email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : งอแง

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2563 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งอแง
แบบอักษร

หมอทรงวุฒิพาปรายฟ้าเข้ามาเที่ยวตลาดไนท์ในตัวจังหวัด หนุ่มสาวเดินเลือกซื้อสินค้า ซื้ออาหารอย่างสนุกสนาน ปรายฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพแสงไฟสวยงามยามราตรีและผู้คนที่เดินซื้อของ ถ่ายรูปอาหาร ร้านขายของทีระลึก ก่อนจะขอให้คุณหมอหนุ่มถ่ายรูปตัวเองท่ามกลางฝูงชนที่คลาคล่ำ 

               “สวยมั๊ยคะพี่หมอ” ปรายฟ้ารีบวิ่งมาดูรูป หญิงสาวเรียกชายหนุ่มอย่างสนิทสนม ตามที่หมอหนุ่มขอ 

               “สวยครับ”หมอทรงวุฒิยิ้มอย่างอารมณ์ดี  

               “ขอบคุณนะคะ อุ๊ย! ตายจริงจะสามทุ่มแล้วค่ะ กลับกันเถอะคะพี่หมอ ปรายพาพี่หมอมาเถลไถลซะนานเลย” ปรายฟ้ายิ้มตาหยีก่อนจะดูนาฬิกา เมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว  

               “ไม่เป็นไรครับ วันหน้าถ้าเหงาโทรหาพี่ได้นะ เดี๋ยวถ้าพี่ว่างจะมาเป็นไกด์พาเที่ยว” หมอทรงวุฒิอาสา 

               “ได้เลยค่ะ” ปรายฟ้ายิ่มร่า หญิงสาวเปิดโทรศัพท์เลือกโพสรูปภาพ ลงแอพปลิเคชั่นหนึ่ง เป็นรูปภาพที่เธอถ่ายเมื่อกี้ พร้อมแคปชั่นว่า # ณ. มุมหนึ่ง เครดิต📸📸 ...ผู้ชายชุดขาว มีคนเข้ามากดถูกใจและคอมเม้นท์จำนวนมาก 

               //พี่ปรายสวยจังเลยครับ FC นะครับ// 

               //อยากเป็นคนๆนั้นที่ถือกล้องจัง// 

               //พี่ปรายเปิดตัว หวานใจแล้วหรอ อกหักซิเรา💔💔// 

               //กลับบ้านได้แล้ว คนที่บ้านให้อภัยแล้ว// คอมเม้นท์ห่ามๆ ทำให้ใบหน้าที่อ่านคอมเม้นท์ด้วยรอยยิ้มต้องหุบฉับลงอย่างบึ้งตึง 

               “อีตาบ้านี่!! ใครควรพูดคำนี้กัน” ปรายฟ้าบ่นพึมพำด้วยสีหน้าบึ้งตึง 

               “หา!! ปรายว่าไงนะครับ”หมอทรงวุฒิรีบหันมาถาม 

               “เปล่าคะ พี่หมอ จอดตรงนี้ก็ได้คะ เดี๋ยวปรายเดินเข้าไปเอง” ปรายฟ้าปฏิเสธก่อนจะบอกชายหนุ่มเมื่อรถแล่นมาถึงหน้าไร่ 

               “เดี๋ยวพี่ไปส่งที่พักดีกว่า ดึกมากแล้วอันตราย”หมอทรงวุฒิเอ่ยขึ้น 

               “งั้นเลี้ยวซ้ายเลยนะคะ ที่พักปรายอยู่ทางซ้ายคะ ไม่ใช่เรือนใหญ่”ปรายฟ้าบอกทาง 

               “อ้าว! ทางนั้นมันไปบ้านพักคนงานนี่ครับ” หมอทรงวุฒิเอ่ยถามเพราะชายหนุ่มเคยมากับบิดาสองสามครั้งเพื่อมาดูอาการป่วยของคนงาน พ่อเขาเป็นแพทย์ประจำไร่พิทักษ์พงค์เลยก็ว่าได้ แต่ช่วงนี้พ่อเขาไปอบรมเลยไม่ได้มาตรวจปรายฟ้าเมื่อวันนั้น ส้มหล่นจึงมาตกที่เขา เขาซึ่งเป็นแพทย์ด้านสูตินารี 

               “ก็ปราย เป็นคนงานในไร่นี่คะ”ปรายฟ้าพูดพร้อมรอยยิ้ม 

               “หา! ปรายเป็นคนงานหรอครับ ไม่น่าเชื่อ” นายแพทย์ทรงวุฒิมองหญิงสาวตรงหน้าอย่าไม่เชื่อสายตา ทั้งผิวพรรณ รูปร่าง กริยา ดูเป็นลูกผู้ดี มีการศึกษา และนายใหญ่กับนายหญิงก็ดูจะรักและเมตตาหญิงสาวมาก ตามที่เขาสังเกต อีกทั้งลูกชายเจ้าของไร่ก็ดูจะหวงแหนหญิงสาวร่างบางเอามากๆ แล้วเธอจะเป็นเพียงคนงานในไร่ได้ยังไง 

               “เรื่องมันซับซ้อนน่ะค่ะ พี่หมอ จอดตรงนี้เลยคะ เดียวปรายเดินไปเอง อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วค่ะ” ปรายฟ้าตอบก่อนที่รถจะจอดนิ่งสนิท ปรายฟ้าและหมอหนุ่มค่อยๆก้าวลงมาจากรถ โดยมีสายตาของเขตแดน ยืนหลบมุมมองมา จากหลังต้นไม้ 

               “หึ!! ดูมีความสุขจริงนะ ยิ้มปากแทบฉีกถึงรูหูแล้ว”เขตแดนมองภาพตรงหน้าอย่างหงุดหงิด หูก็แอบฟังบทสนทนาของทั้งสองไปด้วย 

               “พี่กับก่อนนะปราย ฝันดีนะครับ” แพทย์หนุ่มมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มสุขุม 

               “ชิ! ฝันดีนะครับ หมั่นไส้”เขตแดนบ่นกระปอดกระแปดคนเดียว ปรายฟ้าเห็นเงาวูบไหวตรงหลังต้นไม้ เธอจึงรู้ทันทีว่ามีคนบางคนแอบดูอยู่ แล้วคนๆนั้นคือคนที่เข้าไปป่วนในโพสเธอเมื่อกี้ หญิงสาวกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

               “ค่ะ พี่หมอ ขอบคุณนะคะที่วันนี้พาปรายไปเที่ยว สนุกมากเลยคะ คืนนี้ก็ฝันดีนะคะ อย่าลืมฝันถึงปลายด้วยนะ”ปรายฟ้าหยอดเข้าให้ หมอหนุ่มถึงกับหน้าแดงด้วยความเขินอาย 

               “นี่! ได้ไงล่ะยัยตัวแสบ หน็อยแหนะ!! หวงนะ อารมณ์เสีย”เขตแดนบ่นอุบเตะแล้งเตะลมเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนที่แทบจะแหกปากร้องลั่นด้วยความเจ็บแต่ต้องระงับเสียงเอาไว้เพราะกลัวทั้งคู่รู้ว่าตนแอบฟังเมื่อเท้าเผลอไปเตะโดนตอไม้เข้าอย่างจัง เขตแดนกระโดดเหยงๆด้วยความเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด  

               ปรายฟ้ามองตามหลังรถหมอหนุ่มที่แล่นออกไป ก่อนจะพูดเสียงดังๆขึ้นมา 

               “ออกมาได้แล้ว เป็นโรคจิตหรือไง ชอบแอบฟังชาวบ้านเขาคุยกัน” ปรายฟ้าเอ่ยเสียงดังลั่น เขตแดนเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าถูกหญิงสาวจับได้ ค่อยๆออกจากที่ซ่อนมาด้วยอาการเท้ากระเผลก  

               “ขาไปโดนอะไร ทำไมถึงเดินอย่างนั้น”              ปรายฟ้าเลิกคิ้วถาม 

               “สนใจทำไม พี่จะเป็นอะไรสนใจด้วยหรอ”เขตแดนหันหลังให้หญิงสาวก่อนพูดประชด 

               “ก็ถามไปงั้นแหละ ไม่ตอบก็ไม่ไร งั้นปรายไปนอนก่อนนะ ง่วงแล้ว” ปรายฟ้าเดินผ่านร่างสูงใหญ่ที่ยืนหันหลังให้หญิงสาวไป 

               “นี่ ชอบมันเหรอ” เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ อย่างพาลๆ 

               “หมายถึง ใครคะ” ปรายฟ้าหันมาถาม 

               “ก็หมอทรงวุฒิอะไรนั่นไง ชอบหรอ” 

               “ปรายต้องตอบพี่เขตด้วยหรอ ไม่เห็นจำเป็นเลย”ปรายฟ้าปรายตามอง 

               “ทำไมจะไม่จำเป็น ลืมไปแล้วหรอว่าพี่กับปราย เป็นคู่หมั้นกันนะ” เขตแดนหน้ามุ่ย 

               “คู่หมั้น หรอคะ เราเป็นคู่หมั้นกันหรอคะ ปรายจำได้ว่า ครั้งหนึ่งปรายก็เคยพูดคำนี้ แต่มีคนบางคนบอกว่า เป็นเรื่องไร้สาระ” ปรายฟ้าได้ทีก็เอาคืนซะให้เข็ด เขตแดนหน้าเจื่อนลง เพราะเมื่อ 7 ปีก่อนเขาเป็นคนพูดคำนี้ออกมาเอง 

               “ปราย ไม่เอาน่า โกรธอะไรพี่ ไหนพูดมาซิ” เขตแดนกระเถิบเข้ามาใกล้หญิงสาวร่างบางที่ยืนหันหลังให้อย่างกล้าๆกลัวๆ เขากลายเป็นคนขี้ขลาดไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย 

               “สนใจที่จะฟังด้วยหรอคะ ปกติพี่เขตก็ไม่เคยคิดที่จะฟังปรายอยู่แล้ว อุ๊ย...ถอยออกไปเลย” ปรายฟ้าหันมาพูดกับชายหนุ่มแต่ต้องตกใจเมื่อเขตแดนเดินมายืนซ้อนอยู่ข้างหลังจนแทบจะชิดร่างบางอยู่แล้ว ก่อนที่แขนแข็งแกร่งจะสวมกอดเอวบางเอาไว้ 

               “ไม่ปล่อย จะกอดให้แน่นๆจนหายใจไม่ออกไปเลย”เขตแดนยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น 

               “พี่เขตปล่อยปรายเลย ทำบ้าอะไรเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น แล้วก็จะมาหาว่าให้ปรายอีก ว่าคิดจะจับพี่เขตทำสามี” ปรายฟ้าดันร่างที่แน่นหนาไปด้วยหมัดกล้ามให้ถอยออกห่าง แต่เหมือนกับดันก้อนหินก้อนใหญ่ที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ 

               “ปล่อยเขาพูดไปซิ แล้วก็บอกไปเลยว่าพี่ยินดีให้ปรายจับ”เขตแดนมองหญิงสาวด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม 

               “ไม่ได้เด็ดขาด ปรายไม่ยอมให้คนอื่นรู้หรอก” ปรายฟ้าหน้างอ 

               “ทำไมอ่ะ ก็พี่อยากให้คนอื่นรู้นิ อยากประกาศให้คนอื่นรู้ทั้งไร่ไปเลย” เขตแดนบอกอย่างเอาแต่ใจ 

               “ไม่ได้!! เอ๊ะ! ทำไมต้องงอแงด้วยเนี่ย”ปรายฟ้าถลึงตาใส่ 

               “ไม่รู้ล่ะ พรุ่งนี้พี่จะพูดจริงๆด้วย” เขตแดนมองร่างบางอย่างเจ้าเล่ห์ 

               “ไม่เอา พี่เขตอยากให้ปรายแพ้คุณพ่อใช่มั๊ย อยากให้คุณพ่อส่งปรายไปเรียนต่างประเทศหรอ”ปรายฟ้าหน้ามุ่ย 

               “งั้น พี่ไม่พูดก็ได้ แต่...”เขตแดนมองร่างบางอย่างเป็นต่อ 

               “แต่...อะไร” ปรายฟ้ามองอย่างไม่ไว้ใจ 

               “หอมแก้มพี่ก่อน เร็วๆตรงนี้”เขตแดนชี้นิ้วมาที่แก้มสากของตน ปรายฟ้ามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ว่าเขตแดนคนนี้กับเขตแดนเมื่อ 7 ปีก่อนใช่คนๆเดียวกันหรือเปล่า  

               “เร็วซิปราย พี่เอียงแก้มจนเมื่อยคอหมดแล้วนะ”เขตแดนเร่งเร้า ปรายฟ้าต้องก้มหน้าลงไปเพื่อจะหอมแก้มสากของชายหนุ่มอย่างที่ชายหนุ่มต้องการ แต่คนเจ้าเล่ห์อย่างเขตแดนไม่ได้เล่นตามกติกา ชายหนุ่มรีบหันหน้าทีเอียงแก้มกลับหันไปมองตรงหน้าปรายฟ้าพอดี ทำให้ริมฝีปากทั้งสองคนประกบกันอย่างจัง 

               “อุ๊ย! พี่เขต ขี้โกงหรอ” ปรายฟ้าตีแขนชายหนุ่มไปหนึ่งที 

               “แหม!! อยากจุ๊บเค้าก็ไม่บอกนะ” เขตแดนมองหน้าเนียนใสอย่างล้อเลียน 

               “ไม่พูดด้วยแล้ว” ปรายฟ้าสะบัดหน้าหนีเดินกลับไปยังทิศทางที่พักของตน 

               “ใจร้าย รอพี่ด้วยซิ พี่อุตส่าห์ยืนคอยตั้งนาน ยุงก็กัด เท้าก็เจ็บ” เขตแดนโอดครวญ 

               “ใครใช้ให้รอล่ะ”ปรายฟ้าพูดไปอย่างนั้นแต่ก็ยอมหยุดรอชายหนุ่มที่เดินตามมาก่อนจะเดินไปด้วยกัน 

               “ไว้พี่จัดการเรื่องข่าวที่เสียหายของปรายให้นะ”เขตแดนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังครั้งแรก 

               “ไม่ต้องหรอก ปล่อยไปเถอะ ปรายจะพยายามไม่สนใจ จะพยายามใจเย็นให้มากกว่านี้” ปรายฟ้าถอนหายใจเฮือก 

               “ขนาดใจเย็นลูกนกตาเกือบบอด ถ้าใจร้อนลูกนกคงตาย ฮ่าๆๆ” เขตแดนหัวเราะร่า ปรายฟ้าค้อนขวับ 

               “แต่ปรายมีข้อแม้ พี่เขตห้ามแต๊ะอั๋งปราย ห้ามเข้าใกล้ปรายเกินสองเมตร”ปรายฟ้ายิ้มร่า 

               “ไม่เด็ดขาด พี่ไม่ยอม”ใบหน้าที่หัวเราะกลับบูดบึ้งเมื่อได้รับฟังข้อเสนอของปรายฟ้า 

               “ได้ไง ต้องทำและต้องทำให้ได้ด้วย เวลาที่อยู่ต่อหน้าคนงานคนอื่นๆ” ปรายฟ้าชี้หน้าเขตแดนด้วยสายตาข่มขู่กลายๆ 

               “แต่ลับหลังคนอื่นได้ใช่มั๊ย โอเคงั้นพี่ตกลง ฝันดีครับ”เขตแดนยิ้มทะเล้นก่อนจะรีบเดินไปเมื่อเห็นปรายฟ้าทำท่าจะพูดอะไร 

               “พี่เขต กลับมาเดี๋ยวนี้เลย กะล่อนจริงๆเลย” ปรายฟ้าฮึดฮัด กระทืบเท้าเร่าๆอย่างขัดใจก่อนจะเดินขึ้นห้องพักไปด้วยอารมณ์บูดบึ้ง อย่างคนโดนขัดใจ 

.......................................................... 

กะล่อนคงน้อยไปแล้วล่ะกับคนอย่างอิพี่ 

ต้องปลาไหลใส่สเก็ตมากกว่างานนี้ 

 

                

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว