ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คู่แข่ง

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่แข่ง
แบบอักษร

ตอนที่10 

 

 

หลายวันต่อมา...

 

 

ในช่วงเวลาที่ฝึกงานหลายวันที่ผ่านมาเธอมักจะกลับไปนอนที่บ้านหรือคนโดสลับกันไปมาเพื่อที่แม่ของเธอจะได้ไม่เหงา แต่ทุกครั้งที่เธอกลับมานอนที่คอนโดมาคัสก็มักจะมาค้างกับเธอบ่อยๆ

 

 

เธอยังคงไปฝึกงานทุกวันเหมือนเช่นเคย หลายๆวันที่ผ่านมาเธอก็ได้ความรู้เยอะแยะมากมายทั้งเรื่องบริหาร และวิธีจัดการต่างๆ ซึ่งมาคัสก็เป็นคนสอนให้เธอตัวต่อตัว เธอได้เห็นความตั้งใจที่เขาพยายามสอนเธอในทุกๆเรื่อง ซึ่งมันก็ทำให้เห็นอีกมุมของเขาว่าเขาเป็นคนค่อนข้างจะจริงจัง

 

 

"กาแฟค่ะ" ไมล์ร่าชงกาแฟมาให้มาคัสที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ

 

 

"ขอบใจ" สายตาของเขายังคงจับจ้องที่หน้าจอคอม พร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ "วันนี้จะกลับไปนอนที่บ้านใช่ไหม" มาคัสถาม

 

 

"ใช่ค่ะ พอดีว่าหลังเลิกงานไมล์ต้องพาคุณแม่ไปธุระด้วย ก็เลยว่าจะเลยไปนอนที่บ้านเลย"

 

 

"อืม"

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

"มาคัสขาาาาา..." ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาต คนข้างนอกก็เปิดประตูเข้ามาอย่างวิสาสะ มาคัสและไมล์ร่าจ้องไปยังต้นเสียงเป็นสายตาเดียวกัน

 

 

"ซินดี้ มาทำไม?" มาคัสเอ่ยถาม

 

 

"ก็ซินดี้คิดถึงคุณหนิคะ" ซินดี้เดินเข้ามานั่งตักมาคัสก่อนจะใช้แขนคล้องคอหนาไว้ "คุณไม่ไปหาซินดี้เลยอะ ทิ้งซินดี้นอนเหงาตั้งหลายคืน หรือว่า...คุณมีคนอื่นคะ?"

 

 

"ฉันจะไปมีคนอื่นได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ" มาคัสตอบอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะดันตัวซินดี้ให้ลุกขึ้น

 

 

"แล้วนี่ใครคะ เด็กชงกาแฟเหรอ อ๋อ หรือว่าเด็กใหม่คุณ นี่คุณติดมันมากถึงขั้นจ้างมันมาเป็นเด็กชงกาแฟ จะได้มีเวลาเอากันได้ตลอดเวลาเหรอ" ซินดี้มองไมล์ร่าด้วยสายตาเหยียด

 

 

"..." ไมล์ร่าไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใด แต่เธอกลับยืนกอดอกมองซินดี้ด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้

 

 

"ซินดี้คุณกลับไป แล้วอย่ามาที่นี่อีก ผมจะให้เงินก้อนคุณแล้วเราจบกันตามที่ตกลงกันไว้" มาคัสพูดพร้อมกับหยิบเช็คขึ้นมาเขียน

 

 

"นี่อย่าบอกนะคุณจะทิ้งซินดี้เพื่อมาเอายัยเด็กเมื่อวานซืนแบบนี้ ซินดี้ไม่ยอมนะคะ" ซินดี้โวยวายขึ้น

 

 

"นี่! ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธออย่ามางี่เง่า ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" มาคัสกดเสียงตำด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ

 

 

"เธอเองก็ยังเด็ก คงจะใช้เต้าไต่ขึ้นมาทำงานที่นี่ ดูจากการแต่งตัวก็แบรนด์เนมทั้งตัว..." ซินดี้มองไมล์ร่าตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

 

"..." ไมล์ร่ายิ้มุมปากแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้ใดๆ

 

 

"ฉันเข้าใจนะว่ามาคัสเขาเลี้ยงดีให้เงินใช้เยอะ แต่อายุน้อยๆแบบเธอไม่น่าจะมาเป็นของเล่นผู้ชายนะ"

 

 

จ๊วก!

 

 

"กรี๊ดดดดดด ร้อน..." ซินดี้ร้องกรี๊ดเมื่อไมล์ร่าหยิบแก้วกาแฟร้อนขึ้นมาสาดเธอ

 

 

"ฉันต้องอายุเท่าเธอเหรอ ถึงจะเอาร่างกายมาแลกกับเงินผู้ชายได้แบบเธอได้ อย่าคิดว่าทุกคนเขาจะทำตัวไม่มีสมองแบบเธอสิ" ไมล์ร่าตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว

 

 

"อีเด็กบ้า!!!"

 

 

"นี่เธอโชคดีมากเลยนะที่ไม่เจอฉันตอนที่ฉันอายุ18 ไม่งั้นป่านนี้ฉันคงจะกระชากหัวเธอแล้วก็ตบเธอให้เลือดกบปากไปละ" พูดจบไมล์ร่าก็เดินไปที่โต๊ะพร้อมกับหยิบกระเป๋าตัวเองและกำลังจะเดินออกจากห้อง

 

 

"เดี๋ยวก่อนไมล์" มาคัสวิ่งมาคว้าแขนไมล์ร่าไว้ทัน

 

 

"ปล่อย! ก่อนที่ไมล์จะโมโหไปมากกว่านี้" ไมล์ร่าหันกลับมาบอกด้วยสีหน้าที่โมโห ตอนนี้เธอรู้แค่ว่าต้องออกไปจากตรงนี้ก่อนที่เธอจะทำอะไรไปมากกว่านี้

 

 

"ไม่ คุยกันก่อน"

 

 

"ถ้าไมล์ต้องอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียวไมล์จะสั่งฆ่ายัยนี่ ปล่อย!!!" ไมล์ร่าสะบัดแขนอย่างแรงก่อนจะเดินออกไป

 

 

"โถ่เว้ย! กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว" มาคัสอุทานออกมาอย่างหัวเสียหลังจากที่ไมล์ร่าเดินออกไป

 

 

"มาคัสขา ซินดี้ร้อน โอ๊ย!!" มาคัสใช้มือบีบคางซินดี้อย่างแรง

 

 

"ออกไปแล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้า ถ้าฉันยังเห็นหน้าเธอแม้แต่ครั้งเดียวฉันจะฆ่าเธอ!!! ไป!!!"

 

 

ณ คฤหาสน์เคสิล

 

 

"อ่าวไมล์ทำไมวันนี้กลับมาเร็วละลูก" พิญาเอ่ยมักลูกสาวทันทีที่เห็นเธอเดินเข้มาในบ้าน

 

 

"เอ่อ...พอดีวันนี้ไม่มีอะไรมากน่ะค่ะแม่ นี่แม่จะไปธุระเลยไหมคะ?" ไมล์ร่าเปลี่ยนเรื่อง

 

 

"เดี๋ยวรอสักพักก็ได้ลูก ลูกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ"

 

 

"ได้ค่ะ"

 

 

2 ชั่วโมงต่อมา

 

 

ณ ร้านเพชรชื่อดัง

 

 

"คุณแม่จะมาซื้อเพชรเหรอคะ?" ไมล์ร่าถามขึ้นในขณะที่ทั้งคู่เดินเข้ามาภายในร้าน

 

 

"พอดีเพื่อนแม่เขาเป็นเจ้าของร้านนี้ และเขาบอกว่ามีสร้อยเพชรเข้ามาใหม่ แม่เลยมาดู"

 

 

"อ๋อ..." ไมล์ร่าตอบพร้อมมองเพชรที่อยู่ในตู้กระจกต่างๆ

 

 

"สวัสดีค่ะคุณพิญา นี่ลูกชายดิฉันเองค่ะชื่อแซม" สาววัยกลางคนท่านหนึ่งเดินเข้ามาทักพิญา พร้อมกับผู้ชายท่านหนึ่ง

 

 

"สวัสดีครับ" แซบกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม

 

 

"สวัสดีค่ะคุณอร นี่ลูกสาวดิฉันค่ะชื่อไมล์ร่า" พิญาตอบ

 

 

"สวัสดีค่ะ" ไมล์ร่ากล่าวทักทายตามมารยาท

 

 

"ดีใจนะคะที่คุณพิญามา เดี๋ยวเชิญที่ห้องVIPดีกว่าค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ"

 

 

"เส้นนี้สวยนะคะ สวยไหมลูก" พิญาหันไปถามไมล์ร่าที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังจากที่เข้ามาในห้องVIPเรียบร้อยแล้ว

 

 

"สวยค่ะ" ไมล์ร่าตอบสั้นๆ

 

 

"น้องไมล์ดูเหนื่อยๆนะครับ" แซมถามไมล์ร่า

 

 

"ไมล์ฝึกงานด้วยหนะค่ะ ก็เลยเหนื่อยๆหน่อย"

 

 

"อย่างนี้นี่เอง งั้นวันไหนที่น้องไมล์ว่างๆให้พี่พาไปเที่ยวไหมครับ พี่รู้จักสถานที่ท่องเที่ยวเยอะแยะเลยเผื่อน้องไมล์จะได้ผ่อนคลายด้วย"

 

 

"ก็ดีนะลูก น้าฝากด้วยนะแซม" พิญาแทรกขึ้น

 

 

"แม่คะ" ไมล์ร่าหันไปท้วงพิญาเบาๆ เพราะดูแล้วคุณแม่น่าจะชอบพี่แซมมากจนตอบรับแทนเธอขนาดนี้ แต่เธอไม่อยากให้ความหวังใคร เพราะตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะมีใครทั้งนั้น

 

 

หลังจากที่พิญาจัดการซื้อสร้อยเพชรเรียบร้อยแล้วอรและแซมก็เดินมาส่งทั้งคู่ที่หน้าร้าน

 

 

"วันไหนว่างเชิญมาทานข้าวที่บ้านนะคะ แซมด้วยนะลูกจะได้ทำความรู้จักน้อง ว่างๆก็พาน้องไปเที่ยวได้ น้องเพิ่งย้ายกลับมาจะได้เปิดหูเปิดตา"

 

 

"ยินดีครับคุณน้า งั้นพี่ขอเบอร์ติดต่อน้องไมล์ไว้ได้ไหมครับ" แซมหันมาถามไมล์ร่าที่ยืนอยู่ข้างๆพิญา

 

 

"เอ่อคือ..."

 

 

"ให้พี่เขาไว้ก็ไม่เสียหายนะลูก เผื่อวันไหนไมล์อยากไปเที่ยวต่างจังหวัดจะได้ให้พี่เขาแนะนำ"

 

 

"ค่ะ 084..."

 

 

"ขอบคุณนะครับ" แซมบอกพร้อมกับส่งยิ้มให้ไมล์ร่า

 

 

"งั้นดิฉันขอกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ"/"สวัสดีค่ะ"

 

 

"แม่คิดจะทำอะไรคะ?" ไมล์ร่าหันหน้าไปถามผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังจากที่ขึ้นรถมาแล้ว

 

 

"แม่เปล่านะ แม่แค่เห็นว่าแซมเขาน่ารักดีดูนอบน้อมมีมารยาท" พิญาหันไปตอบลูกสาว

 

 

"ไมล์รู้นะคะว่าคุณแม่คิดอะไรอยู่" ไมล์ร่าบอกอย่างรู้ทัน

 

 

"มันก็ไม่มีอะไรเสียหายหนิลูก ลูกเองก็โตแล้วแฟนก็ไม่มี ก็คุยๆกับพี่เขาไปก็ไม่เห็นจะเสียหาย เว้นแต่...ลูกจะมีใครแล้วไม่บอกแม่" พิญาหรี่ตาจ้องไมล์ร่าอย่างสงสัย

 

 

"มะ ไม่มีค่ะ ไมล์แค่อยากเต็มที่กับงานก่อน" ไมล์ร่าตอบปัดพร้อมหันหน้าหนีมองวิวด้านนอกอย่างไม่กล้าสบสายตา

 

 

"เหรอ ตอบเป็นดาราเลยลูกแม่ ไมล์จะคบกับใครก็ได้แต่ขอแค่เขาเป็นคนดี ไม่ทำให้ลูกแม่เสียใจแม่ก็โอเคทั้งนั้นแหละลูก" พิญาเอื้อมมือมาลูบหัวไมล์ร่าอย่างเอ็นดู

 

 

"ค่ะแม่" ไมล์ร่าหันมายิ้มตอบด้วยความรัก

 

 

"แต่ถ้าเป็นแซมแม่ก็ยิ่งโอเคนะ"

 

 

"แม่คะ!"

 

 

 

 

 

********************************

 

งานหยาบอีกแล้วนะพี่มาคัส มีคู่แข่งแล้วรู้ตัวไหมแถมยังมีแม่คอยชงให้อีก ความวัวยังไม่หายความควายก็เข้ามาแทรก กินกันไม่ลงจริงๆคู่นี้ เสน่ห์แรงทั้งคู่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว