ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #ตัวตน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2563 10:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#ตัวตน
แบบอักษร

                

 

"เห้อออ น่าเบื่อ" ร่างสูงถอดหายใจกับชีวิตที่แสนจะน่าเบื่อของวันนี้

 

ก่อนที่เขาจะมาหยุดตรงหน้าทางข้ามถนนสายตามองรถที่ขับผ่านไปมาที่ไม่มีท่าทีที่จะจอดให้คนข้ามด้วยความเอือมระอา

 

'เห็นแก่ตัวกันจังนะ ถ้าเป็นแบบนี้ก็หนีคงตายคนเดียว'

 

สิ้นเสียงความคิดในใจ 

 

ร่างสูงยกแขนโบกสะบัดตามเพลงโอเปร่าสากลอันแสนวิเศษ ตามฉบับคอนดักเตอร์ ( วาทยากร ) ฮัมเพลงในความคิดจนจบ

 

เพียงร่างสูงลืมตาขึ้นทุกอย่างตรงหน้าเขาคือความวุ่นวายของเหล่าผู้คนที่หนีตายจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่

 

'ตามที่คิดจริงๆสินะ มนุษย์ชั่งเป็นสัตว์ที่น่ารังเกียจ'

 

ร่างสูงเดินข้ามถนน เขาแทบไม่สนใจทั้งคนเจ็บคนตายที่นอนเต็มถนนไปหมด ก่อนที่เขาจะหยุดเมื่อรู้สึกว่าเท้าของเขานั้นไปโดนอะไรเข้า

 

//ใบหน้าก้มลง

 

ร่างสูงมองหน้าเด็กหญิงผู้ใสซื่อต้องมาตายในที่แบบนี้ ก่อนที่จะพูดบางสิ่งบางอย่างออกมา

 

"ได้ตามที่เธอต้องการแล้วนะ"

 

เขาเดินข้ามศพเธออย่างความไร้ปความราณี

 

 

 

 

 

 

 

"กลับมาแล้วครับ" นี่คงเป็นอาการของคนขาดอบอุ่น เขาคงลืมว่าเขาไม่มี ครอบครัวที่ฉันหมายถึง.....

 

ปัง //เสียงประตูปิด

 

"เหนียวตัวแหะ อาบน้ำสักหน่อยแล้วกัน"

 

เซ็นจิผู้น่าสงสาร

 

ตัวตน : เซ็นจิ

 

            โทริยะ เซ็นจิ เด็กหนุ่มวัย 22 เขาสูง 179 ส่วนน้ำหนักก็ไม่รู้เหมือนกันเขาเองก็คงไม่สนใจเรื่องนี้ด้วย ชีวิตวัยเด็กของเขามันควรจะมีความสุขแต่ไม่เลยมันกลับเลวร้ายมากกว่า ทุกคนในครอบครัวตายเพราะ เขา นั้นคงเป็นสิ่งที่เขานึกได้ พระเจ้าคิดอะไรอยู่นะ ถึงมอบพรสรรค์ที่มีเพียงไม่กี่คนบนโลก พระเจ้าคงคิดเล่นสนุกสินะ

 

 

 

กลิ่นหอมลอยปลิวตามสายลม ถึงเซ็นจิจะเป็นฆาตกรที่เลือดเย็นโหดร้าย แต่เรื่องทำอาหารยกให้เขาจริงๆ

 

ร่างสูงนั่งกินข้าวด้วยความสุขสม แต่คงจะขาดอย่างเดียวแล้วสินะ ครอบครัว

 

"ผมไปข้างนอกก่อนนะครับ ล็อคบ้านด้วยนะไม่ต้องเป็นห่วง ผมเอากุญแจบ้านไปนะครับ" หรือเขาคงลืมว่าเขาอยู่ตัวคนเดียว

 

 

 

"ไปไหนดีนะ คงเป็นบ้านที่ดีแน่" 

 

ร่างสูงเดินตามถนนหาบ้านแสนสุขเพื่อไปเซอร์ไพรส์ของขวัญ วันตาย:)

 

"เจอแล้วสินะ บ้านของชั้น"

 

แกร๊ก

 

"กลับบ้านมาแล้วครับ"

 

"เอ๋ ไม่มีใครอยูหรอครับ ผมกลับมาแล้วนะ"

 

"ไฟก็เปิดนิ"

 

ร่างสูงเดินตรงไปทางห้องครัวเขาเจอผู้หญิงวัยกลางคน เธอกำลังทำอาหารเย็นให้ครอบครัว

 

"คุณแม่ทำอะไรกินครับ น่าอร่อยจังนะครับ"

 

ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้เธอมาก

 

"หอมมากเลยครับคุณแม่" 

 

ร่างกายหญิงวัยกลางคนสั่นเทาเพราะความกลัว

 

"เธอเป็นใคร!!!"

 

เธอหันมาพร้อมกับมีดเล่มคมชี้มาทางร่างสูง

 

"ใจเย็นๆก่อนสิครับคุณแม่ เดี๋ยวคุณพ่อตกใจเอานะครับ"

 

มือเธอเริ่มสั่นมากขึ้นคงเป็นเพราะหน้าตายิ้มแย้มแสนสดใสที่ซ่อนไปด้วยความโหยหาความตายตรงหน้า

 

ร่างสูงยกมือขึ้นชี้ไปทางหญิงวัยกลางคน//👉🏻

 

"เธอเป็นใคร!!! เข้ามาทำอะไรบ้านคนอื่นเขาห๊ะ!!! ออกไปเล...." 

 

"ปัง!"

 

ร่างหญิงสาวล่มลงพื้นพร้อมเลือดที่กระจายไปทั่วห้อง 

 

ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นก่อนจะเริ่ม...

 

"ปัง ปัง ปัง"

 

กระสุนเจาะเข้าผิวหนังเลือดด้วยความเร็ว

 

ร่างสูงเดินไปตามทางของบ้าน

 

"คุณพ่อ"

 

"คุณพ่ออยูไหนหรอครับ ผมกลับมาแล้วนะ"

 

'ห้องนั่งเล่นสินะ'

 

ครืด!!

 

เสียงเปิดประตูเลื่อนญี่ปุ่นโบราณทำเอาเด็กสาวภายในห้องคิดดีใจ

 

"คุณแม่ทำอาหารเสร็จแล้วหรอคะ"

 

เด็กสาวที่กำลังนั่งจ้องจอทีวี เธอแทบไม่สนใจคนข้างหลัง

 

"คุณแม่ยังทำไม่เสร็จหรอกครับ"

 

"คุณพ่อหรอคะ"

 

ทันทีที่เด็กสาวได้ยินเสียงเธอหันมาด้วยรอยยิ้ม คิดว่าคนเป็นพ่อกับมาจากที่ทำงานแล้ว

 

"ไม่ใช่คุณพ่อ พี่ชายเป็นใครค่ะ"

 

"แล้วคุณแม่ละคะ"

 

เธอพูดด้วนน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกลัว

 

"คุณแม่..." 

 

ร่างสูงฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

 

"คุณแม่อยู่ไหนค่ะ!!!!"

 

เด็กสาวลุกขึ้นวิ่งไปหาผู้เป็นแม่ ก่อนที่เธอจะได้เห็นภาพตรงหน้าร่างผู้เป็นแม่นอนจมกองเลือด

 

"หึ!"

 

ร่างสูงเดินตามเด็กสาวด้วยความตื่นเต้นว่าสีหน้าของเด็กสาวจะเป็นยังไงเมื่อเห็นสิ่งนั้น

 

"คุณแม่!!!! คุณแม่ตื่นสิคะ!!!" 

 

"คุณแม่ตื่นมาหาคุยกับหนูก่อน!!!"

 

"นี่เงียบๆหน่อยสิ"

 

"พี่ชายทำอะไรคุณแม่!!!"

 

"พี่ชายป่าวทำอะไรซะหน่อย แล้วช่วยเงียบๆหน่อยนะครับ"

 

"พี่ชายโกหก พี่ชายเป็นฆาตกร!!!"

 

"นี่บอกให้เงียบไง!"

 

"ไอฆาตกร!!ไอโรคจิต!!"

 

"เธอว่าไงนะ"

 

"ไอโรคจิต ไอโรคจ...."  "ปัง!!!"

 

เพียงนัดเดียวร่างเด็กสาวไม่มีแม้แต่ลมหายใจ

 

"เงียบแล้วสินะ"

 

ร่างสูงย่อตวลงใช้มือจับปลายคางที่อาบไปด้วยเลือดสีแดงสดที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดไหล

 

"เธอรู้มั้ย มันเป็นท่าตายที่สวยที่สุดที่ชั้นเคยเห็นมาเลยนะ"

 

แกร๊ก

 

"ซูดาระจัง"

 

"ที่รักพ่อกลับมาแล้วครับ"

 

'ฟังสิเสียงใครมา'

 

"คงต้องเล่นซ่อนหาสินะ งั้นผมเป็นคนซ่อนนะครับ"

 

"ซูดาระจังลูก อยู่ไหนของเขานะ"

 

ชายวัยกลางคน เดินหาคนอันเป็นที่รักก่อนที่ร่างกายของเขาจะหยุดนิ่งกับภาพตรงหน้า

 

"ซูดาระ!!! คุณ!!!"

 

ชายวัยกลางสวมกอดร่างคนรักทั้งสองด้วยน้ำตา

 

"ใครทำคุณ!!!!!"

 

"ใครมันทำร้ายคุณ ซูดาระบอกพ่อสิลูก!!!"

 

"ผมเองแหละครับ คุณพ่อ" 

 

ร่างสูงเอียงคอฉีกยิ้มอันแสนสดใส

 

"แก!!! ไอเด็กเหลือขอ"

 

"ปัง!!"

 

"หว่า อดเล่นสนุกเลยคุณพ่อใจร้อนเกินไปนะครับ"

 

ร่างชายวัยกลางคนที่ควรจะวิ่งมากระชากคอเสื้อร่างสูงกลับนอนกองอยู่ที่พื้นมันเป็นภาพที่อนาจมาก แต่กลับกันร่างสูงกลับคิดว่ามันเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์

 

 

 

 

 

สวัสดีครับทุกคนเป็นไงบ้างกับเรื่องนี้พอใจมั้ยครับ555+ น้องเซ็นจิของเราเนี้ยน่ารักเนอะถ้าชอบก็ติดตามผมด้วยนะงับ 

 

คอมเม้นๆผมอยากอ่านมันจะเป็นกำลังใจมหาศาลสำหรับผมมากเลยครับ🥺🥺เนอะๆเซ็นจิ 

 

" อยากตายรึไง "

 

" ใจเย็นเพ่!!! "

 

" ชิ! "

 

///-_-"

 

 

ความคิดเห็น