ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ช่วงเวลาดีๆ

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ช่วงเวลาดีๆ
แบบอักษร

ตอนที่15 

 

 

"กูรักไมล์" ไมล์ร่าหันกลับไปมองมาคัสหัวใจดวงเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของเขา

 

 

"พอได้แล้วคุณ" ดารินพยายามดันไมเคิลไว้ "เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วทะเลาะกันไปก็ไม่มีประโยชน์"

 

 

"ก็ดูสิ่งที่มันทำสิ"

 

 

"แล้วคุณถามน้องสักคำบ้างไหม ว่าน้องต้องการอะไรทำไมถึงทำอะไรตามอารมณ์ตัวเองแบบนี้!" ดารินพยายามพูดเพื่อเรียกสติไมเคิลกลับมา

 

 

"ฮึกๆ เฮียไมล์ขอโทษ ฮือๆ"

 

 

"มึงจริงจังกับน้องกูแค่ไหน" ไมเคิลเงียบไปสักพักเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะเอ่ยถามมาคัสอีกครั้ง

 

 

"กูรักน้องมึง และกูก็คิดว่าคงรักใครแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว" ประโยคสุดท้ายมาคัสจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของไมล์ร่าด้วยความรู้สึกมากมายที่อยากจะบอกเธอ

 

 

"มึงเป็นคนเจ้าชู้ มึงแน่ใจเหรอว่าจะหยุดความเจ้าชู้ของตัวได้"

 

 

"แน่ใจ กูเอาชีวิตของกูรับประกันได้" มาคัสตอบกลัวด้วยความหนักแน่น

 

 

"ถ้ามึงทำให้น้องกูเสียใจกูเอามึงตายแน่" ไมเคิลบอกมาคัสก่อนจะหันไปถามน้องสาว "แล้วเราละคิดยังไงกับมัน"

 

 

"มะ ไมล์..." ไมล์ร่าที่สับสนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นเธอไม่รู้จะต้องตอบอย่างไร

 

 

"กูจีบน้องมึงอยู่ ไมล์เองก็ยังไม่ได้ตัดสินใจ มึงอย่าเพิ่งไปคาดคั้นไมล์เลย"

 

 

"รู้ตัวเองได้แล้วนะไมล์ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ถ้าไม่ใช่ก็จบกันไปจะได้ไม่เสียเวลา ก่อนที่พ่อกับแม่จะรู้ ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่"

 

 

"อย่าเพิ่งไปกดดันน้องเลยให้เวลาน้องหน่อย มาคัสพาไมล์กลับไปก่อนไว้ค่อยคุยกันใหม่ ส่วนคุณไมเคิลก็สงบสติอารมณ์ก่อนที่ลูกจะตื่น" ดารินบอกให้ทุกคนแยกย้ายก่อนที่เรื่องจะไปกันใหญ่ เธอเข้าใจความรู้สึกของไมล์ร่าดีเวลาที่สับสนว่าจะรักคนที่เคยทำร้ายได้ยังไง แต่ด้วยความชิดใกล้มันทำให้เกิดความรู้สึกหวั่นไหวขึ้น ซึ่งเธอเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาเช่นเดียวกัน

 

 

มาคัสพาไมล์ร่ามาส่งที่คอนโดของเธอ ระหว่างทางต่างไม่มีใครพูดอะไรออกมา ในหัวของเธอคิดเรื่องเขาวนๆซ้ำๆอยู่อย่างนั้น สิ่งที่เขาทำวันนี้มันทำให้เธอรู้ว่าครั้งนี้ที่เขาขอโอกาสจากเธอนั้น เขาจริงจังมากแค่ไหน บางทีมาคัสคนที่เธอเคยรู้จักเมื่อสี่ปีก่อนเขาอาจจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆก็ได้

 

 

เมื่อถึงที่คอนโดมาคัสก็ลงจากรถเพื่อที่จะเดินขึ้นมาส่งเธอ เขาเดินตามหลังเธอมาอย่างเงียบๆโดยไม่พูดอะไรสักคำจนกระทั่งถึงหน้าห้อง

 

 

"ถึงห้องแล้ว พี่กลับก่อนนะไมล์จะได้พักผ่อน" มาคัสพูดพร้อมกับกำลังหันหลังกลับ

 

 

หมับ!

 

 

"เข้ามาก่อนสิคะ เดี๋ยวไมล์ทำแผลให้" มาคัสไม่ได้ปฏิเสธเขาเดินเข้ามาในห้องเงียบๆ ไมล์ร่าเดินตรงเข้าไปที่ห้องครัว มาคัสจึงเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาราคาแพงของเธอก่อนที่ไมล์ร่าจะเดินกลับมาพร้อมกับกล่องยา

 

 

"ขออนุญาตนะคะ" ไมล์ร่านั่งคร่อมลงบนตักแกร่งเพื่อที่จะได้ทำแผลอย่างถนัด เธอค่อยๆทายาไปที่มุมปากของเขาที่เพิ่งโดนพี่ชายเธอต่อยมาอย่างตั้งใจและเบามือที่สุด "เสร็จแล้วค่ะ" เมื่อทำแผลเสร็จเธอก็ยังคงนั่งคร่อมตักแกร่งอยู่อย่างนั้นพร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าเท่าหลากหลายความรู้สึก ซึ่งมาคัสก็มองเธอกลับอย่างไม่หลบสายตาเช่นเดียวกัน

 

 

"เป็นอะไร" มาคัสถามด้วยน้ำเสียงเรียบเมื่อเห็นคนตัวเล็กจ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร

 

 

"เจ็บมากไหมคะ?"

 

 

"แค่นี้เล็กน้อย"

 

 

"พี่ทำแบบนี้ทำไม พี่ต้องมาเจ็บตัวเพราะไมล์"

 

 

"เพราะว่าพี่รักไมล์" คำตอบสั้นๆที่ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

 

"..." น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาสวยอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนที่มาคัสจะเช็ดออกให้อย่างเบามือ

 

 

"เด็กน้อย...ขี้แยไม่เลิก พี่ไม่ได้หวังให้ไมล์กลับมารักพี่ พี่รู้ดีว่าพี่เคยทำให้ไมล์เสียใจมากแค่ไหน แต่ในช่วงเวลาที่พี่ยังมีโอกาสอยู่หกเดือนต่อจากนี้ พี่จะทำให้ดีที่สุด" มาคัสยกมือขึ้นมาลูบหัวเธอเบาๆอย่างเอ็นดู

 

 

"ไมล์ขอโทษ ฮึกๆ แต่ไมล์ยังไม่แน่ใจกับความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้"

 

 

"พี่รู้ ไม่ต้องรีบพี่รอได้"

 

 

ฟึ๊บ!

 

 

"ถ้าพี่รักไมล์จริงก็ช่วยพิสูจน์ อดทนรอไมล์ได้ไหมคะ รอให้ไมล์แน่ใจกว่านี้..." ไมล์ร่าโน้มตัวลงไปสวมกอดคนตัวโตที่นั่งอยู่

 

 

"พี่จะอยู่ตรงนี้จนกว่าไมล์จะกลับมารักพี่อีกครั้ง คนเดี๋ยวที่มีสิทธิ์ไล่พี่ให้ออกไปจากชีวิตของไมล์ก็คือไมล์จำไว้นะ" มาคัสโอบกอดคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกที่รักและหวงแหน ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็จะรอจนกว่าเธอจะพร้อมที่จะกลับมารักเขาอีกครั้ง เขาเคยทำพลาดมาแล้วและเขาจะไม่ยอมทำพลาดอีกครั้งแน่นอน

 

 

19.15 น.

 

 

ไมล์ร่าเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาว พร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่เอาไว้เช็ดผมที่เปียก เธอเดินมายังห้องนอนก็พบมาคัสที่ยืนมองวิวด้านนอกอยู่ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ด้วยสภาพกางเกงนานขายาวและเสื้อยืดสีดำ

 

 

ฟื๊บ!

 

 

"คิดอะไรอยู่คะ?" ไมล์ร่าสวมกอดเอวสอบจากด้านหลังพร้อมกับแนบใบหน้าที่แผ่นหลังกว้าง

 

 

"เปล่า ไปนั่งตรงนั้นสิพี่เช็ดผมให้" มาคัสจูงมือร่างบางมานั่งที่ปลายเตียงโดยมีเขายืนเช็ดผมให้

 

 

"พี่ทำเป็นด้วยเหรอคะ?" ไมล์ร่าเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย

 

 

"นั่งเฉยๆ" มาคัสตอบสั้นๆ

 

 

15นาทีต่อมา

 

 

"เสร็จแล้ว ไปทานข้าวกัน" มาคัสจูงมือไมล์ร่ามาที่โต๊ะอาหารซึ่งอาหารบนโต๊ะก็ถูกจัดเตรียมโดยมาเฟียหนุ่ม ทำให้ไมล์ร่าที่เห็นแบบนี้ถึงกับอ้าปากค้าง

 

 

"พี่ทำเองหมดเลยเหรอคะ?" ไมล์ร่าถามด้วยท่าทีตื่นเต้น

 

 

"อืม" มาคัสตอบระหว่างที่รินไวน์

 

 

"ทำบ่อยเหรอคะ?"

 

 

"หึ ไมล์เป็นคนแรกที่พี่ทำให้ทาน ทีหลังถามตรงๆนะไม่ต้องหลอกถาม" มาคัสตอบอย่างรู้ทันก่อนจะลงมือหั่นเนื้อสเต็กในจาน

 

 

"ชิ! รู้ทันตลอด" ไมล์ร่าบ่นอุบอิบเบาๆก่อนจะลงมือทานจนหมดเกลี้ยง

 

 

หลังจากที่ทั้งคู่ทานอาหารเสร็จก็ช่วยกันล้างจานละเก็บกวาดโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อย มาคัสเองก็นอนอ่านหนังสืออยู่ที่เตียงส่วนไมล์ร่าก็นอนเล่นมือถืออยู่ข้างๆกันจนเวลาผ่านไปสักพัก

 

 

"ไมล์ง่วงแล้ว" ไมล์ร่าตะแคงตัวบอกคนข้างๆด้วยท่าทีงัวเงียอย่างออดอ้อน

 

 

"อืม ฝันดี" มาคัสพูดโดยที่สายตายังจ้องมองที่ตัวหนังสือต่อ ส่วนไมล์ร่าก็มุดเอาศีรษะไปวางที่ท่อนแขนใหญ่และใช้แขนโอบเอวสอบไว้

 

 

จุ๊บ! มาคัสหันมาจุ๊บที่หน้าผากมนเบาๆหนึ่งครั้งก่อนที่ร่างบางจะหลับไปส่วนเขาก็ยังคงอ่านหนังสือต่อสักพักและหลับไป

 

 

 

******************************

 

มุมดีๆของอิพี่มาคัสก็มีน๊าาาา  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว