email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่28

ชื่อตอน : รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 01:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่28
แบบอักษร

นนท์ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของวายุในเช้าวันใหม่ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวนเวียนกลับมาเข้าในหัวอีกครั้ง

"คุณวายุ ฮึก ฮือ ไม่จริงใช่มั้ย ฮืออ" นนท์ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

"คุณนนท์" ป้าละไมที่ยกอาหารขึ้นมาให้นนท์พอดี ได้ยินเสียงร้องไห้เลยรีบเปิดประตูเข้ามา

"ป้าละไม ฮึก ฮือ คุณวายุ คุณวายุล่ะครับ ฮึก" นนท์ทั้งถามทั้งสะอื้นไห้ ป้าละไมได้แต่เดินเข้าไปกอดปลอบร่างบางเอาไว้

"คุณนนท์ ไปอาบน้ำแล้วทานข้าวก่อนดีกว่านะคะ อย่าทำให้สุขภาพตัวเองเสียเลยนะป้าเป็นห่วง" ป้าละไมพูดบอกพร้อมกอดร่างบางเอาไว้ด้วย

"ผมไม่อยากทำอะไรเลยครับ ผมอยากไปหาคุณวายุ ฮึก ทำไมเขาต้องทิ้งผมไปอีกแล้ว ฮื้อ เขาสัญญาว่าเขาจะไม่ทิ้งผม แล้วเขาก็ทิ้งผมไป ฮื้ออ" นนท์ผละออกจากอ้อมกอดของป้าละไมแล้วฟุบหน้าลงกับผ้าห่มผืนโต ป้าละไมได้แต่มองแล้วน้ำตาคลอไปด้วยเพราะความสงสาร

"คุณนนท์คะ" ป้าละไมไม่รู้จะพูดอะไรออกมาได้แต่นั่งมองนนท์แล้วรู้สึกสงสารจับใจ

"ผมอยู่คนเดียวได้ครับ ผมไม่เป็นไร ฮึก ป้าละไมไปทำงานเถอะครับ" นนท์บอกออกไปทั้งสะอื้นออกมาไม่หยุด

"เดี๋ยวป้าให้พีทขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนนะคะ" ป้าละไม่พูดบอกก่อนจะลูบหัวนนท์เบาๆ แล้วเดินออกไป

"คนใจร้าย ฮึก ทิ้งผมไปอีกแล้ว ฮื้ออออ" นนท์ก้มหน้าลงกับผ้าห่มและร้องไห้โฮออกมาอีกครั้งอย่างน่าสงสาร

ร่างบางนอนร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนหลับไปในที่สุด

...

บ่าย

ก๊อก ก๊อก ~~~

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้นนท์ที่หลับอยู่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยสะภาพที่งัวเงีย ใบหน้ามีแต่คราบน้ำตาดวงตาบวมปูดอย่างน่าสงสาร

"ผมเข้าไปนะครับพี่นนท์" เสียงข้างนอกตะโกนเข้ามาบอกก่อนจะเปิดประตูเข้ามา

"พีท" นนท์เอ่ยเรียกพีทเบาๆก่อนน้ำตาจะไหลอีกครั้ง เขาเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองอ่อนแอมากแค่ไหน

"ไม่ร้องนะครับ เมื่อกี่ผมเข้ามาแล้วรอบนึงแต่พี่นนท์หลับอยู่ผมเลยไม่อยากรบกวน" พีทพูดบอก เพราะเขาได้เข้ามาหานนท์แล้วครั้งนึงแต่นนท์หลับอยู่เขาจึงลงไปข้างล่าง

"พีท พี่เคนล่ะ พี่อยากเจอพี่เคน" นนท์พูดบอกพร้อมจับแขนพีทเอาไว้เหมือนขอร้อง

"พี่เคนอยู่โรงพยาบาลครับ" พีทพูดบอก นนท์เงยหน้ามองพีทนิดๆ

"พี่เคนเป็นอะไรหรอ" นนท์ถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

"พี่เคนไปจัดการเรื่องคุณวายุกับพี่คมครับ" พีทพูดบอกทำให้นนท์ชะงักกึกน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง

"พี่อยากไปหาคุณวายุ พี่อยากเห็นหน้าเขา พีท" นนท์พูดขอทั้งร้องไห้ออกมา

"พี่เคนบอกว่าให้พี่พักอยู่ที่บ้านก่อนนะครับ" พีทพูดบอกออกมาอย่างลำบากใจ

"ไม่พีท พี่อยากไปหาคุณวายุ เจอศพเขาแล้วใช่มั้ยพี่อยากไปเห็นหน้าเขา นะพีทนะ" นนท์พูดขอพร้อมจับแขนพีทไว้แน่นเป็นเชิงขอร้อง

"ขอโทษครับพี่นนท์ แต่พี่เคนสั่งผมไว้แบบนี้ พี่นนท์พักอยู่ที่บ้านก่อนเถอะนะครับ" พีทพูดออกมาอีกครั้ง ซึ่งนนท์ก็คิดว่าคงขอพีทไม่ได้ก็เลยได้แต่ก้มหน้าลงอย่างหมดหวัง

"พี่นนท์อาบน้ำกินข้าวเถอะครับ ถ้าคุณวายุรู้เขาจะเสียใจเอานะครับ" พีทพูดบอก นนท์เองก็คิดตาม เพราะถ้าวายุรู้ว่าเขาเสียใจจนไม่เป็นอันทำอะไรแบบนี้เขาคงไปไม่สบาย

"ก็ได้ งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ" นนท์พูดบอกพร้อมลุกขึ้นยืนจะเดินไปอาบน้ำ

"งั้นผมเอาข้าวต้มไปอุ่นใหม่ก่อนนะครับ"พีทพูดบอก นนท์พยักรับก่อนจะแยกย้ายกันไป

ผ่านไปไม่นานนนท์ก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ พีทก็ยกข้าวต้มขึ้นมาพอดี นนท์นั่งกินข้าวไปได้นิดเดียวก็เลื่อนชามข้าวต้มออก

"พี่นนท์ทานอีกหน่อยนะครับ ทานไปนิดเดียวเอง" พีทพูดบอกอย่างเป็นห่วง

"พี่ไม่ไหวแล้วพีท พี่อยากลงไปเดินเล่นน่ะ" นนท์พูดบอกออกมา พร้อมทำหน้าขอร้อง

"ก็ได้ครับ แค่ในบริเวณบ้านนะครับ" พีทพูดบอก นนท์พยักหน้ารับก่อนที่พีทจะพานนท์เดินลงมาเล่นข้างล้าง

"พี่อยากไปที่สวนหลังบ้าน ไปหาเจ้ามาม่อน" นนท์พูดขอออกมาอีก พีทเองก็ไม่อยากจะขัดจึงยอมตามใจนนท์

นนท์และพีทเดินเล่นมาเรื่อยๆจนมาถึงสวนหลังบ้าน ที่เลี้ยงเจ้ามาม่อน นนท์เดินเข้าไปหากรงของเจ้ามาม่อนเรื่อยๆจนพีต้องดึงแขนเอาไว้

"อย่าเข้าไปใกล้เลยนะครับพี่นนท์ มาม่อนมันอาจจะยังคลุ้มคลั้งอยู่" พีทพูดบอกพร้อมดึงแขนนนท์ออกมาจากกรงของมาม่อน นนท์เองก็ยอมเดินกลับออกมา

พีทพานนท์นั่งลงที่ม้าหินอ่อนที่อยู่ใกล้ๆกับกรงของมาม่อน

"แกจะรู้มั้ยนะ ว่าเจ้านายแกเขาไม่อยู่แล้ว เขาทิ้งแก แล้วก็ทิ้งฉันไปแล้ว" นนท์พูดออกมาน้ำตาก็ไหลลงมาเป็นสาย พีทที่นั่งมองก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยความสงสาร

"พี่เคนจะมาตอนไหนหรอพีท" นนท์ถามออกมาพร้อมยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากหน้าตัวเอง

"ไม่รู้เลยครับ น่าจะเย็นๆ พี่นนท์อยากไปหาคุณวาโยมั้ยครับ" พีทตอบกลับไปก่อนจะนึกได้ว่าวาโยสั่งไว้ว่าถ้านนท์อยากมาหาก็ให้พามาหาที่ทำงานได้เลย

"อืม ก็ดีเหมือนกัน" นนท์พยักหน้าตอบรับก่อนจะนั่งเล่นอีกสักพักและให้ภพกับพีทพาไปหาวาโยที่บริษัท

นั่งรถมาตลอดทางทาง นนท์ก็น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ร่างบางพยายามห้ามความรู้สึก ห้ามน้ำตาไม่ให้มันไหล แต่มันก็ไม่ยอมฟัง ไหลออกมาไม่หยุดไม่หย่อน นั่งรถมาได้สักพักก็มาถึงที่บริษัทของนนท์ พีททำหน้าที่พานนท์เข้าไปหาวาโยอยู่ข้างใน ส่วนภพก็รออยู่ด้านนอกและคอยรายงานให้เคนทราบ

"อ้าวนนท์" วาโยเอ่ยทักเพื่อนอย่างตกใจก่อนจะรีบลุกขึ้นไปหา เขารู้สึกหดหู่ใจมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นหน้าเพื่อนรักของตัวเอง

"ทำไมพี่ชายมึงใจร้ายจังเลย" นนท์พูดออกมา วาโยชะงักไปนิดก่อนจะกลับมาทำหน้าปกติ

"อย่าคิดมากเลยมึง ถ้ามึงหยุดร้องได้เมื่อไหร่กูจะพาไปหาพี่วายุ" วาโยพูดบอกออกมา นนท์เองก็ไม่ค่อยได้สนใจฟังอะไรเขาได้แต่เม่อลอยมองออกไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

"ถ้าพี่กูรู้ว่ามึงเป็นขนาดนี้เขาจะดีใจหรือว่าเสียใจกันแน่วะนนท์" วาโยพูดออกมาอีกพร้อมจับไหล่นนท์ไว้เบาๆ

"เขาคงดีใจ เขาคงสะใจ เพราะเขาต้องการให้กูเจ็บไงเขาถึงทิ้งกูแล้วทิ้งกูอีก" นนท์พูดลอยออกมาพร้อมน้ำตามี่เริ่มไหลรินลงมาช้าๆ

"ทำไมกับแพนมึงไม่ขนาดนี้วะ" วาโยถามออกมาก่อนจะอ้าแขนออกแล้วกอดปลอบเพื่อนตัวเอง

"กูไม่รู้เลยฮึก ไม่รู้เลยว่าทำไมกูถึงเสียใจขนาดนี้ฮื้ออ วาโย กูทรมาน ฮึก ฮืออ" นนท์สะอื้นไห้อยู่กับอกของวาโยอยู่สักพัก วาโยเองก็คอยลูบหลังปลอบใจเพื่อนตัวเองที่ร้องไห้ออกมาจนน่าสงสาร ในหน้าแดงก่ำ ดวงตาบวมเป่งจนไม่เหลือความหล่ออยู่เลย

"พอแล้วนนท์ ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้มาอีกคนกูจะทำยังไง" วาโยพูดออกมาพร้อมพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ไม่ให้ไหล

" ฮึก กู ฮึก ขอโทษ" นนท์เอ่ยออกมาพร้อมผละออกจากอกของวาโยและยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเองออก

"เขาจัดงานศพอยูู่ไหนหรอ กูอยากไปหาคุณวายุ หรือว่าเขายังไม่ให้เอาออกมาจากโรงพยาบาล ฮึก" นนท์ถามออกมาพร้อมมองหน้าวาโย

"เขายังไม่ให้ออกจากโรงพยาบาล แต่อีกไม่นานหรอก" วาโยพูดบอก นนท์เองก็พยักหน้าเข้าใจ

"โย กูจะกลับไปอยู่คอนโดนนะ อย่างน้อยที่คอนโดของกูก็ไม่มีความทรงจำของคุณวายุ" นนท์พูดขอเพื่อนรักตนเอง

"จะดีหรอ สภาพจิตใจมึงแบบนี้กูไม่อยากปล่อยให้มึงอยู่คนเดียวเลย" วาโยพูดออกมาอย่างเป็นห่วง เพราะเขากลัวว่านนท์จะคิดสั้น

"กูไม่คิดสั้นหรอก แค่อยากอยู่คนเดียว ร้องไห้ให้พอแล้วก็พยายามลืม" นนท์พูดบอกออกมา วาโยนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ

"ถ้างั้นเอาคีย์การ์ดอีกใบมาไว้ที่กู กุญแจห้องนอนด้วย กูเป็นห่วง" วาโยยื่นคำขาดมา นนท์เองก็พยักหน้ารับไป

"ถ้าวันไหนที่ย้ายเขาออกมาบอกกูด้วยนะ กูอยากเห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย" นนท์พูดบอกวาโยและฝืนยิ้มส่งไปให้เพื่อนรัก พีทเองที่มองอยู่ก็รู้สึกสงสารนนท์ขึ้นมาจับใจ

"อืม กูจะบอกมึงนะ แต่ตอนนี้มึงกลับบ้านพี่กูไปก่อน กลับไปพักก่อนนะนนท์" วาโยพูดบอกออกมาอีก

"กูจะเข้าไปเก็บเสื้อผ้า แล้วจะกลับไปนอนคอนโดวันนี่เลย" นนท์พูดบอก วาโยหันไปมองหน้าพีทนิดๆก่อนที่จะยอมรับคำเพื่อน

60%

รอก่อนนะคะ เอาแต่นี้ไปก่อนน๊าา ขอโทษที่ให้ทุกคนรอนานน

ยังไม่ตรวจคำผิดนะคะ อาจจะคัดหูคัดตาไปบ้างนิดหน่อย

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว