เอ้ย!!..ไม่หรอกมั้ง จ๋าว่าให้เวลาโยมันหน่อยสิ”

“อืม..ก็รอดูไปก่อนละกัน” นลินพูดก่อนจะเดินคู่กันไปกับจารุภาเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปร้านประจำที่นัดเพื่อนผู้ชายกลุ่มเดียวกันเอาไว้

ด้านคนที่ตกอยู่ในความกังวลของเพื่อน ก็นั่งแท็กซี่มาถึงห้องพักของตัวเอง มองดูข้าวของที่เก็บแยกเป็นสัดส่วนเพื่อเตรียมย้ายห้องไปอยู่ใกล้ ๆ กับสถานที่ฝึกงานก่อนจบ

จบแล้วก็แยกย้าย..จะได้ไม่ต้องมาพบเจอกันอีก

เดินเข้าครัวเล็ก ๆ ไปเพื่อทำเมนูง่าย ๆ ทานเพียงลำพัง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็มานั่งเปิดดูโชเซียลต่าง ๆ ในโทรศัพท์มือถือ เห็นบรรดาเพื่อนสนิทโพสต์รูปเช็คอินร้านประจำแล้วจึงลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่ใส่ของบางอย่างไว้ออกจากห้องพักไป

ลงจากรถแท็กซี่ โยษิตาเงยหน้ามองอาคารสูงด้วยความรู้สึกไม่แตกต่างจากวันสุดท้ายที่มา แต่ความแน่วแน่ที่มีก็สะกดความรู้สึกเจ็บปวดที่ตีตื้นกลืนกลับลงไปอย่างรวดเร็ว

เดินผ่านล็อบบี้ไปยังลิฟท์ที่อยู่ด้านข้าง มือเรียวเล็กกดตัวเลขชั้นที่ต้องการอย่างคุ้นเคยก่อนขยับถอยเข้ามาด้านในเว้นที่ว่างให้คนอื่น เมื่อถึงชั้นเป้าหมายเธอก็เดินเลี้ยวซ้าย ก่อนหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอ

“ฮัลโหล”

“ไม่มาแน่เหรอโยโย่” คำถามของนลินมาพร้อมกับเสียงเพลงที่ดังคลอมาตามสายเบา ๆ

“อืม..อยู่กันครบมั้ยล่ะ” โยษิตาอยากถามถึงบางคน แต่เลือกที่จะใช้คำเลี่ยงออกไป ซึ่งนลินเองก็รู้ว่าใครที่เพื่อนตั้งใจถามถึง

“ก็ครบ ขาดแค่แกแหละโย ธุระเสร็จยังอ่ะ ถ้าเสร็จแล้วตามมาก็ได้นี่”

“ยังน่ะสิ คือ..กำลังจะเริ่มเลย ตามไปก็คงดึกเกินอ่ะ”

“อ้าวเหรอ โอเค ไม่กวนละ”

“เที่ยวให้สนุกจ้ะ แต่ดูแลตัวเองด้วยนะ” โยษิตายังมีใจห่วงใยเพื่อนเสมอ

“เออ..เปลี่ยนใจตามมาก็โทรมานะ”

“จ้า..” โยษิตากดวางสายก่อนเดินตรงไปยังห้องเป้าหมาย หยุดยืนหน้าประตู มองเลขห้องที่ครั้งหนึ่งสร้างทั้งความทรงจำเรื่องดีและเลวร้ายให้กับเธอ

มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนหยิบคีย์การ์ดมาแตะเบา ๆ ประตูก็ปลดล็อค ก่อนก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่มืดมิดบ่งบอกว่าไม่มีใครอยู่จริง ๆ

ยื่นมือไปกดสวิทซ์ไฟที่อยู่ข้าง ๆ ประตู สายตาสวยกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนหยุดสายไว้ยังห้อง ๆ หนึ่ง สองเท้าก้าวมุ่งมั่นเดินเข้าไป มือสั่นน้อย ๆ ค่อยหมุนลูกบิดช้า ๆ ก่อนหลับตาลงขับไล่ภาพที่เธอจดจำมันได้ดีออกไปให้พ้นจากความคิด

สูดลมหายใจเข้าลึกพอลืมตาก็เปิดไฟแล้วเดินตรงไปจัดการสิ่งที่ตั้งใจในทันที โดยพยายามไม่หันไปมองยังเตียงหลังใหญ่ที่วางเด่นอยู่กลางห้อง

 

...........................

เอาเรื่องใหม่มาเสิร์ฟค่ะ

ใครอ่านเรื่องพี่ธันย์จบแล้ว กรุณาลืม ๆ ความอบอุ่นนั้นไป

เพราะเรื่องนี้ พี่กันต์จะแบบเลวนิด ๆ นะคะ

ความคิดเห็น