facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตัดใจ

คำค้น : พิมพ์นภา บทเรียนพลาดรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2563 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตัดใจ
แบบอักษร

2 ตัดใจ 

Talk Pim 

เช้าวันถัดมา.... 

ฉันเก็บเสื้อผ้าของตัวเองยัดใส่กระเป๋าเดินทางเพื่อที่จะกลับบ้านนอกซึ่งเป็นบ้านเกิดของฉัน และเมื่อวานหลังจากที่ฉันกลับมาฉันก็โทรบอกพ่อกับแม่ว่าฉันจะย้ายกลับไปเรียนมหาลัยที่บ้านนอกแต่ฉันยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เรื่องที่ฉันท้องหรอกนะ ฉันว่าจะเล่าให้พวกท่านฟังหลังจากที่ฉันกลับบ้านไปถึงแล้ว  

“แกคิดดีแล้วจริงๆใช่มั้ยพิมพ์” น้ำเพื่อนรักของฉันเอ่ยถามขึ้น  

น้ำคือเพื่อนสนิทคนเดียวของฉันเราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ จนกระทั่งเข้าเรียนมหาลัยเราสองคนก็เลือกเรียนที่เดียวกันแต่แค่เรียนกันคนละสายฉันเรียนสายพวกออกแบบเสื้อผ้าแต่น้ำเรียนสายบริหารเพราะที่บ้านของเธอค่อนข้างที่จะมีฐานะมากกว่าฉันที่บ้านของเธอมีธุรกิจส่วนตัวนั้นก็คือเปิดห้างสรรพสินค้า ทางบ้านของเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยจะถือเนื้อถือตัวเท่าไหร่เราสองคนเลยสามารถคบกันเป็นเพื่อนได้ 

ส่วนทางบ้านของฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากหรอกที่บ้านของฉันมีอาชีพทำสวนปลูกผักผลไม้ขายส่งออกตลาดส่วนแม่ของฉันท่านก็แค่เปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้าเล็กๆไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายและนี้แหละฉันถึงได้เลือกเรียนสายนี้ความฝันของฉันฉันอยากเป็นดีไซน์เนอร์เพราะฉันชอบตัดเย็บเสื้อผ้าเหมือนกับแม่ 

“ฉันคิดดีแล้วน้ำ ในเมื่อพี่ธามเขาไม่ยอมรับผิดชอบฉันก็คงต้องกลับไปอยู่ในที่ที่ฉันเคยจากมาและอีกอย่างฉันก็ไม่อยากอยู่ที่นี้เพราะฉันไม่อยากเจอหน้าเขา” 

“แต่ก็ดีแล้วล่ะ ผู้ชายเหี้ยๆอย่างไอ้พี่ธามเขาไม่สมควรที่จะได้เป็นพ่อของลูกแก พูดแล้วก็โมโหไม่หายผู้ชายอะไรโคตรเห็นแก่ตัวเลย”  

“ช่างเขาเถอะน้ำ ต่อไปนี้ชีวิตของฉันจะไม่มีผู้ชายที่ชื่อธามอีกต่อไป” ฉันพูดพร้อมกับรูดซิปกระเป๋าเดินทางที่เก็บเสื้อผ้าใส่เรียบร้อยแล้ว  

“ถึงหนูจะไม่มีพ่อแต่แม่สัญญานะว่าแม่จะเป็นทั้งแม่แล้วก็พ่อที่ดีให้กับหนู แม่รักหนูนะเราต้องสู้ไปด้วยกันนะ ฮึก” ฉันพูดพร้อมกับเอาฝ่ามือลูบที่ท้องตัวเองเบาๆ ฉันพยายามแล้วว่าฉันจะไม่ร้องไห้ให้ลูกได้ยิน แต่ฉันก็ทำไม่ได้ฉันนี่มันอ่อนแอจริงๆ แต่ไม่ว่ายังไงหลังจากนี้ไปฉันจะไม่ยอมเสียน้ำตาให้ผู้ชายเลวๆคนนั้นอีก 

 

ณ บ้านไร่ของพิมพ์ 

“พ่อจ๋าแม่จ๋า พิมพ์กลับมาแล้วจ๊ะ” ฉันตะโกนบอกพ่อกับแม่ทันทีที่ก้าวเท้าขึ้นบันไดขั้นแรก บ้านของฉันเป็นบ้านไม้ยกสูงแต่ถึงเห็นว่าจะเป็นบ้านไม้ธรรมดาๆ แต่ไม้ที่ใช้ทำบ้านของฉันเป็นถึงไม้สักอย่างดีเลยนะ 

“พ่อ! ยัยพิมพ์มาถึงแล้ว!” แม่ร้องตะโกนบอกพ่อด้วยความดีใจ 

“ไหนๆ ลูกสาวฉันยังสวยเหมือนเดิมมั้ย” พ่อพูดพร้อมกับรีบเดินมาหาฉันกับแม่ด้วยความดีอกดีใจ ใบหน้าของท่านทั้งสองเมไปด้วยร้อยยิ้มแห่งความดีใจ ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆถ้าพวกท่านรู้ว่าลูกสาวคนเดียวและเป็นความหวังของพวกท่านท้องไม่มีพ่อกลับมาพวกท่านจะเสียใจแค่ไหน 

“มาๆ มานั่งก่อนเดินทางมาเหนื่อยๆกินข้าวกินปลามารึยัง” แม่พูด 

“ไปเรียนที่เมืองกรุงแค่ปีสองปีทำไมผอมขนาดนี้ล่ะลูกเอ๋ย” พ่อพูดต่อ 

ตอนนี้พ่อกับแม่ยิงคำถามใส่ฉันรัวๆพวกท่านไม่ปล่อยช่องว่างให้ฉันได้พูดเลย ฉันทำได้แค่พูดคำว่า เออ แล้วก็ยิ้มเจื่อนๆให้ท่าน  แล้วฉันจะเริ่มต้นบอกเรื่องที่ฉันท้องให้ทราบได้ยังไงล่ะ 

“พ่อจ๋าแม่จ๋า อะเออ...คือ...”  

“แล้วเรียนที่นู่นเป็นยังไงบ้าง เรียนยากมั้ย คงยากมากใช่มั้ยถึงได้ย้ายกลับมาเรียนที่นี้” แม่พูดรัวๆ 

“หรือว่าอยู่ที่นู่นมันไม่สุขสบายหรอลูก” พ่อพูดขึ้นต่อ 

นี่คือพวกท่านกะจะไม่ปล่อยให้ฉันได้พูดได้ตอบอะไรเลยใช่ไหมเนี้ย และยิ่งตอนนี้ท่านทังสองใส่คำถามและพูดรัวขนาดนี้ไม่รู้ว่าฉันจะตอบใครก่อนดี และในระหว่างที่พ่อกับแม่พูดกันอยู่นั้นฉันก็รู้สึกว่าท้องของฉันมันกระอักกระอวนเหมือนจะอ้วกยังไงก็ไม่รู้ 

“อึก อึก”  ฉันรีบเอามือมาปิดปากตัวเองไว้แล้วรีบวิ่งลงบันไดบ้านลงไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของพ่อกับแม่  

“พิมพ์!!” เสียงเรียกพ่อกับแม่ 

“แหวะ แหวะ แหวะ อ๊าา”  

“ดื่มน้ำล้างปากก่อนลูก” แม่พูดพร้อมกับยื่นขันน้ำเปล่ามาให้ฉัน 

ฉันใช้หลังมือเช็ดปากตัวเองก่อนจะไปรับขันน้ำจากแม่มาดื่มแล้วก็บ่วนปากตัวเอง จากนั้นแม่ก็พยุงฉันเดินขึ้นกลับไปบนบ้านไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ม้านั่งเหมือนเดิม 

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าลูก ทำไมกลับมาแล้วอ้วกแบบนี้”  แม่เอ่ยถามฉันด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง 

“เพราะเรื่องนี้แหละจ้ะ ที่เป็นต้นเหตุให้พิมพ์ต้องกลับมาและก็เป็นเรื่องที่พ่อกับแม่จะต้องรู้เหมือนกัน และพิมพ์ก็ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะโกรธและเกลียดพิมพ์ไหม” ฉันพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหมองเศร้าและกังวล 

เมื่อท่านทั้งสองได้ยินที่ฉันพูดท่านก็มองหน้ากันด้วยความสงสัยว่าฉันกำลังจะพูดถึงเรื่องอะไร ก่อนที่แม่จะหันมาพูดกับฉัน 

“แล้วทำไมพ่อกับแม่จะต้องโกรธแล้วก็เกลียดพิมพ์ด้วยล่ะ ไม่ว่าพิมพ์จะเป็นยังไงพิมพ์ก็ยังเป็นลูกของแม่แล้วก็พ่อเสมอ เข้าใจมั้ย” แม่พูดพร้อมกับกุมมือและใช้มืออีกข้างลูบหัวฉันเบาๆและยิ้มให้กับฉัน 

“แล้วเรื่องที่พิมพ์จะบอกพ่อกับแม่มันคือเรื่องอะไรล่ะ” พ่อเอ่ยถาม 

“คะ..คือ....พิมพ์ท้องคะ” 

ความคิดเห็น