ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ร้อยรัก ตอนพิเศษ บทที่ 3

ชื่อตอน : ร้อยรัก ตอนพิเศษ บทที่ 3

คำค้น : #ร้อยรัก#ตังเม#ม่านมุก#พี่ธัน#ธันวา#บอส#ตอนพิเศษ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2563 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ร้อยรัก ตอนพิเศษ บทที่ 3
แบบอักษร

 

 

ร้อยรัก ตอนพิเศษ 3 

 

 

 

 

 

 

ธันวาขยับตัวไปมาบนเตียงอย่างช้าๆ รู้สึกเหมือนร่างกายขยับไม่ได้ดั่งใจมันหนักเหมือนท่อนเหล็กแถมไอ้หัวบ้านี่ก็หนักชะมัด ธันวาคำรามกรอดในคอ เขาจำแทบไม่ได้เลยว่าตัวเองกลับมานอนที่ห้องตัวเองได้ไง สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือกำลังดื่มเหล้าอยู่กับไอ้พีทในร้านเหล้าของเพื่อนพี่ชายตัวเอง ตั้งใจว่ากินพอแก้เครียดเขาจะไปหาตังเมที่บ้านแต่ทำไมกลับมานอนอยู่คอนโดตัวเองได้ก็ไม่รู้ 

" หรือไอ้พีทพากลับมา " ธันวาพลิกตัวนอนมองเพดานห้องนอนตัวเอง ก่อนจะค่อยๆคลานลงจากเตียงคว้าขวดเหยือกน้ำรินใส่แก้วยกดื่มด้วยความกระหาย เหล้าห่าอะไรวะ ทำไมแดกแล้วคอแห้งชิบเป๋ง ธันวาคิดอย่างหงุดหงิดพลางสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกไป เขาก้มลงมองตัวเองที่ท่อนบนเปล่าเปลือยเหลือเพียงกางเกงนอน นี่เมายังไงวะทำไมจำไม่ได้เลยว่าเปลี่ยนเสื้อให้ตัวเองด้วย ธันวาลุกออกจากเตียงได้ยินเสียงวัตถุกระทบกันที่ห้องครัว เขาหยุดยืนนิ่งที่หน้าประตูห้องนอนด้วยใจที่เต้นรัวคนที่จำมาทำอะไรที่ห้องครัวตอนเช้าได้มีแค่คนเดียวเท่านั้น 

ธันวาเปิดประตูห้องนอนออกไปสายตามองตรงไปที่ห้องครัวเห็นคนตัวเล็กกำลังยืนง่วนอยู่ที่หน้าเตา เธอสวมเสื้อเชิ้ตของเขาอยู่แบบที่ธันวาชอบให้ตังเมใส่ ธันวาไม่รอช้าเข้าไปกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังทันที 

" หายงอนพี่ธันแล้วเหรอครับ ตังเม " ธันวาใช้ปลายจมูกกดซับความหอมของเส้นผมที่คุ้นเคยแต่ว่าครั้งนี้กลิ่นหอมนั้นกลับเปลี่ยนไป 

" มี่หายงอนพี่ธันแล้วค่ะ " รัศมีหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มหวาน เธอวาดวงแขนไว้รอบคอธันวา 

" เธอ! " ธันวาตกใจผลักรัศมีออกไปให้พ้นตัว " รัศมี! " ธันวามองไปรอบๆคอนโดของตัวเองให้แน่ใจว่านี่เป็นห้องของเขาจริงๆ  

" เธอเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง! "  

" อะไรกันคะ พี่ธัน " รัศมีเดินเข้าไปหาธันวากอดแขนของเขาไว้ " มี่จะเข้ามาในนี้ได้ยังไง ถ้าพี่ธันไม่ได้เป็นคนพามาเอง "  

" พูดบ้าๆ! ฉันเนี่ยนะ " ธันวาพยายามดึงแขนตัวเองออกแต่รัศมีกลับจับแขนธันวาแน่น  

" ใช่ค่ะ พี่ธันมามี่มาที่นี่เอง เมื่อคืนพี่ธันเมามาก มี่เลยเป็นคนพาพี่ธันกลับมา " รัศมีมองธันวา แก้มของเธอแดงจัด ธันวามองเห็นสัญญาณอันตรายในแววตาของรัศมีเขาคว้าแขนรัศมีมาบีบไว้ 

" เมื่อคืนฉันไม่ได้ทำอะไรเธอใช่มั้ย! " ธันวาคำรามกรอด จ้องเขม็งใส่ หัวใจเต้นแรงทั้งโกรธทั้งโมโห  

" โอ๊ย! พี่ธันอย่าบีบแขนมี่สิคะ มี่เจ็บ "  

" ฉันถามเธออยู่ รัศมี! ตอบสิ! ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ! " ธันวาตวาดใส่แล้วดันรัศมีออกไปอย่างแรง เขาหนีถอยห่างออกมา 

" พี่ธันจำไม่ได้เลยเหรอคะว่าเมื่อคืนพี่ธันทำอะไรมี่บ้าง " รัศมีจงใจใช้สายตายั่วยวน เธอค่อยๆเดินเข้าไปหาธันวาพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองออกทีละเม็ด ธันวาตาโตกับสิ่งที่อยู่บนลำคอของรัศมี 

 

ติ้ด 

 

ธันวาหันกลับไปที่ประตูห้องเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากให้เกิดขึ้นตอนนี้เลย รัศมีอาศัยจังหวะที่ธันวาเผลอเธอเดินเข้าไปกอดธันวาไว้ 

ตังเมเปิดประตูเข้ามาในห้องของธันวาเพราะเขาเคยให้คีย์การ์ดกับเธอไว้ เช้านี้ตังเมตั้งใจจะมาทำอาหารเช้าให้ธันวาและที่สำคัญเธอมีขนมกลีบลำดวนของชอบของธันวามาเซอร์ไพรส์ธันวาด้วย 

" มาช้าจังค่ะ พี่ตังเม " รัศมีทักทายส่งยิ้มหวานให้ ธันวาสะบัดแขนให้พ้นจากรัศมีเขาเดินมาหาตังเมทันที 

" ตังเม " ธันวารู้สึกปากคอแห้งผากทันที ตังเมยืนมองรอยยิ้มหวานของรัศมี เธอไล่สายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าตอนนี้ตังเมก็เหมือนคนกำลังจะจมน้ำ รัศมีอยู่ในคอนโดของพี่ธันไม่พอ อีกฝ่ายยังใส่เสื้อของพี่ธันด้วย 

" ทำอะไรกันอยู่เหรอคะ พี่ธัน " ตังเมหันมาถาม น้ำเสียงสั่น นัยน์ตารื้นน้ำจนมองเห็นภาพสีหน้าของธันวาไม่ชัดเจน 

" มี่กับพี่ธันพึ่งตื่นนอนกันเองค่ะ พี่ตังเม " รัศมีตอบแทน เธอพยายามเขี่ยคอเสื้อให้กว้างขึ้นจนมองเห็นรอยแดงเต็มคอ ตังเมสะท้านเยือก " เมื่อคืนพี่ธันเค้าน่ารักกับมี่มากเลยค่ะ มี่รู้แล้วว่าทำไมพี่ตังเมถึงรักพี่ธันนัก "  

" หุบปากของเธอซะ! รัศมี! " ธันวาโกรธจัดเดินเข้าไปคว้าแขนของรัศมีแล้วบีบมันแน่น นัยน์ตาของเขาลุกวาวมองรัศมีด้วยความชิงชัง " ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ! เมื่อคืนเราไม่ได้มีอะไรกัน! "  

" พี่ธันจะปฏิเสธได้ยังไงกันว่าไม่มีอะไรกับมี่ ถุงยางที่พี่ธันใช้ยังอยู่ในถังขยะเลยนะคะ -- พี่ตังเมจะให้มี่หยิบมาให้ดูมั้ยคะ " รัศมีถามพลางยิ้มเยาะ 

" พอแล้ว! รัศมี! ฉันไม่ได้มีอะไรกับเธอ! ถ้ามีฉันต้องจำได้สิ! "  

" ก็พี่ธันเมา จนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าว่าฉีกซองถุงยางอนามัยยังไง "  

" ฉันไม่เชื่อ! "  

" พี่ตังเมเชื่อใช่มั้ยคะ "  

" ตังเมอย่าไปเชื่อ! " ธันวาหันกลับมาที่ตังเม เขาบอกไม่ได้เลยว่าตัวเองเคยเห็นตังเมร้องไห้ขนาดนี้มาก่อนหรือเปล่า เขารีบไปคว้ามือของตังเม " ฟังพี่ธันนะ ตังเม พี่ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ "  

" พอแล้ว! ตังเมไม่อยากฟัง! " ตังเมดึงมือกลับ แล้วหันหลังหนีออกจากห้องของธันวาไป  

" ตังเม! " ธันวาวิ่งตามออกไปทั้งๆที่ท่อนบนเปลือยเปล่า เขาคว้าแขนของตังเมไว้ได้ทัน  

" ปล่อยตังเม! " ตังเมสะบัดแขนเต็มแรงแต่เพราะธันวาจับไว้แน่นเขายื้อไม่ให้เธอหนี มือข้างหนึ่งของเธอกดที่ปุ่มลิฟท์รัว 

" ไม่! พี่ปล่อยตังเมไม่ได้ ยังไงพี่ก็ไม่ยอมปล่อยตังเมไป " ธันวาพูดเสียงเข้ม นัยน์ตาของเขาแดงก่ำยิ่งเห็นตังเมเสียใจเขาก็ยิ่งทรมาน " ฟังพี่นะ ตังเม ฟังพี่ธันก่อน -- พี่ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น เชื่อพี่สิ! "  

ตังเมส่ายหน้าทั้งน้ำตา " ปล่อยตังเมนะ " ตังเมออกแรงผลักธันวาจนสุดแรงจนเขาเซถลาล้มไปด้านหลัง ตังเมรีบหนีเข้าลิฟท์พลางกดปุ่มปิดลิฟท์เร็ว ธันวารีบลุกขึ้นแต่ไม่ทันลิฟท์ที่ประตูปิดไปแล้ว ธันวารีบวิ่งลงบันไดหนีไฟตามตังเมไปทันที 

" ตังเม! ฟังพี่ก่อน พี่ไม่ได้ทำจริงๆ " ธันวาวิ่งไปคว้าตัวตังเมมากอดไว้ก่อนที่เธอจะข้ามถนน " เชื่อพี่นะ ตังเม พี่ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่พี่ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ "  

" ตังเมไม่อยากฟังพี่ธัน! ปล่อยตังเม! " ตังเมดิ้นออกจากอ้อมกอดของธันวา เธอผลักเขาออกไปให้พ้นจังหวะนั้นเองที่ตังเมเสียหลักล้มหงายไปด้านหลัง  

 

ปรี้นนนนนน 

 

เสียงบีบแตรรถดังยาวจนแสบแก้วหูไปลั่นถนน ตังเมหลับตาแน่นไม่กล้ามองสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเองสติเดียวที่เหลืออยู่คือเธอกุมท้องของเธอไว้แน่นแล้วตัวก็หล่นทับร่างของธันวาที่คว้าเธอไว้ได้ทัน 

" ตังเม " ธันวาเรียก 

" พี่ธัน! " ตังเมร้องเสียงแหลมรีบผุดลุกออกจากตัวของธันวา " พี่ธัน เป็นอะไรมั้ยคะ " ตังเมถามละล่ำละลักเพราะธันวาช่วยเอาตัวรองเธอไว้ไม่ให้เธอล้มหัวฟาดไปกับพื้น เธอรีบสำรวจธันวาทันทีมือเรียวบางจับไปที่หัวที่ตัวที่ใบหน้าของธันวาด้วยความเป็นห่วง 

ธันวาคว้ามือของตังเมที่สัมผัสกับแก้มของเขาไว้ " พี่ไม่เป็นอะไร ไม่เจ็บตรงไหน ตังเมเจ็บตรงไหนมั้ย "  

ตังเมก้มลงมองมือที่กุมท้องตัวเองไว้ เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา " ไม่ค่ะ พี่ธัน ตังเมไม่เป็นอะไร ตังเมไม่เป็นอะไร -- ลูก -- " ตังเมยังไม่ทันได้พูดจบประโยคเธอก็วูบหมดสติไป 

" ตังเม! ตังเม! "  

ธันวาเรียกเสียงดัง เขารีบอุ้มยกตังเมขึ้นมาแล้วพาขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันที 

 

 

 

***** 

 

 

 

" คุณธัน! / ธัน! "  

ธันวาหันกลับไปมองครอบครัวของตังเมกับครอบครัวของเขาเร่งฝีเท้าเร่งมาหาเขา 

" เกิดอะไรขึ้นคะ คุณธัน ตังเมเป็นอะไรไป " แม่จุกตรงรี่มาหาธันวาเป็นคนแรก เธอจับแขนของธันวาไว้ " ตังเมเป็นอะไรคะ คุณธัน "  

" แม่จุกครับ แม่จุก ตังเมไม่เป็นอะไรครับ ตังเมเป็นลมครับ " ธันวาพูดน้ำเสียงขาดห้วง " ตอนนี้อยู่กับหมอแล้วครับ"  

" โถ่เอ้ย ลูกแม่ "  

" ไม่เป็นอะไรแล้วนะ แม่จุก หนูตังเมอยู่กับหมอแล้ว " บุหลันรีบเข้าไปกอดประคองให้แม่จุกนั่งลง 

" เกิดอะไรขึ้น คุณธัน เล่าให้พ่อฟังได้มั้ย " พ่อแป้นถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงของพ่อแป้นขาดห้วงเหมือนกับธันวา  

ธันวามองทุกคนแล้วตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทุกคนได้ฟัง ธันวาเล่าไปน้ำตาของเขาก็ไหลออกมาแบบที่ไม่รู้ตัว เขามองหน้าแม่จุกกับพ่อแป้นอย่างรู้สึกผิด  

" ผมขอโทษครับ ที่ทำให้ตังเมร้องไห้เสียใจแบบนั้น " ธันวาคุกเข่าลงต่อหน้าพ่อแป้นแม่จุกแล้วยกมือกราบที่ตักของทั้งสอง " ผมพลาดเองครับ ผมไม่ควรปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเลย ผมขอโทษจริงๆครับ "  

" โถ่ คุณธัน " แม่จุกร้องรู้สึกสงสาร เธอเอื้อมมือไปแตะที่บ่าของธันวา  

" เดี๋ยวเรารอหมอออกมาพร้อมกันนะ คุณธัน " พ่อแป้นว่า ไม่นานหมอก็ออกมาพร้อมตังเมที่นอนหลับอยู่บนเตียงเข็น 

" ญาติคุณม่านมุกครับ "  

พ่อแป้น แม่จุก ข้าวตู รวมถึงธันวารีบเข้าไปหาหมอทันที " อาการคุณม่านมุกมีภาวะความดันต่ำกว่าเกณฑ์เล็กน้อยนะครับ มีภาวะความเครียด นอนพักผ่อนไม่เพียงพอรวมอยู่ด้วยเลยทำให้เธอหมดสติไป แต่ตอนนี้ปลอดภัยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ อ่อ -- จะมีก็อยู่อย่างหนึ่งอาจต้องระวังเรื่องเด็กในท้องหน่อยเท่านั้นเองครับ "  

" หลานผมไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ หมอ " ข้าวตูรีบถามทันที 

" เด็กปลอดภัยครับ หลังคุณแม่ฟื้นแล้วต้องบำรุงหน่อยนะครับ ทานอาหารให้ครบห้าหมู่ ทำจิตใจให้แจ่มใสจะส่งผลดีต่อเด็กในครรภ์ -- ตอนนี้เธอกำลังหลับอยู่ พวกคุณสามารถติดต่อเรื่องห้องพักคนไข้ได้เลยนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ "  

คุณหมอเดินจากไปแล้ว พ่อแป้น แม่จุกและข้าวตูพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ธันวาหันกลับมาที่ข้าวตู " เมื่อกี้หมอหมายความว่ายังไง ข้าวตู -- หูพี่ไม่ได้ฝาดไปใช่มั้ย ตังเมท้องเหรอ "  

ข้าวตูมองหน้าทุกคนยกเว้นพ่อกับแม่ตัวเอง ก่อนจะพยักหน้า " ใช่พี่ พี่ตังเมท้องได้สองเดือนกว่าแล้ว พี่ตังเมไม่ให้ผมบอกใคร นี่พ่อกับแม่ก็รู้ได้ไม่นาน "  

" คุณพระ! " บุหลันอุทาน " คุณตุลย์คะ "  

" อืม " ตุลาขานรับในลำคอ 

" ทำไมตังเมไม่บอกพี่ " ธันวาถามน้ำเสียงแหบพร่า  

" พี่ตังเมเค้าตั้งใจเก็บไว้เซอร์ไพรส์พี่ พี่บอกว่าอยากให้เรื่องลูกเป็นของขวัญวันแต่งงานกับของขวัญวันเกิดพี่ธันพวกพี่สองคนจะแต่งงานกันในวันเกิดพี่ธันใช่มั้ยล่ะ " ข้าวตูตอบ " พี่ตังเมน่ะเขาเผชิญกับภาวะอารมณ์แปรปรวนและอ่อนไหวง่ายของคนท้อง เลยมีบ้างที่พี่จะเห็นพี่ตังเมเอาแต่ใจนะ พี่ธัน "  

ธันวาไม่ได้ตอบรับอะไร ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้ของเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรบ้าง เขาเสียใจที่ทำให้ตังเมร้องไห้รู้สึกผิดที่ทำให้ตังเมเกือบจะโดนรถชน และมันยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีกถ้าเกิดตังเมเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆไม่ใช่แค่ตังเมที่เขาจะสูญเสียแต่ยังมีลูกของเขาอีก ธันวายกมือเสยผมตัวเอง คิดตามที่ข้าวตูพูดมันทำให้เขารู้สึกผิดต่อตังเมมากขึ้นตังเมไม่ได้เปลี่ยนไปแต่ที่เปลี่ยนเพราะเธอกำลังแบกรับอารมณ์อ่อนไหวง่ายของคนท้องต่างหาก 

" โถ่เว้ย! ไอ้ธันแกนี่มันโง่จริงๆ! " ธันวาระบายอารมณ์ที่อัดอั้นออกมาด้วยการชกเข้าที่กำแพง สิงหารีบเข้ามาห้าม 

" คุมอารมณ์ตัวเองหน่อย ไอ้ธัน! " คนเป็นพี่ล็อคตัวน้องชายไว้ " ใจเย็น ตังเมกับลูกแกปลอดภัยแล้ว "  

" สงบสติก่อนนะ ธัน " ตุลาคนเป็นพ่อเดินเข้ามาจับไหล่ลูกชายคนกลางของตัวเองไว้ 

" พ่อ พี่สิงห์ ผมเกือบทำให้ตังเมกับลูกเป็นอะไรไปแล้ว ผมทำให้ตังเมเสียใจที่ผ่านมาผมคิดว่าตังเมเปลี่ยนไป ผมไม่รู้เลยว่าตังเมทรมานแค่ไหนที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดแบบนั้น " ธันวาร้องไห้ออกมาอย่างไม่สายสายตาใคร " ผมไม่อยากเสียตังเมกับลูกไปนะครับ พ่อ พี่สิงห์ "  

" เราจะจัดการเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ ธัน " ตุลาบีบไหล่ลูกชายแน่นราวกับจะย้ำให้เขามั่นใจ 

วันนี้สำหรับธันวาแล้วดูหนักหน่วงมากจริงๆ และดูจะหนักกว่าครั้งที่ถูกเพื่อนรักทรยศซะอีก ครอบครัวของของตังเมกับครอบครัวของธันวาอยู่ในห้องคนไข้ ตังเมยังคงนอนหลับสนิทเห็นแบบนั้นธันวาก็โล่งใจ เฟิร์น ดาด้า พลอยนภัสพอรู้ข่าวต่างก็พากันมาเยี่ยม ธันวาถูกพลอยนภัสต่อว่ายกใหญ่กับความโง่ของเขาที่ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของรัศมี 

" ธันนี่สมควรด่ามั้ย ปล่อยให้ผู้หญิงแบบนั้นมาอยู่ใกล้ตัวได้ นังนั่นอสรพิษชัดๆ " พลอยนภัสแหวใส่ " บอกมาสิธัน คุณมีอะไรกับนังนั่นหรือเปล่า "  

" พลอย! " ทัพไทแฟนหนุ่มรุ่นน้องของพลอยนภัสร้องเตือนแฟนสาวของตัวเอง 

" อย่ามาห้ามพลอยนะ ไท ต้องคุยให้รู้เรื่อง " พลอยหันไปแหวใส่แฟนหนุ่มตัวเองแทน " กำลังจะแต่งงานอยู่แล้วบอกมา! มีอะไรกับนังนั่นจริงๆมั้ย "  

ธันวาไม่โกรธพลอยนภัสเลยที่เธอแว้ดใส่เขาแบบนี้ " ไม่ ผมจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆหรือเปล่า "  

" ธัน! " พลอยนภัสเสียงแหลมใส่ 

" ไม่เอาครับ พลอย ที่นี่โรงพยาบาลอย่าเสียงดังสิ! " ทัพไทที่อายุน้อยกว่าพลอยแต่ความสุขุมและเยือกเย็นของเขาทำให้เขาดูโตกว่าพลอยนภัสด้วยซ้ำ เขาดึงแฟนสาวออกมา  

" เมื่อคืนแกอยู่ที่ไหน " สิงหาถาม 

" ผมกินเหล้าอยู่ที่ร้านพี่เม่นกับไอ้พีทครับ ผมตั้งใจว่าจะกินเหล้าแก้เครียดพอกินเสร็จก็จะไปหาตังเมต่อ -- ผมรู้ตัวเองนะ พี่สิงห์ ผมไม่ได้ดื่มเยอะเพราะต้องขับรถ พี่ลองถามไอ้พีทมันดูก็ได้ " ธันวาใช้นิ้วโป้งกับนิ้วกลางคลึงขมับตัวเองสิงหาแยกตัวไปกดมือถือของตัวเอง  

" พี่ธันเห็นยัยรัศมีหรือเปล่าคะ " เฟิร์นถาม ธันวาส่ายหน้า 

" พี่จำไม่ได้จริงๆ " ธันวาตอบ " พี่นั่งอยู่กับไอ้พีทแค่สองคน ตอนนั้นเวลาครั้งสุดท้ายที่พี่ดูสามทุ่มกว่าแล้ว พี่เลยเลิกกิน พีทเองมันก็จะกลับด้วยเหมือนกันเพราะเห็นว่ามีงานทำตอนเช้าก็เลยเช็คบิล พี่ลุกไปเข้าห้องน้ำกลับมาที่โต๊ะตั้งใจจะกินแก้วสุดท้ายก็ไม่เห็นไอ้พีทอยู่ที่โต๊ะ จากนั้น -- " เขาพยายามเค้นความทรงจำที่เกิดขึ้นเมื่อคืนออกมา 

" หมายความว่าตอนนั้นที่โต๊ะคุณธันก็ไม่มีใครอยู่เลยน่ะสิครับ " ทัพไทตั้งข้อสังเกต ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว ธันวาพยักหน้ารับช้าๆ 

" ไทจะพูดว่าอาจมีใครใส่ยาในเหล้าให้ธันเหรอ " พลอยนภัสถาม ทัพไทพยักหน้า 

" เป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ " เขามองพลอยนภัสอย่างมีความหมาย " สถานที่แบบนั้นสุ่มเสี่ยงเกิดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว "  

" เมื่อคืนเม่นไม่ได้อยู่ที่ร้าน แต่เดี๋ยวมันจะสั่งลูกน้องให้เปิดกล้องวงจรปิดเมื่อคืนแล้วส่งมาให้ " สิงหาว่า " ฉันโทรคุยกับพีทมาด้วยนะ "  

" มันว่ายังไงบ้าง พี่สิงห์ "  

" พีทบอกตอนที่แกไปห้องน้ำมันเดินไปคุยกับคนรู้จัก แล้วมีผู้หญิงคนนึงมาถามหาแกไอ้พีทมันเลยบอกให้ไปรอที่โต๊ะก่อน "  

" ผู้หญิง!? " เฟิร์น ดาด้า และพลอยนภัสร้องออกมาพร้อมกัน 

" เม่นส่งภาพมาแล้ว " สิงหาเปิดไฟล์วิดีโอของเม่นให้ทุกคนได้ดู ภาพที่ปรากฏออกมาเป็นตามที่ธันวาเล่ามาทุกอย่าง และทุกคนต่างก็เห็นว่าธันวาในสภาพเหมือนคนเมาถูกห่ามออกจากร้านไปพร้อมกับผู้หญิง 

" นังรัศมี! " สามสาวครางกรอดออกมาพร้อมกัน 

" มีอีกไฟล์ เป็นภาพจากด้านหลังร้าน " สิงหากดแตะที่หน้าจอให้ภาพเคลื่อนไหวทำงาน 

" เฮ้ย! มีผู้ชายอยู่กับยัยนี่ด้วย " ดาด้าร้อง 

" มันช่วยกันพาพี่ธันขึ้นรถ -- ออกไปแล้ว " เฟิร์นบรรยายภาพตามที่เห็น 

" รู้จักผู้ชายมั้ย ธัน "  

" ไม่รู้จัก " ธันวาขบกรามเป็นสันนูน เขาไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นแต่รู้แน่ชัดว่ารัศมีร่วมมือกับมันมอมยาเขาแน่ 

" ชัดขนาดนี้ ผมว่าแจ้งความดีกว่าครับ คุณธัน " ทัพไทบอก 

" จริง ธัน " พลอยนภัสเสริม " นังนี่อสรพิษจริงๆ เผลอๆพลอยว่าผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นแฟนนางก็ได้ เป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวงหรือเปล่า แล้วนี่ธันได้สำรวจห้องยังว่าอะไรหายไปหรือเปล่า " ทุกคนพยักหน้าเก็นตามที่พลอยนภัสสันนิษฐาน 

" ไม่ ผมยังไม่ได้ดู ตังเมมาเกิดเรื่องซะก่อน "  

" ธัน! " ตุลาเดินเข้ามาเรียก " หนูตังเมตื่นแล้ว น้องอยากเจอลูก "  

ธันวามองสีหน้าเคร่งขรึมของคนเป็นพ่อ แล้วเดินกลับไปที่ห้องของตังเมทันที 

 

 

******* 

สวัสดีค่า รี้ด ทุกคน 

ก่อนอื่นเลยก็ต้องขอขอบคุณฟี้ดแบ๊กกับร้อยรัก ตอนพิเศษนี้จากรี้ดมากๆเลยนะคะ << ในส่วนนี้ไรท์ขอขอบคุณจากใจจริงๆค่ะ เพราะมันคือกำลังใจสำคัญอย่างมาก ^^ เลิฟ 

ร้อยรัก ตอนพิเศษ บทที่ 3 นี้เป็นตอนที่ไรท์คิดแล้วคิดอีกว่าจะปล่อยออกมาแบบนี้ดีมั้ย ในหัวคิดพล็อตวางไว้หลายแบบ และก็ด้วยความโรคจิตส่วนตัว ฮ่าๆๆ อยากให้กัดกินหัวใจคนอ่าน โอ๋ๆ อันนี้หยอกเล่นค่ะ >____< เลยออกมาเป็นตอนที่ออกจะสั่งสอนพี่ธันเบาะๆ และก็สงสารพี่ธันไปด้วย (จะมีใครสงสารมั้ยน้า T^T)  

ในตอนหน้าบทสรุปของร้อยรัก ตอนพิเศษ นี้กันนะคะ ว่าทั้งคู่จะก้าวข้ามผ่านเรื่องนี้ไปได้ยังไง ตกลงจะได้แต่งงานกันมั้ย  

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านนะคะ 

ซียูว์ ~ ม๊วฟฟฟฟฟ 

 

      

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว