ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 80%

ชื่อตอน : บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 80%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2563 07:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 80%
แบบอักษร

บทที่ 2  หนีเสือปะคนหื่น 80% นัวเนีย 

 

พี่แทนใกล้จะ 1000 โหลดแล้วจ้า ^/\^ 

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 2  หนีเสือปะคนหื่น 

*** ฝากข่าว ส่งหนังสือ พี่แทนแซ่บมากแล้วนะคะ ใครสั่งไว้รอรับจ้าาาา  

**** 

“หอพักก็ของบ้านตัวเอง ทำมาเป็นกั๊กไว้ไม่ให้เราไปอยู่ จะอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ฉันจ่ายค่าเช่าหรอกน่า” บ่นๆ แล้วปาชุดชุ่มๆ ลงตะกร้า พอก้มลงมองตัวเองก็เห็นบราไร้สายที่เปียกชุ่มเช่นกัน เธอปลดตะขอบราที่อยู่ข้างหน้า แล้วดึงมันออกจากการโอบรัดพุ่มทรวง อกชื้นๆ กระเพื่อมเบาๆ  

“ว้าว...วิวสวยชะมัด” 

“เฮ้ย!?” 

ปึก! 

แผ่นหลังบางกระแทกตู้เสื้อผ้า มิหนำซ้ำปากที่กำลังจะอ้าร้องก็ถูกปิดไว้ด้วยมือเขา สิปปกรเข้ามาอยู่ในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! 

“อื้อ...” 

“ชู่...เงียบๆ สิ อยากให้แฟนเธอรู้หรือไงว่าฉันอยู่ในนี้ ในสภาพที่เธอ...” เขาลดสายตาลงมองพุ่มทรวงที่กำลังเบียดอกเขาอยู่ ความนุ่มหยุ่นของมันส่งผ่านเสื้อที่เขาสวม และนั่นยิ่งทำให้เนื้อตัวเขาร้อนขึ้นทุกขณะ  

ก๊อกๆๆ 

“โรส!? เป็นอะไรหรือเปล่า”  

ตุลย์เรียกอยู่หน้าประตู ณัฐนรีตาเบิกโต มือสองข้างพยายามทุบเนื้อตัวสิปปกร แต่เขาหาได้เจ็บปวด เขายิ้มเยาะเธอ ดูสุขใจเหลือเกินในตอนนี้ 

“เลิกทุบฉัน แล้วฉันจะเอามือออก เธอจะได้หาคำแก้ต่างให้หมอนั่นได้” เขาต่อรองด้วยเสียงกระซิบ หล่อนเลิกทุบละนะแต่ตาเขียวๆ คู่นั้นมองเขาราวกับอยากจะฆ่าทีเดียว เขาปล่อยมือออกจากปากแต่ไม่ยอมให้หล่อนเป็นอิสระ ฉวยเอาจังหวะที่หล่อนเผลอ จับข้อมือทั้งสองของหล่อนแล้วกดมันไว้กับบานประตูของตู้เสื้อผ้า เสียงคนข้างนอกยังร้องข้ามประตูมา 

“โรส!?” 

“ไม่...ไม่มีอะไร โรสลื่นน่ะ!” แก้ต่างแล้วเบี่ยงหน้าหนีสิปปกร เขาแกล้งกันด้วยการยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วถูไถปลายจมูกกับซอกคอของเธอ 

“แน่นะ!” 

“คะ...เอ่อ..ค่าๆ เดี๋ยวโรสออกไปค่ะพี่” ตอบแฟนหนุ่มแล้วดึงข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ไม่ได้ผล เขากำมันแน่นนัก 

“อยู่กันท่านี้ก็สนุกดีนะ ฉันชอบ” เขายั่วเย้า นัยน์ตาพราวระยับอย่างชายเจ้าชู้ 

ณัฐนรีชักจะหมดความอดทน ในเมื่อมือใช้งานไม่ได้ งั้นใช้ฝ่าเท้าก็แล้วกัน 

“ฮึบ!” 

“อุ๊บ!” 

ในยามที่เท้าเล็กๆ กระทืบลงที่หลังเท้าของสิปปกร สองมือของณัฐนรีก็ได้รีบตะครุบปากเขาไว้ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงได้ส่งเสียงร้องให้คนข้างนอกได้ยิน ส่วนสิปปกรนั้น ก็อยากโกรธอยู่หรอกที่โดนทำร้าย แต่ตอนที่สองมือหล่อนตะครุบปากเขาไว้อย่างนี้ ช่างเป็นโอกาสอันดีในการหาเศษหาเลย ก็ดูหล่อนเถิด ห่วงว่าคนข้างนอกจะได้รู้ว่าเขาอยู่ในนี้ มากกว่าห่วงเรือนร่างของตัวเอง เขายิ้มกริ่มอยู่ในใจ สองมือเลื่อนลูบแผ่นหลังเนียนของณัฐนรี หลายปีผ่านไป มันเนียนขึ้นหรือเปล่านะ ให้ตายสิ เขาจำอะไรๆ เลือนรางเต็มที อาจเพราะตลอดเวลานั้น สิ่งเดียวที่เขาจดจำเกี่ยวกับหล่อน นั่นคือแม่ตัวดีที่ขโมยเงินเขาแล้วหนีไป 

หญิงสาวอ้าปากน้อยๆ ยามรับรู้ถึงฝ่ามืออุ่นที่ลูบไล้แผ่นหลัง มันให้ความรู้สึกแปลกประหลาด เนื้อตัวร้อนผ่าว วูบวาบหวาบไหว หายใจไม่ทั่วท้อง มันรุนแรงกว่าจูบอีก แน่ล่ะ นี่คือการสัมผัสระหว่างชายหญิงนี่นา เธอทำอะไรอยู่นะ เธอควรขัดขืนเขาสิ ไม่ควรให้เขามาเอาเปรียบเธอซ้ำๆ อย่างนี้ 

แล้วสองมือของณัฐนรีก็ถูกสิปปกรดึงออก เขารุกหล่อนอย่างรวดเร็ว โน้มหน้าลงไปหา พาริมฝีปากไปครอบครองปากของหล่อน ในขณะที่สองแขนกอดรัดร่างหล่อนไว้แล้วพาก้าวถอยหลังไปยังเตียง อย่าได้ถามหาความเต็มใจ ดิ้นได้คือดิ้น สองเท้าถีบอากาศเร่าๆ ยามที่เขาอุ้มร่างหล่อนทั้งที่ยืนอยู่ 

ตุ้บ! 

ร่างของณัฐนรีถูกทิ้งลงกลางเตียงอย่างไม่ปรานีนัก 

“นี่!?” 

“ชู่ว์...” เขาปรามด้วยเสียงกระซิบ ขยับขึ้นไปคร่อมร่างหล่อนไว้ ทั้งจับข้อมือน้อยกดไว้กับผิวเตียง  

“ขอฉันใส่เสื้อก่อน ได้โปรด...” เธอเปลี่ยนแผนมาร้องขอ แต่เขาไม่นำพา 

“ไม่ใส่สวยกว่าเยอะเลย” 

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ แกล้งกันแบบนี้สนุกหรือไง ฉันอายเป็นนะ” 

“ผู้หญิงอย่างเธออายเป็นด้วยเหรอ เธอน่าจะปลื้มสิที่มีผู้ชายชอบเรือนร่างของเธออย่างนี้ เธอคงหาเงินได้มากกับอกสวยๆ ของเธอ กับ...” เขามองลงต่ำกว่านั้น ตรงตำแหน่งที่อยู่ใต้เป้ากางเกงเขา  

“อย่ามาหยาบคาย หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไมเป็นคนแบบนี้ ทั้งปากร้าย นิสัยไม่ดี แถมยังหื่นกามอีก” 

“ก็บอกแล้วไง กับคนอื่นฉันดีนะ แต่กับเธอฉันไม่ไหว ดีด้วยเธอคงได้ใจ คงได้หันกลับมาทำร้ายฉันเหมือนงูพิษนั่นแหละ” 

“งั้นก็อย่ามาอยู่ใกล้ฉันสิ เหมือนจะเกลียดฉันละนะ แต่เดี๋ยวกอดเดี๋ยวจูบ ยอมรับเถอะว่าคุณอยากนอนกับฉัน” ณัฐนรีประชด แต่เขากลับไม่สะดุ้งสะเทือน ซ้ำยังยิ้มเยาะมาอีก 

“อือฮึ...ฉันอยากนอนกับเธอจริงๆ ผู้หญิงอย่างเธอนี่มีกลิ่นล่อผู้ชายหรือไง” 

“ใช่...โดยเฉพาะผู้ชายโง่ๆ ที่ไม่ทันระวังตัว จำไว้หน่อยว่าฉันเคยทำอะไรไว้กับคุณ อย่างชะล่าใจเพราะจูบของฉัน นมของฉัน หรือว่า...ตรงนั้นของฉัน ไม่อย่างนั้นคุณได้เจ็บตัวอีกแน่” 

“ไม่มีทาง ฉันไม่โง่ให้เธอหลอกซ้ำๆ หรอก เหมือนฉันหลงเธอหรือไง เปล่า...ก็แค่สนุกดีที่มีคนมาให้แกล้ง ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะยอมให้ฉันจูบ ยอมให้ฉันลูบๆคลำๆ ทั้งที่แฟนตัวเองนั่งหัวโด่อยู่ข้างนอกล่ะ ไม่มีหรอก มีแต่เธอ ผู้หญิงอย่างว่า...ที่นอนกับผู้ชายเผื่อเงิน” 

น้ำลายหนืดๆ ถูกกลืนลงคออย่างยากเย็น ณัฐนรีเจ็บปวดกับคำพูดเขา ผู้หญิงอย่างว่านั้นน่ารังเกียจนักหรือไง เขาไม่รู้หรอกว่าเวลาที่ต้องขึ้นเตียงกับผู้ชายมากหน้าหลายตา ผู้หญิงอย่างว่าก็มีภาระรออยู่ข้างหลัง ไม่ใช่แค่พวกรักสบายหรอกนะที่นอนกับผู้ชายเพื่อเงิน แต่กับคนที่ไม่มีทางเลือก กับคนที่เกิดมาแล้วโชคชะตาพัดพาให้ไปทำอาชีพนั้น มันมิได้มีความสุขเลย มันมีแต่ความข่มขื่นยิ่งกว่าผู้หญิงที่ถูกข่มขืนเสียอีก 

เธอเสมองไปทางอื่นเมื่อไม่สามารถต่อกรกับวาจาร้ายๆ ของสิปปกร รู้สึกได้ถึงกระบอกตาทั้งสองที่กำลังร้อนผ่าว มีภาพหลายภาพผุดพรายขึ้นมาในหัว และหลายๆ ภาพนั้นก็ทำเอาเธออยากร้องไห้เหลือเกิน 

“โรส! ทำอะไรอยู่ เร็วๆ เรนนี่จะกินขนม” 

ณัฐนรีหลับตาลงแรงๆ เมื่อได้ยินเสียงร้องของแฟนหนุ่มดังข้ามห้องมา เธอขยับกายอย่างอึดอัด สิปปกรไม่ยอมปล่อยง่ายๆ 

“ฉันต้องออกไป ปล่อย” 

“รีบไล่ไอ้บ้านั่นกลับไวๆ ฉันไม่ใช่คนที่มีความอดทนมากนัก ห้องเล็กๆ ของเธอ ทำให้ฉันอึดอัด” 

“คุณเดินเข้ามาเอง” 

“ถ้าไม่เดินเข้ามา ป่านนี้เธอคงได้ทะเลาะกับคนที่อยู่ข้างนอกแล้ว หรือไม่จริง” 

พอถูกย้อน ณัฐนรีก็ไม่อาจปฏิเสธ เธอขยับกายเพื่อให้เขาปล่อย เขาเหมือนจะปล่อยละนะ แต่ก่อนปล่อยก็ยังได้โน้มหน้าลงมาหา เอาปากมาคลอเคลียที่ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะจุมพิตเบาๆ หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนสาวน้อยวัยขบเผาะที่ยังมิเคยลิ้มรสราคะ เขาช่างชำนาญในการล่อลวง 

“ให้เวลาสิบห้านาที อย่านานกว่านั้น” บอกหล่อนแล้วพลิกกายลงนอนบนเตียงของณัฐนรี หล่อนลุกไปสวมเสื้อผ้า แน่นอนว่าทุกการกระทำของหล่อนล้วนอยู่ในสายตาเขา เดี๋ยวนี้ผู้หญิงแบบหล่อนดูแลรักษาตัวเองดีมากนะ หากไม่พูดออกไปว่ามีอาชีพนั้น คงไม่มีใครรู้หรอก หล่อนดูเหมือนเด็กสาว มากกว่าผู้หญิงที่ขึ้นเตียงแลกเงิน  

สิปปกรเฝ้ามองกระทั่งณัฐนรีเดินออกประตูไป เขานอนหายใจทิ้งอยู่ตรงนั้น แอร์ที่เปิดทิ้งไว้ทำให้เขาพอทนอยู่ได้ แถมกลิ่นหอมของแป้งเด็กที่อบอวลอยู่ในห้องนี้ก็ทำให้เขาผ่อนคลาย เขาจำไม่ได้แล้วว่าได้กลิ่นแป้งเด็กครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เพราะส่วนใหญ่ได้ดมแค่กลิ่นแป้งตลับกับน้ำหอมฉุนๆ ของพวกผู้หญิงที่ชอบทอดสะพานให้เขาเท่านั้นเอง 

ด้านนอกห้อง  

“ทำอะไรอยู่ นานเชียว” 

เมื่อแฟนหนุ่มเอ่ยถาม คนมีความผิดติดตัวก็ได้สะดุ้งโหยง รีบคิดคำแก้ต่างพัลวัน 

“หาเสื้อไม่เจอค่ะ” 

“แปลกๆ นะเราน่ะ” 

ณัฐนรีไม่โต้ตอบแฟน เพียงส่งสารให้เขารู้ผ่านหน้าบูดบึ้งว่าเธอยังงอนเขาอยู่ในเรื่องที่เคยเอ่ยออกไป 

“เอาน่า...เดี๋ยวพี่จะลองถามแม่ให้อีกรอบแล้วกัน ถ้ามีห้องว่าง โรสค่อยย้ายเข้าไป” 

“จริงนะ!” 

“อือ...ส่วนเรื่องค่าเช่า” 

“โรสจ่ายน่า พี่จะกลัวอะไร” 

“เปล่า...ก็...เบื่อทะเลาะกับแม่ แม่เขี้ยว โรสก็รู้” 

“อือ...เข้าใจแล้วน่า” บอกปัดแฟนหนุ่มแล้วตักขนมเค้กใส่จานใบเล็กให้เรนนี่ แม่หนูคนดีนั่งเงียบๆ เรนนี่เป็นเด็กเรียบร้อยและฉลาดมาก เธอโชคดีที่ได้เลี้ยงดูแม่หนูตากลมคนนี้ 

“อ้อ...รถใครจอดอยู่หน้าบ้าน” 

“คะ? เอ...ไม่รู้สิ พอกลับมาก็เห็นจอดอยู่ละ จริงไหมเรนนี่” 

แม่หนูตากลมเงยหน้าขึ้นจากจานขนมเค้ก มองคิ้วที่ย่นเข้าหากันของคนถาม สลับกับใบหน้าที่เฝ้ารอคำตอบของลุงตุลย์แล้วพอเข้าใจ 

“จริงค่า”  

 

 

 

 

** 

*************  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว