ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2564 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18
แบบอักษร

 

 

 

18 

 

 

 

กรร 

เสียงคำรามร้องเรียกดังขึ้นหลังจากที่ท้องของข้าเริ่มส่งเสียงประท้วงออกมาคราแรกได้พักใหญ่ คุณสามีที่ทำทีนอนหลับตาไม่สนใจกระดิกใบหูรับก่อนทำทีจะลุกขึ้น แต่ข้าห้ามเอาไว้เสียก่อน คุณสามีกำลังบาดเจ็บที่ขาและมันก็ดูท่าว่าจะรุนแรงขึ้นหลังจากที่เจ้าตัวฝืนวิ่งเป็นเวลานาน ข้าที่รู้ว่าสาเหตุทั้งหมดมันเกิดจากตัวข้าเองไม่อยากให้คุณสามีบาดเจ็บไปมากกว่านี้ จึงอาสาที่จะออกไปรับอาหารจากกราเซลที่ร้องเรียกอยู่หน้าโพลงเอง 

"ท่านไม่ต้องออกไปหรอกเดี๋ยวข้าออกไปคาบมันเข้ามาเอง" ข้าลุกเดินเข้าไปใช้หัวคลอเคลียคุณสามีก่อนจะเดินผละออกมาโดยไม่รอฟังคำพูดอะไรของคุณสามีและมีเจ้าพวกลูกหมาของข้าทั้งสามตัววิ่งตามไม่ห่าง 

ในครานี้การเซลกลับมาเยือนที่โพลงพร้อมกับร่างของลูกกวางที่ยังไม่โตเต็มวัยและมีขนาดพอดีสำหรับหมาป่าสองตัวตัวหนึ่ง ซึ่งมีบาดแผลขนาดใหญ่ที่ลำคอดูท่าคงถูกหมาป่าตัวโตตรงหน้าข้ากระโดดขย้ำคอมาแน่ 

"ขอบคุณนะกราเซล" ข้ากล่าวพรางจะเดินเข้าไปหมายจะคลอเคลียอีกฝ่ายเป็นการขอบคุณดังปกติที่หมาป่าทั่วไปเขาทำกัน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเพราะหมาป่าขนดำตรงหน้าข้าไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้ แถมยังก้าวเท้าหนียามที่ข้าก้าวเท้าเข้าหาเสียอีก เล่นเอาข้าชะงักไปเลย 

กรร 

"เจ้าคาบมันเข้าไปได้หรือไม่" กราเซลกล่าวเสียงเรียบ 

"อ๊ะ!ดะ...ได้!" ข้าเอ่ยตอบไปก่อนจะก้มลงใช้ปากคาบที่ขาหลังของลูกกวางตัวนั้นเพื่อจะลากร่างนั้นเข้าไปในโพลงโดยมีพวกลูกหมาของข้าอีกสามตัวช่วยกันใช้ปากน้อยๆของพวกเขาคาบงับตามส่วนต่างๆของกวางตัวนั้นเพื่อเป็นการช่วยข้าอีกแรง 

"..." กราเซลยืนมองข้าที่พยายามออกแรงลากซากกวางอยู่เงียบๆอย่างรอคอย คล้ายกับว่าอีกฝ่ายรับรู้ถึงอะไรบางอย่างอยู่ก่อนแล้วแต่ไม่พูดออกมา 

"อือออออ~" ข้าพยายามออกแรงดึงร่างนั้นอีกครั้งและอีกครั้ง แต่ซากกวางตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าจะขยับไปไหนไกล ข้าและพวกลูกหมาใช้ความพยายามในการดึงอาหารของตัวเองเข้าโพลงอยู่นานแต่ก็ไร้ผล หลังช่วยกันออกแรงดึงอยู่ครู่หนึ่งกับพบว่าร่างของลูกกวางขยับห่างออกจากเท้าของกราเซลได้ไม่ไกลเกินสองก้าวเท่านั้น 

"ตกลงคาบมันเข้าไปได้หรือไม่" กราเซลเอ่ยถามอีกครั้ง ข้าที่ไร้ความสามารถในทุกๆด้านก็ได้แต่คายขากวางในปากลงก่อนจะยิ้มเจือนๆ กราเซลทำหน้าเอือมระอาก่อนจะเดินเข้ามาใช้ปากคาบเข้าที่ลำคอของกวาง แล้วออกแรงลากซากกวางนั้นเดินผ่านข้าเข้าไปในโพลง โดยมีร่างของเหล่าลูกหมาของข้าติดไปด้วยในสภาพปากคาบอยู่ที่ส่วนต่างๆของกวาง ตัวลอยขาหลังลากละไปกับพื้น 

...พวกหมาป่าปกตินี่แรงเยอะกันจังนะ... 

ข้าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะเดินตามร่างนั้นเข้าไปในโพลง ด้านกราเซลเมื่อคาบซากกวางเข้ามาด้านในโพลงเป็นผลสำเร็จเสร็จสิ้น เจ้าตัวก็รีบเดินออกจากโพลงไปทันที เพราะโดยปกติหมาป่าจะหวงถิ่นของตัวเองเอามากๆ พวกเขาจะไม่ชอบให้ถิ่นที่อยู่ของตนมีกลิ่นของหมาตัวอื่นเข้ามาปะปน ในทีแรกข้าคาดว่ากราเซลเองก็คงจะไม่อยากจะเข้ามาในโพลงของคุณสามีเพราะเข้าใจในกฎข้อนั้น แต่พอเห็นว่าข้าอ่อนแอขนาดไม่มีปัญญาลากอาหารที่มากองอยู่หน้าโพลงแล้วเข้าโพลงตัวเอง กราเซลก็คงจะรู้สึกสงสาร(ปนเอือมระอา)เลยต้องจำยอมทำผิดกฎอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะรีบออกไปเร็วๆ 

"แฮะแฮะ" ข้าหัวเราะแห้งๆพรางยิ้มออกมาเจือนๆเมื่อหันไปสบตาเข้ากับคุณสามีที่จ้องมองเขม็ง ในตอนแรกคุณสามีจะออกไปเอาอาหารเองแต่ข้ากับรั้นไม่ฟัง ที่คุณสามีทำหน้าเอือมระอาใส่ข้าตอนก่อนที่ข้าจะเดินออกไปเอาอาหารมันก็เพราะสาเหตุแบบนี้หรือเปล่า 

...คุณสามีคงจะรู้อยู่แล้วว่าข้าคงไม่มีเรี่ยวแรงพอจะลากอาหารเข้ามาในโพลงได้เองอยู่แล้วละมั้ง ใจร้ายที่สุด!... 

กรร 

คุณสามีครางในลำคอออกมาพรางขยับกายไปที่ซากกวาง ก่อนจะใช้คมเขี้ยวฉีกร่างกวางออกเป็นชิ้นๆแบ่งก้อนเนื้อออกมาวางให้ข้าและลูกๆอย่างทุกครั้ง เพราะจากสภาพเขี้ยวที่หมาประหลาดอย่างข้ามี มันทื่อจนไม่สามารถกัดก้อนเนื้อก้อนใหญ่ๆได้เองอย่างไรล่ะ ในทุกๆครั้งที่กินอาหารคุณสามีจึงต้องลำบากช่วยฉีกเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆให้ แก่ข้าและไม่ใช่แค่กับคุณสามีเท่านั้น ในตอนเด็กๆก่อนที่ข้าจะจับคู่ทุกครั้งที่กินอาหารคุณแม่หมาป่าจะคอยฉีกเนื้อให้ลูกๆในคอกของนางอยู่แล้ว แต่กับข้านางจะฉีกเนื้อออกมาเป็นชิ้นที่มีขนาดเล็กกว่าชิ้นเนื้อของพี่ๆให้กับข้าด้วยจำนวนที่เท่าๆกันเสมอ พอโตขึ้นมาอีกหน่อยข้าก็มีพี่ๆตัวอื่นๆช่วยกันฉีกเนื้อให้แทนคุณแม่หมาป่า 

...ถึงเนื้อบางส่วนจะมาไม่ถึงข้าบ้างจนพี่ๆโดนคุณแม่หมาป่าดุเสมอก็เถอะ... 

ส่วนเจ้าพวกลูกหมายังเล็กพวกเค้ายังกินนมเป็นหลัก มีบ้างที่กินชิ้นเนื้อที่คุณสามีฉีกให้แต่กินได้ไม่มากพวกเขาก็อิ่ม หลังจากพุงน้อยๆถูกเติมจนเต็มเจ้าพวกตัวแสบก็เดินแยกย้ายกันไปหาที่ประจำนอนผึ่งพุง ทิ้งให้ข้ากับคุณสามีนั่งกินอาหารกันต่อ 

กรร 

"ทำไมถึงไม่กิน" คุณสามีหยุดปากที่กำลังฉีกชิ้นเนื้ออยู่เอ่ยถามเมื่อเห็นข้านั่งมองคุณสามีอยู่เฉยๆไม่กินอาหารต่อ ก่อนจะเอ่ยถามข้าด้วยความสงสัย "อิ่มแล้วหรือ" 

"ท่านกินเถอะ" ข้าส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะเอ่ยตอบไป 

"แล้วทำไมถึงไม่กิน" คุณสามีถามต่อพรางใช้จมูกดุนๆชิ้นเนื้อที่เจ้าตัวฉีกเป็นชิ้นๆมาหาข้า 

"ท่านเดินทางมาเหนื่อย แถมยังบาดเจ็บควรจะกินเยอะๆ" 

กรร 

เมื่อได้ฟังคำตอบคุณสามีก็คำรามออกมาเสียงดังอย่างไม่พอใจ จนลูกหมาที่นอนผึ่งพุงสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจซึ่งตัวข้าเองก็ไม่ต่างกัน 

"ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดต้องแย่งอาหารคู่ครองกินจนทำให้เจ้าต้องทนหิว!" 

"ขะ...ข้ารู้ ข้าแค่เป็นห่วงท่าน ถ้าท่านกินเยอะๆท่านจะได้หายไวๆไง" 

กรรรรรร 

"เจ้าเองก็สมเพชข้าเช่นเดียวกับพี่ชายเจ้า!" คุณสามีคำรามออกมาเสียงดังลั่นจนข้าตัวสั่นด้วยความกลัว "คิดว่าข้าบาดเจ็บแค่นี้แล้วข้าจะดูแลเจ้าไม่ได้หรือ คิดว่าข้าไม่มีปัญญาออกล่าจนปล่อยให้คู่ทนหิวหรือ เจ้ากำลังดูถูกข้าหรือ!" 

"มะ...ไม่ใช่นะ!" ข้ารีบร้องบอกอย่างร้อนรน เพราะดูเหมือนว่าอารมณ์ความโมโหของคุณสามีจะมากเกินไปแล้ว "ข้าแค่เป็นห่วงท่าน!!" 

"..." ข้าตะโกนออกมาเสียงดังลั่นจนคุณสามีเงียบไป 

"ที่ผ่านมาท่านคอยดูแลข้ามาตลอด ไม่ว่าจะเวลาไหน ยามข้าป่วยท่านก็คอยดูแลข้าเสมอ ข้าขอบคุณและรู้ว่าท่านห่วงใยข้ามากขนาดไหน แต่ทำไมกันเล่า!ยามที่ท่านบาดเจ็บ ทำไมท่านถึงทำเหมือนไม่ต้องการข้า ข้าแค่อยากตอบแทน อยากดูแลท่านบ้างอย่างที่คู่ครองกันเขาทำกันเท่านั้น" ข้ามองจ้องตาคุณสามีด้วยความน้อยใจ "แต่ทำไมท่านถึงชอบทำเหมือนไม่ต้องการข้า" 

"...บิท" 

"ข้าแค่อยากจะดูแลท่านบ้าง ทำไมท่านถึงดูแลข้าได้แต่ข้าดูแลท่านบ้างไม่ได้ ในความคิดท่านข้ามันอ่อนแอและไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเลยหรือ" ข้ารู้สึกน้อยใจและเอ่ยระบายออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างไม่อาจควบคุม ดวงตารู้สึกร้อนผาวขึ้นมา 

"มันไม่ใช่แบบนั้น" คุณสามีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง คุณหมาป่าตัวโตของข้ามีท่าทีที่สงบลงจากเมื่อครู่นี้เล็กน้อย 

"แล้วทำไมล่ะ!" ข้าตะโกนออกไปเสียงดัง น้ำที่ไหลออกจากตาซึ่งหยุดไหลไปไม่นานพลันกลับมาไหลอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ท่ามกลางดวงตาที่พร่ามัวข้ามองคุณสามีมีท่าทีที่ตื่นตกใจเช่นเดียวกันกับพวกลูกหมาที่ร้องครางหงิงๆกันระงม พวกเขาวิ่งเข้ามาซบกายข้าอย่างออดอ้อนคล้ายจะปลอบประโลม 

"..." คุณสามีนิ่งเงียบไปก่อนที่จะฝืนกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ข้าเบิกตากว้างอย่างตกใจก่อนจะรีบก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง 

"ท่านลุกขึ้นทำไม!" 

"ข้าก็จะเดินไปปลอบเจ้าคู่ครองขี้แยของข้านี่อย่างไง" คุณสามีกล่าวด้วยน้ำเสียงเอือมระอาพรางใช้หัวอันใหญ่โตของเขาคลอเคลียข้าไปมา 

"ข้าไม่ได้ขี้แย!" ข้าเถียงแก้มป่อง 

"อืม" คุณสามีครางรับอย่างขอไปที "ข้ารับรู้ถึงความรู้สึกของเจ้าบิท แต่ที่เจ้าบอกว่าข้าทำเหมือนกับข้าไม่ต้องการเจ้ามันไม่จริงเลย เจ้าไม่เหมือนกับข้าข้อนี้ข้ารู้ดีกว่าใคร" 

"แล้วทำไมท่าน..." 

"เพราะข้ารักเจ้า เจ้าไม่เหมือนกับหมาป่าทั่วไป เจ้าไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนหมาป่าพวกนั้นเจ้าก็รู้ การที่เจ้าพยายามทำแบบนั้นแบบนี้ให้ได้แบบหมาป่าตัวอื่นข้ารู้ว่ามันทำให้เจ้าต้องฝืน ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องฝืนตัวเอง หมาประหลาดที่ไม่เหมือนหมาตัวอื่นต่างหากที่ทำให้ข้าสนใจ" คุณสามีกล่าวพรางคลอเคลียข้าไม่ไปมาอย่างอ่อนโยน 

"งื้อ~" ครั้นถูกคลอเคลียมากเข้า ข้าก็ต้องหดคอหนีเพราะรู้สึกจั๊กจี้ยามที่ลมหายใจร้อนๆเป่าลดลำคอและใบหู 

"เพราะข้าไม่อยากจะให้เจ้าต้องฝืนตัวเอง ตัวข้าจึงจะต้องแข็งแกร่งขึ้น ข้าอยากจะแข็งแกร่งพอที่จะดูแลและปกป้องเจ้าได้ การที่เจ้าต้องมาเป็นห่วงหรือต้องมาเป็นกังวลเพราะข้า มันทำให้ข้ารู้สึกล้มเหลว ทำให้ข้ารู้สึกว่าข้ายังแข็งแกร่งไม่พอ" คุณสามีผละออกจากการคลอเคลียข้าก่อนจะเอ่ยต่อ "ทีนี้เจ้าเข้าใจรึยัง?" 

"ท่านพูดยาวจัง" อ้ากล่าวตอบเสียงอู้อี้ 

"..." สิ้นคำพูดข้าคุณสามีก็ถึงกับเงียบไป ก่อนที่เจ้าตัวจะแยกเขี้ยวขบหัวข้าเป็นการแก้แค้น 

กรรรรร 

"อ๋าาาาาาาาาาา~" 

"ข้าผิดเองที่มีคู่ครองโง่" 

"ข้าไม่ได้โง่นะ" ข้าเถียงเสียงแข็ง 

"เหอะ!" คุณสามีพ่นลมหายใจใส่ข้าก่อนจะหันหน้าหนี ข้าเม้มปากแน่นก่อนจะขยับไปกอดคออีกฝ่ายแน่น ซุกหน้าลงบนกลุ่มขนของคุณสามีพรางกล่าวบางสิ่งออกมา 

"ขอบคุณที่คอยปกป้องข้ามาตลอด ข้าก็รักท่านนะ...คุณสามี" 

"..." 

"ขอบคุณและขอโทษที่คอยเป็นภาระท่านมาตลอด" ข้าเงยหน้าออกจากกลุ่มขนของคุณสามีเพื่อมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง 

"เจ้าไม่เคยเป็นภาระเจ้าหมาโง่" คุณสามีกล่าวก่อนจะหันมาเลียใบหน้าข้าอย่างรักใคร่ ข้าคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะอ้าปากแลบลิ้นสั้นๆของตัวเองเลียลิ้นยาวๆของคุณสามี คุณสามีชะงักไปครู่หนึ่ง ข้าคลี่ยิ้มก่อนจะยืดกายขึ้นไปเลียปากคุณสามีไปมา 

"..." คุณสามีคลี่ยิ้มออกมาบางๆพรางใช้ลิ้นเลียที่ปากข้าคืนก่อนที่มันจะค่อยๆแทรกมันเข้าไปในปากของข้าซึ่งข้าก็อ้าปากรับมันอย่างยินดี เราไล้เลียลิ้นของกันและกันไปมาอยู่นานกว่าจะผละออกเมื่อหูได้ยินเสียงร้องเรียกจากที่หน้าโพลง 

"ท่านพี่คงเอาอาหารมาให้ ท่านกินเนื้อกวางนั่นเถอะ พี่เกรย์คงล่ากระต่ายมาให้ข้า" ข้ากล่าวบอกเสียงแหบพร่า 

กรร 

คุณสามีครางรับในลำคอก่อนจะใช้ลิ้นเลียที่ปากข้าอีกครั้ง ข้าเบือนหน้าหนีก่อนจะทำตาเขียวใส่ 

"พอแล้ว!" ว่าจบข้าก็วิ่งหางจุกตูด(?)หนีคุณสามีออกไปหาพี่เกรย์ในทันที และเมื่อออกไปถึงหน้าโพลงมันก็เป็นไปตามที่ข้าคิดเอาไว้ พี่เกรย์ล่ากระต่ายตัวอ้วนพลีมาให้ข้าสองตัว ข้างกันก็มีคุณแม่หมาป่าที่คาบเอากระตายมาฝากข้าด้วยอีกตัวเช่นกัน 

"ข้ากับพี่เจ้าเอาอาหารมาให้" คุณแม่หมาป่ากล่าว 

"ท่านพี่มีอาหารหรือเปล่า" ข้าเอ่ยถามพี่เกรย์ออกไปอย่างเป็นกังวล เพราะข้ากลัวว่าพี่เกรย์กับคู่อาจจะทนหิวถ้ามัวแต่เอาอาหารมาแบ่งข้าแบบนี้ตามคำพูดของคุณแม่หมาป่า 

"ไม่หรอกพี่กับคู่ล่ากระต่ายมาได้หลายตัว" พี่เกรย์ตอบ 

"อือ" ข้าครางรับในลำคอก่อนจะก้มลงไปคาบร่างของกระต่ายตัวอ้วนออกมาหนึ่งตัว จากนั้นจึงใช้จมูกดุนๆซากกระต่ายตรงหน้าคุณแม่หมาป่าและท่านพี่มารวมกัน 

"บิท!" พี่เกรย์แยกเขี้ยวใส่ข้าอย่างไม่พอใจ พี่เกรย์คงคิดว่าข้าไม่เชื่อคำพูดของเค้าจึงมีท่าทีโกรธ ข้าร้อนใจจึงรีบอธิบายออกไป 

"กาเซลพึ่งเอาอาหารมาให้เป็นกวางตัวใหญ่ กระต่ายที่พวกท่านแบ่งมาข้าคงกินไม่หมดพวกท่านเอาไปเถิด กระต่ายแค่ตัวเดียวข้าก็อิ่มแล้ว" 

"บิท" คุณแม่หมาป่าเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล เพราะโดยปกติข้ามักจะกินกระต่ายสองถึงสามตัวจึงจะอิ่มพอดี ครั้นพอเห็นข้าคาบออกไปแค่ตัวเดียวนางจึงเป็นกังวลขึ้นมาและคงรวมถึงการที่นางกลัวว่าข้าจะคิดมากกับคำพูดของนาง นางจึงยิ่งเป็นกังวลขึ้นไปอีก 

"ข้าพูดจริงๆนะ" ข้ายืนยันคำเดิมก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง "ไว้พรุ่งนี้ล่ากระต่ายมาให้ข้าอีกนะ" 

"..." คุณแม่หมาป่าคลี่ยิ้มอย่างอ่อนใจก่อนจะเดินเข้ามาคลอเคลียข้าอย่างรักใคร่ ข้าคลี่ยิ้มกว้าง 

"พรุ่งนี้อย่าลืมกระต่ายข้านะ!" ข้าหันไปกล่าวกับพี่เกรย์ด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้มลงคาบร่างกระต่ายตัวอ้วนวิ่งกลับเข้าโพลง 

"..." หมาป่าขนเทามองตามร่างน้องชายก่อนจะหันไปมองมารดาของตัวเอง นางหมาป่าคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะก้มลงไปคาบร่างของกระต่ายตัวที่เล็กที่สุดตัวหนึ่งออกมาจากกอง จากนั้นจึงใช้จมูกดันๆกองซากกระต่ายนั้นไปทางลูกชาย 

"เจ้าเอาไปเถอะ" กล่าวจบนางก็ก้มลงคาบซากกระต่ายของตนเดินกลับโพลงไปทันทีปล่อยให้ร่างของหมาป่าขนเทายืนมองอยู่ตรงนั้นเช่นเดิม อันที่จริงนางไม่จำเป็นต้องเอาซากกระต่ายกลับมาก็ได้เพราะอาหารที่นางกับคู่ล่ามาได้มันก็มีมากพอแล้ว แต่นางกลัวว่าถ้าหากนางไม่เอาติดมาสักตัวลูกของนางจะไม่ยอมคาบอาหารกลับไป 

"..." เกรย์ที่ยืนมองมารดาซึ่งเดินจากไปแล้วและทิ้งกองซากกระต่ายไว้จนลับตา หมาป่าหนุ่มก้มลงมองที่กองอาหารแทบเท้าตนก่อนจะหันไปมองที่ทางเข้าโพลงของน้องชายอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าตรงทางเข้าโพลงไม่มีน้องชายที่วิ่งออกมาเอาอาหารเพิ่ม หมาป่าหนุ่มก็ลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พรางคลี่ยิ้มบางๆและส่ายหน้าน้อยๆอย่างอ่อนใจออกมาคราหนึ่ง 

"เหมือนกันไม่มีผิด" 

 

..............................ต่อตรงนี้ค่ะ................................ 

 

ในวันถัดมาท่านพี่ของข้าและคุณแม่หมาป่าแวะมาหาข้าอีกครั้ง ข้าพาลูกๆออกไปเที่ยวเล่นกับพวกเขาอยู่นานก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันกลับโพลง เช่นเดียวกันกับพวกที่มาจากต่างฝูงซึ่งเดินทางกลับหลังจากนั้น ข้ายืนเป็นหมาเหงายามมองพวกเค้าวิ่งกลับไปจนลับตาลำบากคุณแม่หมาป่าต้องคอยปลอบอีกครา ก่อนที่ข้าจะโดนพี่ห้าเยาะเย้ยจนข้าหายเศร้าเพราะตัวเองวิ่งไล่กัดอีกฝ่ายเป็นการเอาคืนจนลืม หลังพี่ๆและคุณแม่หมาป่าที่มาเยี่ยมหาเดินมาส่งถึงหน้าโพลงกลับไปแล้ว บางสิ่งในตัวข้าก็เหมือนจะพองโตขึ้น อย่างประหลาด ข้าสาดส่องสายตาไปมองรอบกายอย่างคิดถึง ในที่สุดข้าก็ได้กลับบ้านเสียที

"คุณสามี" ข้าเดินเข้าไปในโพลงพรางเอ่ยเรียกคู่ครองซึ่งกำลังนอนเลียบาดแผลที่ขาหลังของตนโดยมีลูกๆวนเวียนอยู่ใกล้ๆด้วยความเป็นห่วงช้าๆก่อนจะเอ่ยถาม "ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บอยู่รึเปล่า"

"ข้าไม่เป็นไร" ใบหูของคุณสามีกระดิกรับน้อยๆก่อนที่ใบหน้ายาวๆของอีกฝ่ายจะหันกลับมามองข้าและเอ่ยตอบ "เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"

ความรู้สึกที่พึ่งจะพองโตข้าค่อยๆฟีบลงอย่างน่าฉงน ข้าเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง ถึงคุณสามีจะบอกว่าไม่ต้องคิดมากแต่ข้าก็อดรู้สึกผิดไม่ได้จริงๆ เพราะที่คุณสามีต้องได้รับบาดเจ็บทั้งหมดมันก็เป็นเพราะตัวข้าเอง พี่ๆต้องทิ้งคู่เพื่อออกตามหาข้า ยังดีที่นอกจากคุณสามีแล้วหมาป่าตัวอื่นๆก็ไม่ได้มีตัวไหนได้รับบาดแผลอะไรกลับมามากนัก แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็รู้สึกผิดอยู่ดี

"ข้าขอโทษ" ข้าเอ่ยออกมาเสียงเบา

"..." คุณสามีหันมามองข้านิ่งด้วยสายตาเอือมระอาก่อนจะฝืนกายยันตัวเข้ามาหาข้าเพื่อคลอเคลียราวกับจะปลอบประโลม

"ท่านอย่าขยับตัวนักสิ" ข้าบ่นอุบพรางคลอเคลียร่างนั้นตอบ แต่ครั้นพอสายตาเหลือบไปเห็นบาดแผลที่ขาความรู้สึกผิด  ความเศร้าก็ตีกลับมา

"มันไม่ใช่ความผิดเจ้า เมื่อคู่ครองโดนแย่งไป มันก็เป็นปกติที่ข้าจะต้องตามไปเอาคืน ต้องให้ข้าย้ำอีกกี่ครั้งเจ้าหมาโง่" คุณสามีเอ่ยพรางใช้ลิ้นสากๆเลียตามใบหน้าและลำคอของข้า

"อือ" ข้าขมวดคิ้วอย่างเคืองๆเพราะข้าโดนด่าว่าโง่อีกแล้ว ข้าไม่ได้โง่เสียหน่อย! แต่ถึงพูดไปข้าก็คงจะโดนคุณสามีบ่นเช่นเดิมอยู่ดีข้าก็เลิกสนใจ ก่อนจะใช้ลิ้นเลียปากยื่นๆของคุณสามีตอบกลับไปอย่างรักใคร่ "ข้าเลียแผลให้ท่านนะ" ข้าเอ่ยก่อนจะขยับไปก้มลงเลียรักษาแผลให้คุณสามี

แผล่บแผล่บ

กลิ่นคาวและรสของของเหลวสีแดงยังคงคิดอยู่ที่ปลาดลิ้น ข้าเลียทำความสะอาดแผลคุณสามีจนขนเปียกลู่แต่ที่รอยแผลคล้ายถูกหินบาดก็ยังคงมีของเหลวสีแดงซึมออกมาอยู่ ข้าใช้ลิ้นไล้เลียตามบาดแผลจนไม่เห็นของเหลวสีแดงไหลออกมาอีกจึงหยุดเพื่อเป็นการขอบคุณ  เช่นเดียวกันกับคุณสามีที่คอยเลียทำความสะอาดตามร่างกายข้า กลิ่นเฉพาะตัวของคุณสามีที่ชัดติดจมูกทำให้ความหวาดกลัวของข้าเหมือนจะเบาบางลง ข้าฉีกยิ้มออกมาน้อยๆอย่างโล่งใจเพราะในที่สุดข้าก็ได้กลับมาบ้านแล้ว ข้าตั้งใจจะยันตัวลุกขึ้นแต่สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นบางสิ่งเข้า

...บางสิ่งที่ทำให้ข้านึกถึงกลิ่นของคุณสามีที่ถูกทำลายหายไป...

ข้าเหลือบตาไปมองคุณสามีน้อยๆ ครั้นพอเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงใจจดใจจ่อกับการเลียทำความสะอาดตามร่างกายข้าอยู่เช่นเดิม ข้าจึงตัดสินใจคลานขยับเข้าไปใกล้ๆสิ่งนั่นช้าๆ ก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นเลียมันเบาๆ

เฮือก!

ร่างกายของคุณสามีสะดุ้งเฮือกทันทีที่สิ่งนั้นถูกไล่เลียจนข้าสัมผัสได้ แต่ข้าก็หาได้หยุดยังคงใช้ลิ้นไล่เลียมันต่อจนมันเริ่มสั่นระริก

กรร

"บิทหยุด!" คุณสามีครางสั่งในลำคออย่างอดกลั้น ข้ากระงักลิ้นก่อนจะหันไปมองอีกฝ่าย

"กลิ่นท่านบนตัวข้าหายไปแล้ว" ข้าก้มหน้าเอ่ยงึมงำออกมาด้วยใบหน้าร้อนผาว โดยไม่ทันคิดเลยว่าสิ่งที่ข้าพึ่งทำเมื่อครู่มันให้ความรู้สึกร้อนผาวจนจะมอดไหม้เสียยิ่งกว่า

"..." คุณสามีเงียบอย่างรอฟัง แต่สายตาอันเต็มไปด้วยความต้องการราวกับหมาป่าที่กำลังจะกระโจนตะครุบเหยื่อมันกลับทำให้ใบหน้าข้าร้อนจวนจะมอดไหม้กว่าเดิม

"ข้าอยากได้กลิ่นท่าน ข้าอยากมีกลิ่นของท่านติดอยู่ทุกส่วนของร่างกายข้า ข้าอยากจะแน่ใจว่าข้าเป็นคู่ครองของท่าน" ข้าเอ่ยเสียงแหบพร่าพรางช้อนสายตามองหมาป่าหนุ่มที่จ้องมองข้าไม่วางตา

"..."

"...เรา...ขี่กัน...ผสมพันธุ์กันได้มั้ย" ข้าหลบสายตาอันร้อนแรงของคุณสามีก่อนจะกล่าวสิ่งที่ต้องการออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"ออกไป!"

"อ๊ะ!" ข้าร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆก็ถูกไล่ แต่เมื่อเงยหน้ามองคุณสามีจึงได้รู้ว่าคนที่ถูกคุณสามีเอ่ยไล่นั้นไม่ใช่ข้า แต่เป็นลูกๆทั้งสามที่นอนมองข้ากับคุณสามีตากลมแป๋ว ความร้อนผาวอันน่าประหลาดหวนกลับมาอีกครั้งเมื่อข้าดันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองดันกระทำการบางอย่างและเอ่ยบางสิ่งที่น่าอายออกมาต่อหน้าลูกๆ

หงิง

ทันทีที่เด็กๆร้องประท้วงออกมาตัวข้าก็ยิ่งรู้สึกเขินอายขึ้นมาจนต้องเบียดตัวซุกร่างคุณสามีด้วยความที่ไม่กล้าสู้หน้าลูกๆ เด็กๆมีท่าทีไม่ยินยอมอยู่บ้างแต่ครั้นเมื่อถูกคุณสามีขู่ในลำคอเตือนหมาป่าตัวกลมทั้งสามที่ดูเหมือนจะผอมโซลงก็รีบวิ่งหางจุกตูดออกจากโพลงไปทันที

"เริ่มเลยมั้ย" คุณสามีกระซิบถามที่ข้างใบหูเล็กๆของข้า จนข้าต้องรีบมุดหน้าลงกลุ่มขนของคุณสามีหนักกว่าเดิม "ต่อสิ..."

"?" ข้าโผล่หน้าออกไปมองคุณสามีของไม่เข้าใจ

"สิ่งที่เจ้าทำเมื่อครู่คู่ครองของข้า" คุณสามีกล่าวพรางใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง ข้าใบหน้าร้อนผาวเมื่อเริ่มเข้าใจสิ่งที่คุณสามีพยายามบอก ข้าใช้เวลาทำใจชั่วครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆขยับกายออกจากคุณสามี แล้วจึงค่อยๆขยับกายไปในจุดนั้นอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆก้มลงใช้ลิ้นไล่เลียสิ่งนั้นที่ซ่อนอยู่ในกระบอกขนของคุณสามี

กรรรรร~

คุณสามีครางในลำคอออกมาอย่างพอใจ ร่างอันใหญ่โตของคุณสามีขยับนอนหงายขาหลังทั้งสองข้างขยับเหยียดออก เพื่อให้ข้าสามารถแทรกตัวเข้าไปหาสิ่งนั้นได้ง่ายขึ้น ข้าเหลือบตามองอีกฝ่ายน้อยๆ กระบอกขนของคุณสามีสั่นระริกทุกครั้งที่ถูกไล้เลียทั้งๆที่ปกติเราเลียขนให้กันและกันอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ความรู้สึกมันกับแตกต่างออกไปจนข้าแอบคิดในใจไม่ได้ว่าการเลียขนครั้งต่อไป  ต่อให้มันเป็นแค่การเลียขนธรรมดาๆ ภาพในตอนนี้ก็คงจะวนเวียนขึ้นมาอีกครั้งให้ข้าใบหน้าร้อนผาวอีกเป็นแน่

ข้าสลัดความคิดในหัวออกไปก่อนจะหันกลับมาจดจ่อกับสิ่งตรงหน้า ยิ่งข้าไล่เลียมันเท่าไหร่กลิ่นเฉพาะตัวของคุณสามีก็ยิ่งชัดขึ้น ร่างกายข้าเริ่มร้อนผาวขึ้นมาเสียอย่างงั้นหน้าท้องรู้สึกแปลกๆราวกับมีผีเสื้อบินวนกันอยู่ข้างใน หลังจากนั้นไม่นานท่อนเนื้อสีแดงสดก็ค่อยๆโผล่จากกระบอกเก็บ ข้าเหลือบมองคุณสามีอีกครั้งก่อนจะก้มลงค่อยใช้ลิ้นเลียมันเบาๆ

กรรร

เสียงของคุณสามีที่ร้องคำรามในลำคอออกมาอย่างพอใจมันยิ่งทำให้ข้ารู้สึกดีใจ ร่างกายยิ่งรู้สึกร้อนมากขึ้นโดยเฉพาะส่วนนั้นของข้า ข้าหนีบขาเข้าด้วยกันอย่างเผลอไผล กลิ่นเฉพาะของคุณสามียิ่งทะวีความรุนแรงชัดขึ้นเมื่อสิ่งนั้นโผล่ออกมาจากกลุ่มขน ข้าไล้เลียมันราวกับจะกลืนกิน รู้สึกตัวอีกทีร่างกายของข้าก็ถูกจับให้คานสี่ขาโดยมีคุณสามีคร่อมอยู่เหนือร่าง แผ่นหลังของข้าชิดเข้ากับกลุ่มขนของคุณสามีเช่นเดียวกันกับบางสิ่งที่เปียกแฉะและร้อนผาวที่เสียดสีอยู่ตรงช่องทางด้านหลัง ข้าส่ายสะโพกถูไถปากทางเข้ากับแกนกายของคุณสามีของไร้สติก่อนที่ข้าจะกรีดร้องออกมาเมื่อถูกแกนกายนั้นชำแรกเข้ามาในร่างอย่างรุนแรง

"อ๊าาาาา~" ข้ากรีดร้องเมื่อช่องทางถูกเติมเต็ม คุณสามีกระแทกกายระรัวเร็วเข้าออกที่ช่องทางนั้นของข้าไม่หยุด ข้าสัมผัสได้ถึงตัวตนของมัน หน้าท้องของข้าถูกดันนูนขึ้นเมื่อคุณสามีกระแทกแกนกายสีสดนั้นเข้ามาสุดแรง แม้การชำแรกในครั้งแรกจะสร้างความเจ็บปวดแต่เมื่อส่วนปลายของแกนกายนั้นค่อยๆแทรกลึกเข้ามาในร่างทีละน้อยความรู้สึกเจ็บปวดในคราวแรกก็ลดหายไปและแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่น ข้ากระดกสะโพกขึ้นรับกับแรงส่งของคุณสามีอย่างไร้สติ สมองรับรู้เพียงว่ายิ่งข้าใกล้ชิดร่างกายส่วนนั้นของคุณสามีมากเท่าไหร่ ร่างกายข้าก็จะยิ่งถูกเติมเต็มมากขึ้นเท่านั้น

ปักปักปัก

"อึก!" เสียงการควบขี่ของคุณสามีเริ่มดังมากเลื่อยๆตามแรงควบขี่ที่เพิ่มขึ้นจนดังลั่นโพรง ช่องทางของข้าถูกแกนกายร้อนผาวที่เหมือนจะร้อนขึ้นเลื่อยๆเสียดสีจนรู้สึกแสบแต่ก็ไม่อาจลบความรู้สึกดีที่มีมากกว่า "อื้อออออ~"

"เจ้าเป็นของข้า เป็นคู่ครองของข้า ตัวเมียของข้า!" คุณสามีร้องคำรามก่อนจะก้มลงขบกัดที่ลำคอด้านหลังของข้าตามแรงอารมณ์ โดยไม่ลดผ่อนแรงส่งของร่างกายท่อนร่าง

"อ๊า...ของท่าน...ฮือ...ข้าเป็นของท่าน...อึ๊!เจ็บ!" ข้ากรีดร้องรับคำเอ่ยของคุณสามี ช่องทางนั้นถูกแกนกายของคุณสามีชำแรกรุนแรง ร่างกายของข้าสั่นไหวไปมาตามแรงส่งนั้น ขาหน้าทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา

"เจ็บ!คุณสามี...อ๊ะ...ข้าเจ็บ"

แรงควบขี่จากหมาป่าร่างใหญ่ไม่มีท่าทีที่จะน้อยลงซ้ำยังคงแรงขึ้นๆตามแรงอารมณ์กลัดมันของหมาป่าหนุ่มที่โตเต็มไว ข้าพยายามอ้าขาหลังออกจากกันเพื่อบรรเทาความเจ็บแต่มันกลับไร้ผล ซ้ำสิ่งที่ข้ากระทำเพื่อหวังจะบรรเทาความเจ็บ มันกลับยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้คุณสามีบดเบียดแทรกร่างเข้ามาแนบชิดช่องทางนั้นของข้าได้มากกว่าเดิม ส่วนปลายแหลมของแกนกายที่สอดลึกอยู่ด้านใน สร้างความเสียวซ่านรู้สึกดีให้ข้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แรงส่งที่มากขึ้นทำให้ขาหลังของข้าค่อยๆลอยสูงจากพื้น แกนกายของข้ามันสั่นระริกและปวดหนึบทุกการกระแทกกระทั้นกายของคุณสามี ทุกการกระทั้นกระแทกมันทำให้ข้ารู้สึกราวกับกำลังฉี่เล็ด ข้าพยายามใช้ข้าหน้าข้างหนึ่งยันร่างกายท่อนล่างของคุณสามีออกไปเพื่อผ่อนแรง แต่มันกลับไม่ช่วยอะไร อารมณ์ความรู้สึกของคุณสามีมันมีมากขึ้น ข้าถูกคุณสามีกัดย้ำที่ลำคอเพื่อเป็นการทำโทษจนเริ่มได้กลิ่นคาว คุณสามีกระแทกกายชำแรกเข้ามาในร่างของแรงขึ้น

"อึก!อ๊าาาาาา~" ข้าปลดปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาอย่างอดกลั้น ขาหน้าอันสั่นเทาของข้าไม่อาจรับไหว ข้าล้มลงอย่างสิ้นท่าในขณะที่ก้นยังถูกแกนกายของคุณสามีเสียบคา ขาหลังลอยอยู่เหนือพื้น เมื่อปลดปล่อยช่องทางนั้นของข้าบีบรัดเข้าหากันระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ข้ารู้สึกดีจนแทบสิ้นสติ ได้แต่กรีดร้องออกมาราวสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บแต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว แม้ช่องทางนั้นของข้าจะบีบตัวแน่นรัดแกนกายแข็งอันร้อนผาวแต่ร่างกายของข้าก็ยังขยับไหวไปตามพื้นโพรงตามแรงส่งของคุณสามี แกนกายของคุณสามีแทรกลึกกว่าทุกทีข้าใช้ขาหน้าข้างหนึ่งกุมท้องเอาไว้ด้วยความจุกและเสียวซ่าน ขาหลังทั้งสองข้างเบียดเข้าหากันแน่น แม้ว่าข้าจะพึ่งปลดปล่อยออกไปแล้วคราหนึ่งแต่ความรู้สึกเสียวซ่านจวนจะคลั่งมันก็ยังไม่หายไปและเหมือนจะมีทีท่าที่จะเพิ่มมากขึ้น ขาหน้าข้างที่เหลือจิกลงกับพื้นโพรงด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย คล้ายกับว่าคุณสามีจะรู้ว่าเมื่อแกนกายกระทบโดนจุดไหนในตัวข้ามันจะทำให้ช่องทางนั้นบีบรัดได้ ส่วนปลายของคุณสามีจึงกระทบเข้ากับจุดนั้นในร่างกายข้าย้ำๆราวกับจะกลั่นแกล้ง ข้ากรีดร้องราวกับเสียสติร่างกายดิ้นพร่านด้วยความเสียวซ่าน ช่องทางนั้นบีบรัดแกนกายที่สอดแทรกอยู่แน่นก่อนที่ข้าจะปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง

ปักปัก

"อุก...อึก!...อือออออ~"

ช่องทางนั้นของข้าถูกกระทำรุนแรงจนเริ่มรู้สึกแสบชา เมื่อแกนกายในร่างมันกระตุกคุณสามีก็กระแทกมันแทรกกายเข้าไปในร่างข้าแรงและลึกขึ้น จนข้าจะกัดฟันด้วยความจุก คุณสามีกระแทกกายเช่นนั้นอยู่ไม่กี่ครั้งในครั้งสุดท้ายคุณสามีกระแทกกายส่งท่อนเนื้อร้ายเข้ามาอย่างรุนแรงและสอดเข้าไปลึกกว่าทุกทีก่อนที่ข้าจะรับรู้ถึงความร้อนผ่าวที่ถูกฉีดเข้าไปในร่างกระทบเข้ากับจุดที่ถูกรังแกมาตลอด

"อ๊าาาาาาาาาาา~" ข้ากรีดร้องและดิ้นพร่านร่างกายกระตุกไม่เป็นจังหวะ ช่องทางบีบรัดแกนกายที่บวมเปล่งจนไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้แน่น แกนกายของข้าปลดปล่อยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไร้การควบคุม

กรรรรร~

คุณสามีร้องคำรามออกมาอย่างพอใจ แกนกายของคุณสามีบวมเปล่งจนเต็มช่องทางนั้นของข้าราวกับว่าไม่อาจจะขยายได้มากกว่านั้นอีกพรางกระตุกเป็นระยะพร้อมๆกับความร้อนผาวที่ถูกฉีดเก็บเอาไว้ภายใน แกนกายขนาดใหญ่ที่บวมเปล่งจนสุดทำให้ขาหลังทั้งสองข้างของข้าไม่สามารถชิดกันได้อีก คุณสามีค่อยๆขยับตัวลงนอนตะแคลงโดยมีร่างของข้าที่ถูกผูกติดด้วยปมของอีกฝ่ายเอาไว้แนบชิดกาย

หงิงหงิง

ข้าครางหงิงๆราวกับสัตว์บาดเจ็บออกมาเสียงแผ่วเบา ข้าเหนื่อยล้าจนแทบจะไม่มีแรงแม้จะลืมตา หน้าท้องของข้าบวมเปล่งนูนขึ้นมาเพราะสิ่งที่สอดค้างคาอยู่ภายใน ร่างกายของข้าอ่อนแรงและอ่อนล้าอย่างหนักแต่ก็ยังคงสั่นระริกอย่างไม่อาจจะควบคุม ทั้งเนื้อทั้งตัวมีกลิ่นของคุณสามีปกคลุมอยู่ทั่วทั้งร่างแม้กระทั้งภายในยังถูกหมาป่าขนดำสอดคาเติมเต็มจนล้น คุณสามีกึ่งนั่งกึ่งนอนก้มหัวลงมาเลียตามใบหน้าและลำคอของข้าราวกับจะปลอบประโลม กระซิบกล่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยนก่อนที่ข้าจะหลับไป

"นอนเสียตัวเมียของข้า"

 

 

 

.......................................................................................................................................................................................................................................................... 

14 ก.พ 64 / 14:12 น. 

 

วันนี้หนูบิทคนนุ่มนิ่มไม่นุ่มฟู เพราะหนูบิท it so hot มากกกกกก 

ครึ่งบทหลังไรท์เขียนเสร็จนานแล้วแต่ไม่ได้ตรวจทานเนื้อหาหรือแก้คำผิดใดๆเลย กะจะอัพนานแล้วแต่ชีวิตก็เหมือมีมรสุมเข้า มีอะไรเข้ามาไม่หยุดจนอารมณ์ดิ่ง อาทิตย์ที่แล้วจะอัพก็มีอุบัติเหตุให้ต้องรีบไปทำให้อัพไม่ได้อีก สุดท้ายเลยไม่ได้อัพซะที 

แต่วันนี้มันอาจจะเป็นวันพิเศษของใครหลายๆคน ไรท์ก็มีเวลาว่างนิดหน่อยก่อนไปทำธุระด้วยเลยได้ทีแว็บมา แถมครึ่งนี้ยังดูเข้ากับวันวันนี้เอามากๆเลย  

เพราะวันนี้มันคือวันแห่งความรักยังไงล้าาาาาาาาา 

ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆนะคะ 

 

26 ธ.ค 63 / 13:58 

 

Merry Christmas ย้อนหลังค่ะ ไรท์มาตามสัญญาแล้วจ้าทุกคน 

ตอนนี้อารมณ์มันก็จะเหวี่ยงๆนิดนึง อย่าพึ่งเป็นไพโพร่ากันไปก่อนนะคะนักอ่านที่น่ารักทุกคนของไรท์  

ตอนที่แล้วครึ่งบทหลังใครยังไม่อ่านย้อนกลับไปอ่านก่อนได้นะคะ เพราะถ้าอัพต่อจากเดิมเว็บจะไม่แจ้งเตือนนะ อย่าลืมฝากคอมเมนท์ไว้ให้ไรท์ด้วยนะ 

ปล.ที่เคยแจ้งไว้หน้าเพจว่าจะมีเซอร์ไพรส์ช่วงปีใหม่ ไรท์สปอยบอกเลยแล้วกันว่า จะมีตอนพิเศษที่เป็นโลกคู่ขนานกับเนื้อเรื่องหลักซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อเรื่องมาลงให้อ่านเพื่อเป็นของขวัญปีใหม่ ตอนแรกที่วางแพรนไว้คือไรท์กะจะลงแบบติดเหรียญใน Readawrite ก่อนซักอาทิตย์แล้วจะเปิดให้อ่านฟรีหลังจากนั้นจะปิดตอน ซึ่งตอนเปิดให้อ่านฟรีนี่ล่ะที่ไรท์จะเอามาลงในธัญวลัยให้ด้วย(เพราะในธัญวลัยถ้าติดเหรียญแล้วจะเอาออกไม่ได้) แต่ตอนนี้เหมือนไรท์จะเขียนไม่ทันแพรนที่วางเอาไว้แล้วเพราะเขียนไปเขียนมาไอ้เจ้าบทพิเศษบทนึงนี่มันช่างย้าว ยาว ยาว แต่ไรท์จะพยายามนะคะทุกคนนนนนน 😤 

ปล.2 ถ้าถามว่าทำไมต้องติดเหรียญคือไรท์ก็ต้องแจ้งกับทุกคนว่า ตอนนี้โควิดมันกลับมาใช่มั้ยคะ ไรท์เป็นคนว่างงาน ธุรกิจครอบครัวที่ทำก็ได้รับผลกระทบ(ซึ่งทุกคนก็ได้รับผลกระทบหมดแหละ) สถานะทางการเงินเลยค่อนข้างแย่ ไรท์ก็ไม่อยากจะพูดหรอกแต่กลัวมีคนไม่เข้าใจ แล้วถ้าจะติดเหรียญนิยายทุกบทไรท์ก็รู้สึกไม่ดีกับตัวเองแล้วก็รู้สึกไม่ดีกับนักอ่านด้วย เพราะงั้นไรท์ขอซักบทนะทุกคน บทพิเศษในธัญวลัยอาจจะลงช้ากว่าใน Readawrite นิดนึงนะเพราะเดี๋ยวไรท์จะมาลงให้ตอนเปิดอ่านฟรี ถ้าเขียนเสร็จและอัพแล้วใครอดใจไม่ไหวก็ไปตามอ่านแบบติดเหรียญในนู้นก่อนได้นะคะ ต้องขอโทษจริงๆและขอบคุณล่วงหน้าค่ะ 

เมนท์และติชมแสดงความคิดเห็นได้นะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

:) 

ความคิดเห็น