email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รีดนมกัน...(รีดยังไงให้รู้ว่าจีบ) ^^

ชื่อตอน : รีดนมกัน...(รีดยังไงให้รู้ว่าจีบ) ^^

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รีดนมกัน...(รีดยังไงให้รู้ว่าจีบ) ^^
แบบอักษร

ปรายฟ้าค่อยๆเปิดประตูห้องพักเข้ามาเห็นอ้อยใจนอนหลับแล้ว ร่างบางล้มตัวนอนบนที่นอนของตนคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ ร่างบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เห็นแชทกลุ่มเด้งขึ้นมา จึงกดเข้าไปอ่าน 

               แก็งค์เจ้าหญิง 

               Tubtim: คุณหนูปรายคะ อะไรยังไง อธิบายด่วน???? 

               Nonny: นี่แกไปแอบแซ่บหนุ่มอื่นหรอ เขาคือใคร??? 

               May: ผู้ชายชุดขาวคือ? ตอบด่วน!!! ปรายฟ้าระบายยิ้ม 

               Pray: ไม่บอกปล่อยให้พวกแก อกแตกตายกันไปเลย 555++ 

               Tubtim: ชั่ว 

               Nonny: แรดไม่เคยเปลี่ยน 

               May: อิเพื่อนเลว 

               Pray: งื้อออ!! ด่าฉันทำไม? นี่เพื่อนนะย่ะ  

               Tubtim: งั้นตอบมาให้ไว ชายชุดขาวคนนั้นคือใคร?  

               Pray: ฉันหาไว้ให้แกไงยัยทิม แกชอบผู้ชายในเครื่องแบบไม่ใช่หรอ 

               Tubtim: จริงหยอ หล่อป่ะ เครื่องแบบอะไรหรอ 

               Pray: ถามมาก เดี๋ยวเจอกันค่อยพูด ฉันจะหลับแล้ว พวกแกไม่หลับไม่นอนหรอ 

               เพื่อนทุกคนต่างสารทุกข์สุกดิบของกันอยู่นานก่อนจะเลิกรากันไป 

               รถเขตแดนแล่นมาจอดหน้าเรือนพักคนงานเหมือนเช่นเมื่อวาน แต่เป็นอ้อยใจที่เดินออกมาคนเดียว 

               “อ้าว! นายมารับปรายมันหรอ มันไม่อยู่หรอก” อ้อยใจบอก 

               “ไม่อยู่ หมายความว่าไง ปรายไปไหน”เขตแดนหน้าตึง 

               “ปรายออกไปตั้งแต่เช้าแล้วจ๊ะ ติดรถพี่จ๋องไป ตอนนี้คงจะอยู่ที่ฟาร์มโคนมแหละจ๊ะนาย”อ้อยใจอธิบาย เธอเห็นเพื่อนสาวซ้อนมอร์ไซด์ของจ๋องไปตั้งแต่เช้าแล้ว เขตแดนหน้ามุ่ย ก่อนจะรีบขึ้นรถแล้วขับออกไป 

               “หน็อย!! หลบพี่ใช่มั๊ยปราย เดี๋ยวจะโดยไม่ใช่น้อย” เขตแดนบ่นพึมพำไปตลอดทาง รถโฟร์วีลแล่นมาจอดยังส่วนของฟาร์มโคนม เสียงพูดคุยกันดังมากจากด้านใน ปรายฟ้า จืดและจ๋องช่วยกันกวาดขี้วัวอย่างขะมักเขม้น เขตแดนยืนกอดอกมองท่าทางของปรายฟ้าพร้อมกับยิ้มบางๆ เธอยิ้ม เธอหัวเราะ ไม่มีอาการเหม็น หรือรังเกียจเหมือนเช่นเมื่อวาน เธอคงเริ่มที่จะปรับตัวได้บ้างแล้ว 

               “นาย ทำไมมายืนยิ้มอยู่ตรงนั้นล่ะครับ” จืดเอ่ยแซวผู้เป็นนาย 

               “ฉันยิ้มไม่ได้หรือไง ไอ้จืด”เขตแดนตวัดสายตาไปมอง 

               “อุ๊ย!! ผมแค่หยอกเล่น” จืดส่งยิ้มมาให้  

               “วันนี้ทำไมมาก่อน ทำไมไม่รอ”เขตแดนเอ่ยถามร่างบางที่ก้มหน้าก้มตา กวาดขี้วัวอย่างจริงจัง 

               “พอดีออกมาจากห้องพัก เจอพี่จ๋องพอดี เลยติดรถมาจะได้รีบทำงานเร็วๆ” ปรายฟ้าเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก 

               “แค่นั้น ไม่ได้หลบหน้าใครใช่มั๊ย” เขตแดนหรี่ตามอง 

               “หลบ หลบใคร ทำไมต้องหลบด้วย”ปรายฟ้ายิ้มยั่ว 

               “ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยตัวแสบ รีบๆกวาด จะได้ไปดูเขารีดนมวัวกัน” เขตแดนคาดโทษก่อนเดินไปดูคนงานรีดนมวัวอีกด้านหนึ่ง สักพักปรายฟ้าก็เดินตามไปดูวิธีรีดนมวัวจากคนงาน 

               “ปราย!! มานี่ซิ บอกให้มานี่”เขตแดนกวักมือเรียกหญิงสาวเมื่อปรายฟ้าเดินมาถึง ปรายฟ้ามองชายหนุ่มอย่างไม่วางใจ แต่ก็จำนนที่ต้องไป เพราะทนแรงรบเร้าไม่ไหว 

               “อะไรล่ะคะ” ปรายฟ้านั่งลงข้าง 

               “รีดนมวัวกัน” เขตแดนบอกหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม 

               “มานั่งข้างนี่ อย่าไปนั่งใกล้เท้าหลัง เดี๋ยวโดนดีดไม่รู้เรื่องด้วยนะ” เขตแดนลากแขนเรียวให้มานั่งข้างๆตัว 

               “ทำไมเป็นค่ะ ต้องทำยังไงคะ” ปรายฟ้ามองดูเต้านมของโคนมอย่างตื่นเต้น 

               “ก่อนอื่นเราต้องทำความสะอาดเต้านมของแม่โคก่อน วันนี้ฉันจะสอนรีดนมวัวด้วยมือนะ” เขตแดนหันมามองร่างบางที่นั่งอยู่ใกล้ๆ 

               “ทำไมต้องใช้มือ ทำไมไม่ใช่เครื่อรีดล่ะ”ปรายฟ้าหันไปมองหน้าชายหนุ่มอย่างอยากรู้ในเมื่อเครื่องรีดนมก็มีทำไมต้องให้เธอใช้มือรีด 

               “ใช่มือนั่นแหละดี มันฟินกว่ากันเยอะ”เขตแดนมองหน้าเนียนใสแล้วกระตุกยิ้ม ปรายฟ้าหน้าแดงกร่ำ 

               “เรากำลังพูดถึงนมของวัวอยู่นะ” ปรายฟ้าพูดขึ้น 

               “ก็นมวัวไง คิดอะไร เอามือมานี่ ใช้นิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ หรือรีดหัวนมตอนบน เพื่อเป็นการปิดทางนม เป็นการกันไม่ให้น้ำนมในหัวนมขึ้นไปอยู่ตอนบน ต่อมาก็ใช้นิ้วที่เหลือ ทำการบีบไล่น้ำนมตั้งแต่ตอนบนเรื่อยลงมาข้างล่าง จะทำให้ภายในหัวนมมีแรงอัดและน้ำนมจะถูกดันผ่านรูนมออกมาและเมื่อขณะที่ปล่อยช่องนิ้ว ที่รีดหัวนมตอนบนออก น้ำนมซี่งมีอยู่ในถุงพับนมข้างบนจะไหลลงมาส่วนล่าง เป็นการเติมให้แก่หัวนมอีกเป็นเช่นนี้ตลอดระยะเวลาที่รีดจนกระทั่งน้ำนมหมด”เสียงทุ้มอธิบายอยู่ข้างหูปรายฟ้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฝ่ามือหน้ากับจับมือบางเคล้นคลึงเต้านมของแม่โค แต่ร่างบางแทบจะไม่มีสติในการรีดนมเลย เพราะสัมผัสข้างหูบวกมือที่คอยจับมือบาง ทำให้สติของปรายฟ้าแทบหลุดลอย ก่อนที่ปรายฟ้าจะหน้าแดงแปร๊ดเมื่อ คนด้านหลังพูดคำนึงขึ้น 

               “รู้สึกฟินมั๊ย” เขตแดนถามขึ้น ปรายฟ้าหันไปมอง ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา คางหนาวางเกยอยู่บนไหล่บาง 

               “ฟิน บ้าอะไรเล่า”ปรายฟ้ารีบหลบตา 

               “ฟินเหมือนตอนสองปีก่อนที่ปรายเมาแล้วจับมือพี่ไปวางตรงหน้าอกปรายไง”เขตแดนพูดเสียงเบาๆข้างหู 

               “หยุดเลยนะ ทะลึ่ง”ปรายฟ้าตวาดเบาๆ เพราะกลัวคนงานคนอื่นได้ยิน น้ำนมที่ไหลผ่านจากหัวนมของแม่โคทำให้ปรายฟ้าตื่นเต้น เผลอยิ้มออกมา 

               “ออกแล้ว ปรายทำได้แล้ว” ปรายฟ้าพูดด้วยความดีใจ คนงานคนอื่นๆหันมามองอาการรีดนมวัวของหญิงสาว พร้อมกับยิ้มให้กับท่าทางที่เหมือนเด็กน้อยของเธอ  

               “เก่งมาก หัดนวด หัดคลึงไว้ วันหน้าจะได้นวดให้พี่บ้าง แต่ไม่ใช่นมนะ แต่เป็นอย่างอื่น”เขตแดนพูดเสียงแผ่วๆพรางเอียงคอมองใบหน้าหญิงสาวด้วยดวงตาหวานเชื่อม 

               “นะ...นวดอะไร ทำไมต้องนวดด้วย อยากนวดก็ไม่นวดที่ร้านซิ มาให้ปรายนวดทำไมเล่า” ปรายฟ้าพูดเสียงตะกุกตะกัก 

               “ไม่ได้ คนอื่นไม่ได้ ต้องเป็นปรายเท่านั้น”  

               “พอเลย ถอยออกไปได้แล้ว ปรายทำเป็นแล้ว ลืมข้อตกลงแล้วหรอ ห้ามอยู่ใกล้ปรายเกินสองเมตร” ปรายฟ้าแสร้งทำสีหน้าบึ้งตึง 

               “นึกว่าลืมแล้วซะอีก จำได้ด้วยหรอ” เขตแดนทำหน้าหมอง 

               “อย่าเนียน ถอยออกไปเลย นับ1ถึง 3 ถ้าไม่ถอยออกไปปรายโกรธจริงๆด้วย” ปรายฟ้าพูดเสียงลอดไรฟัน 

               “ปรายอ่ะ!” 

               “1...2...สะ”ปรายฟ้าเริ่มนับ 

               “ก็ได้ๆๆ พี่ไปก็ได้” เขตแดนกระเถิบออกไปยืนอยู่ข้างนอกใช้สายตามองมาที่หญิงสาวอย่างงอนๆ  

               เผลอแป๊บเดียวปรายฟ้าก็มาทำงานอยู่ที่ไร่ พิทักษ์พงค์ ได้เกือบสองเดือนแล้ว หญิงสาวสามารถเรียนรู้งานได้เป็นอย่างดี อาจจะมีผิดพลาดบ้าง แต่สุดท้ายทุกอย่างมันก็ผ่านไปด้วยดี ส่วนเธอและลูกนกก็มีกระทบกระทั่งกันบ้างเมื่อเจอหน้า แต่ปรายฟ้าก็เลือกที่จะไม่เดินไปสุงสิงกับพวกนั้น ทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่ที่ไร่ พิทักษ์พงค์ ได้ง่ายขึ้น หมอทรงวุฒิได้แวะเวียนมาหาเธอบ้างแต่ไม่บ่อย เพราะคุณหมอได้เข้าไปทำงานในโรงพยาบาลเอกชนในกรุงเทพ ทำให้ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ ความสบายใจจริงมาตกอยู่ที่เขตแดน ที่ไม่มีหมอหนุ่มคอยมาหาปรายฟ้าให้รู้สึกขวางหูขวางตา ความสัมพันธ์ระหว่างปรายฟ้าและเขตแดน ก็เริ่มที่จะดีขึ้นเรื่อยๆ  วันนี้เป็นวันหยุดของคนงานไร่ คนงานส่วนใหญ่จะใช้วันหยุดนี้ เดินทางไปซื้อของ ไปช็อปปิ้งในตัวเมือง เพราะตรงกับวันเงินเดือนของทุกคนออก และตอนเย็นทางไร่ก็จะจัดงานเลี้ยงสังสรรค์เล็กๆน้อยตามประสาของคนงาน ก็จะมีสุวิทย์ พราวพิศ และเขตแดน เข้ามาร่วมด้วยทุกครั้งเมื่อมีโอกาส วันนี้ก็เช่นเดียวกัน 

               “ปราย แต่งตัวเร็ว” อ้อยใจรีบวิ่งมาเรียกเพื่อนสาว 

               “แต่งตัวไปไหน หรออ้อย” ปรายฟ้ามองอ้อยใจด้วยความงุนงง 

               “ไปเที่ยวในเมือง ไปนะ อ้อยอยากไปแต่อ้อยไม่มีเพื่อนไป” อ้อยใจทำสีหน้าสลด 

               “โอเคๆ ไปก็ได้ อ้อยรอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแปบนะ” ปรายฟ้าฉีกยิ้มให้เพื่อนสาวให้คลายกังวล 

               ห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง... 

               คนงานคนอื่นๆ กระจายตัวกันไปเลือกซื้อเสื้อผ้า ของใช้จำเป็นตามที่ตนอยากได้ อ้อยเดินบิดไปบิดมา จนปรายฟ้าสังเกตได้ 

               “อ้อย เป็นอะไร ยืนบิดไปบิดมาอยู่นั่นแหละ” ปรายฟ้าเอ่ยถาม 

               “คืนนี้ ที่ไร่จะมีงานเลี้ยง ปรายช่วยฉันเลือกเสื้อผ้าชุดใหม่หน่อยซิ”อ้อยใจเอามือถูกันไปมาอย่างเขินอาย 

               “แค่ซื้อชุดใหม่ทำไมอ้อยต้องเขินแบบนี้ด้วยล่ะ มีอะไรหรือเปล่า ไม่เล่าฉันไม่ช่วยจริงๆนะ” ปรายฟ้าหรี่ตามองอย่างจับผิด 

               “ไม่เอา ช่วยเลือกหน่อยนะ คือว่า คืนนี้อยากสวยอ่ะ ปรายช่วยแต่งหน้าให้อ้อยด้วยได้มะ” อ้อยใจยิ้มหน้าแดง 

               “เป็นอะไร อยู่ก็อยากสวยขึ้นมาเนี่ย!! ทำราวกับว่ามีความรัก อย่าบอกนะว่าอ้อยมีแฟนอ่ะ” ปรายฟ้าทำตาโต อ้อยใจพยักหน้ารับอย่างอายๆ 

               “ใคร? ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ นี่ฉันตกข่าวไปได้ไงเนี่ย ไหนเล่าให้ฟังหน่อยซิ”ปรายฟ้าถามเพื่อนสาวอย่างตื่นเต้น 

               “เออ! คนงานใหม่นะ ปรายไม่เคยเห็นหรอก พี่มาทำงานได้3-4วันเอง” อ้อยใจเอ่ยยิ้มๆ 

               “คนงานใหม่หรอ”ปรายฟ้าทวนคำ ก่อนจะเลิกใส่ใจเพราะอย่างน้อยเพื่อนสาวเธอกำลังมีความสุข  ปรายฟ้าลากแขนอ้อยใจเดินไปยังร้านเสื้อผ้าสตรี แล้วจัดการเลือกชุดให้อ้อยใจจนได้ชุดที่ต้องการ 

               “เดี๋ยวอ้อยรอฉันตรงนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำก่อน” ปรายฟ้าบอกเพื่อนสาวก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำ หญิงสาวเดินชนกับร่างชายหนุ่มที่สวมหมวกเดินสวนออกมาจากห้องน้ำ 

               “อุ๊ย!! ขอโทษค่ะ” ปรายฟ้ารีบยกมือขอโทษ ชายหนุ่มคู่กรณีรีบกระชับหมวกปิดใบหน้า แล้วก้มศรีษะให้หญิงสาวเล็กน้อยก่อนเดินไป 

               “คุ้นจัง” ปรายฟ้ามองตามหลังชายหนุ่มนิรนามไป ก่อนจะส่ายศรีษะแล้วรีบเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ 

ด้านชายหนุ่มที่เดินจากไป ดันหมวกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาแข็งกร้าว ริมฝีปากกระตุกยิ้มอย่างชิงชัง 

               “เจอกันสักทีนะ ปรายฟ้า ฉันให้เวลาพวกเธอเสวยสุขกันนานเกินไปแล้ว ฉันขอทวงเวลาความสุขของฉันคืนบ้าง”ใบหน้าหล่อเหลาไสตล์ลูกครึ่งพูดขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว 

..................................................... 

่ตีเนียนแต๊ะอั๋งน้องนี่คืองานถนัดของอิพี่จริงๆๆ 

มาทายว่าชายปริศนา คนนั้นคือใครกันนร๊า??? 

                

                

               

 

               

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว