email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เรื่องร้าย...

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2563 20:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องร้าย...
แบบอักษร

"หนูปรายตาเขต มานั่งนี่ลูก"พราวพิศเอ่ยเรียกเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาในตัวบ้าน 

"ครับแม่"เขตแดนจับมือบางเดินเข้าไปที่ผู้ใหญ่ทั้งสอง 

"เอานี่ ฤกษ์ที่หลวงพ่อท่านให้มา"พราวพิศยื่นกระดาษที่จดมาให้เขตแดนที่รับไปเปิดดู  

"อีก 3 เดือน!!!"สองเสียงอุทานพร้อมกัน  

"ทำไมถึงเร็วแบบนี้ล่ะคะคุณคุณแม่" ปรายฟ้าพูดขึ้น  

"ไม่เร็วไปหรอกลูก แม่ยังว่าช้าไปด้วยซ้ำ ใจของแม่อยากได้ฤกษ์ซะอาทิตย์หน้าเลย"คุณหญิงสาลินีพูดขึ้น ปรายฟ้าถึงกับหน้าเจื่อน  

"ใช่ แต่ฤกษ์ดีมันไม่มีแล้ว มีฤกษ์นี้ฤกษ์เดียว จะมีอีกทีอีกตั้งสองปีข้างหน้า ไม่ไหวกว่าจะมีหลานกัน ป้ากับแม่ของหนูหงำเงือกพอดี"พราวพิศพูดบ้าง  

"คุณแม่พูดอย่างกับว่าพอผมแต่งงานปุ๊บ เครื่องผมจะติดผลิตลูกได้ทันทีแบบนั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ"เขตแดนหัวเราะร่า  

"ถ้าไม่ติด ก็แสดงว่าแกไม่มีน้ำยา"พราวพิศชี้หน้าลูกชายตัวดี ปรายฟ้าหน้าแดงกร่ำด้วยความเขินอาย  

"ปรายลูกพรุ่งนี้ แม่จะกลับก่อนนะ คุณพ่อเขามีงานด่วนเข้ามา หนูอยู่ที่นี่อย่าดื้อกับพี่เขานะ"คุณหญิงสาลินี พูดขึ้น ปรายฟ้าหน้ามุ่ย  

"คุณแม่บอกพี่เขตดีกว่ามั๊ย แกล้งปรายตลอดเลย"ปรายฟ้าฟ้องทันที ผู้ใหญ่ทั้งสองหลุดขำกับเรื่องราวของเด็กๆ 

@วันต่อมา 

"พ่อกับแม่กลับก่อนนะลูก ดูแลตัวเองดีๆนะ ตำแหน่งรองประธานรอลูกสาวคนสวยของพ่อกลับไปดูแลอยู่นะ"ท่านอาทิตย์ลูบศรีษะลูกสาวแผ่วเบาด้วยความรัก  

"ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อกับคุณแม่ก็ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ อย่าโหมงานหนักนะคะ"ปรายฟ้าสวมกอดบิดา และมารดาแน่น  

"จร้าลูก ไปล่ะนะ ฝากน้องด้วยนะลูกตาเขต"คุณหญิงสาลินีผละตัวออกไปก่อนจะหันมาบอกว่าที่ลูกเขย 

"ครับคุณอา" เขตแดนรับคำอย่างแข็งขัน  

รถของไร่เคลื่อนตัวออกไปเพื่อส่งทั้งสองไปยังสนามบิน 

"ไปปราย ไปทำงานกัน ตอนนี้โรงบ่มเรากำลังทดลองผลิตไวน์ตัวใหม่ พี่ว่าจะเข้าไปลองเทรสซักหน่อย" เขตแดนเอ่ยชวนหญิงสาวข้างกาย  

"นายเขต ตัวนี้เป็นสูตรใหม่ที่เราคิดค้นมาครับ ถ้ารสชาติเป็นไปตามที่เราคาดหวังไว้ รับรองว่าไวน์รุ่นนี้น่าจะหากำไรให้เรามากพอดูครับ" คุณเทวา เป็นผู้จัดการประจำไร่ยื่นแก้วไวน์มาให้เขตแดนและปรายฟ้าได้ลองชิมรส 

"อืม ละมุนลิ้นมากเลยค่ะ คุณเทวา รสชาติกำลังดี กลิ่นไม่ฉุน ดื่มง่ายค่ะ"ปรายฟ้าฉีกยิ้มอย่างพอใจ  

"นี่พี่พาอาจารย์ยิ่งศึกมาใช่มั๊ยเนี่ย ฮ่าๆๆ"เขตแดนเอ่ยแซว เทวายิ้มกริ่มเมื่อเห็นนายทั้งสองหยอกล้อกันอย่างน่ารัก  

เสียงวิทยุสื่อสารตามตัวชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง  

"นายเขตครับนายเขต ได้ยินแล้วตอบด้วย"เสียงเรียกดังมาจากวิทยุสื่อสารด้วยน้ำเสียงร้อนรน  

"ว่าไงจ๋อง"เขตแดนกรอกเสียงกลับไป  

"เกิดเรื่องที่ฟาร์มโคนมเราครับ แม่โคพันธ์ดีของเรา อยู่ดีๆก็ร่วงลงเป็นแถวแบบไม่ทราบสาเหตุครับนาย" จ๋องรายงาน 

"โทรตามหมอทัฬหรือยัง"เขตแดนเคร่งเครียด 

"ไอ้จืดโทรตามแล้วครับนาย" 

"โอเคฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ คุณเทวาฝากทางนี้ด้วย ผมคิดว่าเรื่องทั้งหมด คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะ"เขตแดนกัดกรามแน่น 

@ฟาร์มโคนม 

สภาพแม่โคพันธ์ุดี ที่สุขภาพแข็งแรงของฟาร์มร่วงลงแทบจะทุกตัว บางตัวหายใจโรยรินเต็มทน ช่างเป็นภาพที่บาดความรู้สึกของเขตแดน และปรายฟ้ามาก  

"มีใครแปลกหน้าเข้ามาที่ฟาร์มเรามั๊ย"เขตแดนถามลูกน้อง  

"ไม่มีนะครับนาย นายกำลังสงสัยว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่มั๊ยครับ"จ๋องถามผู้เป็นนาย  

"ตอนแรกเหตุเกิดที่แปลงองุ่น ฉันยังพอทำใจยอมรับว่าอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เวลาผ่านไปเพียงแค่วันเดียว มาเกิดกับฟาร์มโคนมอีกมันน่าสงสัยไม่ใช่หรอ"เขตแดนขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด  

"อย่าให้รู้นะว่าเป็นฝีมือใคร ไอ้จ๋องคนนี้จะเหยียบมันลงพื้นดินเลยคอยดู"จ๋องโกรธจนสั่นสะท้าน มองสภาพแม่โคที่นอนทุรนทุรายด้วยความทรมานด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด  

"นายครับหมอทัฬมาแล้วครับ"จืดวิ่งนำหน้าสัตวแพทย์ประจำตำบลเข้ามาภายในฟาร์ม 

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ครับคุณเขต สภาพเหมือนถูกวางยาเลยครับ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสารตัวนี้คือสารชนิดไหน"หมอทัฬพูดขึ้นด้วยสีหน้าหนักใจ ปรายฟ้าปรายตามองแม่โค ด้วยน้ำตาคลอ  

"อย่าเป็นไรนะ เข้มแข็งนะ ฉันสัญญาฉันจะตั้งใจทำความสะอาดคอกของพวกเธอให้สะอาด จะอาบน้ำให้พวกเธอจนสะอาดทุกตัวเลย"ปรายค่อยๆนั่งลงข้างร่างแม่โคที่เธอมักจะอาบน้ำให้ทุกเช้าก่อนที่จะรีดน้ำนม มือเรียวค่อยๆเลื่อนไปลูบแผงคอแผ่วเบา แต่อยู่ๆแม่โคกลับดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดก่อนจะแน่นิ่งไป 

"ไม่นะ ไม่นะอย่าเป็นอะไรไปนะ"ปรายฟ้าปล่อยเมื่อแม่โคเริ่มทะยอยสิ้นใจไปทีล่ะตัว เขตแดนรวบร่างบางมาแนบไว้ที่อกอย่างปลอบใจ จ๋องและจืดมองภาพสะเทือนใจของแม่โคด้านหน้าด้วยดวงตาที่แดงกร่ำ  

"จ๋อง ทำความสะอาดด้วย เกณฑ์คนมาทำความสะอาดคอกให้สะอาด จัดการฝังแม่โคพวกนี้ให้เรียบร้อยอย่าให้โคตัวอื่นสัมผัส ตรวจดูอาหารทุกถุง"เขตแดนสั่งเสียงกร้าว  

"จืด บอกคนทุกคนคืนนี้หลังเลิกงานไปรวมตัวกันที่ลานกลางแจ้ง"เขตแดนสั่ง  

"ครับนาย/ครับนาย"ทั้งสองรับคำก่อนที่จะแยกย้ายกันออกไปปฏิบัติงานตามคำสั่ง 

"คุณเขตอาเก็บตัวอย่าง จากน้ำลาย และเลือดของแม่โคไว้เรียบร้อยแล้ว อาต้องนำไปพิสูจน์แล้วอาจะรีบกลับมาแจ้งผลให้เร็วที่สุดนะครับ แต่ตามที่อาดูจากอาการ แม่โคพวกนี้น่าจะถูกวางยานะครับ และคนที่ทำน่าจะเป็นคนใน เพราะมัันเลือกเฉพาะแม่โคที่สมบูรณ์และผลิตน้ำนมได้เยอะ ส่วนโคบางตัวที่โดนปริมาณไม่มาก อาฉีดยาให้แล้วแต่ยังไงก็ต้องดูแลอาการอย่างใกล้ชิด คืนนี้อาต้องขออนุญาตค้างคืนที่ไร่นะครับ"หมอทัฬเอ่ยขึ้น  

"ยินดีครับอาหมอ ขอบคุณอาหมอมากๆครับ"เขตแดนยกมือไหว้  

"ไม่เป็นไรหรอกครับคุณเขต"หมอทัฬแตะแขนชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะผละไปยังบ้านพักรับรอง 

"ปรายจะไปไหน"เขตแดนมองตามร่างบางที่เดินเข้าไปยังโกดังเก็บอาหารสำหรับโคนม  

"ปรายขอเข้าไปดูข้างในนิดหนึ่งนะคะพี่เขต"ปรายฟ้าหันมาตอบก่อนจะเดินต่อไป มือเรียวค่อยๆเอื้อมไปเปิดประตูโกดังอาหาร ก่อนจะเลื่อนประตูออกสายตาคู่สวยพยายามสอดส่ายหาสิ่งผิดปกติจนทั่วแต่ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ ทั้งอาหารที่เป็นกระสอบ ฟางก้อนก็ยังอยู่ในสภาพปกติ หญิงสาวทรุดตัวนั่งไปบนฟางก้อน พลางใช้ความคิด  

"เอ๊ะ! ทำไมฟางเปียก"ปรายฟ้ารีบลุกขึ้นเอามือจับตรงกางเกงที่เปียกชุ่ม  

"ฝนก็ไม่ได้ตกนี่นา แล้วน้ำมาจากไหน ร่างบางสอดส่ายสายตาไปจนทั่ว สายตาคู่หวานปะทะเข้ากับขวดพลาสติกขนาดเท่าแกลลอนน้ำมันที่นอนนิ่งอยู่ตรงซอกมุมฟางด้านหลัง ในแกลลอนยังคงมีน้ำค้างอยู่หน่อยๆ หญิงสาวรีบหาถุงพลาสติกใบใหญ่สวมเข้าไปในมือแล้วหยิบแกลลอนนั่นออกมา 

"อะไรหรอปราย"เขตแดนที่ยืนดูการทำงานของคนงานหันมามองเมื่อหญิงสาวถือแกลลอนสีขาวติดมือมาด้วย  

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะพี่เขต ปรายเห็นแกลลอนนี้ซุกอยู่ต้องซอกฟางก้อน และฟางก้อนชุ่มไปด้วยน้ำ ทั้งๆที่ฝนไม่ได้ตก ถ้าฝนตกอาจจะเป็นไปได้ที่หลังคาจะรั่วแล้วฟางเปียก แต่นี้ไม่มีฝนเลยนะคะแล้วฟางมันเปียกได้ยังไง"ปรายฟ้าตั้งข้อสันนิษฐาน  

"เดี๋ยวเก็บหลักฐานชิ้นนี้ไว้ แล้วอย่าพึ่งกระโตกกระตากเดี๋ยวคนร้ายจะรู้ตัว"เขตแดนมองหลักฐานในมือปรายฟ้าด้วยสายตาที่นิ่งอย่างคนใช้ความคิด 

@ลานกลางแจ้ง 

กลุ่มคนงานของไร่พิทักษ์พงค์ทั้งหญิงและชายต่างรวมกลุ่มกันตรงลานกลางแจ้ง เสียงพูดคุยกันดังเซ็งแซ่ ต้องเงียบกริบลงเมื่อ ร่างของเขตแดนปรากฎตัวขึ้น  

"สวัสดีทุกคน และขอโทษด้วยที่เรียกประชุมด่วนในวันนี้แทนที่จะได้พักผ่อนกัน อย่างที่ทุกคนทราบว่าขณะนี้ได้เกิดเรื่องราวร้ายๆ ในไร่ของเรา ไร่ที่เราอยู่อาศัยกันมาตั้งแต่สมัยคุณพ่อผม บางคนถือว่าเป็นคนงานรุ่นแรกๆที่บุกบั่นพื้นที่แห่งนี้จนเป็นไร่ที่ชื่อเสียง มีผลผลิตและมีรายได้จากรุ่นสู่รุ่นมาจนถึงทุกวันนี้ ผมเชื่อว่าทุกคนในที่นี้รักไร่ของเราจริงหรือไม่จริง"เขตแดนถามขึ้น  

"จริง!!"เสียงคนงานทั้งหมดตอบเป็นเสียงเดียวกันหึกเหิม  

"แต่บัดนี้ มีผู้ไม่ประสงค์ดีบางคน ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเป็นใครกำลังทำร้ายสถานที่ที่พวกเรารัก เมื่อวานเกิดเรื่องที่แปลงองุ่นเราเจอโรคราน้ำค้างทำให้เราต้องทำลายแปลงองุ่นในแปลงนั้นเพื่อป้องกันการแพร่ระบาด วันนี้ฟาร์มวัวของเราแม่พันธ์ุโคนมล้มตายจำนวนมากโดยไม่ทราบสาเหตุ แล้วผมก็ไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้ มะรืนนี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นอีก ผมอยากจะขอแรงจากพี่น้องชาวไร่เราทุกคน เปลี่ยนเวรกันตรวจดูแลพื้นในไร่ของเรา โดยเริ่มตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ทุกคนพร้อมที่จะรักษาผืนไร่ผืนนี้ของเราไปพร้อมกันกับผมมั๊ย"เขตแดนถามขึ้นอีกครั้ง  

"พร้อมครับนาย!!!"เสียงตอบรับยังคงดังก้อง แต่มีคนหนึ่งที่ยืนเงียบด้วยท่าทางหลุกหลิกและเขาคนนั้นอยู่ในสายตาของปรายฟ้าตลอดเวลา อะไรดลใจให้เธอเชื่อว่านายอาจคนนี้ ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย ก่อนที่นายอาจจะพยายามเร้นกายออกไป ปรายฟ้าค่อยๆออกตามไปอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้นายอาจรู้ตัว หญิงสาวเห็นนายอาจหยุดยืนนิ่งพร้อมกับหันไปมองรอบๆด้าน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาใครคนหนึ่ง ปรายฟ้าปิดเสียวโทรศัพท์ของตัวเองลง พยายามเร้นกายในความมืดให้ได้มากที่สุดและอยู่ใกล้ชายหนุ่มที่สุดเพื่อต้องการฟังการสนทนาของชายหนุ่ม  

"ครับคุณ ตอนนี้พวกมันเริ่มสงสัยกันแล้วครับ จะให้ผมทำไงต่อ"เสียงอาจถามด้วยท่าทีร้อนรน  

"ครับ มะรืนนี้ผมจะออกไปพบคุณ แค่นี้นะครับเดี๋ยวคนจะสงสัย"อาจเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะกลับไปรวมตัวกับพวกคนงานอีกครั้ง  

"เป็นนายจริงๆซินะ งานนี้ฉันจะจับนายให้ได้คาหนังคาเขาเลย นายอาจ"ปรายฟ้ามองตามหลังนายอาจไปด้วยสายตามุ่งมั่น  

............................. 

เรื่องราวค่อยๆทวีความรุนแรงขึ้น  

คนร้ายเริ่มโผล่หางแล้ว มาคอยลุ้นดูว่า  

หนูปรายฟ้าจะจับผู้ร้ายได้หรือไม่ ฝากติดตามด้วยนะคะ😊😊😊 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว