email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

น้องดุนะ...พี่ไหวหรอ

ชื่อตอน : น้องดุนะ...พี่ไหวหรอ

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2563 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้องดุนะ...พี่ไหวหรอ
แบบอักษร

"ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่านายนัดเจอกับใครนายอาจ"ปรายฟ้าบ่นพึมพำ  

"ปราย!"เสียงเรียกชื่อพร้อมกับร่างที่กระโดดจับแขนปรายฟ้าทำให้ปรายฟ้าสะดุ้งโหยง  

"เป็นอะไร ทักแค่นี้ทำไมต้องตกใจด้วย แล้วนี่ไปไหนมาเนี่ย"อ้อยใจมองหน้าเพื่อนสาวอย่างงงๆ  

"เดินสำรวจแถวๆนี้แหละ เผื่อเจออะไรบ้าง"ปรายฟ้าพูดขึ้น  

"แล้วคุณปรายเจออะไรบ้างหรือเปล่าครับ"เสียงห้าวดังขึ้นมาจากด้านหลังปรายฟ้า หญิงสาวหันไปมอง สายตาสวยหวานสบเข้าอย่างกับสายตาที่มองมาอย่างไม่เป็นมิตรอย่างเปิดเผย 

"ไม่เจอ แล้วนี่พวกเธอสองคนไปไหนกันมาล่ะ ประชุมกันเสร็จแล้วหรอ"ปรายฟ้าตัดบทแล้วเปลี่ยนเรื่อง  

"ประชุมเสร็จแล้วกำลังจะกลับไปเอาของที่ห้องน่ะ นายสั่งให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ เดี๋ยวฉันตามไปนะเธอรีบกลับไปก่อนเถอะ เมื่อกี้นายก็ตามหาเธออยู่"อ้อยใจเป็นคนตอบ  

"อ้าวหรอ! งั้นฉันไปก่อนนะอ้อย ไปก่อนนะนายอาจ"ปรายฟ้ามองเพื่อนสาวด้วยสายตาที่เป็นห่วงเพราะอ้อยใจเป็นคนซื่อ ก่อนจะหันไปทักชายหนุ่มที่อยู่เคียงข้างอ้อยใจเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย 

หญิงสาวปลีกตัวเดินห่างออกมา โดยมีสายตาของอาจมองตามหลังไปด้วยแววตามาดร้าย  

'หึ!! แส่ดีนะ เดี๋ยวเถอะมึง'นายอาจคิดในใจ เขาสังเกตุเห็นร่างบางมองเขาด้วยสายตาจ้องจับผิดอยู่ตลอดเวลา ก่อนจะตกใจเมื่ออ้อยใจสะกิดเบาๆให้เดินกลับที่พัก 

"ปรายไปไหนมาเนี่ย พี่ตามหาซะทั่วเลย กลัวว่าจะเป็นอะไรไป รีบกลับเข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวพี่จะออกไปตรวจดูรอบๆไร่"เขตแดนดึงแขนเรียวเข้ากุมไว้ ก่อนจะกระชับมือหนาสอดเข้าไปกับนิ้วเรียวบางแล้วเดินเข้าบ้าน 

"พี่เขต ปรายมีเรื่องจะพูดด้วย"ปรายฟ้าเอ่ยขึ้น  

"มีอะไรหรอ"เขตแดนหัันมาถามร่างบาง  

"ปรายกำลังสงสัยว่า..."ปรายฟ้ากำลังจะพูด แต่เสียงเรียกขื่อชายหนุ่มดังมาซะก่อน  

"นายครับ พวกเราเจอแกลลอนน้ำมันตรงท้ายไร่ครับ"คนงานคนนึงรีบรายงาน  

"ได้เดี๋ยวผมตามไป ปรายรีบเข้าบ้านนะ ล็อคประตูบ้าน ล็อคประตูห้องให้เรียบร้อย เข้าใจมั๊ย"เขตแดนกำชับเมื่อมาส่งร่างบางถึงหน้าเรือนใหญ่ ด้วยความเป็นห่วง เพราะวันนี้พ่อกับแม่เขาก็ไม่อยู่บ้าน ไปงานเลี้ยงที่ต่างจังหวัดทำให้ชายหนุ่มห่วงหญิงสาวมาก 

"แล้วพี่เขตล่ะคะ"ปรายฟ้าถามด้วยความเป็นห่วง  

"พี่ไม่เป็นไร อย่าห่วงพี่เลย"เขตแดนกุมมือหญิงสาวเอาไว้  

"นายคะ"ลูกนกและอ้อยใจจูงจักรยานมาจอดหน้าเรือนใหญ่พอดี  

"มากันพอดีเลย ฉันฝากทางนี้ด้วยนะอ้อยลูกนก"เขตแดนหันไปมองคนงานสาวที่สั่งให้มาอยู่เป็นเพื่อนปรายฟ้า  

"ไม่ต้องห่วงค่ะ เราสองคนจะดูแลปรายให้ดีที่สุดค่ะ"ลูกนกรับคำก่อนที่ทั้งสามจะก้าวเข้าไปในตัวบ้าน จัดการลงกลอนประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา ก่อนจะขึ้นไปยังห้องพักของหญิงสาว  

"เดี๋ยวอ้อยกับลูกนกก็ขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียงฉันนี่แหละ เตียงออกจะกว้าง"ปรายฟ้าพูดขึ้น  

"ไม่เอาหรอกเดี๋ยวฉันกับนังลูกนกจะปูผ้านอนตรงนีี้ เธอไปอาบน้ำแล้วนอนเถอะ อย่าห่วงเลย"อ้อยใจพูดอย่างยิ้มๆ  

"เอางั้นหรอ"ปราฟ้าถามเพื่อความแน่ใจ สองคนพยักหน้าให้หญิงสาวแทนคำตอบ ปรายฟ้าจึงเลิกเซ้าซี้ แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำก่อนจะออกมานอน เห็นทั้งสองหลับไปแล้ว หญิงสาวเดินออกไปยืนมองตรงหน้าต่าง เห็นแสงไฟฉายส่องสว่างอยู่ไกลๆ ทำให้รู้ว่าพวกคนงานกำลังเดินตรวจเวรยามกัน 

"เอ๊ะ! นั่นใคร"เสียงใสอุทานขึ้นมาเบาๆ เมื่อเห็นชายฉกรรจ์รูปร่างสันทัดอยู่ในชุดพรางตัวสีดำเพื่อให้กลมกลืมกับความมืด ใบหน้าถูกปกปิดไปด้วยผ้าขาวม้า แต่ที่เธอสังเกตุเห็นคือแกลลอนน้ำมันใบเขื่องในมือ กำลังเดินตรงเข้ามาทางเรือนใหญ่  

มือเรียวรีบกดโทรศัพท์โทรหาเขตแดนทันที  

"หมายเลขที่ท่านเรียก...."เสียงตอบกลับทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด  

"ให้มันได้อย่างงี้ซิ ทำเป็นละครไทยไปได้"ปรายฟ้าบ่นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อกดกี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม ปรายฟ้ารีบเปิดโหมดกล้องถ่ายรูปแล้วจัดการกดชัตเตอร์รัวๆ ก่อนจะส่งเข้าไปในแชทกลุ่มของเธอ  

Pray:ฟังนะชะนีทั้งหลาย นายคนนี้เป็นคนร้ายตอนนี้ไม่มีคนอยู่บ้านฉันกำลังจะไปหยุดมัน พวกแกเซฟรูปมันไว้ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ส่งรูปนี้ให้ตำรวจด้วย  

ปรายฟ้าตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เธอต้องปกป้องเรือนหลังใหญ่แห่งนี้ให้ได้  

"อ้อย ลูกนก ตื่นๆ"ปรายฟ้าเขย่าร่างทั้งคู่ ทั้งสองตื่นด้วยความงัวเงีย  

"มีคนร้ายบุกเรือนใหญ่ เราต้องช่วยกัน"ปรายฟ้าพูดขึ้น สองสาวตื่นตระหนกด้วยความกลัว  

"แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ"ลูกนกถามขึ้น  

"มาถึงขนาดนี้เราต้องสู้แล้วล่ะ"ปรายฟ้าปรายตามองสองสาวด้วยสายตาที่แน่วแน่  

"เราจะสู้ไปด้วยกัน" ลูกนกหยิบไม้เบสบอลขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธ ส่วนอ้อยใจถือไม้ตบยุงไว้ในมือแน่น ปรายฟ้ารีบวิ่งเข้าไปยังห้องเขตแดน ค้นหัวเตียงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบวััตถุสีดำเมื่อมมาถือไว้ในมือ  

"พร้อมกันมั๊ย"ปรายฟ้าถามขึ้น ทั้งสองต่างมองตากันแล้วพยักหน้าส่งสัญญา ปรายฟ้ารีบวิ่งไปดูที่หน้าต่าง ชายฉกรรจ์คนดังกล่าวหยุดยืนอยู่หน้าบ้านก่อนจะหมุนฝาแกลลอนน้ำมันออก  

"ฉิบหาย! มันกำลังจะเผาบ้าน เรารีบลงไปกันเถอะ"ปรายฟ้าอุทานลั่น ร่างบางรีบวิ่งอ้อมไปทางประตูหลัง โดยมีลูกนกและอ้อยใจเดินตาม  

"เดี๋ยวเราแยกกันคนล่ะฝั่งนะ ลูกนก อ้อย พร้อมมั๊ย"ปรายฟ้าสั่งงาน  

"พร้อม!"สองสาวรับคำแข็งขัน ก่อนจะแยกไปอีกทาง  

"หึ! กูเผามันให้วอดเลยคอยดู"เสียงห้าวภายใต้ผ้าข้าวม้ากระตุกยิ้มก่อนจะเทน้ำมันราดไปตามฝาบ้าน  

"ย้ากส์!!! มึงจะเผาบ้านนายกูเหรอ อย่าอยู่เลยมึง"ลูกนกเงื้อไม้ วิ่งมาแต่ไกลเมื่อเห็นภาพตรงหน้า  

"เฮ้ย!!!"ชายร่างสันทัดรีบปล่อยถังน้ำมันลงเพื่อเตรียมตั้งรับ  

"โครม!!!! โอ๊ย!!" เมื่อใกล้จะถึงตัวคนร้าย ลูกนกกลับพลาดลื่นน้ำมันที่คนร้ายเทรอบบ้านร่วงผล็อยลงกับพื้นด้วยความเจ็บ  

"เอ๊า!!ลูกนก"ปรายฟ้ายีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด  

"นังโง่!เฟอะฟะ คิดจะฟาดหัวกูหรอ หา!!" ชายคนร้ายย่างสามขุมเข้ามาหาร่างลูกนก ก่อนจะกระชากผมลูกนกให้แหงนไปทางด้านหลัง  

"โอ๊ย! ไอ้ชั่วกูเจ็บนะ"ลูกนกจับมือมันไว้พร้อมกับข่วนเล็บลงบนแขนมันอย่างแรง 

"นังนี่ วอนแล้วมึึง"คนร้ายสบถอย่างหัวเสีย เงื้อมือขึ้นหมายจะตบลูกนก แต่ต้องสะดุ้งโหยง พร้อมกับร้องลั่น  

แต๊บ! แต๊บ! 

"นี่แหน่ะๆๆ อย่าอยู่เลย"อ้อยใจฟาดไม้ตบยุงใส่ร่างคนร้ายไม่ยั้งมือ จนเกิดเสียงช็อตดังขึ้น ทำให้คนร้ายร้องขึ้น  

"โอ๊ย!!อีนี่กูคนน่ะไม่ใช่ยุง"มันรีบจับเอาไม้ฟาดยุงของอ้อยใจมาหักครึ่งก่อนจะผลักร่างเล็กให้ไปกองกับพื้น มืออ้อยใจคว้าเข้ากับผ้าขาวม้า ทำให้ผ้าข้าม้าหลุดเผยให้เห็นโฉมหน้าคนร้ายชัดเจน  

"พี่อาจ/พี่อาจ"สองสาวอุทานขึ้นมาพร้อมกัน อ้อยใจมองหน้าอาจด้วยความเสียใจและผิดหวัง  

"เออ!!กูเอง พวกมึงสองตัวเห็นหน้ากูแล้วอย่าหวังว่ากูจะปล่อยพวกมึงไปง่ายๆ"อาจหยิบมีดพกเล่มเขื่องที่ซ้อนไว้ด้านหลังขึ้นมาหมายจะจ้วงแทง ลูกนกและอ้อยใจ  

"กรี๊ดๆๆๆ"สองสาวกอดกันแน่น  

ปัง!!!เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ทำให้เขตแดนและพวกคนงานที่ออกตรวจความสงบถึงกับนิ่งงัน  

"นาย เสียงดังมาจากเรือนใหญ่"ลุงศักดิ์พูดขึ้น  

"ปราย!!!"เขตแดนรีบวิ่ง ตรงไปยังเรือนใหญ่อย่างรวดเร็ว  

ด้านคนที่เขตแดนกำลังเป็นห่วง ถือปืนนิ่ง ดวงตาคู่หวานสบกับร่างคนร้ายนิ่ง อาจหันมามองปรายฟ้าด้วยตาวาวโรจน์ กุมมืออีกข้างที่เต็มไปด้วยเลือดสีแดงเข้มจากคมกระสุนที่เจาะลงกลางฝ่ามืออย่างเหมาะเจาะ  

"ไง!นายอาจหางโผล่แล้วหรอ"ปรายฟ้ามองคนร้ายหนุ่มด้วยสายตาเรียบเฉย ผิดกับลูกนกและอ้อยใจที่ภาพตรงหน้าแทบจะเป็นลม  

"มึง อีปรายฟ้า" อาจเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน  

"ใครจ้างให้แกมาทำเรื่องทุเรศๆ ในไร่นี้"ปลายฟ้าถามเสียงเย็น  

"กูไม่บอกมึงหรอก"อาจทำสีหน้าหลุกหลิก เพราะเห็นแสงไฟเริ่มเคลื่อนตัวใกล้เข้ามาทุกที  

"มึง แน่ใจใช่มั๊ยว่าจะเอาชีวิตทั้งชีวิตมึงมารับผิดแทนไอ้อีที่อยู่ข้างหลังมึึง"ปรายฟ้าตะคอกกลับอย่างหงุดหงิด  

อาจทำท่าจะวิ่งไปหยิบมืดที่ตก ปรายฟ้าลั่นกระสุนสกัดไว้อีกนัดหนึ่ง ทำให้มันทำอะไรไม่ได้ เสียงปืนอีกนัดทำให้เขตแดนร้อนรน รถกระบะสีดำแล่นมาจากไหนไม่รู้ทิศทางปาดเข้ามาหน้าเรือนใหญ่ก่อนลดกระจกลง ปราบฟ้าหันไปมอง คนขับยกปืนขึ้นเล็งมาที่เธอพร้อมกับลั่นไก ปรายฟ้ากระโจนหลบจากวิถีกระสุน  

ปังๆๆๆ!!! ก่อนจะเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว ร่างบางวิ่งตามพร้อมสาดกระสุนตามหลังรถไปอย่างดุดัน ทำให้ชายฉกรรจ์หลายคนที่วิ่งมาถึงที่จุดเกิดเหตุถึงกับตะลึงตาค้าง กับสิ่งที่ว่าที่นายหญิงคนใหม่ทำลงไป ทุกคนต่างนึกขยาดและห่วงความปลอดภัยของนายเขตในอนาคต 

"ปราย เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"เขตแดนรีบรวบร่างบางมากอดแนบอกไว้ด้วยความตกใจ เสียงกระสุนสาดกันหลายนัด หัวใจของเขาแทบจะร่วงลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม 

"ปรายไม่เป็นอะไรค่ะ ปรายกำลังจะจับมันได้อยู่แล้วแท้ๆ แต่มีคนมาช่วยมันไว้ได้ เจ็บใจชะมัด ลูกนก อ้อย"ปรายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนสาวทั้งสองเจ็บอยู่จึงรีบถลาไปหาทั้งสองทันที  

"เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า อ้าว!!ทำไมถึงมองฉันกันอย่างนั้นล่ะ" ปรายรีบถามอาการของทั้งสอง แต่ดูเหมือนลูกนกและอ้อยใจจะจ้องมองหญิงสาวตาค้าง 

"จะไม่ให้พวกมันสองคนตาค้างได้ยังล่ะครับ ก็คุณปรายเล่นควงปืนสาดกระสุนเลือดพล่านซะขนาดนั้น อย่าว่าแต่พวกนังลูกนกเลยครับ พวกผมก็อึ้ง"จ๋องพูดขึ้นลูกนกกับอ้อยใจพยักหน้าหงึกๆอย่างเห็นด้วย  

"แฮ่ๆๆๆ ปรายคงดูหนังเยอะไปอ่ะคะ แต่ผู้ชายคนนั้นกำลังจะเผาเรือนใหญ่นะคะพี่เขต คราบน้ำมันยังเต็มอยู่เลยค่ะ"ปรายฟ้าชี้ไปทางต้นเหตุของปัญหา  

"มันเป็นใคร"เขตแดนถามขึ้น  

"ไอ้อาจจ๊ะนาย"ลูกนกที่ได้สติพูดขึ้นอย่างเจ็บใจ อ้อยใจถึงกับน้ำตาซึมที่คนที่ตัวเองรักคิดฆ่าตัวเธอได้ลงคอคำว่ารักที่พูดคือคำลวงล้วนๆ 

"คนในจริงๆซินะ"เขตแดนพึมพำ  

"จ๋องว่า มันต้องมีคนบงการอยู่เบื้องหลังมันแน่ๆเลยนาย ดูจากเมื่อกี้มีรถคันนั้นมารับมันออกไป"จ๋องสันนิษฐาน  

"ใช่ ปรายสังเกตนายอาจมาพอสมควรแล้วค่ะ เมื่อกี้ที่เราประชุมกัน ปรายยังแอบตามหลังนายอาจออกไปแล้วเห็นนายอาจคุยโทรศัพท์เหมือนรับคำสั่งจากใครเลยคะ"ปรายฟ้าอธิบาย  

"แล้วปรายทำไมไม่บอกพี่ มันอันตรายมากเลยรู้มั๊ย ถ้าเกิดปรายพลาดล่ะจะเกิดอะไรขึ้น"เขตแดนหน้างอ ที่หญิงสาวทำอะไรไม่ห่วงตัวเอง  

"ทำไมปรายจะไม่พูด ปรายจะบอกพี่เขตแล้วแต่พี่เขตไม่ฟัง ปรายโทรหาพี่เขตตั้งหลายสายแต่ติดต่อไม่ได้ อย่ามาโวยวายใส่ปรายนะ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่"ปรายเมื่อโดนดุก็เริ่มโมโห  

"โทรศัพท์หรอ แฮ่ๆ แบตหมด"เขตแดนรีบหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกงออกมาดูก่อนจะส่งยิ้มแห้งไวไปให้แฟนสาว  

"งั้นคืนนี้เราแยกย้ายกันไปพักผ่อน มันคงไม่กลับมาแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะปรึกษากับทางผู้กองวันรบดู" เขตแดนพูดขึ้น จ๋องและจืดก็ประคองร่างของลูกนกและอ้อยใจไปปฐมพยาบาลเบื้องต้น เมื่อไม่ได้เป็นอะไรมากจึงส่งทั้งสองสาวกลับที่พัก 

.............................. 

ถึงบทจะบู๊ ยัยน้องปรายก็บู้ซะเลือดสาด  

พี่เขตจะไหวหรอ...น้องดุนะ😁😁😁😁 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว