ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 20%

ชื่อตอน : บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 20%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2563 00:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 20%
แบบอักษร

บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 20% 

 

 

 

 

พี่แทนมาแล้วจ้า ขอบคุณ 700 ดาวน์โหลดใน 5 วันจ้า 

 

 

 

 

*** อัป 60%**** 

 

บทที่ 2 หนีเสือปะคนหื่น 

 

 

 

หลังเสียงล้มครืน สิปปกรก็ได้ร้องโอดโอยอยู่ใต้ฝุ่นคละคลุ้งภายในโกดัง ร่างเขาล้มหงายอยู่ข้างโต๊ะตัวที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าในอ้อมแขนมิได้ว่างเปล่า ยังมีร่างของณัฐนรีกกกอดไว้ ชุดสีชมพูสุดสวยได้แปรเปลี่ยนไป กลายเป็นสีมอมแมมด้วยว่าคลุกฝุ่นดิน 

 

“แค่กๆ แค่กๆ” ณัฐนรีสำลักฝุ่นจนไอโขลกๆ พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็ปรากฏว่าปลายคางเขาอยู่ห่างไปไม่ถึงครึ่งคืบ เธอรีบลุกนั่ง ถอยห่างเขา คนที่คล้ายว่าจะเจ็บกายมากกว่าเธอ  

 

“เจ็บตัวหรือเปล่า!” เขายันกายลุกมาถามบ้าง เจ็บที่ไหล่ซ้ายแต่ยังพอทนไหว 

 

“ไม่...ฉันไม่เป็น” เธอตอบเขา คนที่ถามไถ่ความปลอดภัยของเธอมากกว่าจะสนใจตัวเอง “โอ๊ะ? เลือด!” เธอชี้ใส่ของเหลวสีแดงสดที่กำลังไหลลงมาที่ข้างขมับเขา สิปปกรแตะมันเล็กน้อย แล้วพ่นลมหายใจออกมาประหนึ่งรำคาญ เธอรีบเปิดกระเป๋าใบน้อย หยิบผ้าเช็ดหน้าในนั้นออกมา พามันไปแตะซับหยดเลือดให้เขา แสงสว่างที่ส่องลอดเข้ามาทางประตูที่เปิดอ้า ส่องผ่านร่างของพวกเธอพอดิบพอดี  

 

สิปปกรมองคนที่กำลังแตะซับหยดเลือดให้กัน หล่อนคงเกลียดเขาอยู่หรอก แต่ไม่อาจละเลยคนที่ช่วยปกป้องคุ้มภัย ยามที่หล่อนขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วพ่นลมหายใจเข้าออกราดรดเขา ความรู้สึกแปลกๆ ก็ผลิพุ่งจนสูงลิบ เหมือนว่าเวลากำลังหยุดนิ่ง เหมือนว่าฝุ่นที่ลอยฟุ้งกำลังอ้อยอิ่งในอากาศ ทุกสิ่งดูแปลกออกไป ราวกับห้วงเวลาถูกหน่วงไว้ ให้เขาได้มองใบหน้าหล่อนได้อย่างชัดเจน ฝุ่นดินแปดเปื้อนใบหน้างาม แม้แต่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อก็ยังถูกแต้มทาด้วยฝุ่นไร้ราคา เขาอดใจไม่ไหว เอื้อมมือไปหา ปาดเช็ดฝุ่นดำๆ ออกไปด้วยปลายนิ้วอุ่นของตัวเอง 

 

“เอ๊ะคุณ! จะทำอะไร!” เธอตวาดแหว คนอุตส่าห์มีน้ำใจจะช่วยห้ามเลือด แต่อีตานี่ดันมาจับมาแตะที่ริมฝีปากของเธอ 

 

“ทำไมอ่อยกันล่ะ อ่อยกันซึ่งหน้าแล้วฉันจะอดใจได้ยังไง” 

 

ณัฐนรีอ้าปากค้าง ปาผ้าเช็ดหน้าลงตักเขาแล้วตั้งท่าจะลุกหนี แต่สิปปกรไวกว่า เขาดึงแขนหล่อนไว้ ทั้งยังรั้งท้ายทอยหล่อนเข้ามาใกล้ ให้หล่อนได้มองดวงตาเขาได้อย่างชัดเจน 

 

“ฝุ่นติดอยู่ที่ปากเธอ” 

 

“ฉันเช็ดเองได้น่า” 

 

“ทีเธอยังเช็ดเลือดให้ฉันเลย เดี๋ยวฉันเช็ดให้เธอบ้าง” 

 

“ไอ้บ้านี่! ปล่อยฉันนะ!” ด่าเขาแล้วนึกโมโหตัวเอง เธอไม่น่าทำตัวเป็นชาวนากับงูเห่าเลย เธอน่าจะปล่อยให้เขาเลือดไหลหมดตัวแล้วตายๆ ไปซะ ก็ดูเอาเถิด แม้แต่ตอนที่แขนเจ็บ ในตอนที่หัวแตกเลือดไหล เขามีกะจิตกะใจยื่นปากมาจูบเธอ จูบแบบจริงจัง จูบอย่างรุนแรงด้วย! 

 

“อื้อออ...” 

 

เสียงร้องอู้อี้ของคนที่เขากอดอยู่ทำให้สิปปกรได้สติ แต่กระนั้นรสชาติที่หวานล้ำก็เลิศรสเกินกว่าจะหยุดมัน เขาควานลิ้นซอกซอนในโพรงปากของณัฐนรี ไม่ได้นึกรังเกียจว่าหล่อนจะเป็นผู้หญิงไม่ดี ก็ใช่ไงล่ะ เพราะหล่อนเคยเป็น ‘ผู้หญิงอย่างว่า’ เขาเลยไม่รอช้าที่จะหาเศษหาเลย หล่อนคงผ่านมันมานักต่อนัก คงไม่ถือสากับความหื่นไม่เลือกเวลาของเขากระมัง 

 

หมับ! 

 

“อ๊ากกก!!!” เขาร้องเมื่อแผลบนศีรษะถูกกดแรงด้วยปลายนิ้วของแม่ตัวแสบ เขาจำต้องละจูบ และทันได้เห็นตาเขียวๆ ของหล่อนจ้องกลับมา  

 

“คุณน่าจะตายๆ ไปซะ!” 

 

“ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก อย่างน้อยก็จนกว่าเธอจะยอมใช้หนี้” 

 

“ฉันคงหามาคืนคุณละนะ ถ้าคุณไม่หาเรื่องจูบเอาๆ” 

 

“ดอกเบี้ยไง จูบกันแค่ครั้งสองครั้ง ดอกเบี้ยมันไม่ได้หมดง่ายๆ หรอก หรือจะเปลี่ยนจากจูบเป็นจูงขึ้นโรงพักดีล่ะ” 

 

ณัฐนรียิ้มเยาะ “ถ้าคิดจะจับฉันขึ้นโรงพัก ก็น่าจะทำตั้งแต่ห้าปีก่อนสิ จะมาขู่อะไรตอนนี้” 

 

“จะให้แจ้งความว่าโดนคู่ขาขโมยเงินเหรอ คู่ขาอายุสิบห้าเนี่ยนะ! เงินไม่ได้คืน แถมจะติดคุกน่ะสิ!” 

 

ณัฐนรียักไหล่ทำไม่รู้ไม่ชี้ เธอไม่มีความเห็นใดเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก 

 

“ถ้าคุณอยากได้เงินคืน คุณก็ต้องรอ ฉันรับแขกได้ไม่มาก คุณก็รู้ว่าฉันมีเรนนี่อยู่ทั้งคน” 

 

“โอ...นี่ยอมรับแล้วเหรอว่ายังทำงานแบบนั้นจริงๆ” 

 

เธอยักไหล่ไม่ยี่หระ เพราะอย่างนี้กระมัง เพราะเขาคิดแบบนั้น เลยจงใจจูบเธอตั้งสองครั้งสองครา และเธอก็ดันหลงไหลได้ปลื้มกับจูบของเขาอีก เฮ้อ...ทำไมถึงได้อ่อนหัดอย่างนี้นะ ณัฐนรี 

 

หญิงสาวบ่นตัวเองในใจแล้วคิดหาทางรอด อย่างไรเสีย วันนี้เธอคงสลัดสิปปกรไม่พ้นแน่ๆ  

 

ครืดๆ ครืดๆ  

 

โทรศัพท์มือถือของเธอสั่นแรง เธอล้วงมันออกมาจากกระเป๋าใบจ้อย ปาดหน้าจอเพื่อรับสายคนที่กำลังโทรมา แม่เรนนี่น้อยโทรมาเร่งยิกๆ ด้วยว่าสามีของแม่ปริมกลับมาแล้วนั่นเอง เธอห่วงแม่หนูเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลง เธอต้องถึงที่นั่นภายในยี่สิบนาทีนี้ 

 

“ฉันฝากเรนนี่ไว้กับเพื่อน และต้องไปรับแกในยี่สิบนาที จะดีมากถ้าคุณไปส่งฉันที่สถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด เฮ้อ...ให้ตายเถอะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน” 

 

“ไปขึ้นรถสิ” เขาสั่งอย่างนั้นแล้วยันกายลุกยืน ปัดหน้าตาเนื้อตัวที่มอมแมมด้วยฝุ่นดิน เอี้ยวกายบิดเนื้อตัวสองสามที ได้ยินเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างรำคาญ ด้วยว่าแผลที่ศีรษะเริ่มจะปวดตุบๆ 

 

“มีสถานีรถไฟฟ้าอยู่ตรงไหน พาฉันไปให้ไวเลย” 

 

“บอกทางบ้านเพื่อนเธอมาสิ ฉันจะไปส่ง” 

 

“ไม่รบกวนจะดีกว่า” เธอออกตัว แต่สิปปกรยิ้มร้าย 

 

“ไม่รบกวนหรอก ฉันจะดูว่าเธอเอาลูกฉันไปฝากเลี้ยงไว้ที่ไหนบ้าง เกิดวันไหนเธอพาลูกฉันหนีขึ้นมา ฉันจะได้ไปตามถูก” ประชดแล้วแลหาเสื้อสูทของตัวเอง มันหล่นอยู่ข้างฉากไม้ที่ล้มลงมา เขาเดินไปหามัน สลัดสองสามหนให้ฝุ่นเบาบางแล้วโยนให้ณัฐนรีอีกรอบหนึ่ง 

 

ณัฐนรีกัดฟันกรอดๆ รับเอาเสื้อที่ยังมีฝุ่นจางๆ มาสวมอย่างกระแทกกระทั้น เอาเถอะ ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ เขาอยากทำอะไรยังไงก็เชิญ เธอค่อยคิดหาทางเอาทีหลังก็แล้วกัน  

 

เธอเดินตามสิปกรออกมาเมื่อตกลงกันแล้วเรียบร้อย และคราวนี้ ก่อนที่รถจะขับเลยประตูด้านหน้า เธอเลยรีบหันมองป้ายขนาดใหญ่ด้านหน้าตึกสูง ‘SK Production’ คือชื่อของสถานที่แห่งนี้ มันเป็นบริษัทเกี่ยวกับอะไร วงการละครอะไรทำนองนั้นหรือเปล่า เอ...ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงละนะ ก็ฉากและอุปกรณ์ทั้งหลายในโกดัง สื่อว่ามาทางนี้อย่างชัดเจนนี่นา คุณเป็นกันแน่นะ สิปปกร... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

** 

 

*************  

 

 

 

 

 

 

*** 

 

นิยาย BLACKMAIL 2700 ดาวน์โหลดแล้วจ้า 

 

 

 

นิยาย ดอกไม้ที่พ่ายแพ้ 2200 ดาวน์โหลดแล้วจ้า 

 

 

 

นิยาย วิวาห์เสนอใจ 1700++ ดาวน์โหลดแล้วจ้า 

 

 

นิยาย ตราบสิ้นแสงดาว 1100++ ดาวน์โหลดแล้วจ้า 

 

 

  EBOOK นิยายทุกเรื่องคลิกลิงก์  

MEB -> https://bit.ly/2XOJzND 

 

hytexts.com ->https://bit.ly/2Yhsagl 

 

Google Play-> https://bit.ly/2XRcCAr 

 

OOKBEE -> https://bit.ly/2SjMsQO 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว