email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวัวกับความควายเข้ามาพร้อมกันเลย....

ชื่อตอน : ความวัวกับความควายเข้ามาพร้อมกันเลย....

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2563 16:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวัวกับความควายเข้ามาพร้อมกันเลย....
แบบอักษร

“นายเขตครับ” เสียงเรียกมาแต่ไกลพร้อมกับร่างชายวัยกลางคนที่วิ่งด้วยท่าทีเหนื่อยหอบทำให้ เขตแดนและปรายฟ้าหยุดชะงัก  

               “มีอะไรหรือเปล่าลุงศักดิ์” เขตแดนถามหัวหน้าคนงานที่วิ่งหน้าตาตื่นมา 

               “เกิดเรื่องแล้วครับ”ลุงศักดิ์รายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดี 

               “เกิดอะไรขึ้น ลุงศักดิ์”ใบหน้าคมเข้มเครียดทันที เมื่อฟังการรายงานจากหัวหน้าคนงาน 

               “โรคราน้ำค้างหรอ เป็นไปได้ไง บอกคนงานของเราจัดการทำความสะอาดตัดกิ่งตัดใบที่เกิดราออกให้หมดอย่าให้เหลือ จัดการเอาไปเผาอย่าปล่อยให้หลงเหลือไว้แม้แต่ต้นเดียว เดี๋ยวมันจะเป็นแหล่งแพร่เชื้อโรค”เขตแดนมองความเสียหายจากแปลงองุ่นแปลงนี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะเชื้อราตัวนี้ได้ขยายไปทั่วแปลง เท่ากับว่าเกิดความเสียหายกับไร่เป็นอย่างมากเพราะต้องตัดทิ้งเพื่อกันไม่ให้เชื้อราระบาดรุนแรงแล้วลามไปยังแปลงอื่น เพราะเชื้อราเหล่านี้จะแพร่ระบาดไปติดต่อใบอื่นๆหรือแปลงอื่นได้ โดยปลิวไปตามลม ปรายฟ้ากุมมือชายหนุ่มไว้แน่น เขตแดนหันมามองร่างบางที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว 

               “พี่เขต โอเคมั๊ยคะ”ปรายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย 

               “พี่ไม่เป็นไร”เขตแดนระบายยิ้มเพื่อให้หญิงสาวสบายใจ 

               @อีกด้านหนึ่ง 

               “ฮัลโหล เป็นยังไงบ้าง ทำดีมาก เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปอีกที” เสียงห้าวกรอกเสียงไปตามสาย ก่อนที่จะวางสายลง 

               “ฮ่าๆๆ ฉันปล่อยให้พวกแกมีความสุขกันนานเกินไปแล้ว ไอ้เขตแดน นังปรายฟ้า” ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับลูกครึ่ง หัวเราะร่า อย่างสะใจ       

               “แมท ทำไมตื่นมาแล้วไม่ปลุกพี่ละ” หญิงวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมเดินมาสวมกอดข้างหลังชายหนุ่มไว้ด้วยความเสน่หา  

               “พอดีผมเห็นคุณพี่หลับสบายอยู่น่ะครับ ผมเลยไม่ได้ปลุก” แมทธิวปรับสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเอาใจ 

               “เดี๋ยวพี่กลับก่อนนะ พี่เอาเงินวางไว้หัวเตียงนะ แล้วว่างๆพี่จะมาหาใหม่”หญิงวัยกลางคนโน้มใบหน้าหล่อเหลามาหอมฟอดใหญ่ก่อนจะย้ายร่างตัวเองไปยังห้องน้ำ ใบหน้าแย้มยิ้มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันทีเมื่อร่างหญิงวัยกลางคนออกไป 

               “เป็นเพราะพวกมึง ชีวิตกูถึงต้องตกต่ำแบบนี้”แมทธิวมองเบื้องหน้าอย่างโกรธแค้น หลังจากเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน หลังจากที่เขาทำร้ายปรายฟ้า เขาก็ถูดถอดถอนจากพรีเซนเตอร์สินค้าดังทั้งหมด ทำให้งานหมด เงินก็หมด เลยต้องผันตัวเองมาเป็นบาร์โฮส คอยให้ความสุขกับสตรีที่มีความต้องการทางร่างกาย จนถึงทุกวันนี้ ในขณะที่เขากำลังทุกข์ทรมานแต่พวกมันกลับมีความสุขจากการได้ทำลายชีวิตเขา ตอนนี้ได้เวลาที่เขาจะทวงคืนทุกอย่างแล้ว 

               “ถึงเวลาที่พวกแกต้องชดใช้แล้ว นี่มันเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ไอ้เขตแดน ฮ่าๆๆ”แมทธิวระเบิดเสียหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง 

               @ไร่พิทักษ์พงค์  

               “เขตที่ไร่เป็นไงบ้างลูก”สุวิทย์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นบุตรชายเดินเข้ามาในบ้าน 

               “เสียหายแทบจะทั้งแปลงเลยครับพ่อ ไร่เราไม่เคยเกิดโรคนี้ขึ้นเลยนะครับพ่อ แล้วโรคนี้มาได้ยังไง”เขตแดนปรึกษากับบิดาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม 

               “บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ลูก”สุวิทย์แตะบ่าลูกชายอย่างให้กำลังใจ 

               “ผมหวังว่าโรคมันจะหยุดที่แปลงนี้นะครับพ่อ ผมกลัวมันจะลามไปแปลงอื่น”เขตแดนตอบด้วยสีหน้าเป็นกังวล 

               “อย่าพึ่งกังวลไปเลยลูกอะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด เอ๊ะ! นั่นรถใครมาน่ะ” สุวิทย์ยืนคุยกับลูกชายก่อนจะหันไปมองด้วยความสนใจเมื่อมีรถคันหรูแล่นมาจอดหน้าเรือนใหญ่ ร่างบางระหงเดินก้าวออกมาจากรถด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

               “สวัสดีคะคุณพ่อ สวัสดีจ๊ะเขต” แพรวายกมือไหว้สุวิทย์กันหันมาทักทายชายหนุ่ม 

               “อ้าว! หนูแพร กลับมาเที่ยวบ้านหรอ”สุวิทย์ทักทายเพื่อนลูกชายด้วยรอยยิ้ม 

               “ใช่ค่ะคุณพ่อ ไม่ได้มาที่ไร่หลายปี ที่นี่ยังสวยและร่มรื่นเหมือนเดิมเลยนะคะคุณพ่อ แล้วเอ่อคุณแม่ไปไหนหรอคะ”แพรวาทักทายสุวิทย์อย่างสนิทสนม 

               “อ๋อ! รายนั้นเขาไปวัด ไปดูฤกษ์ดูยามของตาเขตน่ะ”สุวิทย์พูดขึ้น เขตแดนได้แต่ยืนยิ้มอยู่ข้างบิดาไม่ได้พูดอะไร 

               “ดูฤกษ์ดูยามเขตหรอคะ ทำไมคะเขตจะแต่งงานหรอคะ”แพรวาเอ่ยแซวเขตแดนด้วยรอยยิ้ม    

               “ใช่จ๊ะหนูแพร ตาเขตเขากำลังจะแต่งงาน งั้นเดี๋ยวคุยกันต่อเลยนะเดี๋ยวพ่อขอตัวเข้าไปเอนหลังในบ้านก่อน ยืนนานชักปวดหลัง” คำพูดของสุวิทย์ทำให้แพรวาแทบจะหุบยิ้มทันที 

               “คะคุณพ่อ”หญิงสาวฝืนยิ้มให้สุวิทย์ก่อนจะหันไปมองเขตแดนด้วยสายตาตัดพ้อ 

               “นี่เขตจะแต่งงานจริงหรอ”แพรวาถามขึ้น 

               “อืม ใช่ เขตกำลังจะแต่งงาน แต่คุณแม่กำลังไปดูฤกษ์ให้น่ะ ยังไม่รู้วันหรอก”เขตแดนพูดพร้อมรอยยิ้ม 

               “ทำไมเจอกันวันนั้น ไม่เห็นเขตบอกแพรเลย แล้วนี่เจ้าสาวเป็นใครหรอ แพรรู้จักมั๊ย”แพรวาถามยิ้มๆ 

               “พี่แพรต้องรู้จักแน่ๆคะ เพราะผู้หญิงคนนั้นก็คือปรายเอง” ปรายฟ้าเดินเข้ามาสอดแขนเรียวเข้ากับแขนแข็งแรงของเขตแดนพลางแนบแก้มลงกับแขนชายหนุ่มอย่างออดอ้อน 

               “น้องปราย น้องปรายใช่มั๊ยคะ” แพรวามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่วางตา 

               “ใช่คะ ปรายเอง ดีใจจังที่พี่แพรจำได้” ปรายฟ้าส่งยิ้มมาให้ 

               “ทำไมพี่จะจำน้องปรายไม่ได้คะ ก็น้องปรายเป็นน้องสาวของเขตนี่นา”แพรวาส่งยิ้มมาให้หญิงสาว 

               “ใช่ค่ะ เมื่อก่อนปรายเป็นน้องสาวของพี่เขต แต่เดี๋ยวนี้ปรายเป็นว่าที่เจ้าสาวของพี่เขตแล้วนะคะ ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าจะมีวันนี้ พี่แพรว่าจริงมั๊ยคะ”ปรายฟ้าส่งสายตาที่ผู้หญิงด้วยกันมองกันออกว่าอีกคนจะสื่อความหมายว่ายังไง 

               “ใช่ค่ะ พี่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าน้องปรายกับเขตจะลงเอยกันได้ เมื่อก่อนเห็นเขตโกรธนักโกรธหนาที่น้องปรายแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าพี่ แต่วันนี้อยู่ๆก็มาประกาศแต่งงานซะงั้น พี่ช็อคนะคะเนี่ย” แพรวาพูดเรื่องอดีตที่เป็นต้นตอของเรื่องราวบาดหมางระหว่างเขตแดนและปรายฟ้าขึ้นด้วยสายตาท้าทาย เขตแดนจ้องคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างปวดหัว 

               “เออ เดี๋ยวเราเข้าไปดื่มน้ำดื่มท่ากันข้างในก่อนมั๊ย” เขตแดนพูดขึ้นเป็นประโยคแรก 

               “วันหน้าดีกว่าคะเขต วันนี้แพรแค่ตั้งใจมากราบคุณพ่อคุณแม่ เพราะมาถึงได้2-3วันแล้วยังไม่ได้แวะเข้ามาหาเลย พอดีวันนี้ว่างก็เลยแวะเข้ามา เอาไว้วันหน้าแพรค่อยมาหาใหม่นะ ขอตัวก่อนนะคะน้องปราย แล้วเจอกันนะคะ”แพรวาส่งยิ้มให้เขตแดนก่อนจะหันมาพูดกับปรายฟ้าเป็นนัยๆ 

               “ได้เลยคะพี่แพร ไว้เจอกันนะคะ” ปรายฟ้ายิ้มรับตาจ้องกันไม่มีแววที่จะหลบสายตาเลยแม้แต่น้อย 

ก่อนที่แพรวาจะขึ้นรถแล้วขับออกไป หญิงสาวจอดรถเมื่อรถวิ่งออกมาหน้าปากทางเข้าไร่ ด้วยใบหน้าเครียดขึง 

               “กรี๊ดๆๆๆ นังปรายฟ้า มึงกับกูคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว”แพรวากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวคิดมาตลอดว่าเขตแดนยังรักและรอเธอให้กลับมาเหมือนเดิม ถ้าหากเพียงตอนนั้นเธอไม่ทิ้งเขตแดนไปเรียนต่อต่างประเทศ เขตแดนและปรายฟ้าคงไม่มีทางได้ใกล้ชิดสนิทกันเช่นวันนี้  ถ้าหากเพียงวันนั้นเธอยื้อชายหนุ่มไว้ไม่ปล่อยให้ชายหนุ่มกลับมาที่ไร่ก่อน ผู้หญิงที่เขาต้องแต่งงานด้วยต้องเป็นเธอ นี่เธอทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นหรอ เธอพยายามที่จะสานสัมพันธ์ตลอดระยะเวลาที่เขตแดนไปเรียนที่อังกฤษแต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะคงสถานะของเขาและเธอไว้แค่ตำแหน่งเพื่อน ทำให้เธออดหงุดหงิดไม่ได้ หลังจากบินกลับมาจากอังกฤษพร้อมกัน เธอพยายามที่จะมีอะไรกับเขตแดนหลายครั้งแต่ชายหนุ่มกลับปฏิเสธ จนหญิงสาวไม่เข้าใจว่าเขตแดนเป็นอะไร แต่วันนี้เธอรู้ซึ่งแล้วว่าอะไรที่ทำให้เขตแดนไม่แตะต้องเรือนร่างของเธอ  

               “พี่เขต อะไรเนี่ยคิดจะทำอะไร”ปรายฟ้าเท้าสะเอวฉับมองชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง 

               “อะไร พี่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ” เขตแดนมองร่างบางที่มองมาที่เขาด้วยสายตาเอาเรื่องอย่างหวาดๆ 

               “อย่าให้รู้นะ ว่าจะพยายามเขี่ยถ่านไฟที่เริ่มมอดให้กระพือขึ้นมา”ปรายฟ้าปรายตามองชายหนุ่มอย่างหงุดหงิด 

               “ไม่หรอกน่ะ ใครจะกล้าละ แล้วถ้าสมุติว่าไฟลุกขึ้นจริงๆปรายจะทำยังไง”เขตแดนถามยิ้มๆ 

               “ปรายจะใช้ถังดับเพลิงดับมันให้มอดเลย เอ๊ะ! ถามแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย” ปรายฟ้าหน้างอง้ำ 

               “พี่ล้อเล่น หึงพี่จริงหรอ”เขตแดนสะกิดแขนเรียวเบาๆ พลางรวบร่างบางมากอดไว้ 

               “ปล่อยปรายเลย พี่เขตนี่ชอบแต๊ะอั๋งปรายตลอดเลยนะ”ปรายฟ้าหน้าแดงด้วยความอาย 

               “ปราย” เสียงทุ้มเรียกแผ่วเบาตรงหู 

               “อะไร” 

               “ปรายไม่อยากรู้แล้วหรอ ว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกันบ้างอ่ะ”เขตแดนขยับเอาคางมาวางบนไหล่หญิงสาวพร้อมกระซิบแผ่วเบา ปรายฟ้าเบิกตากว้าง 

               “หยุดเลยพี่เขต อย่ามาทะลึ่งกับปรายนะ ไม่ต้องเลย”ปรายฟ้าดิ้นขลุกขลัก ก่อนจะผละเดินออกไป 

               “เดี๋ยวนั่นปรายจะไปไหน” เขตแดนท้วงขึ้นเมื่อปรายฟ้าเดินออกไปข้างนอก 

               “จะไปหาพวกอ้อยกับลูกนก เหม็นขี้หน้าพี่เขตแล้ว”ปรายฟ้าสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินออกไป เขตแดนหัวเราะตามหลังอย่างอารมณ์ดี 

               ครืดๆๆ เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของปรายฟ้าดังขึ้น ร่างบางล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดู 

               “ยัยทิม...ว่าไงยะ”ปรายฟ้าอุทานชื่อก่อนกดรับสาย 

               (ปราย ช่วยฉันด้วยซิ) ทับทิมโวยวายมาตามสาย 

               “เฮ้ยๆๆ ใจเย็นๆ ยัยทิมอะไรเนี่ย หยุดโวยวายก่อน” ปรายฟ้าฟังเพื่อนสาวโวยวายด้วยความตกใจ 

               (ใจเย็นไม่ได้แล้ว เตี่ยฉันกับม๊าฉันบังคับให้ฉันแต่งงาน นี่มันพ.ศ.ไหนแล้วเนี่ยจะมาบังคับลูกตัวเองแต่งงานเนี่ย) ทับทิมโวยวายลั่น 

               “พ.ศ.นี้แหละเผื่อแกจะลืม ฉันก็พึ่งโดนคลุมถุงชนมาหมาดๆ เมื่อเช้านี้เอง”ปรายฟ้ากรอกเสียงไปตามสายอย่างเซ็งๆ 

               (หา! จริงดิ พวกผู้ใหญ่นี่เขากำลังคิดอะไรของเขาเนี่ย แต่ก็ยังดีที่แกได้พี่เขตเป็นว่าที่หลัว หล่อก็หล่อ การศึกษาก็ดี ฐานะก็ดีโครตเพอร์เฟ็ค) ทับทิมบ่นอุบ 

               “ทำไม ว่าที่เจ้าบ่าวแก่มันเป็นยังไงยัยทิม” ปรายฟ้าถาม 

               (จะมองทางไหน ไม่ว่าซ้าย ขวา ก็ตือโป๊ยก่ายดีๆนี่เอง คนสวยเพลียจิต เตียนะเตี่ย เล่นบ้าอะไรก็ไม่รู้) ทับทิมทำเสียงร้องไห้คร่ำครวญมาตามสาย 

               “ขนาดนั่นเลยหรอแก” ปรายฟ้าทำหน้าคิดตาม 

               (เออ! ถ้าหล่อเพอร์เฟ็ค ฉันจะโวยวายหาสวรรค์วิมานทำไมเล่า ฉันไม่กระโดดคีบข้างเลยหรอ แต่นี่จะมีหลัวทั้งที ซิงที่ฉันหวงแหนมาตลอด 22 ปี ต้องมาเสียให้ ตือโป๊ยก่าย ฉันเอาไปถูเสาไฟฟ้าเล่นดีกว่ามั๊ย) ทับทิมบ่นอุบ ปลายฟ้าหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง 

               “ฮ่าๆๆ แกกล้าถูหรอ ร้อนน่ะนั่น” ปรายฟ้ามิวายแซว 

               (อีเพื่อนบ้า หยุดหัวเราะเลยนา จะมากรุงเทพเมื่อไหร่ อยากปรึกษา อี2 ตัวนั้นก็หายเข้ากลีบเมฆเลย นังนนนี่ก็มัวแต่ไปสวีทวี๊ดวิ้วกับสามีมัน ส่วนยัยเมก็มัวแต่บ้างาน ฉันจะเป็นบ้าตายแล้วนะ ไปหาแกได้มั๊ย)ทับทิมระบาย 

               “แกมาหาฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันบอกพี่เขตให้” ปรายฟ้าพูดกับเพื่อนสาวแล้ววางสายไป 

........................................................... 

เอาล่ะซิ แมทธิวและแพรวาคัมแบล็ค 

เรื่องราววุ่นๆกำลังจะตามมาแล้วไง 

                 

                

 

                

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว