email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปฏิบัติการคลุมถุงชน...ว่าซั่น!!

ชื่อตอน : ปฏิบัติการคลุมถุงชน...ว่าซั่น!!

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2563 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปฏิบัติการคลุมถุงชน...ว่าซั่น!!
แบบอักษร

บรรยากาศในยามค่ำคืน เสียงเพลงสนุกสนาน คนงานต่างสนุกครื้นเครง บ้างก็เริ่มดื่มกันจนเมามาย เขตแดนก็นั่งรวมกลุ่มกับคนงานผู้ชาย ที่กำลังดื่มเครื่องดื่มชั้นเยี่ยม ผู้หญิงก็ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กันบ้าง โดยมีลูกนกและวิไล เอาไวน์องุ่นที่ผลิตจากโรงบ่มของไร่มาดื่มกันเมื่อได้รับอนุญาตจากทางเจ้าของไร่ ทุกคนต่างหัวเราะกันอย่างมีความสุข 

               “ปรายยย...ฉันขอถามโหน่ยซิ นายเขต แซ่บมั๊ย”ลูกนกที่อยู่ในอาการเมาก็เอ่ยถามร่างบางที่ตอนนี้กลายร่างเป็นยัยลำยองไปแล้ว 

               “แซ่บมาก ขอบอกเลย หน้าอกแน่นๆ หัวนมชมพู รสสตอร์เบอรี่”ปรายฟ้ากำลังบรรยายเรือนร่างของเขตแดนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่ถูกนินทาเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังตน สหายน้ำเมาต่างเงียบกริบ มีแต่ปรายฟ้าเท่านั้นเล่าด้วยใบหน้าหื่นกระหาย 

               “แล้ว..แล้ว เธอรู้ได้ยังไงอ่ะว่าหัวนมสีชมพู เคยเห็นหรือไง” ลูกนกแกล้งถามเมื่อเห็นผู้เป็นนายยืนอยู่ข้างหลังเพื่อนสาวคนใหม่ และยกมือแตะปากเป็นสัญญาณว่า ให้เงียบไว้ 

               “อ่าวว!! ฉ้านจาม่ายเห็นด้ายยางงายละ มากกว่าเห็นฉานคนนี้ ก็ทามมาแล้ว เอิ้ก!” ปรายฟ้าเล่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข เขตแดนถึงกับส่ายหน้า เขาก็เมาเหมือนกันแต่สติคงดีกว่ายัยเด็กบ้านี่แน่นอน 

               “หา! หมายความว่าเธอกับนายเขต ได้กันแล้วหรอ”อ้อยใจอุทานอย่างตกใจ 

               “โนๆๆ ไม่จ้าม่าย แค่แตะนิดๆหน่อยๆแค่นั้น แต่ม่ายด้ายช้ายมือแตะนะ”ปรายฟ้ายิ้มกริ่ม 

               “แล้วคุณปรายใช้อะไรแตะเอาจ๊ะ”ส้มจี๊ดถามอย่างอยากรู้ เขตแดนหน้าแดงแปร๊ด ที่อยู่ๆต้องมาอยู่ในหัวข้อเรื่องติดเรทในการสนทนาของสาวๆ  

               “ใช้นี่เลย ลิ้นจร้าลิ้น” ปรายฟ้าแลบลิ้นออกมาพลางเอานิ้วแตะลิ้นเรียวเล็กของตน แล้วหัวเราะด้วยความขบขันเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนๆทั้งสี่คน 

               “หา!!ใช้ลิ้นเลียหัวนมนาย!!!” ทั้งสี่อุทานพร้อมกันแต่สายตาไม่ได้มองที่คนเล่า แต่มองคนที่ยื่นอยู่ข้างหลังคนเล่า ที่ตอนนี้หน้าแดงกร่ำ แต่ไม่รู้ว่าแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือแดงเพราะเขินอายกันแน่ 

               “หยุดเลย พอแล้ว เมาแล้วพูดเลอะเทอะ” เขตแดนดึงแขนเรียวที่ตั้งท่าจะดื่มต่อ 

               “มาแล้วหรอค่ะ พี่เขตขา ปรายกำลางเล่าเรื่องของราวให้พวกนี้ฟังอยู่เลย” ใบหน้าเนียนสวยแดงกร่ำอย่างคนเมาได้ที่ 

               “ไม่ต้องเล่าแล้วไปนอน” เขตแดนรีบพยุง 

               “นอนด้วยกันหรอ”ตาคู่สวยมองดวงตาคมดุ ด้วยแววตาซุกซน 

               “อยากลองมั๊ยล่ะ พี่ไม่ขัดนะ”เขตแดนกระซิบแผ่วเบาข้างหู ปรายฟ้าปรือตามองปรอยๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ 

               “ตามสบายนะ พรุ่งนี้วันหยุดอยู่แล้วนิ แต่อย่าพากันดื่มเยอะละ ฉันพาปรายไปนอนก่อน” เขตแดนบอกก่อนจะประคองร่างบางเข้าไปในห้องอย่างทุลักทุเล 

               “อ้าว! ตาเขตน้องเป็นอะไร”พราวพิศถามขึ้นเมื่อเห็นลูกชายประคองร่างบางเข้ามาในบ้าน 

               “เมาครับคุณแม่ สภาพเป็นแบบนี้เลย” เขตแดนบอกยิ้มๆ 

               “ต๊ายแล้วยัยปราย ทำไมสภาพหนูแย่แบบนี้ละลูก เขตพาน้องขึ้นไปนอนทีนะ”คุณหญิงสาลินีที่เดินมาจากชั้นบนอุทานขึ้นมาเห็นสภาพลูกสาว 

               “ขออนุญาตนะครับคุณอา”เขตแดนขออนุญาตมารดาของปรายฟ้าก่อนจะประคองร่างบางขึ้นไปข้างบน โดยไม่ได้หันมามองบรรดาแม่ๆเลย 

               “แปะ!! สำเร็จ รอดูพรุ่งนี้แล้วกัน”พราวพิศและคุณหญิงสาลินีแปะมือกันด้วยรอยยิ้มก่อนจะมองตามหลังทั้งสองไป 

               “พี่เขต นอนด้วยกันมั๊ย” เสียงอ้อแอ้ของคนในอ้อมแขนถามออกมา 

               “นอนได้ไงเล่า พี่เป็นผู้ชายนะ ส่วนปรายเป็นผู้หญิงเที่ยวชวนคนอื่นนอนด้วยได้ยังไง”เขตแดนพูดขึ้น 

               ปรายไม่ได้ชวนคนอื่นสักหน่อย ปรายชวนพี่เขตต่างหาก” ปรายฟ้าปรายตามองชายหนุ่มเจ้าของอ้อมกอดด้วยดวงตาหวานเชื่อม 

               “อย่ามองพี่แบบนั้น”เขตแดนมองคนตรงหน้าอย่างเสน่ห์ ก่อนจะประคองร่างบางไปยังเตียงนอนก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้หญิงสาวอย่างเบามือ ดวงตาคู่สวยมองหน้าเขานิ่ง 

               “มองพี่ทำไม หืม นอนได้แล้วเดี๋ยวพี่เช็ดหน้าให้นะ”เขตแดนทำท่าจะลุกไปแต่มือบางกับรั้งแขนแข่งแกร่งเอาไว้แล้วออกแรงกระชากร่างชายหนุ่ม ล้มทับลงมาบนเตียงนอน ก่อนจะยกแขนขึ้นกอดรอบคอชายหนุ่มเอาไว้ ดวงตาคู่หวานจ้องมองดวงตาคู่คมนิ่ง ใบหน้าทั้งคู่ห่างกันเพียงนิด จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปนด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆของกันและกัน ความต้องการของชายหนุ่มดีดตัวผึงเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของหญิงสาวที่ปรารถนา 

               “พี่เขต...ปราย”ปรายฟ้ามองหน้าชายหนุ่มพร้อมกับเรียกเบาๆ 

               “เออ...เออ..ปรายทำไมหรอ”เขตแดนหายใจติดขัดเมื่อความกระสันกำลังพุ่งพล่านในร่างกาย 

               “ปรายปวดฉี่ พาไปห้องน้ำหน่อยซิ” เสียงใสพูดขึ้น ทำให้เขตแดนถึงกับใบ้กิน 

               “ปวดฉี่เนี่ยนะ! เฮ้อ!! เดี๋ยวพี่พาไป” เขตแดนค่อยๆประคองหญิงสาวไปธุระส่วนตัว ส่วนเขาก็ออกมารอข้างนอก ลำคอที่แห้งผาก ด้วยความร้อนรุ่มจากความต้องการ  

               “อึก!! เดี๋ยวเถอะยัยตัวแสบมาทำให้อยาก แล้วจากไป” ชายหนุ่มบ่นพึมพำก่อนจะยกน้ำเย็นขึ้นดื่มเพื่อนดับความร้อนลุ่มที่อยู่ในร่างกาย ร่างบางค่อยๆเซออกมาจากห้องน้ำ  

               “พี่เขต พยุงหน่อย โลกหมุนอ่ะ หิวน้ำด้วย”ปรายฟ้ายกแขนสองข้างกางให้ชายหนุ่ม เขตแดนถอนหายใจพรืด ปลงกับชีวิต นี่เขากำลังดูแลคนรัก หรือดูแลเด็กอนุบาลหมีน้อยอยู่กันแน่ เขตแดนประคองร่างบางมาที่เตียงก่อนจะรินน้ำเย็นให้หญิงสาว ดวงตัวสบกันนิ่งโดยไม่มีท่าทีว่าใครจะหลบตากัน แต่ก็เป็นเขตแดนที่อดทนไม่ไหว ผลักร่างบางลงเตียงนอนเบาๆ ตามด้วยริมฝีปากหนาตามประกบลงไปอย่างหนักหน่วงตามอารมณ์และความต้องการของหัวใจ ปรายฟ้าอ้าปากจะประท้วงกลับกลายเป็นการเปิดทางให้ชายหนุ่มเข้าไปทักทายลิ้นเรียวเล็กที่หอมหวานด้วยกลิ่นไวน์องุ่นชั้นดี 

               “อืม ...อืม” เสียงใสครางเบาๆอย่างพึงพอใจ มือเล็กๆค่อยๆปลดกระดุมเสื้อชายหนุ่มออกทีละเม็ดอย่างคนใจร้อน 

เขตแดนจุมพิตเรียวปากบางอย่างหิวกระหายฝ่ามือหนาก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างบาง ทีละชิ้นๆ ใบหน้าคมซุกไซ้ไปตามลำคอ ดูเม้มจนเป็นรอยแดง รอบๆลำคอ ก่อนจะก้มลงไปทักทายประทุมถันที่ครั้งหนึ่งเคยได้สัมผัส ลิ้นร้อนตวัดรอบฐานเต้าที่เต่งตึง ทำให้ปรายฟ้าขนลุกเกรียวไปทั้งตัวก่อนทีสติสัมปรัชญะของทั้งคู่จะดับลงราวกับถูกกดสวิสต์ 

               ก๊อกๆๆๆ 

               “หนูปราย ลูก หนูปราย เปิดประตูให้ป้าหน่อยลูก”พราวพิศร้องเรียกหญิงสาวลั่น แต่เสียงจากในห้องกลับเงียบกริบ 

               “หนูปรายเปิดประตูให้แม่กับป้าพิศเดี๋ยวนี้นะ เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”คุณหญิงสาลินีเมื่อเห็นลูกสาวเงียบก็เคาะเรียกอีกครั้ง 

               “อุ๊ย! ปวดหัวจัง” ร่างบางที่ถูกปลุกตั้งแต่เช้าบวกกับปริมาณแอลกอฮอร์ที่ทานไปเมื่อคืนทำให้เกิดอาการปวดหัวอย่างหนักจนแทบไม่อยากจะตื่นขึ้นมา 

               “หนูปราย” เสียงเรียกทำให้ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นนั่งมาพิงหัวเตียง ลมเย็นวาบจากเครื่องปรับอากาศลอยมาปะทะอก ปรายฟ้าก้มลงมองตัวเองก่อนจะตกใจแทบสิ้นสติ 

               “หา! เสื้อผ้าหายไปไหน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”ปรายฟ้าสติแทบแตกเมื่อเนื้อตัวเธอไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียวดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นร่างเปลือยเปล่าที่นอนแนบอิงข้างกายทั้งคืน ทำให้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ 

               “พี่เขต!! ทำไมเป็นแบบนี้เนี่ย” ปรายฟ้ายกมือกุมหัวอย่างคิดไม่ตก เธอจำเรื่องราวเมื่อคืนไม่ได้เลย 

               “ปราย ถ้าไม่เปิดแม่จะเข้าไปละนะ”เสียงที่เรียกอยู่หน้าประตูเริ่มฉายแววหงุดหงิด ทำให้คนด้านในร้อนรนใจขึ้น 

               “พี่เขต ตื่นเลยนะ ทำไงดี” ปรายฟ้าพยายามปลุกร่างหนาแต่ก็ยังนิ่ง คนด้านนอกก็เคาะไม่หยุด อยู่ดีๆประตูบานหนาก็ถูกเปิดผลั๊วะเข้ามาตามด้วยร่างของหญิงวัยกลางคนสองคน คุณหญิงสาลินีและพราวพิศเบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพของบุตรสาวและบุตรชายตรงหน้า 

               “นี่มันอะไรกันหนูปราย” คุณหญิงสาลินีอุทานอย่างอึ้งๆ 

               “คุณแม่คะ”ปรายฟ้าอึกอักเมื่อมารดามาเห็นสภาพแบบนี้ของตัวเองจนไม่กล้าสบสายตาของผู้เป็นแม่เลย 

               “ตื่นตาเขต ตื่นเดี๋ยวนี้ นี่มันอะไร แม่บอกให้ตื่น ตาเขต”พราวพิศตรงเข้าไปตีลูกชายที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง 

               “โอ้ย! คุณแม่ตีผมทำไมเนี่ย” เขตแดนค่อยลุกขึ้นมานั่งมองมารดาอย่างงงๆ และมองไปทาคุณหญิงสาลืนีที่ยืนร้องไห้นิ่งก่อนจะหันมามองด้านข้าง ใบหน้าเนียนใสของปรายฟ้านั่งก้มหน้านิ่ง สภาพเปลือยเปล่าที่มีผ้าห่มคลุมไว้แล้วมองดูสภาพตัวเองก่อนอุทานขึ้นมาอย่างตกใจ 

               “เฮ้ย! นี่มันอะไรกันเนี่ย”เขตแดนแทบช็อค สมองพยายามประมวลเหตุการณ์ต่างๆ 

               “แม่ต้องเป็นคนถามมากกว่ามั๊ย ว่านี่มันอะไรกัน เขตทำรุ่มร่ามกับน้องได้ยังไง รักกันชอบกันแม่ไม่ว่าเลยแต่นี้กลับมาชิงสุกก่อนห่าม ไม่เห็นแก่หน้าใคร น่าจะเห็นแก่หน้าคุณอาบ้าง แม่ล่ะผิดหวังกับลูกจริงๆ ตาเขต”พราวพิศสวดลูกชายยับ เขตแดนแทบกุมขมับ 

               “คุณแม่ขา ปรายกับพี่เขตไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะคะ”ปรายฟ้ามองมารดาด้วยน้ำตานองหน้า 

               “ไม่มี แล้วรอยอะไรรอบคอลูกและรอบคอตาเขตนั่นนะ เห็นแม่เป็นเด็กอมมือหรือไงยัยปราย แม่ให้เวลาแต่งตัวครึ่งชั่วโมง เรามีเรื่องต้องคุยกัน ทั้งปรายแล้วก็ตาเขต”คุณหญิงสาลินีสะบัดหน้าเดินออกไป 

               “คุณแม่ ฮือๆๆ”ปรายฟ้าถึงกับปล่อยโฮเมื่อมารดาเดินหนีออกไป 

               “แม่หวังว่าจะได้คำตอบที่ดีจากแกนะตาเขต”พราวพิศชี้หน้าบุตรชายอย่างคาดโทษ เขตแดนถึงกับคอตก แต่เมื่อเห็นร่างบางที่ร้องไห้ปริ่มจะขาดใจชายหนุ่มจึงรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด 

               “ไม่ร้องนะปราย เดี๋ยวพี่จะจัดการเรื่องนี้เองนะ”เขตแดนลูบศรีษะหญิงสาวเบาๆ 

               “คุณแม่คงโกรธ คงเกลียดปรายไปแล้วแน่ๆเลยพี่เขต”ปรายฟ้าร่ำไห้ 

               “คุณอาคงแค่เสียใจ คงไม่โกรธไม่เกลียดปรอยหรอก เดี๋ยวพี่จะอธิบายให้พวกท่านเข้าใจเองนะ ปรายไปอาบน้ำ แต่งตัวซะนะ เดี๋ยวพี่จะมารับลงไปข้างล่างพร้อมกัน”เขตแดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 

               สองหนุ่มสาวค่อยๆเดินลงมาด้านล่าง โดยมีผู้ใหญ่ทั้งสี่นั่งหน้าตึงกันอยู่ เขตแดนรู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อเจอสายตาของท่านอาทิตย์และบิดาที่มองมา 

               “อธิบายมาซิตาเขต แกจะรับผิดชอบยังไงกับเรื่องนี้” สุวิทย์เอ่ยถามบุตรชาย 

               “เออ!! ก่อนอื่นผมต้องกราบขอโทษคุณอาทั้งสองด้วยนะครับ กับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมยินดีจะรับผิดชอบทุกการกระทำเลยครับแล้วแต่คุณอาจะกรุณา” เขตแดนยกมือกราบผู้ใหญ่ทั้งสอง 

               “ไหนๆ เรื่องราวมันก็เกิดขึ้นแล้ว งั้นเราก็จัดงานแต่งงานให้เด็กๆก็แล้วกันนะ”สุวิทย์เอ่ยขึ้นกับผู้ใหญ่ฝั่งของปรายฟ้า 

               “เอ่อ! แต่ว่าปรายกับพี่เขต”ปรายฟ้าตั้งท่าจะท้วงแต่เจอสายตาของมารดาที่ตวัดมามองทำไรร่างบางชะงักกึก 

               “แค่นี้ยังทำให้แม่เสียใจไม่พอใช่มั๊ย ยังไงครั้งนี้ปรายต้องแต่งงานกับตาเขต ไม่งั้นเราไม่ต้องมาพูดกัน” คุณหญิงสาลินียื่นคำขาด ปรายฟ้าเบิกตากว้าง 

               “หนูปรายว่าไงลูกยินดีจะแต่งงานกับพี่เขามั๊ย”พราวพิศเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน 

               “ค่ะคุณป้า ปรายจะแต่งงานกับพี่เขตค่ะ”ปรายฟ้ารับคำในที่สุด 

               “งั้นเอาตามนี้แล้วกัน เรามาหาฤกษ์ให้เด็กๆกันดีกว่า”ใบหน้าเคร่งขรึมเมื่อกี้ดูผ่อนคลายลงไปมากสำหรับผู้ใหญ่ทั้งสี่คน ปรายฟ้าและเขตแดนลอบมองหน้ากันด้วยความรู้สึกมึนงง 

               “พี่เขตเมื่อคืนเราสองคน เออ...เออ”ปรายฟ้าถามขึ้นเมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากในบ้าน แต่ต้องชะงักไม่รู้จะถามยังไง 

               “อะไร”เขตแดนเลิกคิ้วถาม 

               “เฮ้อ! ทำไมต้องเข้าใจยากด้วยเนี่ย หมายถึงเราสองคน ป๊าบๆกันแล้วเหรอ” ปรายฟ้าทำหน้าราวคนจะร้องไห้ 

               “ไม่รู้ซิ พี่จำไม่ได้ แต่ตอนแรกเหมือนเราจะมีอะไรจริงๆนั่นแหละ แล้วจากนั้นพี่ก็จำไม่ได้เลย” เขตแดนพยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออก 

               “ปรายรู้สึกแปลกๆ ปรายรู้สึกปกติ คนมีอะไรกันแล้วเราจะรู้สึกปกติแบบนี้หรอ”ปรายฟ้าถามด้วยสีหน้าฉงน เขตแดนมองอย่างเจ้าเล่ห์ 

               “พี่มีวิธีพิสูจน์ ปรายสนใจมั๊ย” เขตแดนถามขึ้น 

               “วิธีอะไรคะ ต้องทำไงหรอ”ปรายฟ้ามองอย่างสนใจ 

               “เอาหูมานี่ซิ เราต้องลองทำอีกรอบตอนที่เราไม่เมา เราถึงจะรู้ว่าใช่เรื่องจริงมั๊ย” เขตแดนพูดเสียงเบาๆริมหูหญิงสาว ปรายฟ้าหน้าแดงกร่ำ 

               “นี่แหน่ะ ฝันไปเถอะ” ปรายฟ้าตีแขนชายหนุ่มแล้วเดินหนีไป 

               “โอ๊ย! เจ็บนะ ทำไมต้องชอบเล่นบทภรรยาผู้ใจร้ายทำร้ายสามีด้วยเนี่ย มานี่ก่อน” เขตแดนแกล้งโวยวายก่อนจะวิ่งตามไปด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม 

............................................... 

อ้าว! ความเมาเป็นเหตุหรือว่า มีคนทำให้เกิดเหตุกันนร๊า 

ในที่สุดอิพี่กับน้องก็ถูกตัดสินให้แต่งงานกัน 

มาร่วมเป็นกำลังใจให้อิพี่กับยัยน้องกันนะคะ 

วันนี้ไรท์ลงให้อีพีเดียวนะคะรีดที่น่ารัก 

วันนี้ไปออกบูธข้างนอกมาร่างพัง เปื่อยนิดหน่อย 

เดี๋ยววันอื่นจะลงชดเชยให้หลายอีพีเลยนร๊า .... 

                

                 

                

 

                

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว