ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.29 ลูกเขย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2564 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.29 ลูกเขย
แบบอักษร

มาเวอริคบอกกับสาวใช้ก่อนที่จะจูงมือเล็กของเจนนิสเดินเข้าบ้านไป เอมม่าได้แต่มองตามผ่านม่านน้ำตาด้วยความเสียใจ

...

...

มาเวอริคเจ้ามาโอบเอวบางจากด้านหลังพร้อมกับจูบลงที่หัวไหล่มน

"ขอบคุณนะ"

"เรื่องอะไรคะ?"

"ก็เรื่องเมื่อกี้ขอบคุณที่เชื่อใจพี่"

"ใครว่าละคะ เจนไม่ได้เชื่อใจพี่แม็คหรอกค่ะเจนแค่เชื่อตัวเอง เจนเห็นและได้ยินทั้งหมดตั้งแต่ต้น"

"อ้าว ! ‘︿’ " มาเวอริคทำหน้าจ๋อย

"โอ๋ๆ เจนล้อเล่นค่ะ" หญิงสาวหันกลับไปเป็นฝ่ายง้อ "จุ๊บ ไม่เอาเลิกทำหน้าแบบนี้"

"หอมอีกข้างก่อนสิ" มาเวอริคทำแก้มป่องรอ

"จุ๊บ จุ๊บ อื้อออ อ่อยย"

มาเวอริคฉวยโอกาสฉกจูบจากปากเล็กจนแทบตั้งตัวไม่ทัน ส่งลิ้นร้ายเข้าไปซอกซ้อนชอนไชในโพรงปากเล็กดูดดึงชิมน้ำหวานอยากหิวกระหาย จนคนตัวเล็กดิ้นเพราะใกล้หมดอากาศหายใจ

"เมียพี่ยังหวานเหมือนเดิมเลย กินกี่ทีกี่ทีก็ไม่เคยอิ่ม"

"บ้า คนหื่นปล่อยเจนนะ" หญิงสาวกำกำปั้นทุบลงที่อกแกร่งแต่ก็หาได้กระทบกระเทือนแม้แต่น้อย

"ตอนนี้หิวขอกินของหวานก่อนนะ เดี๋ยวตอนค่ำพาไปทานดินเนอร์กับมัม"

สิ้นคำมาเวอริคก็จัดการกับของหวานตรงหน้ารองท้องก่อนเลยแล้วกัน ถึงแม้ทั้งคู่จะพัฒนาความสัมพันธ์กันมาเกือบร่วมปี แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่เคยนึกเบื่อเธอเลยซักครั้งตรงกันข้ามเวลาอยู่ใกล้เธอมันทำให้เขากลายเป็นมาเฟียหื่นไปเลย

 

คฤหาสถ์หลังใหญ่มาสซิโม่

มาเวอริคพาเจนนิสเดินเข้ามาที่ห้องอาหารโดยมีมาดามเทเรซ่านั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

"มากันแล้ว ลิลลี่ให้เด็กๆยกอาหารมาเสิร์ฟได้เลยจ่ะ" มาดามเทเรซ่าหันไปสั่งลิลลี่แม่บ้านวัยเดียวกัน "นั่งสิหนูเจนวันนี้มัมสั่งให้แม่ครัวทำอาหารไทยให้หนูเป็นพิเศษเลยนะ"

"ขอบคุณค่ะมัม ไม่เห็นจะต้องยุ่งยากเลยค่ะจริงๆแล้วเจนทานอาหารยุโรปจนชินแล้วละค่ะ" เจนนิสบอกอย่างเกรงใจ

"ไม่ยุ่งยากหรอกจ่ะ มัมอยากเลี้ยงต้อนรับและขอบคุณหนูด้วยที่ช่วยมัมเอาไว้ตั้งแต่คราวก่อน" สองสาวต่างวัยยังพูดคุยกันต่ออย่างถูกคอจนชายหนุ่มแกล้งขัด

"ตักข้าวเลยครับ ผมหิวแล้ว"

"หิวแล้วเหรอตาแม็ค อ่ะตักข้าวเลยจ่ะ อ้าว เอ่อแล้วนี้เอมม่าไปไหนละหรือมีธุระข้างเหรอจะไปไหนไม่เห็นบอกฉันเลย"

"เอมม่าบอกว่าไม่สบายขอตัวไปพักผ่อนค่ะ"สาวใช้คนหนึ่งตอบ

"งั้นมาเรียช่วยไปดูเธอหน่อยนะถ้าไม่ไหวก็พาไปหาหมอ" มาดามเทเรซ่ามีความโอบอ้อมอารีย์กับทุกคนในบ้านเสมอ เจนนิสกับมาเวอริคได้แต่สบตากันเพราะรู้ดีว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับเอมม่า

"เอ่อ มัมลองทานต้มยำกุ้งดูสิครับ นี่ขึ้นชื่อเลยนะครับ วันหน้าผมจะได้ให้เจนทำให้ชิมว่าจะสู้แม่ครัวของมาสซิโม่ได้รึเปล่า" มาเวอริคตักอาหารให้มารดาอย่างเอาใจก่อนจะหันไปตักให้เจนนิสบ้าง

ทั้งสามทานอาหารจนอิ่มทานไปคุยกันไปทำให้มาดามเทเรซ่าอดนึกถึงผู้เป็นสามีไม่ได้ หลังจากมาเวอริคกับเจนนิสขอตัวกลับมาดามเทเรซ่าก็ขึ้นมาพักผ่อนบนห้องพลางนั่งดูรูปเก่าๆคิดอะไรไปเพลินๆ

"คุณเห็นไหมคะ ลูกๆของเรากำลังมีความสุขพวกเค้ากำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา ฉันดีใจที่พาพวกเค้ามาส่งได้ถึงวันนี้ ฉันจะได้ไปพบคุณอย่างสบายใจซะที" มาดามเทเรซ่านั่งคุยกับรูปถ่ายของสามีผู้ล่วงลับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

...

...

วันต่อมา

รถยนต์ของมาสซิโม่แล่นเข้ามาจอดหน้าตึกใหญ่คนขับรถเปิดประตูให้เดม่อนกับนาตาลี มาเวอริค มาดามเทเรซ่าและเจนนิสออกมารอรับอยู่หน้าประตู

"เป็นยังไงบ้างเดม่อนแผลหายดีแล้วเหรอ" มาดามเทเรซ่าเอ่ยถาม

"นิดหน่อยครับมาดาม" ชายหนุ่มตอบกลับไม่กล้าสบสายตา "เอ่อมาดามครับผมกับคุณแนตมีเรื่องอยากจะปรึกษามาดาม" เดม่อนรวบรวมความกล้าขอเจรจากับว่าที่แม่ยาย

"ไปสิ ไปคุยกับข้างใน" มาดามเทเรซ่าเดินนำเข้าไปในตึก นาตาลีแอบซุบซิบกับพี่ชาย

"พี่แม็คคุยกับมัมให้รึยัง มัมว่าไงบ้างอ่ะ"

"ยังอ่ะ พี่คิดว่าเรื่องนี้ไอ้เดมน่าจะคุยเองจะเหมาะกว่า" มาเวอริคยักไหล่แล้วเดินหนีเข้าตามเข้าไป (ตอนแรกกะว่าโทรบอกข่าวดีกับน้องแต่ดันมาเจอกับเอมม่ากลางทางซะก่อนทำให้มาเวอริคลืมเรื่องของนาตาลีสนิทเลย

"โธ่ !ไหนว่าจะเคลียร์ให้ไง" นาตาลีอดบ่นพี่ชายไม่ได้

"เอาหน่า คุณแนตทำใจให้สบายๆเถอะนะคะเจนว่ามาดามใจดีออก ท่านคงเข้าใจพวกคุณทั้งสองแน่ๆ" เจนนิสปลอบใจนาตาลีไม้ให้อารมณ์ขุ่นมัวเพราะเคยได้ยินว่าถ้าแม่อารมณ์ไม่ดีลูกก็จะไม่ดีไปด้วย

"หวังว่าคงเป็นอย่างงั้น"

"ป่ะ งั้นเราเข้าข้างในเถอะค่ะ" เจนนิสบอกพร้อมกับยื่นแขนเข้าไปช่วยพยุงนาตาลีเดินตามเข้าไป

...

"อ่ะ มีเรื่องอะไรว่าก็มาสิ" มาดามเทเรซ่าเอ่ยขึ้นเมื่อทุกคนมาพร้อมกันที่ห้องรับรอง

"มาดามครับ ผมกับคุณแนตเรารักกันครับ คือ..คุณแนตกำลังตั้งท้องลูกของผม ผมขอโทษครับผมผิดไปแล้วมาดามจะลงโทษผมยังไงก็ได้ผมยอมรับผิด" ในที่สุดเดม่อนได้บอกความอึดอัดในใจออกมา ชายหนุ่มนั่งลงคุกเข่าต่อหน้ามาดามเทเรซ่า

"มัมคะแนตผิดเองคะ มัมอย่าลงโทษพี่เดมเลยนะคะ ถือว่าเห็นแก่หลานตาดำๆ" นาตาลีคุกเข่าขอร้องอีกคน

มาเวอริคยืนอมยิ้มกลั้นขำอยู่ ส่วนมาดามเทเรซ่าก็งงกับท่าทีที่เดม่อนกับนาตาลียังไม่รู้เรื่องที่พี่ชายที่แสนดีมาคุยกับผู้เป็นแม่ให้แล้ว

"ลงทงลงโทษอะไรกัน นี่ตาแม็คยังไม่ได้ลอกพวกเราอีกเหรอ?" มาดามเทเรซ่าถามกลับพลางเหลือบมองไปที่ลูกชาย

"พี่แม็คคคค" นาตาลีหันมาตาเขียวใส่พี่ชาย

"ก็พี่บอกแล้วไงว่าอยากให้ไอ้เดมมันคุยเอง" มาเวอริคแก้ตัว

"นายพูดถูแล้วครับคุณแนต ผมเป็นลูกผู้ชายผมต้องยอมรับผิดด้วยตัวผมเอง" เดม่อนเสริม

"เอาล่ะๆมัวแตาเถียงกันอยู่นั่นไม่รู้เรื่องกันซะทีเดมกับยัยแนตไม่ต้องกังวลมัมจะจัดงานแต่งงานให้กับทั้งคู่ให้มันถูกต้องนะ มัมยินดีที่พวกเธอทั้งสองจะได้เริ่มต้นเป็นครอบครัวใหม่ด้วยกัน"

"ขอบคุณครับ / ขอบคุณค่ะมัม" ทั้งสองลุกขึ้นโผเข้ากอดมาดามเทเรซ่าด้วยความดีใจ

"เอาเถอะๆ เดม่อนฉันเลี้ยงเธอมาเพื่อให้เธอคอยดูแลปกป้องตาแม็คกับยัยแนต และเธอก็ทำหน้าที่นี้ได้ดีฉันขอบใจและเชื่อใจเธอว่าเธอจะสามารถดูแลลูกสาวกับหลานของฉันได้เช่นกัน" มาดามเทเรซ่าบอกกับว่าที่ลูกเขย

 

~♥~~♥~~♥~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว