ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 23 : แต่งงานกับพี่นะครับ

ชื่อตอน : Chapter 23 : แต่งงานกับพี่นะครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2563 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 23 : แต่งงานกับพี่นะครับ
แบบอักษร

        และแล้ววันที่นักศึกษาทุกคนรอคอยก็มาถึง หลังจากที่เพียรพยายามเรียนกันมาถึง 4 ปี ทุกคนต่างต้องผ่านเรื่องราวกันมามากมาย ต้องเอาชนะความขี้เกียจเพื่อที่จะตื่นไปเรียนให้ทัน ต้องทำการบ้านที่กองสูงเป็นภูเขา ต้องอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำเพื่อเตรียมสอบ สอบเสร็จก็ต้องรอลุ้นเกรด ปีหลังๆเหมือนจะสบายเพราะมีวิชาเรียนน้อย แต่ก็ต้องตามเก็บหน่วยกิจ และกิจกรรมต่างๆ เพื่อเตรียมออกสหกิจ หรือ ฝึกงาน ต้องติดต่อประสานงานหาที่ฝึกงาน ฝึกงานเสร็จก็ต้องทำเล่มจบ หรือวิทยานิพนธ์ ไม่ผ่านก็ต้องแก้ใหม่ แก้จนกว่าจะผ่าน ผ่านแล้วก็ต้องเตรียมพรีเซ้นท์อีก ถือว่าเป็น 4 ปีที่สาหัสพอสมควร แต่มันก็คุ้มเมื่อเทียบกับสิ่งที่เราจะได้รับ บางคนอาจจะพูดว่า ปริญญามันก็แค่กระดาษหนึ่งใบ แต่คุณรู้มั๊ยเบื้องหลังกระดาษแผ่นนั้นมันมีอะไรบ้าง มันคือความอดทนพยายามของเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ มันคือหยาดเหงื่อแรงกายที่พ่อแม่ส่งให้เรียนหนังสือ มันคือความหวังของครอบครัว มันคือผลตอบแทนความสำเร็จในชีวิต

               ก่อนวันรับปริญญาก็จะมีการซ้อมรับก่อน 2 วัน วันแรกคือซ้อมย่อย วันที่สองคือซ้อมใหญ่ทุกอย่างเสมือนวันรับจริง นักศึกษาทุกคนที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ต่างตื่นเต้นและมีเรื่องเล่ามากมายมาแลกเปลี่ยนกันกับเพื่อนๆ บ้างก็ซ้อมท่าทางก่อนจะเข้าสู่พิธีการ บ้างก็ถ่ายรูปเก็บบรรยากาศ บ้างก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกับเพื่อนๆ

               วันนี้เป็นวันซ้อมใหญ่ เมล่อนเองก็เป็นหนึ่งในจำนวนนักศึกษาหลายหมื่นคนที่กำลังตื่นเต้นและรอเข้าร่วมพิธีการซ้อมใหญ่ ด้วยเวลาที่ว่างตอนนี้เลยเป็นช่วงที่ทุกคนต่างถ่ายรูปกันสนุกสนาน เมล่อนยิ้มกว้างถ่ายรูปกับเพื่อนๆ แต่สายตาก็ยังมองหาฝ่าผู้คนมากมายในใจยังคงแอบลุ้นถึงใครคนนึง

               “พี่ต้องบินไปดูงานด่วนที่ต่างประเทศ ไม่แน่ใจว่าจะเสร็จงานเมื่อไหร่ ถ้ายังไงพี่จะพยายามเคลียร์งานและรีบกลับมาให้เร็วที่สุดนะครับ ”

               เมล่อนก้มลงมองข้อความที่อยู่บนมือถือที่ลูเซียโน่ ชายหนุ่มคนรักของเธอส่งมาเมื่อสามวันก่อน เธอเองก็เข้าใจเขาเพราะตอนนี้เขามีโปรเจ็คใหญ่ที่ต่างประเทศ นักธุรกิจเช่นเขาย่อมไม่ต้องการให้มีความผิดพลาดเกิดขึ้น หลายวันมานี้ตั้งแต่ที่เขาบินไปดูงานที่ต่างประเทศ ทั้งคู่แทบจะคุยกันน้อยมาก ถึงจะได้คุยก็คุยได้แค่แป๊ปเดียว แม้ว่าในใจลึกๆเธอเองก็แอบน้อยใจเขาอยู่แต่เธอก็พยายามเข้าใจว่าเขาต้องไปทำงาน

               ระหว่างที่เมล่อนยืนมองโทรศัพท์นิ่งอยู่ น้ำตาแห่งความน้อยใจเริ่มคลอเบ้า กลับมีเสียงผู้คนมากมายกรี๊ดกร๊าดและกรูกับไปยังที่หนึ่ง เมล่อนเรียกสติตัวเองกลับมา พยายามฟังสิ่งที่หลายๆคนกำลังพูดถึง

               นักศึกษา 1 : แกๆ เห็นซุ้มถ่ายรูปตรงนู้นรึยัง?

               นักศึกษา 2 : เห็นแล้ว ตกแต่งซุ้มน่ารักมากเลย เสียดายที่เค้าไม่ให้เข้าไปถ่าย

               นักศึกษา 3 : นั่นสิ ฉันเองก็งงเหมือนกัน จะทำซุ้มเพื่อ? ถ้าจะไม่ให้เข้าไปถ่าย

               นักศึกษา 4 : แต่ฉันไปได้ยินมาว่า ซุ้มนั้นเค้ามีเจ้าของ และกำลังตามหาคนๆนั้นอยู่น่ะ

               นักศึกษา 5 : พวกเราไปดูกันมั๊ย? ฉันว่านะต้องมีอะไรดีๆแน่ๆเลย

               ว่าแล้วพวกนักศึกษากลุ่มนั้นก็พากันเดินไป เมล่อนที่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วใครกันนะที่ทำซุ้มขึ้นมา แล้วทำไมถึงไม่ให้คนอื่นเข้าไปถ่ายรูป เมล่อนเดินไปถึงก็พบกับซุ้มที่ตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีแดงสดมากมาย ตกแต่งราวกับสวนในเทพนิยาย บนบอร์ดของซุ้มมีข้อความแปะไว้ว่า รบกวนช่วยตามหาคนๆนี้ให้หน่อยครับ ซึ่งใต้ข้อความก็เป็นรูปของเธอ เมล่อนยืนดูอยู่กับฝูงชนมากมายแบบงงๆ ก่อนที่จะมีนักศึกษาคนนึงพูดขึ้นมาว่า “ เจอแล้ว คนนี้ไง ” ก่อนจะชี้มาที่เธอ ทุกคนต่างฮือฮาหันมามองกันเป็นตาเดียว ก่อนที่นักศึกษาคนนั้นจะจูงมือของเมล่อนให้เข้าไปนั่งที่เก้าอี้กลางซุ้มดอกไม้ เมล่อนเองก็เดินเข้าไปแบบงงๆ

เธอนั่งคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะได้ยินเสียงว่า “ รบกวนช่วยเปิดทางหน่อยครับ ” ตรงหน้าของเมล่อนที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยผู้คนที่มามุงดู แต่หลังจากได้ยินเสียงนั้นกลับมีการ์ดมายืนเรียงแถวกันผู้คนออกไปเปิดเป็นทางทอดยาวเข้ามาหาเธอ  เมื่อทางเปิดออกเมล่อนมองเห็นคนๆนึงยืนอยู่ที่สุดปลายแถวเขายืนหันหลังให้เธอ ด้วยแผ่นหลังที่คุ้นเคย ความสูงของเขาบวกกับสูทสีเข้ม ทำให้เมล่อนจำได้ทันที คนที่อยู่ปลายแถวค่อยๆหันหน้ามา ในมือถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่บังหน้าไว้ เมื่อเขาค่อยๆลดช่อดอกไม้ลง เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลา  ทรงผมที่เซ็ทมาอย่างดี บวกกับรอยยิ้มของเขา ก็เรียกเสียงกรี๊ดจากบรรดานักศึกษาคนอื่นๆได้เป็นอย่างดี เขาก้าวช้าๆเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ เขารู้ว่าหลายวันมานี้งานเขายุ่งมากๆจนแทบจะไม่มีเวลาให้เธอ เมื่อเขาเคลียร์งานเสร็จ เขาก็รีบสั่งให้คนมาจัดเตรียมสถานที่และตัวเขาเองก็รีบบินกลับมาโดยเร็วที่สุด

               ตัดภาพมาที่ปัจจุบันลูเซียโน่เดินเข้ามาหาเมล่อนก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เมล่อนเองก็มองเขาแล้วยิ้มกว้างให้ เธอดีใจมากๆที่ในที่สุดเขาก็กลับมาทันวันรับปริญญาของเธอ

               “ รอพี่นานมั๊ยครับ? ยินดีกับบัณฑิตคนใหม่ด้วยนะครับ ” ลูเซียโน่เอ่ยปากถามเพื่อแก้เขิน ก่อนจะแสดงความยินดีและยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้กับเธอ

               “ ไม่นานค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่มา และขอบคุณสำหรับช่อดอกไม้ด้วย ” เมล่อนตอบและส่งยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้า

               “ พี่ยังมีอะไรอีกอย่างมาให้เมลด้วยนะ ” ลูเซียโน่พูดจบเสียงกรี๊ดจากคนอื่นๆก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมล่อนที่เห็นผู้คนส่งเสียงกรี๊ดลั่นพลางชี้มือชี้ไม้ไปที่บอร์ดของซุ้มด้านหลังของเธอ เมล่อนจึงลุกขึ้นแล้วหันหลังกลับไปมองยังจุดที่มีคนชี้ไป บอร์ดของซุ้มที่ก่อนหน้านี้ เคยมีข้อความติดไว้ว่า รบกวนช่วยตามหาคนๆนี้ให้หน่อยครับ แต่ ณ ตอนนี้กลับมีข้อความใหม่ที่เปลี่ยนมาแทนว่า Will you marry me? เมล่อนเห็นข้อความก็ตาเบิกโพล่ง กำลังจะหันมาถามลูเซียโน่ แต่พอหันกลับมา เธอก็เห็นเขากำลังคุกเข่าในมือถือกล่องใส่แหวนเพชรยื่นให้เธอ

               “ แต่งงานกับพี่นะครับ ” ชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่เอ่ยปากถามเธอ เมล่อนที่กำลังตกใจและดีใจในเวลาเดียวกันน้ำตาเริ่มพรั่งพรูออกมา เธอร้องไห้จนพูดไม่ออก ได้ยินเสียงคนรอบข้างตะโกนให้กำลังใจ แต่งเลย! แต่งเลย! แต่งเลย!

               “ ค่ะ เมลจะแต่งงานกับพี่ ” หญิงสาวรับคำ เรียกเสียงฮือฮาจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มดีใจรีบสวมแหวนให้เธอ ก่อนที่ทั้งคู่จะโผเข้ากอดกัน บรรยากาศรอบข้างอบอวนไปด้วยความรักที่หอมหวาน ใครจะไปคิดว่าประธานบริษัทมาดดุเช่นเขาจะทำเรื่องโรแมนติกแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะ เมล่อน คนเดียวเท่านั้น!!!

         

ความคิดเห็น