ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คำว่ารัก

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำว่ารัก
แบบอักษร

ตอนที่14 

 

 

ตื๊ดดด ตื๊ดดดด 

 

 

'อื้อ...ใครโทรมา" ไมล์ร่าบ่นน้ำเสียงงัวเงียก่อนจะควานมือหาโทรศัพท์และกดรับสาย 

 

 

ติ๊ด 

 

 

(หัลโหล)  

 

 

(อยู่ไหน) เสียงปลายสายเอ่ยถาม 

 

 

(เฮียไมค์...ไมล์นอนอยู่นี่มันวันหยุดนะเฮียโทรมาทำไมแต่เช้าเนี่ย)  

 

 

(เช้าที่ไหนแหกตาดูนาฬิกาสินี่มันจะเที่ยงแล้ว)  

 

 

(ห๊ะ!? โอ๊ย...) ไมล์ร่าเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีแต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะรู้สึกเจ็บที่ช่วงล่างแบบหน่วงๆ ก่อนจะมองไปรอบๆห้องแต่กลับไม่พบเจ้าของห้อง 

 

 

(แล้วอยู่ไหน แม่ไปหาที่คอนโดก็ไม่เห็น)  

 

 

(เอ่อคะ คือ...) ไมล์ร่าเกาหัวอย่างคิดหนักไม่รู้จะตอบอย่างไร (อยู่บ้านเจน เมื่อคืนไมล์ไปเที่ยวแล้วเมาขับรถกลับไม่ไหวเลยค้างที่บ้านเจนค่ะ)  

 

 

(อย่า โก หก เฮีย เฮียโทนหาเจนแล้ว) ไมเคิลเน้นน้ำเสียง 

 

 

(เอ่อ เฮียคือ...อ่ะ!?) จู่ๆมาคัสที่เพิ่งเดินมาจากไหนก็ไม่รู้แย่งมือถือของเธอไปอย่างไม่ทันตั้งตัว 

 

 

(อยู่บ้านกูเอง...) มาคัสตอบก่อนจะเดินออกไปคุยที่ระเบียงด้านนอกและเดินกลับเข้ามายืนมือถือให้ไมล์ร่าและพูดว่า... 

 

 

"ไปอาบน้ำแต่งตัว อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะไปเพนท์เฮาส์ของพี่ชายเธอ" 

 

 

"ละ แล้วพี่คุยอะไรกับเฮีย อย่างนี้เฮียก็รู้เรื่องของเราหมดแล้วสิ?" 

 

 

"อืม" มาคัสตอบหน้าตาเฉยเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องเล็ก 

 

 

"พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย! ไมล์บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามใครรู้เรื่องนี้ไม่งั้นเราจบกัน" 

 

 

"แล้วคิดว่าสักวันมันจะไม่รู้เหรอ ไปอาบน้ำแล้วทำตัวดีๆไม่งั้นจะไม่ใช่แค่มันที่รู้" 

 

 

"ชิ" ไมล์ร่าสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ 

 

 

"ลุกขึ้น!" มาคัสเท้าเอวก่อนจะสั่งเธออีกรอบ 

 

 

"ก็ไมล์เจ็บลุกไม่ได้ จะให้คลานไปหรือยังไง" ไมล์ร่าตะคอกกลับ 

 

 

"ก็บอกสิ ทีหลังก็อย่าห่าว" มาคัสเดินมาที่เตียงอีกฝั่งก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ 

 

 

เมื่อจัดการทำธุระเสร็จไมล์ร่าก็เดินลงมายังชั้นล่างก่อนจะเดินออกไปนอกบ้านโดยมีรถจอดรอ พร้อมมาคัสที่กำลังยืนสูบบุหรี่อย่างใจเย็นและลูกน้องอีกสี่คน 

 

 

"เสร็จแล้วค่ะ" ไมล์ร่าเดินหน้ามุ้ยออกมาพร้อมกับหยิบบุหรี่ที่มาคัสกำลังสูบอย่าถือวิสาสะและยื่นให้ลูกน้องของเขา 

 

 

"พี่ดูดอยู่นะไมล์" มาคัสมองการกระทำของไมล์ร่าอย่างหงุดหงิด 

 

 

"ถ้าจะอยู่ด้วยกันอย่าสูบให้ไมล์เห็น" ไมล์ร่าพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินขึ้นรถไป โดยมีมาคัสขึ้นตามหลังมา 

 

 

"เราจะไปที่เพนท์เฮ้าส์ของเฮียทำไม แล้วพี่คุยอะไรกับเฮียบ้าง?" ไมล์ร่าถามขึ้นในขณะที่รถกำลังแล่นออกไป 

 

 

"วันนี้พี่สะใภ้เธอนัดครอบครัวมาทานข้าวที่เพนท์เฮาส์ ส่วนเรื่องของเธอพี่ก็พูดไปตามความจริง" 

 

 

"ห๊ะ!? ละ แล้วเฮียว่าไงบ้าง" 

 

 

"ก็ไม่ว่าไง เดี๋ยวไปคุยกันอีกที" 

 

 

"ทำไมพี่ถึงทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวแบบนี้ นี่มันเรื่องใหญ่นะคะ" ไมล์ร่าเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นมาคัสทำตัวเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

 

 

"เรื่องใหญ่สำหรับไมล์ ไม่ใช่พี่" 

 

 

"พี่พูดแบบนี้เหมือนอยากให้ทุกคนรู้เรื่องของเราอย่างนั้นแหละ ไมล์ไม่ตลกนะ" 

 

 

"สักวันทุกคนก็ต้องรู้ เพราะยังไงพี่ก็ต้องไปเป็นลูกเขยบ้านนั่นอยู่ดี" มาคัสพูดอย่างมั่นใจจนเธอรู้สึกหมั่นไส้ 

 

 

"หึ เข้าข้างตัวเองไปหรือเปล่าคะ ไมล์ไม่ได้พูดเลยสักคำว่าจะเอาพี่ทำผัว" 

 

 

"แต่เมื่อคืนไมล์เพิ่งจับพี่ทำผัวไปเองนะ" มาคัสหันมายิ้มมุมปากให้ไมล์ร่า 

 

 

เพี๊ยะ! 

 

 

"เลิกพูด!" ไมล์ร่าฟาดฝ่ามือลงไปที่แขนใหญ่อย่างแรงก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น 

 

 

ณ เพนท์เฮาส์ไมเคิล 

 

 

"มากันพอดีเลย" ดารินที่เห็นทั้งคู่เดินเข้ามาพร้อมกันจึงรีบเข้าไปต้อนรับ 

 

 

"สวัสดีค่ะพี่ริน" ไมล์ร่ากล่าวทักทาย 

 

 

"สวัสดีค่ะคุณมาคัส น้องไมล์ เชิญเข้ามาข้างในสิคะทุกคนรออยู่" ทั้งสามคนเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารโดยมีเคลิสและพิญานั่งรออยู่แล้ว 

 

 

"หายไปไหนมาตัวแสบแม่ไปหาที่คอนโดก็ไม่เห็น" พิญาถามลูกสาวที่เพิ่งมาถึง 

 

 

"เอ่อ..คือ" 

 

 

"ไปเที่ยวเมาแล้วไปค้างบ้านเจนก็บอกแม่ไปสิ กล้าทำก็กล้ารับหน่อย" ไมเคิลที่เพิ่งเดินเข้ามาแทรกขึ้น 

 

 

"เฮีย..." ไมล์ร่างงกับการกระทำของพี่ชายที่ปกป้องเธอเล็กน้อย 

 

 

"ใช่ค่ะ เจนโทรมาบอกรินเองตอนดึก" ดารินพูดเสริม 

 

 

"จริงเหรอน้องไมล์" พิญาหันมาถามลูกสาว 

 

 

"จริงค่ะแม่" 

 

 

"แล้วไป...แม่ก็เป็นห่วงทีหลังไปไหนมาไหนก็บอกแม่หน่อย เข้าใจไหม" 

 

 

"เอาน่าคุณวัยรุ่นก็อย่างนี้แหละ ปล่อยๆลูกบ้าง" เคลิสเอ่ย 

 

 

"แล้วมาคัสมาได้ไงละ" พิญาหันไปถามมาคัสที่นั่งอยู่ 

 

 

"ผมชวนมาเองครับ พอดีผมมีธุระต้องคุยกันต่อเรื่องงาน" ไมเคิลแทรกขึ้น ไมล์ร่าที่นั่งฟังก็เกิดความไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงออกตัวปกป้องเธอทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้ แต่อีกใจกลับรู้สึกโล่งใจที่พ่อกับแม่ยังไม่รู้เรื่องนี้ เพราะเธอเชื่อว่าแม่ของเธอคงไม่พอใจเอามากๆถ้าเกิดรู้เรื่องระหว่างเธอกับมาคัสทั้งหมด 

 

 

"คุณคะ อาทิตย์หน้าก็วันหยุดยาวแล้ว เราไปเที่ยวทะเลกันดีไหมคะทั้งครอบครัว" พิญาเสนอขึ้นหลังจากที่นั่งทานข้าวมาได้สักพัก 

 

 

"ก็ดีนะ จะได้พาหลานตัวเล็กไปเที่ยวด้วย" เคสิลเอ่ยเห็นด้วย 

 

 

"นั่นสิคะ รินว่าน่าสนุกดีนะคะ คุณว่าไง" ดารินหันไปถามไมเคิลที่นั่งอยู่ข้างๆ 

 

 

"ดีเหมือนกันตั้งแต่คลอดลูกเธอก็ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลย" 

 

 

"งั้นชวนทีโอไปด้วย มาคัสไปด้วยกันสิ" เคลิสเอ่ยชวน 

 

 

"เอ่อ...ช่วงนี้ไมล์เห็นพี่เขางานยุ่งที่บริษัทนะคะพ่อ ใช่ไหมคะ" ไมล์ร่าหันไปทำตาดุใส่มาคัส 

 

 

"ผมว่างพอดีครับ" มาคัสตอบพร้อมกับหันไปมองไมล์ร่าที่ทำหน้าตาไม่พอใจกับคำตอบของเขา 

 

 

"งั้นแม่ชวนแซมไปด้วยดีกว่า" พิญาเสนอขึ้น 

 

 

แค่กๆ 

 

 

"ไม่ดีมั้งคะแม่" ไมล์ร่าสำลักออกมาเมื่อได้ยินที่แม่พูด 

 

 

"ทำไมจะไม่ดี ไมล์จะได้อยู่ใกล้ชิดพี่เขาจะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นไงลูก ไม่รู้แหละแม่ไม่ยอมแซมจะต้องไปด้วย" 

 

 

เมื่อไม่มีใครกล้าขัดอะไรทุกคนจึงเงียบและเปลี่ยนเรื่องคุย ส่วนเธอก็ได้แต่นั่งทานข้าวเงียบๆเพราะรู้สึกถึงรังสีอะไรบางอย่างที่แผ่มายังตัวเธอ บอกทั้งสายตาที่บ่งบอกว่าไม่พอใจจากมาคัสคอยจ้องมองมาที่เธอ 

 

 

หลังจากที่พ่อและแม่ของเธอกลับไปทั้งสี่คนก็มานั่งที่ห้องนั่งเล่น ไมเคิลมองใบหน้าน้องสาวสลับกับมองเพื่อนรักอย่างมาคัสไปมาจนไมล์ร่ารู้สึกอึดอัด 

 

 

"ตกลงเรื่องของมึงกับน้องกูมันยังไง" ไมค์เคิลเปิดประเด็นขึ้น 

 

 

"เอ่อเฮียคือว่า..." 

 

 

"เฮียไม่ได้ถามเรานั่งเงียบๆ! ก่อนทีเฮียจะหมดความอดทน" ไมเคิลหันไปดุน้องสาว 

 

 

"กูชอบน้องมึง" มาคัสบอกเสียงเรียบบวกกับใบหน้าที่ยากจะคาดเดา 

 

 

"แล้วมึงมีอะไรกับน้องกูหรือยัง" ไมค์เคิลกดเสียงต่ำ 

 

 

"มีแล้ว" 

 

 

"โถ่เว้ย! ไอ้มาคัส" ผลั๊วะ! ไมเคิลลุกขึ้นไปชกหน้ามาคัสอย่างเต็มแรงทำให้มาคัสล้มลงกับพื้น 

 

 

"กรี๊ดดด เฮียอย่าทำพี่มาคัส ฮึกๆ" ไมล์ร่าวิ่งเข้าไปดึงแขนไมเคิลไว้ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ 

 

 

"ไมเคิลคุณใจเย็นๆหน่อยได้ไหม" ดารินเข้ามาห้ามอีกแรง 

 

 

"มึงทำแบบนี้ได้ยังไง นี่น้องกูนะ" 

 

 

"กูชอบน้องมึง" มาคัสที่พยุงตัวเองลุกขึ้นยังคงพูดคำเดิมอีกครั้ง 

 

 

ผลั๊วะ ผลั๊วะ 

 

 

"มึงหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะไอ้มาคัส" ไมเคิลชี้หน้าด้วยความโกรธ 

 

 

"ฮึกๆ ฮือๆ เฮียไมล์ขอโทษ เฮียอย่าทำอะไรพี่มาคัสเลยนะ" ไมล์ร่าเข้ามายืนขว้างไมเคิลไว้และยกมือไหว้ข้อร้องพี่ชายทั้งน้ำตา 

 

 

"นี่เฮียยังใจดีไม่พออีกเหรอที่ช่วยปิดเรื่องนี้กับพ่อแม่ ไมล์คิดบ้างไหมว่าถ้าพ่อกับแม่รู้มันจะเกิดอะไรขึ้น!" 

 

 

"เรื่องนี้กูผิดเอง กูขอรับผิดทั้งหมด" 

 

 

"ต่อไปนี้มึงต้องเลิกยุ่งกับน้องสาวกู และเรื่องฝึกงานพี่จะย้ายไปฝึกที่อื่น!" 

 

 

"กูไม่เลิก" มาคัสยังดึงดันไม่เลิก 

 

 

"มึงอยากตายหรือไง ถึงมึงกับกูจะเป็นเพื่อนกันกูก็ไม่เว้นนะ" 

 

 

"กูรักไมล์" ไมล์ร่าหันกลับไปมองมาคัสหัวใจดวงเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของเขา 

 

 

 

 

***************************************** 

 

น้องใครๆก็หวง ไม่รู้จะสงสารพี่มาคัสหรือสะใจดี555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว