email-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น : หนู

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 111

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2563 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

ตอนที่ 8

เช้าวันใหม่ก็มาถึง เป็นเลิฟที่ตื่นก่อน เลิฟลุกขึ้นเพื่อที่จะเตรียมอาหารเช้าในเด็กในห้อง แต่ก็แค่เช้านี้เท่านั้นเพราะวันนี้พ่อกับแม่ของเขาได้กลับมาแล้ว และหัวแหวนก็ต้องกลับไปอยู่บ้าน และเขาก็จะได้เป็นอิสระ จะไม่ต้องมาคอยดูแลหาข้าวหาน้ำให้กินตอนเช้า ตื่นก็ไม่ต้องรีบตื่น เลิฟคิดได้ไม่ทันไรก็ยิ้มกริ่มออกมาเพราะชีวิตที่แสนจะสุขบายกำลังจะกลับมา แต่ไม่ทันได้ดีใจมาก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น และเป็นเบอร์ที่เขาเมมว่า ‘รับสายด่วน’

“ ...” เลิฟเลือกที่จะเงียบเพื่อให้ปลายสายพูดมา

“ เลิฟ!! น้องอยู่ไหน!!” เสียงแหลมที่ติดจะดุๆ ตะโกนมาอย่างไม่คิดว่าคนที่ถือสายจะแสบแก้วหูขนาดไหน

“ แม่จะเสียงดังทำไมเนี้ย” เลิฟตอบกลับอย่างเหนื่อยๆ

“ จะไม่ให้แม่เสียงดังได้ยังไง!! แม่บอกเราว่าให้มาอยู่กับน้อง แล้วนี้เราอยู่ไหน น้องหายไปไหนก็ไม่รู้!! เลิฟโทรแจ้งตำรวจเลยนะ แม่จะบ้าตาย หายไปตั้งแต่วันไหนเนี้ย แล้วเมื่อวานน้องได้ไปทำงานหรือเปล่า เลิฟ!! ตอบแม่เดี๋ยวนี้นะ” คนเป็นแม่พูดออกมาไม่มีช่องไฟให้คนที่คุยอยู่ได้พูดเลย

“ ใจเย็นๆแม่ น้องอยู่กับหนู”

“ ทำไมน้องไปอยู่กับเรา เลิฟ!! ตอบแม่มาเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงที่ติดจะตกใจเมื่อลูกชายบอกว่าหัวแหวนอยู่กับตน

“ ก็หนูพามาไงแม่...”

“ เลิฟ!!! เมื่อกี้เลิฟว่ายังไงนะ ห้ะ!!” คนที่มีศักดิ์เป็นแม่ไม่ยอมหยุดให้ลูกชายได้พูดอะไรเลยจนคนเป็นลูกต้องเอ่ยห้ามเสียงดัง

“ แม่!! ฟังหนูก่อนได้มั้ยครับ!!”

“ หึ้ย พูดมาเร็วๆสิ น้องไปอยู่กับเราได้ยังไง” คนเป็นแม่เมื่อเห็นว่าตนนั้นไม่หยุดให้ลูกชายพูดเลยก็นึกหงุดหงิดที่โดนลูกชายบ่นแต่ก็ยอมเงียบเพื่อที่จะฟังคำอธิบายของเลิฟ

“ คือหนูขี้เกียจขับรถกลับบ้าน แล้วที่คอนโดมันก็ใกล้ที่ทำงานเลยให้มาอยู่ด้วย นอนอีกห้องนึง ตอนนี้น้องหลับอยู่ แล้วเย็นนี้ก็จะเอาไปส่งที่บ้าน เข้าใจนะครับคุณนาย” เลิฟพูดออกมาจนหมดได้ยินเสียงถอนหายใจของปลายสายเล็กน้อยเหมือนโล่งอก

“ ดีแล้ว งั้นเลิฟก็เอาน้องไปอยู่ด้วยเลยเพราะอยู่ที่บ้านก็ไม่มีใครไปรับไปส่ง น้องขับรถไม่เป็นแม่ไม่อยากให้นั่งรถไปเอง แม่ฝากด้วยนะเลิฟเย็นนี้ก็พาน้องกลับมาเก็บเสื้อผ้าไปด้วย แม่ไปก่อนละง่วงนอนมากเลยเมื่อคืนอยู่เป็นเพื่อนพ่อขับรถทั้งคืน ไปละ ลูกรัก” ปลายสายรั่วมาอย่างไม่หยุดจนเลิฟที่กำลังจะค้านอะไรไปก็ไม่มีโอกาส

“ แม่!! แม่เดี๋ยว!! แม่!!! ตู้ดๆ” เลิฟที่ตะโกนเรียกปลายสายแต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ จนสายตัดไป ทำให้เริ่มที่กำลังมีความสุขเพราะวันนี้หัวแหวนจะได้กลับบ้านแล้วเขาจะได้ชีวิตอิสระกลับมาอีกครั้งแต่ก็พังไม่เป็นท่าเมื่อแม่ที่เขาไม่สามารถขัดใจอะไรได้สั่งให้เอาหัวแหวนมาอยู่ด้วย แล้วเขาจะทำยังไงได้ละนอกจากทำใจยอมรับ

“ เห้ออ แม่นะแม่” เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ต้องยอมรับมัน และเดินกลับไปที่ห้องนอนของตนเพื่อที่จะปลุกไอ้คนที่ทำให้เขาไม่ได้ไปเที่ยวหาความสุข

“ หึ นอนหลับสบายใช่มั้ย ได้” เลิฟที่เห็นว่าหัวแหวนนอนหลับอย่างมีความสุขเขาก็นึกอยากจะแกล้งขึ้นมาจึงจับเข้าไปที่ปลายเท้าทั้งสองข้างและออกแรงดึงให้คนที่นอนอยู่บนเตียงไถล่ตกเตียงไป แต่เพราะมีผ้าห่มคลุมตัวอยู่เลยไม่ทำให้เจ็บมากแต่ก็เจ็บอยู่พอตัว

“ อื้อออ เจ็บ ฮือออ เจ็บตูดด” หัวแหวนที่กำลังนอนหลับสบายๆ เมื่อเจอคนขี้แกล้งลากตัวเองตกเตียงก็ตื่นขึ้นเต็มตาและร้องออกมาเสียงดัง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ก้นก็ไหลออกมา

“ อย่ามาเวอร์” เลิฟที่ยืนมองอยู่ก็พูดขึ้น

“ พี่เลิฟ!! แกล้งหนูทำไม! หนูเจ็บนะ” หัวแหวนบ่นออกมาอย่างเสียไม่ได้เพราะตนก็เจ็บจริงๆนั้นแหละ ก้นกระแทกขนาดนั้น หัวแหวนคิดว่ามันน่าจะช้ำแน่นอนถึงมันจะมีผ้าห่มลองแต่ด้วยตัวของหัวแหวนที่มันช้ำง่าย เจอแบบนี้จะช้ำก็ไม่แปลก

“ สม ไปอาบน้ำได้ละ” เลิฟพูดแค่นั้นก็เดินออกจากห้องไปเลยทิ้งให้หัวแหวนอยู่กับความเจ็บปวดนั้นต่อไป

ไม่นานทั้งสองคนก็ออกมาจากคอนโดเมื่อทั้งสองกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขับรถมาได้สักพักก็มาถึงบริษัทแต่วันนี้ที่บริษัทดูจะคึกคักผิดปกติหัวแหวนที่ไม่รู้เพราะพึ่งมาเป็นเด็กฝึกงานได้ไม่กี่วันก็หันไปถามคนข้างๆที่ตอนนี้ทำหน้าตาเฉยชามาก

“ ทำไมวันนี้เขาดูคึกคักกันจังเลยอะพี่เลิฟ” เลิฟที่ยืนมองตัวเลขของชั้นลิฟต์อยู่เมื่อได้ยินคำถามก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไร จนคนที่ตั้งคำถามถึงกับหงุดหงิดที่เลิฟไม่ตอบตน

“ พี่หญิงสวัสดีค่ะ พี่ธีร์~~ สวัสดีค่ะ” หัวแหวนที่ขึ้นมาถึงชั้นของธีร์ก็ตรงเข้าไปสวัสดีหญิงที่อยู่หน้าห้องพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปและตะโกนเรียกธีร์ทันทีเมื่อเห็นว่าธีร์นั่งอยู่ที่โต๊ะ

“ ว่าไงเรา ทำไมขึ้นมาละ” ธีร์ถามเพราะไม่ยักจะเห็นเลิฟเดินตามเข้ามาด้วย

“ หนูมีคำถาม” หัวแหวนไม่ตอบที่ธีร์ถามแต่กลับตั้งคำถาม ถามธีร์กลับซะงั้น

“ หึ ถ้าถามกวนตีนพี่จะมะเหงกให้”

“ ทำไมวันนี้ที่นี้เขาดูคึกคักกันจังเลย ตอนหนูเดินขึ้นมาข้างล่างเหมือนมีงานอะไรซะอย่างเลย”หัวแหวนถามไปพร้อมกับทำท่าทางไปด้วย ทำเอาคนฟังอมยิ้มตาม

“ ไอ้เลิฟมันไม่บอกเราหรือไงว่าวันนี้มันมีเลี้ยงต้อนรับเด็กฝึกงาน หื้ม” ธีร์ว่าขึ้นอย่างสงสัยเพราะเขาฝากบอกเลิฟไปแล้วว่าวันนี้มีจัดงานเลี้ยงรับเด็กฝึกงานแต่ทำไมเพื่อนเขาถึงยังไม่บอกเด็กน้อยตรงหน้า

“ พี่เลิฟอะนะ ไม่บอกอะไรหนูซักกอย่างง ถามก็ไม่ตอบ ขนาดหนูเดินขึ้นมาหาพี่ธีร์พี่เลิฟยังไม่ถามเลย ไม่รู้เป็นอะไร” หัวแหวนบ่นเลิฟให้ธีร์ฟัง ตั้งแต่เมื่อวานแล้วตอนที่เลิฟเข้ามาตามกลับบ้าน แล้วพอไปถึงห้องก็เงียบอีก ปกติก็เงียบอยู่แล้วนะ แถมเมื่อเช้ายังดึงเขาตกเตียงอีกตักหาก เขาละกลุ้ม

“ หึ มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ แล้วนี้คืนนี้เราจะไปเที่ยวด้วยกันมั้ย” ธีร์เอ่ยชวนเพราะเป็นประจำอยู่แล้วที่วันศุกร์ที่ไรต้องมีนัดกันไปกินทุกที ก็ไปกับรุ่นน้องเขานั้นแหละ ไอ้ชั้น 18อะ แล้วก็มีเพื่อนเขาอีกนิดหน่อยโดยเฉพาะไอ้เลิฟ มันไม่เคยพลาด

“ เที่ยว? ตื้ดๆ หนะหรอคะ” หัวแหวนถาม

“ นั้นแหละ ไปมั้ย”

“ ไปสิคะ หนูไม่ได้เที่ยวมาตั้งนานนนนนน ขึ้นปี 4 มานี้ไม่ได้ไปไหนเลย” หัวแหวนตอบกลับทันที แถมยังบ่นเรื่องเรียนให้ธีร์ฟังอีก

“ โอเคๆ ไม่ต้องบ่นน คืนนี้ก็เต็มที่ พรุ่งนี้ก็หยุด จัดเต็ม” ธีร์ว่าพลางขำกับท่าทีของหัวแหวน ท่าทางเหมือนเด็กที่ได้ของเล่น

“ แล้วเราจะลงไปร่วมกิจกรรมข้างล่างมั้ยละ ของกินเยอะเลยน้า~~”  

“ ไปๆ หนูลงไปนะ”

“ ครับ ไปชวนไอ้เลิฟมันก็ได้ไป ไม่ก็หญิงชวนเขาลงไปเป็นเพื่อน” ธีร์พูดจบก็กดโทรศัพท์ไปบอกให้หญิงลงไปงานข้างล่างกับหัวแหวน แต่ไม่ทันได้โทรประตูก็เปิดออกมาโดยไม่มีเสียงเคาะก่อน

“ ไง” ธีร์ที่เงยหน้าขึ้นมามองก็เป็นว่าเป็นเพื่อนตนเลยเอ่ยทักท่าทางกวนนิดๆ

“ ขึ้นมาทำอะไรในห้องมันนักหนา” เลิฟไม่ตอบเพื่อนสนิทแต่กลับหันไปคุยกับหัวแหวนแทน

“ ก็หนูว่าง” หัวแหวนตอบแค่นั้นแล้วกำลังจะเดินออกเพื่อที่จะลงไปที่งานข้างล่าง

“ ว่างมากใช่มั้ย เอางานไปทำซักหน่อยเป็นไง” เลิฟคว้ามือหัวแหวนแน่นแล้วบีบเพื่อให้รู้ว่าเขากำลังโกธรเพราะหัวแหวนเดินหนีเขา

“ ใช่ แต่ตอนนี้ไม่ว่างแล้ว หนูจะลงไปงานข้างล่างพี่เลิฟปล่อยหนูด้วยค่ะ” หัวแหวนหันกลับมาพูดตอบสีหน้าก็ไม่ต่างกับเลิฟมากเพราะเลิฟบีบข้อมือของตนแรงมากแต่ก็ไม่อยากแสดงสีหนาเจ็บให้อีกคนเห็น

“ จะไปทำไม”

“ หนูจะไป! และจะไปกับพี่หญิงด้วย พี่เลิฟปล่อยได้หรือยังหนูเจ็บแล้วนะ” หัวแหวนตอบกลับทันทีที่เลิฟถาม เลิฟที่ทำหน้าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด แต่ก็ยอมปล่อยให้หัวแหวนเดินออกจากห้องไปแต่ตัวเองก็เดินออกตามไปด้วย

“ พี่เลิฟจะเดินตามออกมาทำไมเนี้ย” หัวแหวนหันมาถามเพราะเห็นว่าเริ่มเดินตามตนมาทางลิฟต์ แต่ไม่ยักจะเห็นหญิง

“ ...” เลิฟเลือกที่จะไม่ตอบอะไร แล้วลงลิฟต์ไปพร้อมกันกับคนตัวเล็กข้างๆ

“ ...” หัวแหวนก็เลือกที่จะเงียบเหมือนกันเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

พอทั้งสองลงมาถึงข้างล่างเป็นหัวแหวนที่รีบเดินไปยังโซนอาหารทันที แต่ก็ต้องตาวาวเพราะอาหารตรงหน้าน่ากินมาก หัวแหวนไม่รอช้ารีบหยิบจานแล้วมาใส่อาหารที่ตนอยากทานทันที แต่ด้วยความอยากมันเยอะจนจานที่ใส่จานแรกมันเต็ม หัวแหวนก็เลยจะไปหยิบจานมาอีกใบแต่ก็โดนคนที่เดินตามติดดุขึ้น

“ เอาที่พอกิน”

“ ยุ่ง!!” หัวแหวนตอบกลับไปอย่างไม่คิดอะไรแล้วเลือกที่จะตักอาหารต่อ แต่ก็โดนคนข้างๆดุมาอีก

“ หัวแหวน! มันเยอะ เธอเอาไปเธอก็กินไม่หมด”

“ หนูกินหมดเถอะ พี่เลิฟอะไม่รู้เรื่อง”

“ หัวแหวน” เสียงเข้มเอ่ยเรียกชื่อนิ่งๆ ทำให้คนที่กำลังตักอาหารอยู่ถึงกับหยุด เพราะน้อยครั้งที่เลิฟจะเรียกชื่อเต็มตน แต่ถ้าเรียกที่ไรมักจะโดนดุโดนว่าตลอด

“ หนูตักไปเผื่อพี่ธีร์!!” หัวแหวนที่ไม่อยากโดนดุก็เอาตัวรอดโดยการอ้างธีร์

“ ไอ้ธีร์มันไม่กินของพวกนี้”

“ นะ หนู หนูเอาไปฝากพี่หญิง!” หัวแหวนเมื่อเห็นว่าเลิฟไม่เชื่อก็เลยแถอ้างชื่อหญิงอีก แต่ก็โดนคนตัวสูงข้างๆมองหน้ามานิ่งๆ

“ ก็ หนูอยากกินนิ!!” หัวแหวนหมดหนทางที่จะแถเลยยอมรับไปตามตรง แล้วก้มหน้ามองอาหารใรจานอย่างอาลัยอาวร จนคนเป็นพี่รู้สึกเหนื่อยใจกับท่าทางของเด็กตรงหน้าเลยเอ่ยอนุญาติให้ตักเพิ่มได้

“ เห้อ เธอนี้มัน ถ้ากินไม่หมดละน่าดู”

“ ขอบคุณค่ะ!!” เมื่อหัวแหวนเห็นว่าเลิฟอนุญาติแล้วจึงทำการตักของที่ตัวเองอยากกินต่ออีก 2-3 อย่าง ไม่วายที่จะหันมาถามเลิฟอีก แต่คำตอบที่ได้

“ รีบๆเข้าเถอะ ฉันมีงาน” หัวแหวนกะว่าจะพอแค่นี้ เมื่อเลิฟเห็นว่าหัวแหวนตักพอแล้วก็เดินไปโซนน้ำ หยิบน้ำเปล่ามา 2 ขวดกับน้ำพันซ์มาอีก 1 แก้ว แล้วเดินไปที่ลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นไปยังชั้นบนทันที

เมื่อทั้งสองคนขึ้นมายังชั้นบนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หัวแหวนก็แยกไปนั่งที่โซฟามุมห้องของธีร์แล้วลงมือจัดการอาหารตรงหน้าอย่างมีความสุข แต่เลิฟไม่ได้ขึ้นมาด้วยบอกว่าจะไปเอางานก่อนเพื่อที่จะเอาขึ้นมาให้ธีร์ดู หัวแหวนจึงขึ้นมาก่อนและไม่ลืมที่จะเอ่ยชวนธีร์กินด้วยแต่ก็นั้นแหละ ธีร์ไม่ใช่คนที่ชอบของหวานเลยกล่าวปฏิเสธไป

ไม่นานเลิฟก็เดินเข้ามห้องมาหันมองเด็กที่อยู่บนโซฟานิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามกันธีร์ทันที ทั้งเลิฟและธีร์คุยงานกันต่อจนคนที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้นมาดูว่าทั้งสองนั้นทำอะไรกัน เพราะตนนั้นก็กินขนมที่เอามาหมดแล้ว

“ หมดแล้วหรือยังไงหื้มเรา” ธีร์ที่นั่งด้านในหันหน้าออกทางประตูจึงทำให้เห็นว่าหัวแหวนลุกออกจากโซฟาเดินมาทางตน แต่เลิฟที่ยังไม่ได้เงยหน้าจากงานก็เงยหน้าขึ้นมาเมื่อหัวแหวนมายืนข้างๆเขา

“ อืออ ทำไรนะพี่เลิฟ!!” หัวแหวนร้องอย่างตกใจเมื่ออยู่ดีๆ นิ้วใหญ่ๆของเลิฟก็มากระแทกที่ปากเขาอย่างแรง

“ กินยังไงให้เลอะ” เลิฟพูดแค่นั้นก็ก้มลงทำงานต่อ แต่หัวแหวนนี้สิยืนงง แต่พอคิดได้ก็รีบต่อว่าเลิฟทันที

“ ถ้าจะเช็ดปากหนูขนาดนี้นะ บอกดีๆก็ได้ เช็ดแบบนี้ไม่ต้องเช็ดให้ดีกว่านะพี่เลิฟ” หัวแหวนบ่นออกมาอย่างคนหงุดหงิดแต่ธีร์ที่นั่งดูอยู่กับมองว่ามันน่ารักซะมากกว่า แล้วเพื่อนเขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นั่งทำงานต่อ แต่เขาเห็นนะว่าครีมที่เช็ดจากปากหัวแหวนอะ มันเอาไปไว้ไหน

“ หึหึ หวานมั้ยละ” ธีร์กล่าวขึ้นมาลอยๆ แต่เลิฟรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร แต่คนที่ไม่รู้อะไรอย่างหัวแหวนก็รีบตอบกลับทันที

“ หวานอร่อยมากเลยพี่ธีร์ เค้กร้านไหนอะ หนูจะไปหาซื้อกิน อร่อยมากกกก” หัวแหวนทำหน้าฟินเมื่อนึกถึงเค้กที่พึ่งหมดไป ความหวานมันยังติดลิ้นเขาอยู่เลย สงสัยต้องไปหาร้านแล้วซื้อมากินแล้วหละ

“ หึ ได้ยินแล้วนะมึง” แต่ธีร์กลับหันมาพูดกับเลิฟ เพื่อที่จะสื่อให้รู้ว่ามันควรที่จะพาหัวแหวนไปซื้อเค้กร้านนี้ แต่ดูทรงแล้ว ไม่เกินพรุ่งนี้หรอก เค้กที่หัวแหวนต้องการเดะหัวแหวนก็ได้กินมันอีก

เลิฟที่รู้ว่าเพื่อนหมายถึงอะไร แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนั่งทำงานต่อ หัวแหวนที่ตอนนี้กลับไปนั่งที่เดิมแล้วและก็ไม่ได้นั่งเฉยๆ เพราะลองวาดรูปในไอแพทออกแบบตัวอย่างห้องที่จะทำไปเสนอลูกค้า จริงๆก็ไม่ใช่หน้าที่หัวแหวนหรอก แต่ลองให้หัวแหวนทำดูเพราะการที่หัวแหวนมาฝึกที่นี้ ไม่ต้องทำอะไรเลยยังได้ แต่เจ้าตัวดื้อขนาดไหนก็รู้เลยลองให้ทำเล็กๆน้อยๆละกัน

 เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วไม่รู้แต่ที่แน่ๆเลยบ่าย3มาแล้ว และหัวแหวนที่เลิกวาดนานแล้วเพราะเบื่อ จึงขอลงไปชั้น 18 ไปนั่งเล่นกับพวกพี่ๆ เลิฟที่อนุญาตเพราะเห็นว่าหัวแหวนสนิทกับพวกชั้น 18 แล้ว และตนนั้นยุ่งกับงานด้วยเลยไม่ได้ตามลงไป แต่เป็นหัวแหวนเองที่กลับขึ้นมาพร้อมกับหน้าตาที่ดูจะตื่นเต้นๆ

“ เป็นไรละเรา ยิ้มไม่หุบเลยนะ ไปทำไรมาเนี้ย” ธีร์เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ก็เห็นหัวแหวนเดินยิ้มเข้าห้องมา เดินตรงมาที่โต๊ะทำงาน

“ หนูตื่นเต้น อิอิ” หัวแหวนตอบออกมาพร้อมกับยิ้มแป้นไปด้วย

“ ตื่นเต้นอะไร” ธีร์ถามกลับ

“ ก็คืนนี้ไง หนูไปถามพวกพี่ๆข้างล่างมาว่าที่ๆจะไปอะมันเป็นยังไง พี่บิ๊กเขาก็บอกว่าสุดยอดแถมยังเอารูปร้านให้หนูดูด้วยนะ โอ้ยย อย่างสวยอะหนูอยากให้ถึงเย็นนี้เร็วๆจังเลย” หัวแหวนร่ายยาวพร้อมกับไปลากเก้าอีกมุมห้องมานั่งอีกฝั่งของโต๊ะทำงานตัวยาว

“ ใครให้เธอไป” เลิฟที่นั่งเงียบมาทั้งแต่หัวแหวนเข้ามาก็โผ่งขึ้นมาทำให้คนที่โดนห้ามหน้าบูด

“ พี่ธีร์ให้ไป”  

“ แต่ฉันไม่ให้ไป”

“ ก็หนูจะไป!!”

“ หัวแหวน! ฉันบอกว่าไม่ให้ไป” เลิฟพูดขึ้นเสียงดังเมื่อหัวแหวนดื้อดึงที่จะไปให้ได้

“ ก็หนูจะไปอะ!!”

“ หัวแหวน!!! เธอนี้มัน!!...”

“ เอาหน่า ให้น้องมันไปเปิดหูเปิดตาบ้าง มึงก็จะอะไรนักหนา ” ธีร์ขัดขึ้นเมื่อเลิฟพูดขึ้นเสียงดังจนคนตัวเล็กข้างๆทำหน้างอ แต่พอได้ยินเขาบอกว่าไปได้ก็หน้ายิ้มแป้นขึ้นมาทันที

“ เหอะ!! งั้นมึงก็ดูมันเองละกัน เซ่อซ่าแบบนี้ได้ไปชนเขาทั่วไปหมดพอดี” เลิฟว่าขึ้นอย่างหงุดหงิดที่หัวแหวนดื้อดึงที่จะไปแถมยังมีธีร์คอยเป็นแบล็คหลังให้อีก

“ เออๆ เดี๋ยวกูดูน้องมันเอง มึงก็อะไรนักหนา” ธีร์ว่าอย่างเอือมๆ

หัวแหวนที่นั่งอยู่เมื่อได้รับอนุญาตที่ไม่ค่อยเต็มใจจากเลิฟนัก แต่ก็ให้ไป ยิ้มดีใจเข้าไปใหญ่รีบวิ่งออกจากห้องทันที ไม่ทันให้ธีร์ได้ถามว่าไปไหน

------------------------- 

มาต่ออีกตอนเเล้วนะคะ 

ขอบคุณนักอ่นทุกท่านเลยนะคะที่เข้ามาอ่านเรื่องที่ไรท์เเต่ง 

ช่วงนี้ก็ว้าวุ่นกันไปหมดเลย ขอให้นักอ่านทุกๆท่านรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ  

1 ไลค์ = 1 กำลัง  

ความคิดเห็น