ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 60% นัวเนีย

ชื่อตอน : บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 60% นัวเนีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2563 00:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 60% นัวเนีย
แบบอักษร

บทที่ 2  หนีเสือปะคนหื่น 60% นัวเนีย 

 

พี่แทนใกล้จะ 1000 โหลดแล้วจ้า ^/\^ 

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 2  หนีเสือปะคนหื่น 

*** ฝากข่าว ส่งหนังสือ พี่แทนแซ่บมากแล้วนะคะ ใครสั่งไว้รอรับจ้าาาา  

**** 

“เธอบ้าไปแล้วแน่ๆ ทำอาชีพแบบนี้แล้วยังกล้ามีแฟนเนี่ยนะ” ถามหล่อนตอนที่ถูกรุนหลังเข้าห้องครัว 

“แล้วจะโง่ไปบอกเขาทำไมล่ะ!” 

สิปปกรส่ายหัวระอา คงมีอีกหลายเรื่องกระมังที่เขายังไม่รู้เกี่ยวกับแม่ของลูก ไม่เป็นไร ต่อไปคงได้รู้จักตัวตนหล่อนมากขึ้น อย่างน้อยก็จนกว่าหล่อนจะใช้หนี้หมด หรือไม่ก็จนกว่าหล่อนจะยอมยกลูกให้เขากระมัง  

ชายหนุ่มยืนอยู่หลังบานประตูห้องครัว ในขณะที่หน้าบ้านนั้น ณัฐนรีเตะรองเท้าของสิปปกรเข้าไว้ใต้ชั้นวางรองเท้าลวกๆ พอมิให้คนที่เพิ่งมาแลเห็น ตุลย์ยืนอยู่หน้ารั้วบ้าน ใบหน้าเขาหงิกงอตอนเห็นเธอรีบรนไปเปิดประตูรั้วให้ เขามีถุงอะไรต่อมิอะไรหิ้วมาเต็มสองมือ 

“พี่มาได้ไงคะ” 

“เพิ่งเลิกคลาสน่ะสิ” บุรุษร่างสูงแต่หุ่นผอมบาง รีบตอบแฟนสาว เขาเพิ่งมาจากมหาวิทยาลัย ในการเรียนปริญญาโทที่แสนเหน็ดเหนื่อยนั้น อย่างน้อยก็มีณัฐนรีช่วยเป็นกำลังกายและกำลังใจ 

“โรสเพิ่งกลับจากทำงาน พาเรนนี่อาบน้ำอยู่ เลยไม่ได้ยินเสียงกริ่งค่ะ” เธอแก้ต่างแล้วยิ้มรับยามที่แฟนหนุ่มยื่นถุงของฝากส่งให้ ในนั้นมีขนมนมเนย ทั้งผลไม้ที่เธอชอบจุอยู่จนเต็ม 

“นึกว่าซ่อนใครไว้เสียอีก” 

พอถูกดักทางอย่างนั้น ณัฐนรีก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ เธอเชิญเขาเข้าบ้าน พอดีกับที่แม่หนูเรนนี่ในชุดกางเกงในตัวเดียวโผล่หน้าออกมาพร้อมกับชุดสวยในมือ 

“โอ๊ะ...เรนนี่ ใส่เสื้อผ้าก่อนนะคะ” เธอร้องบอก ด้วยว่าแม่หนูยังใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย  

แม่หนูน้อยมองผู้มาเยือน อีกฝ่ายไม่ได้มีรอยยิ้มคืนกลับมา ทั้งที่แม่หนูฉีกยิ้มกว้างรอท่า 

“สวัสดีค่า” หนูน้อยวัยสี่ขวบแต่พูดจาฉะฉาน เสียงดังฟังชัด ยกมือไหว้ทักทายลุงตุลย์ อีกฝ่ายยิ้มฝืนๆ ส่งมาให้ แม่หนูหน้าม่อยด้วยว่าลุงตุลย์เหมือนมิได้เต็มใจจะทักทาย 

“น่าจะเอาไปเข้าโรงเรียนได้แล้ว สี่ขวบแล้วนะโรส” 

“ค่าๆ กำลังดูที่เรียนให้แกอยู่ค่า” บอกปัดให้จบๆ เรื่องไป ตุลย์ไม่ค่อยชอบเด็กน้อยนัก แต่เธอเข้าใจนะ เขาเรียนหนัก ไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ และพอมีเวลาจู๋จี๋กันตามประสาคนรัก ก็ลายเป็นว่ามีแม่ตัวเล็กอยู่ด้วย จะกอดจะหอมกันก็ไม่สะดวก แต่เธอคิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว อนาคตยังอีกยาวไกลนี่นา ขอเธอดูใจเขาต่ออีกสักหน่อย ดูกันไปอีกสักปีสองปีค่อยมาใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะสามีภรรยาก็คงไม่สาย 

“แล้ว...งานพี่เสร็จหรือยัง” 

สีหน้าของณัฐนรีเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับให้มันกลับมาเป็นปกติ หลายครั้งหลายคราวที่รายงานหรืองานวิจัยต่างๆ ของแฟนหนุ่มเธอจะเป็นคนทำให้ ก็อีกฝ่ายบอกว่าไม่มีเวลานี่นา เป็นแฟนกัน ช่วยกันแค่นี้คงไม่เป็นไร 

“เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวคืนนี้โรสส่งเมลให้แล้วกัน” 

“ดีมาก น่ารักจริง” เขาชมเปาะตอนที่นั่งลงยังโซฟาตัวเก่งของหล่อน แม่หนูเรนนี่แต่งตัวเสร็จแล้ว และกำลังนั่งจ้องเขาอยู่ จ้องมากเข้าเขาก็ชักรำคาญ “เดี๋ยวลุงเอาขนมไปใส่จานให้นะ” พูดแล้วจะลุกเข้าครัว ณัฐนรีถลามายืนขวาง 

“เดี๋ยวโรสเอาไปใส่จานเอง พี่นั่งรอ นั่งๆๆ” แนะเขาดิบดีแต่อีกฝ่ายไม่นำพา 

“ทำไมทำตัวมีพิรุธล่ะ ซ่อนใครเอาไว้ในครัวหรือไง” มิใช่แค่พูดเล่นๆ แต่ลุกจากโซฟาแล้วก้าวเข้าครัว ณัฐนรีหิ้วของตามไปให้ไว แม่หนูเรนนี่มองตามอย่างสงสัย 

หัวใจของเจ้าบ้านสาวหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ตายแน่ๆ งานนี้เธอตายแน่! 

แอ๊ด.... 

ประตูถูกผลักให้เปิดอ้า หัวใจของณัฐนรีหล่นวูบ แต่ยัง...ชะตาของเธอยังไม่ขาดสะบั้น มันยังเหลือไว้ให้เธอมีลมหายใจ  

“ก็ไม่มีใครนี่” ตุลย์เอ่ย ดึงเอาถุงขนมจากมือของแฟนสาวไปตั้งวางที่โต๊ะกลางครัว เขาจัดขนมใส่จานอย่างคล่องแคล่ว 

“จะมีใครเล่า โรสก็มีพี่คนเดียว” ประเหลาะแฟนหนุ่มแล้วดึงเอาองุ่นในถุงไปล้างที่อ่างล้างจาน ล้างไปสมองก็ครุ่นคิด สิปปกรไปอยู่ที่ไหน เขาหายตัวไปได้อย่างไร หรือเขาจะกลับไปแล้ว ไม่สิ...รองเท้าก็ยังอยู่หน้าประตูนี่นา 

ซู่ๆๆ 

เสียงน้ำพุ่งจากก๊อกดังซู่ๆ แต่ณัฐนรีในลอยจนไม่รู้ว่าตอนนี้น้ำได้พุ่งมาโดนเสื้อจนเปียกไปหมด มันคงไม่เกิดอะไร หากเธอไม่เอาพวงองุ่นไปจ่อใกล้หัวก๊อกขนาดนั้น 

“โรส!?” 

“โอ๊ะ? เปียกหมดเลย”  

“ก็เปียกน่ะสิ” ตุลย์ท้วง หล่อนเป็นอะไรของหล่อนกันนะ ใจลอยอะไรนักหนา “มีอะไรจะพูดกับพี่ไหม พูดมาเถอะ ใจลอยแบบนี้พี่ไม่โอเคนะโรส” 

“เออ...คือว่า...” ช่วงหาคำแก้ต่างนี่ทำไมมันสั้นนักนะ เธอควรจะพูดอะไรกับเขาดีล่ะ “เอ่อ...คือ อ้อ...โรส...โรสอยากย้ายไปอยู่ที่อื่นสักพักค่ะ หอพักของพี่มีห้องว่างบ้างไหม” 

ดวงตาของตุลย์กะพริบติดๆ กัน เขากำลังไตร่ตรองอย่างรอบคอบที่สุด หอพักนั้นเป็นกิจการของที่บ้านเขา หากให้ณัฐนรีไปอยู่ฟรีๆ เม็ดเงินย่อมไม่งอกเงย อีกอย่าง บ้านนี้แม้ไม่มีคนอยู่ แต่ค่าใช้จ่ายยิบย่อยก็ยังมี หล่อนจะหาเรื่องไปอยู่ที่อื่นทำไม 

“คนเช่าเต็มแล้ว” 

“อะไรกัน เดือนที่แล้วพี่บอกว่ามีห้องว่างนี่นา” 

“ก็มีคนมาเช่าแล้วนี่ โรสอย่าเซ้าซี้ พี่ไม่อยากยุ่งเรื่องหอพักของแม่หรอกน่า” เขาบอกปัดเพื่อเอาตัวรอด 

ณัฐนรีมีงอน ก็เขาเป็นลูกคนเดียว หอพักใหญ่โตในย่านทำเลทองนั่น อย่างไรเสียก็คงตกมาเป็นของเขานั่นแหละ จะพูดแบบนี้ทำไมก็ไม่รู้  

“โรสจ่ายค่าห้องให้ก็ได้น่า”  

“โธ่...ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นหรอกน่า” 

ณัฐนรีรู้ดีแก่ใจว่าต้องใช่อย่างแน่นอน แม่เขาเขี้ยวมาก คงไม่ยอมให้เธอไปอยู่ฟรีๆ หรอก ความไม่ชอบใจในตัวเธอ มันมีตั้งแต่เริ่มคบหากับเขา และแม่เขารู้ว่าเธอมีแม่หนูเรนนี่อยู่ทั้งคน 

“โรสไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะคะ” 

“อือ...ไวๆ ล่ะ”   

เธอก้าวออกจากห้องครัวก่อนตุลย์ เปิดประตูเข้าห้องนอนแล้วล็อกเสร็จสรรพ ยามที่ดึงเสื้อเปียกๆ ออกจากร่าง ใบหน้างามก็ยังไม่หายบึ้งตึง 

“หอพักก็ของบ้านตัวเอง ทำมาเป็นกั๊กไว้ไม่ให้เราไปอยู่ จะอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ฉันจ่ายค่าเช่าหรอกน่า” บ่นๆ แล้วปาชุดชุ่มๆ ลงตะกร้า พอก้มลงมองตัวเองก็เห็นบราไร้สายที่เปียกชุ่มเช่นกัน เธอปลดตะขอบราที่อยู่ข้างหน้า แล้วดึงมันออกจากการโอบรัดพุ่มทรวง อกชื้นๆ กระเพื่อมเบาๆ  

“ว้าว...วิวสวยชะมัด” 

“เฮ้ย!?” 

ปึก! 

แผ่นหลังบางกระแทกตู้เสื้อผ้า มิหนำซ้ำปากที่กำลังจะอ้าร้องก็ถูกปิดไว้ด้วยมือเขา สิปปกรเข้ามาอยู่ในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! 

 

 

** 

*************  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว