Regain Control [20+]
Special : Happy Christmas [Dylan x Quinton + Johan x Marcus]
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Special : Happy Christmas [Dylan x Quinton + Johan x Marcus]

Happy Christmas 

 

ค่ำคืนในวันที่ท้องฟ้าขมุกขมัว อากาศเย็นยะเยือกเสียดผิวสอดแทรกตัวเข้ามาตามช่องว่างของเสื้อผ้า คืนนี้หิมะคงตกปรอยๆ ลงมาอีกแล้ว ควินตันรีบโยนขยะในมือทิ้งเพื่อกลับเข้าไปหาความอบอุ่นเร็วๆ ทว่ายังไม่ทันได้ปล่อยถุงขยะออกจากมือ แสงไฟหน้ารถบรรทุกคันหนึ่งสาดส่องเข้ามากระทบนัยน์ตาเข้าเสียก่อน จึงยกมือขึ้นปัดป้องด้วยความแปลกใจ 

ใครย้ายบ้าน? 

นั่นคือสิ่งแรกที่เขาคิด ทว่ารถบรรทุกคันนั้นกลับเคลื่อนตัวช้าๆ เข้ามาจอดหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง ไฟหน้ารถดับลงคืนความสามารถในการมองเห็น ควินตันถึงได้รับรู้ว่าที่บรรทุกอยู่บนรถคืออะไร มือปล่อยถุงขยะทิ้งโดยไม่รู้ตัว 

ใครเล่นพิเรนทร์? 

ตัวการไม่ปล่อยให้ควินตันได้สงสัยนาน รถยนต์ซีดานคันหรูสีดำปรอทตลอดทั้งคันตามมาจอดด้านหลังรถบรรทุกในเวลาไล่เลี่ยกัน ประตูดีดเปิดออกมาแทบจะเวลาเดียวกันกับที่รถจอดลงด้วยซ้ำ พายุทอร์นาโดขนาดย่อมลูกหนึ่งปะทะควินตันเข้าอย่างจัง 

"ที่รัก! ฉันคิดถึงนาย" 

คนถูกกอดแน่นมึนงงไปชั่วขณะกับความกะทันหันไม่รู้เหนือรู้ใต้นี้ แต่เมื่อมีสติคิดทบทวนดีๆ จึงรู้ว่า ...ตัวป่วนมาแล้ว 

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองประตูทางฝั่งคนขับเปิดออกและปิดลง แน่นอนว่าผู้ปกครองไม่มีทางปล่อยให้เด็กดื้อตัวป่วนของเขามาคนเดียว 

"โยฮัน" คนถูกกอดทั้งยังโดนลูบไล้แผ่นหลังลวนลามไม่หยุดเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ออกแรงดันเจ้าปลาหมึกที่โอบรัดตัวเองแน่นออก แต่ไม่ขยับสักนิด 

"ควินตัน" ร่างสูงใหญ่ทัก เป็นฝ่ายดึงเจ้าเด็กดื้อตัวซนของเขากลับคืนไป ควินตันถึงได้เหล่สายตามองคนที่นึกจะมาก็มา ไม่บอกกล่าวกันสักคำ แถมยังพกของป่วนประสาทดีแลนมาด้วยอีกต่างหาก 

"จะมาทำไมไม่บอกก่อน แล้วนั่นอะไร อย่าบอกนะว่าจะเอาไว้ที่นี่" 

"ใช่สิ ไม่อย่างนั้นจะฉลองคริสต์มาสกันได้ยังไง แถมมาส่งรวดเร็วทันใจ ถึงพร้อมฉันพอดี ...เอ๊ะ นายอย่าทำเมินฉันสิ ฉันคิดถึงนายนะ" 

มาคัสจะถลามาหาควินตันอีกครั้งแต่ถูกโยฮันล็อกตัวไว้แน่น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกลอกขึ้นมองบนด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ 

มาคัสยิ้มร่า ยักคิ้วหลิ่วตาได้น่าโมโหเป็นที่สุด พลางหันไปสั่งให้พนักงานขนต้นสนขนาดยักษ์ลงจากรถโดยที่ควินตันไม่รู้จะห้ามปรามอย่างไร ไหนๆ ก็ขนมาขนาดนี้แล้ว พอดีกับที่คนในบ้านเห็นควินตันหายไปนานจึงเดินออกมาตาม 

"ใครมา..." เสียงถามทุ้มต่ำหายเข้าไปในลำคอเมื่อเห็นว่าหน้าบ้านตัวเองเกิดอะไรขึ้น ดวงตาสีเทาเรืองแสงวาวเหลือบมองทั้งของและคนไม่ได้รับเชิญ 

"ไง" ยิ่งเสียงร้องทักกวนประสาทยิ่งระคายหูไม่น่าฟัง 

"นี่มันอะไร" 

"คริสต์มาสไงล่ะ คริสต์มาส! พวกนายนี่ยังไงกันนะ ถามอะไรแปลกจริง เทศกาลคริสต์มาสก็ต้องมีต้นสนสิ หรือนายจะให้ฉันขนไข่อีสเตอร์มา เอ้า เปิดประตูหน้าให้หน่อย ประตูข้างน่าจะเข้าไม่ได้หรอกมั้ง" 

ด้วยเหตุนี้ต้นสนสูงร่วมสองเมตรจึงถูกขนเข้าไปตั้งไว้ในส่วนร้านสักโดยที่เจ้าของบ้านเขาไม่เต็มใจ ดวงตาสีเทาขุ่นคลั่กมองคนรักที่มาคัสลากเดินเข้าข้างในแล้ว มีเพียงแรงฝ่ามือกระทบบนบ่าเบาๆ เป็นการปลอบใจจากโยฮัน 

"มาคัสไม่ยอมพักโรงแรม บอกว่าจะมานอนที่นี่ให้ได้ ฉันจนปัญญาจะขัดใจ คงต้องรบกวนนายสักสองสามคืน" 

เสียงถอนหายใจดังเบาๆ ก่อนตอบรับ "อืม" 

"พรุ่งนี้ร้านเปิดหรือเปล่า จะได้บอกเจ้านั่นไม่ให้ก่อกวน" 

"ปิดแล้ว คริสต์มาสอีฟควินตันไม่ยอมให้เปิด" 

คำตอบที่ได้รับทำเอามุมปากของทั้งสองยกขึ้นน้อยๆ ให้กัน ขณะหมุนตัวเดินตามคนของตัวเองเข้าไปด้านใน 

...แต่ละคน 

คนหนึ่งตามใจ คนหนึ่งยอมตลอด นี่มันสมาคมพ่อบ้านชัดๆ ไม่ใช่หรือไงกัน 

 

"ห้องนอนมีห้องเดียว อีกห้องใช้เก็บของ นอนไม่ได้" ดีแลนดับความหวังคนที่กำลังมองหาที่นอนให้ตัวเอง 

"ฉันนอนโซฟาก็ได้ คราวที่แล้วก็นอนตรงนี้" 

เจ้าตัวดีไม่เรื่องมาก ทว่าโยฮันขมวดคิ้วมุ่นมองตามปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังโซฟาที่ว่า ...ซึ่งมันนอนได้คนเดียว 

เขาล่ะ? 

"แล้วโยฮันจะนอนยังไง" ยังดีที่ควินตันเห็นปฏิกิริยาของโยฮัน จึงเอ่ยปากช่วย 

"ก็...โยฮันนอนก่อน แล้วฉันนอนทับ" เพียงจบประโยค ดีแลนพ่นลมหายใจดังฮึ ก่อนจะเดินหนีหายเข้าห้องนอนไป ส่วนควินตันที่กำลังหาทางช่วยถึงกับพูดไม่ออกแล้ว 

โยฮัน... "ฉันชอบความคิดนี้นะ" 

เอาเถอะ ให้พวกเขาจัดการกันเอาเองแล้วกัน 

"กินอะไรมากันหรือยัง ในครัวมีสตูเนื้อเหลืออยู่ ฉันหุงข้าวไทยไว้ด้วย น่าจะยังอุ่น" 

"กินมาแล้วแต่จะกินอีก คิดถึงฝีมือนาย" 

"เปลือง" คนหายเข้าไปในห้องนอนกลับออกมาอีกครั้งพร้อมหมอนและผ้าห่มเต็มอ้อมแขนยื่นส่งให้โยฮัน แต่ปากยังคงอดค่อนขอดมาคัสไม่ได้ 

ต่างคนต่างแยกเขี้ยวใส่กันเหมือนเด็กประถมไม่มีผิด 

"พอเลย ทั้งสองคน" 

กรรมการควินตันจับแยก เดินเข้าไปกอดเอวแข็งแรงหลวมๆ อย่างเอาใจ เขารู้ว่าดีแลนไม่ค่อยชอบมาคัสเท่าไหร่ อาจเพราะอีกฝ่ายเป็นคนชักนำเขาสู่ด้านมืดในอดีต แต่ที่ยอมลงให้เพราะไว้หน้าโยฮันอยู่หลายส่วน 

"ไม่เอาน่า มีคนมาฉลองด้วยเพิ่มก็คึกคักดีนี่นา อย่าโมโหเลยนะ" ไม่พูดเปล่าเมื่อปลายจมูกโด่งยื่นไปคลอเคลีย แล้วมีหรือที่ดีแลนจะแข็งข้อต่อได้ลง 

ส่วนอีกคนโดนลากเข้าห้องครัวไปโน่นแล้ว ควินตันทำท่าจะเดินตามไปกลับถูกท่อนแขนใหญ่รัดเอวไว้ไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับด้านหลังลำคอบ่นงึมงำ 

"มีโยฮันอยู่เจ้านั่นไม่ทำครัวพังหรอก ปล่อยให้จัดการเอง" 

"แต่ว่า... อย่ากัด! " 

เป็นหมาหรือไงเอะอะกัดตลอด อย่าได้พูดเลยว่าใต้ร่มผ้านี่มีร่องรอยของเมื่อคืนเหลืออยู่เท่าไหร่บ้าง เจ้าหมาตัวใหญ่ตวัดปลายลิ้นเลียไถ่โทษ ทว่าไม่ช่วยเลย ทั้งยังทำให้ใจสั่นกว่าเดิมอีก! 

"อย่ารุ่มร่าม... สองคนนั้นก็อยู่ในบ้านนะ" 

"อยู่แล้วยังไง นี่บ้านฉัน" 

"ดี...ไม่เอา! " 

"เอาหรือไม่เอาเดี๋ยวก็รู้" 

"เฮ้ย! " 

ร่างโปร่งใจหายวาบ เท้าเปลือยเปล่าลอยหวือขึ้นจากพื้น โดนหิ้วหายเข้าห้องนอนไปเรียบร้อย 

...ส่วนอีกด้านหนึ่ง 

"ก่อนมาก็กินมาเยอะแล้ว ตักน้อยๆ หน่อย" ผู้ปกครองเหล่มองจานข้าวที่เจ้าเด็กดื้อตักไม่ยั้ง ข้าวขาวเรียงเม็ดสวยยังคงมีไอกรุ่นกลิ่นหอมอ่อนยั่วความอยาก แต่นี่มันเกินไป "เดี๋ยวแน่นท้อง นอนไม่หลับแล้วอย่ามางอแงนะ" 

"แน่นท้องก็ออกกำลังกายก่อนนอน" ปากพูดในขณะที่มือตักสตูราดลงบนข้าว ยกมานั่งกินฝั่งตรงข้ามกับโยฮัน แถมทำหน้าทะเล้นได้น่าตีที่สุด 

"ออกกำลังกาย? " 

"อืม" เนื้อนุ่มละลายในปากจนไม่ทันสนใจคิดคำถามของโยฮันจริงๆ จังๆ 

"แน่ใจ? " 

"อื้อ! อย่าถามเยอะ อ้าปากเร็ว" 

โยฮันอ้าปากรับข้าวคำโตที่มาคัสยื่นมาให้ถึงริมฝีปาก แต่เวลานี้เขากลับอยากกินอย่างอื่นมากกว่า ทั้งที่เตรียมใจอดทนข่มกลั้นมาแล้วแท้ๆ เพราะเป็นบ้านคนอื่น แต่ดูเจ้าเด็กดื้อของเขาสิ มันน่าตี! 

"คืนนี้จะนอนยังไง" 

"นายนอนพื้น ฉันนอนบนโซฟา" 

หืม...? ไม่ใช่อย่างที่พูดเมื่อครู่นี้นี่ เจ้าเด็กดื้อกลับคำเล่นงานเขาแล้ว แต่แย่หน่อยที่คราวนี้ผู้ปกครองไม่ยอม 

"ฉันไม่นอนบนพื้น" 

"หรือนายจะให้ฉันนอน มันหนาวจะตายใครจะนอนได้" 

คนอายุหน้ามากกว่าหน้าตึงขึ้นมาทันควัน ก็ตัวเองเพิ่งพูดว่าจะให้เขานอน แบบนี้ใช่ได้ที่ไหน มือใหญ่ยกขึ้นบีบจมูกเจ้าตัวดีด้วยมันเขี้ยว รู้หรอกน่าว่าแกล้งพูดไปอย่างนั้นเอง 

"เดี๋ยวจะโดน" 

"หึหึ โซฟาตั้งกว้าง ฉันนอนข้างในนายนอนข้างนอก ตะแคงกอดกันหน่อยก็ได้แล้ว" 

"ไม่นอนบนตัวฉันแล้วหรือไง" 

"ถ้านอนทับทั้งคืนแล้วอย่ามาบ่นนะ" 

"นั่งทับเฉพาะส่วนได้ไหมล่ะ รับรองว่าไม่บ่นสักคำ" 

พรึ่บ 

ดวงตาสีเฮเซลนัทวาววับถูกมือเรียวยาวยกขึ้นปิดด้วยความหมั่นไส้ ไม่อยากเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของคนลามก นี่หรือท่านประธานที่ใครๆ ต่างเคารพนับถือ ใครจะรู้ดีเท่าเขาว่าจริงๆ แล้วเป็นคนอย่างไร! 

"โรคจิต" 

คนโรคจิตจับมือเรียวลงมาจูบเบาๆ ด้วยความรักใคร่ แอบงับปลายนิ้วเรียวไปหนึ่งที เรียกริ้วรอยแดงบนแก้มใสของเจ้าเด็กดื้อ 

...ไม่รู้ว่าคืนนี้ใครจะโดนกินโดนทับไปสักกี่รอบ 

 

ร่างโปร่งบนเตียงนอนนุ่มซุกอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นแข็งแรง กายเปลือยเปล่าใต้ผืนผ้าห่มเกาะเกี่ยวพัวพันแทบแยกไม่ออกว่ามือใครขาใคร เป็นดวงตาสีน้ำตาลที่ค่อยๆ กระพือเปิดขึ้นมารับแสงยามเช้าก่อน เพียงขยับตัวเล็กน้อยบั้นเอวก็ส่งเสียงร้องประท้วงจากการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงเมื่อคืน 

การห้ามไม่ได้ผลจึงกลายเป็นสมยอมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ได้ น่าเจ็บใจจริงๆ 

"ไปไหน" เสียงทุ้มปร่าแหบพร่าถามชิดติดใบหู แรงโอบรัดยิ่งเพิ่มมากขึ้นเมื่อควินตันเอี้ยวตัวจะลงจากเตียง 

"ทำอาหารเช้า ไปดูด้วยว่าสองคนนั้นตื่นหรือยัง" 

"เดี๋ยวค่อยไป" 

อากาศหนาวๆ แบบนี้การแยกจากไออุ่นของคนรักเป็นสิ่งที่ดีแลนไม่อยากทำมากที่สุด ถ้าเป็นไปได้ก็อยากนอนกกกอดกันอย่างนี้ตลอดทั้งวัน นึกเสียใจตงิดๆ แล้วที่ยอมปล่อยให้สองคนนั้นเข้ามา 

"หรือจะปล่อยให้แขกทำอาหารเช้าแทนเจ้าของบ้าน หืม" 

"อืม ปล่อย" 

ควินตันขำร่วนให้กับความงอแงที่นานทีจะมีสักครั้งของเจ้ายักษ์ใหญ่นี่ ยกมือบีบแก้มสากเพราะตอหนวดด้วยความมันเขี้ยว 

"ตื่นได้แล้ว ลุกเร็วๆ วันนี้ต้องออกไปซื้อของด้วยนะ แถมมาคัสขนของแต่งต้นคริสต์มาสมาเยอะมาก วันนี้คงยุ่งกันทั้งวัน" 

"วุ่นวาย" คนอะไรไม่รู้น่ารำคาญชะมัด โยฮันทนตามใจได้อย่างไรตลอดเวลา แต่คิดเขาก็ปวดหัวแล้ว 

เหอะ! สู้ควินตันของเขาไม่ได้สักนิด 

ดีแลนพลิกตัวทาบทับร่างโปร่งบาง ฟัดหนักๆ จนหนำใจก่อนจะยอมปล่อยเขาลงจากเตียง 

ควินตันคว้าเสื้อผ้าในกองสะเปะสะปะบนพื้นขึ้นมาสวม ก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยสภาพหัวยุ่งฟู เพียงก้าวเท้าออกมากลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟพลันเตะปลายจมูก บนโซฟายังคงมีกองผ้าห่มทับก้อนกลมๆ หนึ่งก้อน โผล่ออกมาแค่เส้นผมบางส่วนเท่านั้น โยฮันคงเป็นผู้ให้กำเนิดกลิ่นหอมมาจากในครัว 

"ตื่นเช้าจังครับ" 

"อ้าว อรุณสวัสดิ์ ขอเสียมารยาทใช้ครัวหน่อยนะ" 

"ตามสบายเลย เมื่อคืนนอนได้ไหม" 

ร่างสูงยิ้มรับนิดๆ "ใครจะรู้ว่านอนเบียดกันบนโซฟาบ้านคนอื่นก็ให้อารมณ์ไปอีกแบบ ตื่นเต้นดี" 

ควินตันหัวเราะรับคำเบาๆ โซฟาตัวนั้นใช่ว่าเขากับดีแลนไม่เคย...นอนด้วยกัน 

"วันนี้ผมต้องออกไปซื้อของ ตั้งใจจะทำขนมขิงไปแจกที่บาร์คืนนี้ คุณกับมาคัสอยากไปด้วยกันไหม" บาร์เป็นอีกหนึ่งธุรกิจของดีแลนซึ่งเปิดร่วมกันกับโจเซฟ มีมาร์คช่วยเข้ามาดูแลด้วยอีกคน ในช่วงเทศกาลแบบนี้บาร์ไม่ได้ปิด เพราะถือเป็นช่วงสำคัญในการทำเงิน 

"มาคัสคงไม่พลาดตามไปป่วนพวกนายด้วย ฉันยังไงก็ได้" 

"โอเค ถ้าอย่างนั้นผมจัดการอาหารเช้าให้พวกคุณก่อน ออกไปปลุกมาคัสเถอะครับ" 

"โอเค" 

มื้อเช้าเป็นอาหารง่ายๆ สองสามอย่างก่อนทุกคนจะห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อโค้ตตัวหนา ออกไปซูเปอร์ใหญ่กลางเมือง วันนี้คนเยอะอย่างที่คิด ต่างคนต่างช่วยกันเลือกหยิบของตามรายการที่เตรียมไว้ ก่อนจะรีบจ่ายเงินและกลับบ้าน เพราะวันนี้มีงานหลายอย่างต้องทำ 

ทั่วทั้งเมืองถูกประดับประดาด้วยกลิ่นอายแห่งการเฉลิมฉลอง แม้กระทั่งเมืองล้มละลายแห่งนี้ยังคึกคักครื้นเครงขึ้นมาได้ ทั้งเสียงเพลงและการตกแต่งสีเขียวแดงทุกร้านรวง 

ไม่เว้นแม้แต่ร้านสักที่เคยให้บรรยากาศสีเทา เวลานี้ยังมีแสงไฟวิบวับจากต้นคริสต์มาสแยงตา รวมทั้งถุงเท้าขนาดใหญ่ที่มาคัสนำมาแขวนไว้สี่ห้าอัน 

"ปัญญาอ่อน โตป่านนี้แล้วยังทำเรื่องไร้สาระ" เสียงเหน็บแนมลอยตามอากาศดังมากระทบหูคนกำลังง่วนอยู่กับลูกบอลหลากสีในมือ ดวงตาสีอ่อนตวัดมองด้วยรอยยิ้มร้าย 

"ลองไปดูปลายเตียงในห้องนอนนายสิ ควินท์แขวนไว้กี่อัน" 

"ควินตันไม่ทำเรื่องเด็กๆ พรรค์นี้" 

"ฉันให้เขาไปสองอัน พนันได้ว่าเขาเอาไปแขวนไว้แน่ๆ อย่างน้อยก็อันหนึ่งละ" 

คนหน้านิ่งถึงกับเถียงไม่ออก เพราะเหมือนเขาเห็นแวบๆ ว่ามีบางอย่างสีแดงปลายเตียงจริงๆ แต่ควินตันของเขาไม่มีทางเชื่อเรื่องของขวัญจากซานตาคลอสอะไรนั่นหรอก 

"คืนนี้ซานตาคลอสของฉันต้องเอาของขวัญมาใส่ถุงเท้าพวกนี้ไว้แน่ แล้วพรุ่งนี้เรามาดูกันว่าซานตาคลอสของควินท์จะโง่เง่าเต่าตุ่นถึงขนาดไม่รู้ว่าควรทำอะไรหรือเปล่า เหอะ! " 

เหอะ!! นายน่ะสิโง่เง่าเต่าตุ่น เขารู้หรอกว่าควรทำอะไร! 

ดีแลนหมุนตัวเดินหนีเข้าไปหาควินตันในครัว ขนมขิงรูปร่างต่างๆ เพิ่งอบเสร็จใหม่ วางเรียงอยู่บนถาดส่งกลิ่นเครื่องเทศหอมกำจาย 

"มาคัสทำอะไรอยู่ ว่าจะชวนมาช่วยแต่งหน้าคุกกี้" 

แค่ได้ยินชื่อนี้ก็เรียกเสียงฮึมฮำอย่างไม่พอใจในลำคอคนฟังแล้ว 

"หืม? เป็นอะไร อย่าบอกนะว่าทะเลาะกันอีกแล้ว สองคนนี้นี่คิดว่าตัวเองเป็นเด็กเล็กๆ กันหรือไง" 

"หมอนั่นคนเดียว ไม่เกี่ยวกับฉัน" 

เห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของคนรักแล้วควินตันอดขำไม่ได้จริงๆ หยิบขนมขิงหนึ่งชิ้นเปล่าๆ ที่ยังไม่ได้แต่งหน้าให้เขาชิมหนึ่งคำ 

"อร่อยไหม กลิ่นเครื่องเทศแรงไปหรือเปล่า" 

"กำลังดี" 

"บ่ายๆ แวะเอาไปให้ทอมที่บาร์ด้วย ชวนมาคัสกับโยฮันดื่มที่นั่นเลยดีไหม แล้วก็อยู่กินมื้อค่ำกับทอมด้วย โจเซฟก็น่าจะอยู่นะ ผมลองโทรหาดีกว่าเผื่ออลันอยู่ด้วย" คิดเองเออเองเสร็จสรรพก็คว้าโทรศัพท์มือถือที่เดี๋ยวนี้ใช้คล่องแล้วมากดโทรออกทันที 

พอดีกับโยฮันที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เรื่องงานเสร็จเดินเข้ามาพร้อมมาคัส "มีอะไรให้ช่วยไหม กลิ่นหอมออกไปถึงข้างนอกเลย" 

"มาพอดี ช่วยแต่งหน้าขนมหน่อยสิ ดีแลนหยิบอุปกรณ์ให้มาคัสหน่อย" 

คนถูกวานหน้าบึ้ง เอื้อมหยิบให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจ โรงงานผลิตขนมขิงจึงเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนั้น แถมพนักงานยังทำไปชิมไปเพลินๆ 

"เลิกเอาเข้าปากได้แล้ว ชิ้นที่สามแล้วนะ" โยฮันดุเจ้าเด็กดื้อที่เอาแต่กิน จึงได้รับตุ๊กตาขนมขิงที่เหลือเพียงส่วนขาที่เจ้าตัวดีกินเหลือเข้ามาในปากตัวเอง 

"ก็มันอร่อย" 

"ระวังจะอ้วน" 

"อ้วนแล้วไม่รักหรือไง" 

เคร้ง!  

...ดีแลนทำอุปกรณ์ที่กำลังจัดเก็บหลุดมือ 

 

บาร์ช่วงค่ำๆ คนเยอะอย่างที่คิดไว้ ขนมขิงถูกหยิบคนละชิ้นสองชิ้นไม่นานก็หมดเกลี้ยงถาดแล้ว วันนี้ทอมปล่อยให้เด็กในร้านดูแลทุกอย่างเอง ส่วนตัวเขาออกมานั่งร่วมโต๊ะฉลองมื้อค่ำกับทุกคน ทั้งเครื่องดื่มและอาหารเต็มโต๊ะ ตอนนี้อลันกลับมาจากมหาวิทยาลัยในช่วงวันหยุดพอดีจึงได้เจอกัน โจเซฟตามมาทีหลังพร้อมแฟนเด็กเพราะเพิ่งไปทานข้าวกับแม่ยายเสร็จ 

ทอมได้เจอคู่แข่งตีฝีปากกันอย่างสูสีก็วันนี้นี่เอง เรียกได้ว่าขัดคอกันทุกทีที่มาคัสอ้าปากเลยก็ว่าได้ ดีแลนจึงอารมณ์ดีอยู่หน่อยๆ ดื่มเข้าไปหลายแก้วทีเดียว 

ถึงอย่างนั้นบรรยากาศก็ยังอบอวลไปด้วยความคุ้นเคย 

กว่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านได้ก็ใกล้เที่ยงคืนเข้าไปแล้ว 

เจ้าเด็กดื้อเดินโซเซอยู่ในอ้อมแขนผู้ปกครองทั้งที่ไม่ได้เมาสักนิด อากาศเย็นจัดจนถึงขนาดพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว ฝ่ามือเย็นเฉียบซุกอยู่กับเนื้ออุ่นของโยฮันในร่มผ้าสบายใจ 

"เดินดีๆ " 

"คืนนี้ซานตาคลอสจะเอาอะไรใส่ถุงเท้าให้ฉันน้า ตอนนี้เที่ยงคืนหรือยัง ของขวัญอาจจะมาถึงแล้วก็ได้" 

โยฮันระบายรอยยิ้มจางรับคำ "อยากได้อะไร" 

"อืม..." จะว่าไปมาคัสก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าเขาอยากได้อะไร เพราะตอนนี้เขามีทุกอย่างครบหมดแล้ว ทุกอย่างที่ผู้ชายคนนี้ล้วนเสกสรรขึ้นมาให้ สำหรับเขาโยฮันต่างหากคือของขวัญที่ดีที่สุด 

"ของที่ฉันอยากได้ถุงเท้าคงใส่ไม่พอ" 

"พูดมาก่อนสิว่าอยากได้อะไร" 

เจ้าตัวดีหยุดเดิน หมุนตัวหันหน้ากลับมาหาคนรักในระยะประชิด เป็นเหตุให้คู่ดีแลนควินตันที่เดินตามมาไม่ไกลต้องหยุดลงด้วย คำตอบที่โยฮันได้รับจึงได้ยินโดยทั่วกัน 

"อยากได้โยฮันที่งานไม่ยุ่ง มีเวลาตามใจฉันเยอะๆ ไม่ใช่ทั้งชีวิตมีแต่งาน งาน แล้วก็งานอย่างเดียว ...ได้ไหม" 

หัวทุยเข้ามาคลอเคลียออดอ้อน มาคัสเวอร์ชันงอแงออกมาแล้ว เจ้าเด็กน่ารักคนนี้ไม่ได้มาบ่อยๆ ผู้ปกครองจึงรีบตักตวงช่วงเวลาหายากโอบเอวเอาไว้หลวมๆ 

"ทุกวันนี้ยังตามใจไม่พออีกหรือไงหืม เจ้าเด็กแสบ" 

"ไม่พอ อยากได้อีกเยอะๆ " 

คนถูกอ้อนหัวเราะร่วนอารมณ์ดี "ได้ ให้นายหมดเลย" 

สองคนที่อยู่รออยู่เงียบๆ คนหนึ่งยิ้มน้อยๆ ส่วนอีกคนพ่นลมหายใจดังเหอะ ก่อนท่อนแขนแข็งแรงจะโอบเอวควินตันพาเดินเลี่ยงไปอีกทางตรงกลับบ้านก่อน อากาศแบบนี้อีกไม่นานหิมะต้องตกลงมาแน่ เขาไม่อยากให้คนรักตากหิมะเย็นๆ 

"นายอยากได้อะไรจากซานตาคลอส" 

"หืม? " ควินตันนึกว่าตัวเองหูฝาดไป ดีแลนเนี่ยนะถามถึงซานตาคลอสกับเขา "เมาหรือเปล่าเนี่ย" 

"นายเอาถุงเท้าแขวนไว้ปลายเตียง" 

"อ้อ นั่นมาคัสให้มาก็เลยแขวนไว้เล่นๆ " 

"แล้วถ้าซานตาคลอสมีจริง นายอยากได้อะไร" 

ดวงตาสีน้ำตาลเหล่มองคนข้างตัวยิ้มๆ ไม่ใช่ว่าถูกบรรยากาศของสองคนเมื่อครู่พาคล้อยตามไปด้วยหรอกนะ 

พูดถึงเรื่องที่เขาอยากได้ตอนนี้น่ะหรือ... 

"ไม่มีหรอก ชีวิตตอนนี้ดีอยู่แล้ว คุณที่เป็นอย่างทุกวันนี้ดีอยู่แล้ว ผมรักทั้งหมด" 

คำบอกรักเรียบง่ายที่ไม่ว่าจะได้ยินอีกกี่ครั้งก็ยังไม่ชิน 

คนอยากรีบกลับบ้านพลันชะงักฝีเท้าลง อดทนเดินต่ออีกสักก้าวก็ไม่ได้แล้ว มือสากประคองใบหน้าแสนรักประทับริมฝีปากจูบลงไปเบาๆ เพียงแตะแผ่วๆ กลับอบอุ่นไปทั้งหัวใจ กระทั่งผิวสัมผัสเล็กเบาราวปุยนุ่นทว่าเย็นเฉียบตกกระทบลงบนผิวแก้ม หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ก่อนจะโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายระยิบระยับขาวโพลน ต้อนรับเข้าสู่วันใหม่แห่งคริสต์มาสอย่างสมบูรณ์ 

 

เช้าวันนี้ใต้ต้นคริสต์มาส ถุงเท้าข้างหนึ่งของมาคัสตุงด้วยกล่องของขวัญขนาดเล็กกล่องหนึ่ง ในนั้นบรรจุนาฬิกาข้อมือเรือนหรูมากมูลค่า แต่สำหรับมาคัสกระดาษโน้ตแผ่นเดียวในกล่องเล็กใบนั้นกลับมีคุณค่ามากกว่าอะไรทั้งหมด เพราะลายมือเป็นระเบียบคุ้นตาประโยคสั้นๆ 

'วันเวลาในชีวิตฉันทั้งชีวิตนับจากนี้...ให้นาย' 

ส่วนของขวัญจากซานตาคลอสของควินตันกลับไม่ใช่ของมีมูลค่าราคาแพงอะไร ทันทีที่เขาก้าวลงจากเตียงก็พบกับเครื่องครัวใหม่เอี่ยมยกเซตกองอยู่ข้างถุงเท้าสีแดง 

"นี่...อะไรเนี่ย" 

เจ้าของดวงตาสีเทาเป็นประกายวิบวับสะท้อนแสงแดดยามเช้า นอนเท้าแขนมองมาจากหัวเตียง 

"ซานตาคลอสฝากบอกว่า ชีวิตของเขานับจากวันนี้ ก็ขอฝากเอาไว้ในมือนายเหมือนเดิมนะ" 

ควินตันไม่รู้ว่าเขาควรจะดีใจหรือร้องไห้ดี ของขวัญแบบนี้มีที่ไหน! 

"นี่มันข้ออ้างใช้งานผมต่อไปนี่! " 

"ไม่ได้ใช้งาน แต่ขอร้องให้ช่วยดูแล นายรับผิดชอบดูแลชีวิตฉัน ส่วนฉันดูแลนายเอง ดีไหม" 

... 

"ดีสิ...ดีที่สุดเลย" 

 

 

 

สุขสันต์วันคริสต์มาส (ล่วงหน้า) ค่า ^^ 

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316511097.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316734995.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ 

www.hermitbookshop.com

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938705895.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938213556.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ

http://deerbookshop.lnwshop.com

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น