ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 978

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 00:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร

ตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

"หวัดดี" เสียงทักทายดังขึ้นหลังจากที่ผมก้าวเข้ามาในตึกในยามเช้า ผมหยุดเดินก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงทักทายนั้นก่อนจะเห็นว่าเป็นโต้งที่ยืนยิ้มหน้าบานอยู่ตรงข้างเสาร์ตรงทางเข้าตึก

"มึง!"

"มาทักทายน่าอย่าพึ่งโมโหสิวะ" โต้งมันพูดก่อนจะเดินเข้ามาหาผม

"มึงอยากตายใช่มั้ยถึงได้มาหากูถึงคณะแบบนี้" ผมว่าและพร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลาถ้าเกิดอะไรขึ้นผมสวนแน่นอนยิ่งตรงนี้เป็นคณะของผมอีกด้วยผมยิ่งไม่กลัว

"ไม่เอาหรอก มึงดูหน้ากูสิโดนต่อยวันก่อนยังไม่หายเลย" โต้งพูดพร้อมพร้อมกับทำท่ายื่นมุมปากมาให้ผมดู ใช่มุมปากมันยังมีรอยแตกจากการที่โดนผมชกวันนั้นมันยังไม่หายดีแต่รอยก็จางลงมากแล้ว

"กูต้องสนใจด้วยหรอ"

"มึงมีเรียนป่ะเนี่ย" มันถามผมเหมือนสนิทกันมาก

"ทำไมกูต้องบอกมึง มึงสนิทกับกูหรอ" ผมตอบมัน

"ไม่นะ"

"กลับไปซะ อย่ามายุ่งกับกู" ผมบอกมันก่อนจะหันหลังจะเดินหนีมันรู้สึกรำคาญลูกตาแถมยังเสียเวลาอีก

"เดี๋ยวดิวะ ที่กูมาก็แค่อยากจะเป็นเพื่อนมึงเองนะ"

"กูไม่อยากเป็นเพื่อนกับมึง!" ผมบอกมันและเดินเข้าคณะมาโดยไม่คิดจะหันหลังไปมองมันแต่โต้งก็ยังคงตามผมมาและตะโกนป่าวๆว่าอยากเป็นเพื่อนกับผม

"กูไม่เป็นเพื่อนก็ได้! กูเป็นอย่างอื่นแทน!" ผมหยุดเดินทันทีที่ได้ยินคำนั้นก่อนจะหันกลับไปหาโต้งอีกครั้ง

"มึงอยากเป็นอะไรนะ!"

ผัวะ!

ปัก!

พูดจบผมก็ต่อยโต้งไปหนึ่งหมัดเน้นๆทำให้โต้งต้องล้มลงไปกองที่พื้นและผมรีบตามไปคร่อมมันไว้พร้อมกับกระชากคอเสื้อขึ้นมาหวังจะลงหมัดที่หน้ามันอีกครั้ง

"กูเจ็บนะเว้ย" โต้งพูดเสียงเบามุมปากที่เดิมมีรอยแตกอีกครั้งเลือดสีแดงสดไหลซิกออกมา แต่มีหรอที่ผมจะสนใจมันมารนหาที่เอง

"มึงต้องการอะไร" ผมถามมันออกไปพร้อมกับมองสบตากับมันด้วยแววตาแข็งกร้าว หมัดก็ง้างขึ้นพร้อมต่อยทุกเมื่อถ้ามันกวนตีนหรือหาเรื่องรุ่มร่ามกับผมอีก

"ถ้ากูพูดตรงๆมึงจะต่อยกูอีกป่ะ" ผมถามผม

"ถ้ามันฟังเข้าหูกูจะปล่อยมึงไปแต่ถ้ามันเข้าข่ายโลมเลียกูด้วยคำพูด มึงอย่ามีชีวิตออกไปเลย" ผมว่าก่อนที่โต้งมันจะหัวเราะออกมา

"มึงนี่สมคำล่ำลือจริงๆนะ"

"อย่ามาพูดมาก มึงต้องการอะไรบอกมา" ผมไม่อยากให้เสียเวลาไปมากกว่านี้รีบเค้นเอาความจริงจากมันทันทีผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตัวมันเนี่ยเข้าหาผมทำไมทั้งๆที่ก่อนหน้าไม่เคยแม้แต่จะคุยหรือมองหน้ากันด้วยซ้ำเวลาบังเอิญเจอกันแต่มันแปลกตรงที่ตั้งแต่วันนั้นที่ผับที่ผมกับมันมีปากเสียงกันมันก็เอาตัวเองเข้าหาผม

"มึงรู้จักกูใช่มั้ย" มันถามผมทำให้ผมพยักหน้าตอบ

"กูชอบมึงว่ะ กูจะจีบมึง"

ผัวะ!

ผมประเคนหมัดใส่มันอีกครั้งทันทีที่มันพูดจบผมไม่สนใจหรอกว่าจะเป็นยังไงแค่ได้ยินคำว่าชอบผมก็ไม่ชอบแล้วผมรู้ว่ามันเป็นไบชายก็ได้หญิงก็ได้แต่ผมไม่คิดไงว่ามันจะชอบผมและนั่นทำให้ผมไม่ชอบเอามากๆทุกครั้งที่มีคนเข้าหาผมและบอกแบบนี้ผมจะโมโหทุกครั้ง

ตอนนี้ผมกำกับโต้งเริ่มมีปากเสียงกันดังขึ้นผมจะต่อยมันอย่างเดียวแต่โต้งมันก็มีทักษะพอตัวมันไม่ได้สวนผมแต่ก็ปัดป้องผมได้ทุกครั้ง ผมที่เคยคร่อมมันอยู่ในตอนแรกถูกมันผลักออกมากลายเป็นว่าเรากำลังยืนสู้กันผมพุ่งใส่อย่างเดียวทั้งเท้าทั้งมือส่วนโต้งก็หลบบ้างโดนบ้าง

เสียงที่ดังขึ้นทำให้คนในคณะเริ่มแตกตื่นและเริ่มเข้ามาห้ามมามุงดูแต่ก็หยุดผมที่อารมณ์เดือดดาลไม่ได้วันนี้ผมตั้งใจจะเอาเลือดหัวไอ้โต้งออก

"เกิดอะไรขึ้นวะ"

"ขอทางหน่อยครับ"

"ไอ้ตะวัน!" เสียงไอ้กายดังขึ้นก่อนที่มันจะพุ่งเข้ามาล็อคตัวผมไว้พร้อมๆกับไอ้กวิน มันสองคนล็อคผมไว้คนละข้างตอนที่ผมกำลังจะโดดถีบไอ้โต้ง

"ปล่อยกู! กูจะต่อยมัน" ผมพูดและมองหน้าไอ้โต้งตอนนี้หน้าผมแดงก่ำมาก

"กูแค่จะจีบมึง มึงถึงต้องฆ่าแกงกันเลยหรอวะ" ไอ้โต้งพูดเสียงดัง

"ไอ้เหี้ยโต้ง!" ผมตะคอกชื่อมันเสียงดังและพยายามจะพุ่งเข้าหามันตลอดแต่เพราะมีไอ้กายกับไอ้กวินล็อคไว้ผมเลยขยับตัวได้ไม่มาก

"มึงกลับไปก่อนโต้ง" เสียงไอ้กวินบอกโต้ง

"ได้ แล้วกูจะมาใหม่กูไม่ยอมแพ้หรอก" ไอ้โต้งพูดพร้อมกับยักคิ้วให้ผม มันทำหน้าไม่สำนึกก่อนจะเดินออกจากคณะของผมไป

.

คณะวิศวกรรมศาสตร์

"ไปไหนมาวะ" เสียงไอ้ภูมิทักขึ้นทำให้ผมต้องหันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นไอ้โต้งที่กำลังเดินมา สภาพมันเหมือนไปฟัดกับหมาที่ไหนมาใบหน้ามีรอยช้ำนิดหน่อยมุมปากที่เดิมฉีกแตกและมีเลือดซึมจางๆ

ไอ้โต้งเดินมานั่งลงข้างๆไอ้ภูมิพร้อมกับใช้มือแตะมุมปากตัวเองเบาๆก่อนที่มันจะร้องซี๊ดออกมา

"ไปกัดกับหมาที่ไหนมาวะ" ผมถามมัน

"แผลเก่ายังไม่หายมึงไปเอาแผลใหม่มาอีกแล้วหรอ" ไอ้ภูมิพูด

"กูไปตึกสถาปัตย์มา" มันตอบพวกผม

"มึงอย่าบอกนะว่ามึงไปโดนตีนไอ้ตะวันมา" ไอ้ภูมิพูดพร้อมกับทำหน้าอย่างต้องการคำตอบ

"เออ กูไปจีบมันนั่นแหละแล้วก็โดนมันกระทืบกลับมาแม่งหัวร้อนโคตรๆ กูยังไม่ทันได้อะไรเลยมันก็ซัดกูไม่ยั้ง" ไอ้โต้งบ่นพร้อมกับทำหน้าเซ็ง

"แบบนี้ก็ยากดิวะ" ผมพูดพร้อมกับยกยิ้มขึ้น

"ยากดิวะ แต่กูไม่ยอมแพ้หรอก" ไอ้โต้งพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดูว่ามันจะเอาจริงหรือว่ามันชอบตะวันจริงๆ

"โดนหนักขนาดนี้มึงยังจะสู้อีกหรอวะ" ผมถามมัน

"สู้ดิคนอย่างกูจะยอมแพ้อะไรง่ายๆล่ะ"

"เพราะของเดิมพันก็พูดมาเถอะมึง" ไอ้ภูมิว่าก่อนที่ผมกับไอ้ภูมิจะหัวเราะออกมา

"พวกมึงเถอะจะเริ่มตอนไหนต่อให้กูเยอะไปเปล่าเดี๋ยวกูก็ชนะหรอก" ไอ้โต้งพูดขู่นี่อุตส่าห์ว่าให้มันเริ่มก่อนแล้วนะมันยังไม่คืบหน้าอะไรเลยยังโดนตะวันมันกระทืบกลับมาอีก

"ไม่ต้องห่วงพวกกูหรอกน่า ดูทรงแล้วเงินหนึ่งล้านของมึงคงได้ปลิวออกกระเป๋าแน่ๆ" ไอ้ภูมิพูดด้วยท่าทีมั่นใจว่ายังไงซะไอ้โต้งก็ไม่มีวันชนะเดิมพันครั้งนี้แน่นอน

"มั่นใจเกินไปนะมึงไอ้ภูมิ คอยดูเถอะ" ผมยิ้มให้กับความขิงของไอ้โต้งก่อนที่บทสนทนาของพวกเราจะหยุดลงเมื่อเห็นมิ้นกำลังเดินมา

"ไปไหนมา" ผมถามมิ้น

"ไปหาอาจารย์" มิ้นตอบพร้อมกับทำหน้าเซ็ง

"เป็นอะไรอีกวะ" ไอ้ภูมิมันถามมิ้น

"จะอะไรล่ะก็วิจัยน่ะสิแก้จนมือหยิกแล้วเนี่ย" มิ้นมันบ่น

"ก็บอกให้พวกกูช่วยแต่แรกก็จบแล้ว" ไอ้โต้งว่าเพราะพวกผมเคยจะช่วยมิ้นมันทำแต่มันก็ไม่ยอมกลัวอาจารย์ว่าอีก ผมถามจริงอาจารย์จะรู้หรอว่าใครช่วยไม่ช่วยถ้าไม่พูด

"ไม่เอาหรอก" มันปฏิเสธพวกผมอีกครั้งก่อนจะชวนพวกผมเข้าเรียนในช่วงเช้า

.

12.50 น.

"เลทอีกแล้วกูโคตรเบื่อเลย" ไอ้โต้งบ่นหลังจากที่อาจารย์ปล่อยช้าไปเกือบครึ่งชั่วโมง พวกผมกำลังเดินลงบันไดมาด้วยกันขี้เกียจรอลิฟท์เพราะคนยืนรอเยอะเกิน

"กูกลับเลยนะ"มิ้นพูดบอก

"ทำไมรีบกลับวะ" ผมรีบถามมันเพราะปกติมิ้นมันไม่เคยรีบจะอยู่ที่มอก่อนบางวันนี่สองสามทุ่มค่อยกลับหอ

"มีธุระต้องไปทำ กูไปล่ะไว้เจอกัน" พูดจบมันก็รีบเดินลงไปก่อนทำให้พวกผมสามคนถึงกลับต้องหันมองสบตากันก่อนที่จะปล่อยมันไป

"ไปไหนกันต่อวะนี่ก็พึ่งบ่ายโมงเอง บ่ายก็ไม่มีเรียน" ไอ้โต้งมันถาม

"กูจะไปหาตะวัน" ผมพูดออกไปทำให้พวกมันสองคนต้องหันมามองหน้าผมทันที

"จะเริ่มแล้วหรอ" ไอ้ภูมิถาม

"เออ จะไปก่อกวนมันสักหน่อย" ผมบอกพร้อมกับรอยยิ้มที่บ่งบอกว่ามีแผนร้ายในหัว

"ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าให้มีสภาพเหมือนกู" ไอ้โต้งเตือนผม

"กูไม่ได้อ่อนเหมือนมึง จะล่าเหยื่อทั้งทีใครเขาให้บุ่มบ่ามกันวะ มึงว่ามั๊ยภูมิ" ผมหันไปยิ้มให้ไอ้ภูมิ

"ระวังถูกเหยื่อล่าแทนนะมึง"

"ถ้ากูกลัวกูคงไม่เล่นเกมส์นี้ตั้งแต่แรก"

"ครับพ่อคนเก่งถ้าโดนตีนกลับมาเหมือนกูจะหัวเราะให้ฟันร่วง" ไอ้โต้งมันพูดสบประมาทผมก่อนจะเดินหัวเราะร่าลงไปอีกคนส่วนไอ้พูดยกยิ้มให้ผมก่อนจะเดินตามไอ้โต้งลงไป ผมได้แต่ส่ายหน้าและเดินตามพวกมันไปอีกคนและเดินไปทางคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ทันที

.

ตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

"ง่วงว่ะ" ผมบ่นพร้อมกับฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ตอนนี้ผมและเพื่อนนั่งอยู่ในห้องเพื่อรอเรียนช่วงบ่าย ปกติพวกผมเรียนกันบ่ายโมงตรงแต่อาจารย์ก็แจ้งว่ามีธุระเลยเข้าสายสักครึ่งชั่วโมงทำให้ลำบากพวกผมอีกที่ต้องเรียนเกินเวลาไปอีกสามสิบนาทีตอนนี้ก็เกือบจะบ่ายโมงครึ่งแล้วนักศึกษาก็เริ่มทยอยเข้ามาจนเกือบจะเต็มห้อง

"กูอยากโดด" ไอ้กายพูดพร้อมกับถอนหายใจ

"มึงอยากเรียนวิชานี้อีกเทอมหรอ" ไอ้กวินว่าเพราะวิชานี้เป็นวิชาปราบเซียนถ้าใครขาดโดยไม่มีเหตุจำเป็นหรือโดดเรียนอะไรแล้วแต่นั่นหมายความว่าคุณกำลังเอาตัวเองไม่ยืนอยู่บนหน้าผารอวันตายได้เลย ตอนแรกผมไม่เชื่อแต่พอได้เห็นหน้ารุ่นพี่มานั่งเรียนด้วยหลายคนผมก็แอบกลัวเหมือนกันเลยไม่คิดเสี่ยง

"อาจารย์มาแล้ว" ไอ้โต้งบอกก่อนที่ผมจะขยับตัวนั่งหลังตรงก่อนที่อาจารย์จะเดินเผิดประตูเข้ามาอย่างเร่งรีบและตามด้วยนักศึกษาที่ช่วยถือของเข้ามา

"นั่นมัน" ผมมองนักศึกษาคนนั้นก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา

"ไอ้นั่นมันมาอยู่ที่คณะเราได้ไงวะ" ผมหันไปถามไอ้เพื่อนทั้งสองคนทันทีและพวกมันก็ทำหน้างงไม่ต่างจากผม ผมมองไอ้สิงหาตลอดจนมันเดินตรงมาที่พวกผมผมก็ยังไม่หยุดมอง

"ขอนั่งด้วยคนดิ" มันถามและถือวิสาสะนั่งลงโต๊ะว่างข้างผมทันทีทั้งๆที่ผมไม่ทันพูดอนุญาตสักคำ

"ใครให้มึงนั่ง" ผมพูดออกไป

"นั่งเอง" มันตอบพร้อมกับมองไปที่อาจารย์เหมือนว่ากำลังตั้งใจเรียน ผมงงว่าทำไมเพราะมันไม่ได้เรียนกับพวกผมสักหน่อย

"มีธุระอะไรหรือเปล่าวะ" ไอ้กวินที่นั่งอยู่ถัดไปจากไอ้กายโผล่หน้ามาถาม

"เปล่า กูแค่ว่างเลยแวะมาทักทาย"

"ทักทาย?" ผมพูดขึ้น

"คงไม่ต่อยกูเหมือนที่ต่อยไอ้โต้งนะ" สิงหาพูดทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่ามันมาที่นี่ทำไม ก็เพื่อนมันพึ่งโดนผมต่อยไปเมื่อเช้า พอตกบ่ายมันเลยคิดจะมาแก้แค้นแทนสินะถือว่าใจกล้าไม่เบา

"ที่มึงมานี่จะมาแก้แค้นแทนเพื่อนมึงงั้นหรอ" ผมถามออกไปและเบี่ยงตัวออกห่างมันเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมีอาจารย์อยู่ในห้องด้วย

"แก้แค้นทำไม กูกับไอ้โต้งมันคนละคนกัน" มันพูด

"แล้วมึงมาทำไม" ผมถามต่อ

"มาหามึงไง" มันตอบพร้อมกับหันมาส่งยิ้มให้ผมซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่ผมหันไปมองตาขึงใส่มันพอดี

"หมายความว่ายังไงวะ!" ผมเผลอขึ้นเสียงทำให้อาจารย์ถึงกับต้องหันมามอง

"มีเรื่องอะไรกันนักศึกษา ในวิชาของอาจารย์ห้ามคุยกันนะ"

"อนุญาตครับอาจารย์คือคนนี้ไม่ได้อยู่คณะเราครับ" ผมยกมือและพูดออกไปทำให้อาจารย์มองไปที่สิงหาทันที

"นายเรียนคณะอะไร" อาจารย์ถามออกไป

"ใส่ชอปขนาดนี้ผมก็เรียนวิศวะสิครับ" สิงหาตอบแบบกวนๆ

"แล้วมาทำอะไรที่นี่"

"ผมขอมาเรียนด้วยนะครับ พอดีว่าที่คณะไม่มีเรียนน่ะครับ" สิงหาขออนุญาตอาจารย์ออกไป

"ได้ แต่ห้ามรบกวนนักศึกษาคนอื่นๆและช่วยอยู่ในความสงบด้วย" อาจารย์อนุญาตออกมาอย่างง่ายดายก่อนจะหันกลับไปเตรียมสอนต่อ ผมกำหมัดแน่นและมองมันด้วยสายตาไม่พอใจ

"อยากต่อยกูหรอ" มันถามผมและผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากมัน

"เออ" ผมเค้นเสียงตอบแต่ไม่ดังมาก

"กูให้มึงต่อยได้นะ แต่พอต่อยแล้วกูขอจูบมึงคืนก็แล้วกัน"

"ไอ้สิงหา!"

.

.

.

บทที่2 แล้วฝากติดตามเรื่องนี้อีกเรื่องของไรท์ด้วยนะคะ ฝากติชมไรท์ด้วยนะ ไรท์พร้อมนำไปปรับปรุงแก้ไขจ้า

อย่าลืมติดตามให้กำลังใจไรท์ด้วยนะ

 

 

ความคิดเห็น