ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2563 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 10 

 

 

 

 

 

 

" คำตอบบ้าอะไรของเธอ  ใบข้าว! " สิงหาถามใส่เสียงดัง หลังจากที่เขาพาเธอกลับมาที่ออฟฟิศในไร่ " ตอบอะไรออกมารู้จักอายบ้าง "  

" ก็คุณอยากรู้ไม่ใช่หรือไงว่าฉันทำอะไรบ้าง ฉันก็ตอบให้แล้วไง! " ใบข้าวตอบกลับไปเสียงดังไม่แพ้กัน " แล้วอยากจะถามด้วยมั้ยล่ะว่าหลังจากฉันแก้ผ้าแล้วฉันทำอะไรอีก " ใบข้าวถามมองตาเขียวใส่ 

สิงหาเอาลิ้นดุนแก้มตัวเอง คิ้วของขมวดกันแน่น " นี่เธอตั้งใจจะกวนโมโหฉันใช่มั้ย ใบข้าว "  

" ใช่! แล้วจะทำไม " ใบข้าวตอบ เชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย สิงหากระตุกยิ้มเหี้ยม ก้าวเข้าไปคว้าแขนของใบข้าวขึ้นมา 

" งั้นตอบสิ ว่าหลังจากเธอแก้ผ้าแล้วเธอทำอะไรต่อ " สิงหาถามดึงใบข้าวเข้ามาที่ตัว ใบข้าวหน้าแดงจัดทั้งโกรธทั้งอายกับคำถามของสิงหามือข้างหนึ่งยันอกเขาไว้ " ตอบสิ! ฉันถามเธออยู่นะ ใบข้าว " สิงหาแกล้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ 

" ฉันจะทำอะไรหลังจากแก้ผ้ามันก็เรื่องของฉัน! " ใบข้าวพยายามสะบัดให้หลุดจากสิงหา " ปล่อยนะ คุณสิงห์ ฉันจะกลับไปทำงาน! "  

" อย่าพึ่งซิ! จะรีบไปไหน " สิงหาจงใจดันใบข้าวติดไปกับกำแพง มือข้างหนึ่งยันหัวไหล่ใบข้าวกดไว้ไม่ให้หนี " เธอไปไหนไม่ได้จนกว่าจะให้คำตอบฉัน "  

" จะทำอะไร ปล่อยฉัน! " ใบข้าวพยายามดึงมือของสิงหาที่กดไหล่เธอไว้ออก แต่มือแกร่งของสิงหากลับยิ่งกดเธอจนหัวไหล่ติดกับกำแพง " คุณสิงห์! ฉันเจ็บ! " 

" ปากเก่งนักไม่ใช่หรือไง ทำไมไม่ตอบล่ะ "  

" คุณนี่มันโรคจิตหรือไง จะอยากรู้ไปทำไมว่าฉันทำอะไรหลังจาก -- " ใบข้าวกัดปากตัวเองแน่น พอเอาเข้าจริงๆเธอก็กระดากอายเหมือนกันที่พูดแบบนั้นออกไป ก็ตอนที่พูดน่ะมันกำลังโมโหคนบ้าตรงหน้าอยู่เลยพูดไปไม่ทันคิด แต่มาตอนนี้พอถูกไล่ต้อนเข้าเธอก็อายนะ " เรื่องของฉัน คุณไม่เกี่ยว! "  

" อ้าว เมื่อกี้ยังกล้าบอกต่อหน้าคนอื่นเลยนิว่าแก้ผ้า ทีตอนนี้อยู่กับฉันแค่สองคนทำไมถึงไม่กล้าพูดล่ะว่าทำอะไรต่อหลังจากเธอแก้ผ้า " สิงหาไล่ต้อน จงใจใช้สายตาโลมเลียไปตามร่างกายของใบข้าว " เอาจริงๆ ฉันก็ชักอยากจะเห็นซะแล้วสิว่าเวลาที่เธอแก้ผ้า จะเป็นยังไงน้า ~ "  

" ไอ้บ้า! ไอ้ทุเรศ! ไอ้โรคจิต! " ใบข้าวตวาดใส่ สีหน้าเกรี้ยวกราดพยายามดิ้นให้หลุด " ปล่อยฉัน! ไอ้บ้าเอ้ย! " ใบข้าวยกขาขึ้นเตะไปที่หน้าแข้งของสิงหาเต็มแรง  

" โอ๊ย! ใบข้าว! " สิงหาคำราม เขาปล่อยใบข้าวแล้วจับหน้าแข้งตัวเองทันที " ฉันเจ็บนะ! " 

" ดี! สมน้ำหน้า! " ใบข้าวใช้โอกาสนี้วิ่งหนีออกมาเจอกับมะลิที่เดินตามหาเธออยู่ 

" โดนนายสิงห์ทำโทษอะไรหรือเปล่า ใบข้าว " มะลิถามสีหน้าเป็นกังวล ใบข้าวส่ายหน้า 

" ไปทำงานกันเถอะ " ใบข้าวชวนมะลิ จากนั้นทั้งสองก็กลับเข้าไร่ส้มไป  

" เรื่องที่เกิดขึ้น ใบข้าว คิดว่าเป็นใครเหรอ " มะลิถามระหว่างที่พวกเธอกำลังช่วยกันเก็บส้ม 

" ไม่รู้สิ บางทีฉันอาจจะเผลอไปเหยียบเท้าใครเข้าก็ได้มั้ง " ใบข้าวตอบไม่ใส่ใจ เธอวางผลส้มลงในลัง ปากบอกออกไปแบบนั้นก็จริงแต่ในใจก็คิดเหมือนกันว่าใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ จะว่าบังเอิญก็ไม่ใช่ ทุกอย่างมันดูพุ่งเป้ามาที่เธออย่างที่มะอึกกับยะขิ่นตั้งข้อสังเกตเพราะไม่ว่าเธอจะลงไปทำงานที่แปลงไหนแปลงนั้นต้องมีปัญหาหลังจากที่เธอทำงานเสร็จแล้วทุกครั้ง 

" ฉันว่าเธอมันเป็นตัวซวยมากกว่านะ " ช่อเดินเข้ามาพร้อมกับลูกไล่สองคนที่เห็นอยู่ด้วยกันประจำ " ได้ข่าวว่าเข้าแปลงไหนแปลงนั้นมีอันต้องพินาศเลยไม่ใช่เหรอ "  

ใบข้าวพ่นลมฮึ ให้ตายเถอะ นี่มันวันทวงหนี้ของเจ้ากรรมนายเวรหรือไงนะ เธอยืนมองช่อพูดต่อไป " แล้วนี่นายสิงห์เขาให้เธอมาทำงานในไร่ส้มนี่ ไม่กลัวหรือไงนะว่าพรุ่งนี้ส้มทั้งไร่อาจจะไม่เหลือให้เก็บเลยก็ได้ " ช่อว่าหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนสองคน 

" ฉันว่านายสิงห์คงไม่ต้องกลัวว่าส้มจะไม่มีให้เก็บหรอกนะ แต่นายสิงห์คงต้องกลัวหน่อยแล้วว่าคนงานในไร่ของเขาเอาแต่ใช้ปากพูดมากกว่าใช้มือทำงานนะ พี่ช่อ " ใบข้าวยิ้มหวานส่งให้ก่อนจะยกลังไม้ที่เก็บส้มเต็มแล้วขึ้นมา " ไปก่อนนะจ๊ะ  พี่ช่อ เดี๋ยวนายสิงห์มาตรวจงาน ฉันยังไม่อยากล้างคอกวัวหนึ่งอาทิตย์น่ะจ้ะ " พูดจบใบข้าวก็เดินถือลังออกจากตรงนั้นไป  

" วันนี้ทำได้ดีเลยนะ ใบข้าว " วิทย์เอ่ยปากชม เขามองส้มในลังที่ใบข้าวพึ่งทดลองเก็บมาได้สามวันใบข้าวก็เก็บได้เยอะขึ้นแถมผลส้มไม่ช้ำแล้วด้วย  

" แน่นอนอยู่แล้วค่ะ คุณวิทย์ ฝีมือใบข้าวเลยนะคะเนี่ย " ใบข้าวหยิบช่อผลส้มที่ตัดมาเป็นพวงขึ้นมา เธอมองผลส้มในมืออย่างภูมิใจ " ผลส้มพวกนี้เก็บแล้วไปขายที่ไหนเหรอคะ คุณวิทย์ "  

" ส่งให้กับมอร์นิ่งพลาซ่า เชียงใหม่มาร์เกต แล้วก็ส่งไปที่ตลาดผลไม้ทั้งจังหวัดเชียงใหม่กับจังหวัดอื่นด้วยครับ " วิทย์ตอบ " ส้มที่ไร่เรืองกิจเกษมมีชื่อเรื่องกลิ่นหอมอ่อนๆกับความหวานนะครับ ผลผลิตที่ออกมาแต่ละครั้งไม่เคยพอกับความต้องการของตลาดเลยล่ะครับ "  

" ขนาดนั้นเลยเหรอคะ " ใบข้าวถามพลางยกผลส้มขึ้นดมเป็นอย่างที่วิทย์ว่าจริงๆนั่นแหละ เธอได้กลิ่นหอมอ่อนๆของส้มติดอยู่ที่ผิวของมัน 

" ลองชิมดูสิครับ ผมรับรองว่าใบข้าวจะต้องไม่เคยกินที่ไหนมาก่อนแน่ " วิทย์แกะส้มส่งให้ใบข้าว 

" จะดีเหรอคะ คุณวิทย์ " ใบข้าวมองซ้ายมองขวา " เดี๋ยวอีตาสิงห์บ้า เอ้ย ไม่ใช่ นายสิงห์ของคุณวิทย์มาเห็นเข้าคุณวิทย์จะถูกนายนั่นขย้ำเอานะคะ " วิทย์ขำพรืดกับประโยคของใบข้าว  

" ใบข้าวไม่ตัองห่วงครับ นายสิงห์ไม่ว่าอะไรหรอกครับ ผลไม้ในไร่คนงานเก็บกินได้แค่ห้ามเอาไปขายข้างนอกนั่นเป็นกฎของที่นี่ครับ " วิทย์ยิ้มส่งส้มให้ใบข้างที่ยอมหยิบกลีบส้มชิ้นหนึ่งใส่เข้าปาก 

" หืม! คุณวิทย์ ส้มอะไรเนี่ย " ใบข้าวเคี้ยวงึมงำ นัยน์ตาโตเป็นประกายเหมือนกับเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ เธอเอื้อมมือไปหยิบกลีบส้มอีกชิ้นที่วิทย์ส่งให้ " หวานมากเลยค่ะ อร่อยจัง "  

" ใช่มั้ยครับ ผลส้มรุ่นใหม่ของที่นี่ทั้งหมดเป็นความสำเร็จของนายสิงห์เลยล่ะครับลงทุนลงแรงแล้วก็ทดลองอยู่หลายครั้งกว่าจะได้ผลที่กลิ่นหอมแล้วก็หวานอร่อยแบบนี้ "  

ใบข้าวพยักหน้าไปด้วยกินผลส้มที่เหลือไปด้วย " นายสิงห์ของคุณวิทย์นี่ก็ทำอะไรได้มากกว่าสั่งนะคะเนี่ย "  

" เธอมีปัญหาอะไรกับคำสั่งของฉันงั้นเหรอ " เจ้าของไร่เรืองกิจเกษมเดินเข้ามาที่ด้านหลัง ใบข้าวไม่กล้าหันไปมองเธอรีบส่งผลส้มคืนให้วิทย์ 

" ใบข้าวไปทำงานก่อนนะคะ คุณวิทย์ " ใบข้าวทำปากขมุบขมิบบอกก่อนจะเดินหนีสิงหาไปอีกทาง สิงหาเดินตาม 

" นี่คุณมาเดินตามฉันทำไมเนี่ย คุณสิงห์ " ใบข้าวหันไปแหวใส่ 

" ใครเดินตามเธอ? " สิงหาย้อนถามสีหน้ากวนโมโหใบข้าว เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ " ที่นี่ไร่ของฉันฉันจะเดินไปตรงไหนก็ได้มันเป็นสิทธิ์ของฉัน " ใบข้าวมองตาขุ่นใส่ มือกำแน่นนับหนึ่งถึงสิบไว้ในใจ 

" งั้นก็เชิญคุณเดินไปตรงไหนของไร่ตามสะดวกเถอะค่ะ! " ใบข้าวเดินเลี่ยงหนีไปอีกทางแต่สิงหาก็ยังเดินตามเธออยู่ 

" โอ๊ย! คุณสิงห์!! นี่คุณตั้งใจจะยั่วโมโหฉันหรือไงกัน " ใบข้าวหันไปกรี๊ดใส่ สิงหากระตุกยิ้ม 

" ที่นี่ไร่ของฉัน ฉันจะเดินตามคนงานที่พังแปลงผลไม้ฉันไม่ได้หรือไง " สิงหาว่า ใบข้าวกัดปากแน่นที่นับเลขไว้ในใจก็จำไม่ได้แล้วว่านับถึงเลขที่เท่าไหร่ เธอสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาสิงหา 

" คุณยอมรับแล้วสินะ ว่าคุณคิดว่าฉันเป็นทำน่ะ! " ใบข้าวเสียงดังใส่ " ฉันจะบอกให้ฟังนะว่าฉันไม่ได้เป็นคนทำ! แล้วอย่ามาเดินตามฉันอีก!! " ใบข้าวหมุนตัวหันหลังกลับแล้วเดินเร่งเต็มฝีเท้า แต่ถึงอย่างนั้นสิงหาก็ยังเดินไล่ตามเพราะช่วงขาที่ยาวกว่าเลยทำให้สิงหาแทบไม่ต้องเร่งฝีเท้าเท่าใบข้าวที่ขาแทบจะขวิดกันอยู่ สุดท้ายใบข้าวก็วิ่งหนีสิงหาแทนก่อนจะหลบไปอยู่หลังโรงเก็บอุปกรณ์ 

" ไวชะมัด เผลอแป๊บเดียว " สิงหามองไปรอบๆไม่เห็นใบข้าวแล้ว  

" นายสิงห์ครับ นายสิงห์ " คนงานกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา 

" มีอะไร " สิงหาถาม 

" ลุงเหมยบอกว่าจัดการกับต้นที่ถูกทำลายเมื่อเช้าเรียบร้อยแล้วครับ นายจะให้ทำอะไรต่อ "  

" เดี๋ยวฉันไปดูต่อเอง " สิงหาว่าสายตายังคงมองไปรอบๆ หาใบข้าว 

" นายหาใครอยู่ครับ "  

" ไม่มี ไปทำงานเถอะ " สิงหาพูด จากนั้นเขาก็เดินกลับไปที่แปลงอนุบาลเมล่อน ใบข้าวที่แอบดูอยู่ก็ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา 

" เฮ้อ ~ คนบ้าอะไรอย่างกับผี ตามหลอกหลอนได้ตลอดเวลา " ใบข้าวบ่นอุบพลางทรุดตัวลงนั่งตั้งใจจะหายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยลุกไปทำงานแต่สุดท้ายใบข้าวก็เผลอนั่งหลับไปตรงนั้นจริงๆจนกระทั่งเธอสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องโวยวายระคนกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของเด็กๆ 

ใบข้าวมองไปรอบๆ พลางเดินหาต้นตอของเสียง ไม่ใช่แค่เสียงโวยวาย เสียงกรี๊ดกร๊าด แต่ยังมีเสียงร้องไห้ระคนอยู่ด้วย ในที่สุดใบข้าวก็เห็นกลุ่มเด็กๆที่เป็นลูกคนงานสี่ห้าคนจับกลุ่มยืนล้อมเป็นวงกลมแล้วกำลังสนุกสนานกับการปาดินใส่ใครสักคนที่นั่งอยู่ตรงกลางวง ใบข้าวรีบวิ่งเข้าไปห้าม 

" พวกเธอทำอะไรกันน่ะ! " ใบข้าวเข้าไปคว้ามือของเด็กชายคนนึงไว้ในมือของเด็กชายไม่ได้ถือดินเหมือนคนอื่นแต่กลับถือไข่ไว้ คนถูกจับได้ตกใจเผลอบีบไข่ในมือแตก 

" อี๋ ~ แหวะ "  

" ไข่เน่าแตก " 

ทั้งวงแตกฮือรวมถึงใบข้าวที่ปล่อยมือจากเด็กชายทันที เด็กคนอื่นๆวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง ใบข้าวคว้าคอเสื้อของเด็กชายที่ดูท่าทางแล้วคงเป็นหัวโจกไว้ได้ " พวกเธอเล่นอะไรกันเนี่ย " ใบข้าวถามยกมือขึ้นปิดจมูก กลิ่นของไข่เน่าลอยฟุ้ง เธอหันไปมองคนที่นั่งยองๆอยู่ตรงกลางวงเนื้อตัวอีกฝ่ายเลอะเทอะดินเต็มตัว ยังไม่ทันได้คำตอบเจ้าตัวก็สะบัดแล้วรีบวิ่งหนีตามเพื่อนไปอีกคน 

" โถ่เอ้ย! หนีไปจนได้ " ใบข้าวเดินเข้าไปหาหญิงชราที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้น " ยายเยื้อนคะ " ใบข้าวเรียก เยื้อนเงยหน้ามองใบข้าวด้วยสีหน้าเลื่อนลอย 

" ใคร " อีกฝ่ายถามเสียงแห้ง ใบข้าวเม้มปากบางเธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ 

" ใบข้าวเองค่ะ ยายเยื้อน " ใบข้าวตอบพลางเอื้อมมือไปจะหยิบเศษใบไม้ที่ติดอยู่ที่ผมองเยื้อน อีกฝ่ายสะดุ้งหนีออกมาด้วยท่าทีลนลาน  

" อย่า! อย่าทำฉัน! ฉันกลัวแล้ว " เยื้อนร้องยกมือขึ้นพนม  

" ยายเยื้อน ยายเยื้อน " ใบข้าวเข้าไปจับมือไว้ " ไม่เป็นไรนะคะ ยายเยื้อน ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีใครทำอะไรยายเยื้อนแล้วนะคะ พวกเด็กๆไปหมดแล้ว " ใบข้าวปลอบพลางเอามือลูบที่แขนอย่างเบามือให้หญิงชราหายกลัว " ไม่เป็นอะไรนะคะ ยายเยื้อน " ใบข้าวส่งยิ้มหวานให้ " ใบข้าวช่วยเช็ดให้นะคะ " 

เยื้อนนั่งนิ่งมองใบข้าวที่เอาผ้าพันคอของตัวเองมาเช็ดหน้าเช็ดแขนที่เลอะดินออกให้อย่างไม่รังเกียจ " แย่จริงเชียว ทำไมถึงได้รังแกคนแก่แบบนี้นะ ถ้าเจออีกล่ะก็ ใบข้าวจะจับมาตีก้นให้เข็ดเลย " ใบข้าวบ่น 

" แล้วคนที่อู้งานมา ฉันควรทำโทษยังไง ใบข้าว "  

ใบข้าวสะดุ้งโหยงแล้วก็ลงความเห็นว่าสิงหา เรืองกิจเกษมน่ะไม่ใช่คนเขาน่ะเป็นผีที่ล่องลอยไปมาไปทั่วไร่เรืองกิจเกษม ใบข้าวหันไปมองเธอลุกขึ้นยืนพลางพยุงเยื้อนให้ลุกขึ้นตาม 

" มาทำอะไรที่นี่ " สิงหาถามมองเยื้อน " แล้วยายเยื้อนเป็นอะไร "  

" ก็เด็กแถวนี้น่ะสิแกล้งปาดินใส่แก นี่ถ้าฉันไม่มาเห็นไม่รู้ว่าสภาพยายเยื้อนจะเป็นยังไง " ใบข้าวตอบ 

" พูดดีไป ไม่ใช่ว่ามางีบหลับหรอกนะ " สิงหายวนใส่ ใบข้าวถลึงตามอง 

" นี่คุณสิงห์! แทนที่คุณจะมาว่าฉันว่าอู้งาน คุณควรจะไปอบรมเด็กในไร่คุณให้รู้จักเคารพผู้ใหญ่นะ ดูสิ ยายเยื้อนแกแก่ขนาดนี้ยังมารังแกได้ -- สงสัยว่าจะติดนิสัยเสียเจ้าของไร่มาล่ะมั้ง " ใบข้าวว่า คิ้วของสิงหากระตุกที่ถูกว่าใส่แบบนั้น 

" กอหญ้า! " จู่ๆยายเยื้อนก็โพล่งออกมา ทั้งใบข้าวและสิงหามองเยื้อนทันที หญิงชรามองหน้าใบข้าวก่อนจะคว้าแขนของเธอไว้ " กอหญ้า -- กอหญ้า ต้องไป! เดี๋ยวนี้! " ไม่ใช่แค่จับแขนอย่างเดียวเยื้อนยังบีบแขนของใบข้าวไว้แล้วดึงเธอให้เดิน " เร็ว! กอหญ้า! "  

" ยายเยื้อนครับ! " สิงหาเข้ามาจับแขนของหญิงชราไว้ มือข้างหนึ่งของเขาจับเแขนอีกข้างของใบข้าว " เธอไม่ใช่กอหญ้าครับ เธอชื่อใบข้าวครับ ยายเยื้อน -- ปล่อยมือนะครับ " สิงหามองด้วยสายตาเชิงสั่งทำเอาอีกฝ่ายมองสลับใบข้าวกับสิงหา 

" นี่ใคร " ยายเยื้อนชี้นิ้วไปที่สิงหา 

" ผมสิงห์ครับ ยายเยื้อน ปล่อยแขนใบข้าวก่อนนะครับ " น้ำเสียงราบเรียบของสิงหาทำให้ยายเยื้อนยอมปล่อยแขนใบข้าว สิงหามองรอยเล็บของยายเยื้อนที่จิกลงบนผิวเนื้อของใบข้าวจนเกิดเป็นรอย  

" เป็นอะไรมั้ย " เขาถาม ใบข้าวที่ยังดูตกใจอยู่รีบตอบ 

" อ่อนี่ ไม่เป็นอะไร " ใบข้าวไม่ใส่ใจ 

" กลับไปทำงานได้แล้ว " สิงหาสั่ง ใบข้าวยืนนิ่งมองหญิงชราที่กลับไปอยู่ในอาการเหม่อลอยเหมือนเดิม " ไปสิใบข้าว หรือเธออยากจะทำงานล่วงเวลาด้วยการเก็บเศษใบไม้ทั้งไร่อีก! " สิงหาทำตาดุใส่ ใบข้าวมองค้อนกลับก่อนจะสะบัดหน้าหันหลังเดินกลับออกไป 

ถึงจะเดินออกมาแล้วแต่ใบข้าวก็ยังติดอยู่กับคำพูดของยายเยื้อน เมื่อกี้เธอไม่ได้หูฝาดไปแน่ๆยายเยื้อนเรียกชื่อเธอว่ากอหญ้าถึงสามครั้ง พี่สาวเธอเคยอยู่ที่นี่จริงๆ แล้วที่ยายเยื้อนพูดว่าต้องไปเดี๋ยวนี้น่ะ หมายความว่ายังไงกัน 

" ใบข้าว!! " สองเสียงประสานเรียกพร้อมกัน ใบข้าวหันไปมองมะลิที ยะขิ่นที 

" ยะขิ่น มะลิ มีอะไรเหรอ " ใบข้าวถาม 

" นายสิงห์ให้มาตามไปที่ออฟฟิศแน่ะ " ยะขิ่นตอบ ใบข้าวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับคำ  

" เดี๋ยวฉันไป ว่าแต่มะลิมีอะไรเหรอ " ใบข้าวถาม 

" นายบอกให้ไปเดี๋ยวนี้เลย ใบข้าว " ยะขิ่นว่า 

ใบข้าวถอนหายใจออกมา " รู้แล้วๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ มะลิมีอะไรเดี๋ยวฉันกลับมาคุยด้วยนะ " ใบข้าวทิ้งงานตัวเองที่ทำอยู่เดินไปหาสิงหาที่ออฟฟิศคนเดียว 

" ยะขิ่น ทำไมนายสิงห์ถึงเรียกใบข้าวไปที่ออฟฟิศเหรอ " มะลิถาม ยะขิ่นส่ายหน้า 

" ไม่รู้สิ แต่เห็นให้เรียกเจ้าพวกน้ำแข็งไปด้วยล่ะ "  

" สงสัยจะไปก่อเรื่องอะไรกับเจ้าเด็กพวกนั้นอีกล่ะสิ " ช่อเดินเข้ามาข้างหลังว่า สีหน้าไม่ชอบใจ " ตั้งแต่เข้ามาในไร่ก็มีแต่ปัญหา มีแต่เรื่องไม่เว้นวัน เป็นตัวปัญหาชัดๆเลย "  

" พี่ช่อพูดเกินไปแล้วนะ ใบข้าวไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย " มะลิเถียงแทน  

" ไม่ใช่ฉันคนเดียวสักหน่อยที่คิด เธอเองก็คิดใช่มั้ยล่ะ ตั้งแต่ยัยนั่นเข้ามาที่นี่ จุดสนใจก็ไปรวมอยู่ที่ยัยนั่นหมดแม้กระทั่งนายสิงห์ " ช่อกระตุกยิ้มเยาะ " ระวังหน่อยน้า มะลิ ทั้งๆที่พยายามมาตั้งนานแต่นายสิงห์ไม่ได้สนใจเลยผิดกับยัยใบข้าวมาทีหลังแต่โดนเรียกบ่อยๆแบบนี้ ไม่แน่ว่ายัยนั่นอาจจะได้นายสิงห์ไปก่อนเธอนะ "  

" พูดอะไรออกมาน่ะ พี่ช่อ พูดเหมือนกับว่ามะลิจะ --  " ยะขิ่นยังพูดไม่จบ 

" หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ ยะขิ่น " มะลิร้องก่อนจะร้องไห้วิ่งหนีไป  

" ดูสิ มะลิเสียใจเลยเห็นมั้ย "  

" ย่ะ ฉันเห็น แต่ที่ไม่เห็นน่ะคือแกต่างหาก ยะขิ่น " ช่อว่าก่อนจะชวนเพื่อนสองคนกลับไปทำงานต่อ ทิ้งให้ยะขิ่นเกาหัวตัวเองจากนั้นเขาก็วิ่งตามมะลิไป 

 

   

****** 

สวัสดีค่ะ รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ไรท์พานายสิงห์กับใบข้าวมาเสิร์ฟให้แล้วน้า ~  

เอ๊ะ เอ๊ะ ยังไงกันทำไมยายเยื้อนถึงเรียกใบข้าวว่ากอหญ้า ยายเยื้อนเป็นใครกันเกี่ยวข้องยังไง กอหญ้าหายไปไหน ที่ไร่เรืองกิจเกษมยังมีปริศนาอะไรซ่อนอยู่อีก รวมลุ้นไปด้วยกันนะคะ ^^ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม และทุกข้อความของทุกคนอย่างมากเลยนะคะ รี้ดทุกคนคือกำลังใจสำคัญของไรท์จริงๆ >________< 

ความคิดเห็น