email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ง้อแล้วนะ

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2563 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ง้อแล้วนะ
แบบอักษร

เขตแดนอุ้มร่างบางเข้ามาในเรือนหลังใหญ่ ท่ามกลางสายตาตื่นตะหนกของพราวพิศและสุวิทย์ 

"ตาเขต เกิดอะไรขึ้น น้องเป็นอะไร"พราวพิศรีบวิ่งไปหาลูกชายที่อุ้มร่างบางตรงรี่ไปชั้นสอง 

"ปรายเป็นลมครับคุณแม่ รบกวนคุณแม่ช่วยโทรตามหมอด้วยครับ"เขตแดนหันมาบอกมารดาก่อนรีบพาร่างบางขึ้นข้างบน 

"พี่วิทย์ เรียกหมอด่วนเลยค่ะ"พราวพิศหันมาบอกสามีก่อนจะวิ่งตามทั้งสองคนขึ้นไปข้างบน 

"เขตทำไมน้องถึงได้เป็นลมเป็นแล้งไปอย่างนี้ล่ะ เขตใช้งานน้องหนักไปหรือเปล่า"พราวพิศถามบุตรชายด้วยใบหน้าบึ้ง 

"ก็นางฟ้าของคุณแม่ งอนผมไม่ยอมทานข้าวทานปลา สภาพเลยออกมาแบบที่เห็นนี่แหละครับ"เขตแดนหันมาตอบพร้อมกับหายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ชายหนุ่มนั่งบนเตียงเคียงข้างร่างบางก่อนจะบรรจงไล้ผ้าเช็ดหน้าที่เปียกน้ำหมาดๆไปตามใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดอย่างอ่อนโยน พราวพิศค่อยๆเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพความน่ารักของทั้งคู่ส่งไปที่ไลน์ของผู้ร่วมขบวนการด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม 

"คุณแม่ครับ หมอมาหรือยังครับ"เขตแดนหันไปเรียกมารดา พราวพิศรีบเอาโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงพร้อมยิ้มบางๆมาให้ลูกชาย 

"มาแล้วๆ หมอหมาแล้ว เชิญทางนี้ครับคุณหมอ"สุวิทย์เดินนำคุณหมอหนุ่มเข้ามาภายในห้อง เขตแดนมองหน้าแพทย์หนุ่มนิ่ง  

"คนไข้อาการเป็นยังไงครับ"แพทย์หนุ่มถามขึ้น 

"เป็นลมครับ"เขตแดนเดินเข้ามายืนจนชิดแพทย์หนุ่ม จนนายแพทย์ทรงวุฒิอึดอัด 

"เออ ขอรบกวนคุณช่วยขยับออกไปห่างอีกนิดได้มั๊ยครับ ผมตรวจไม่ถนัด"นายแพทย์ทรงวุฒิเอ่ยขึ้นเมื่อเขตแดนเล่นมายืนจนติดแบบนี้ 

"ออกมานี่เลยตาเขต เกะกะคุณหมอเขา"พราวพิศรีบดึงแขนลูกชายออกมาก่อนจะจ้องมองใบหน้าที่บึ้งตึงของลูกชายอย่างหมั่นไส้ 

"อืม!"ร่างบางค่อยๆขยับตัวเมื่อเริ่มรู้สึกตัว  

"หนูปรายลูกเป็นยังไงบ้าง แม่คุณของป้า"พราวพิศรีบสาวเท้าเข้าไปยืนเคียงข้างเขตแดนทำท่าจะเดินตามแต่ถูกสุวิทย์ดึงแขนไว้ 

"คุณป้า ปรายเป็นอะไรไปคะ"ปรายฟ้าถามผู้เป็นป้าก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่อยู่อีกข้างอย่างงุนงง  

"หนูปรายเป็นลมไปนะจ๊ะ ให้คุณหมอตรวจซะหน่อยนะลูก"พราวพิศบอกหลานสาว ปรายฟ้าพยักหน้าก่อนจะหัันไปทางคุณหมอหนุ่ม เขตแดนมองทั้งคู่อย่างไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้  

"ร่างกายคุณคงอ่อนเพลียน่ะครับ พอมาเจออากาศที่ร้อนจัดเลยปรับตัวไม่ทัน เดี๋ยวทานข้าว ทานยาแล้วพักผ่อนให้มากๆนะครับ"นายแพทย์ทรงวุฒิส่งยิ้มมาให้คนไข้แสนสวย ปรายฟ้ายิ้มตอบกลับ  

"ป้าน้อย! ป้าน้อย! ขอข้าวต้มทีี่นึง"เขตแดนอยู่ดีๆก็ตะโกนเรียกชื่อแม่บ้านก่อนจะเดินออกไป 

"ตาเขตนี่ เกเรเป็นเด็กเลย"พราวพิศส่ายหัวกับอาการของบุตรชายที่แสดงออกมา 

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ หายเร็วๆนะครับ"ทรงวุฒิเอ่ยขอตัวก่อนจะหันมาพูดกับปรายฟ้าด้วยรอยยิ้ม 

"ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหมอ"ปรายฟ้ายกมือไหว้ พร้อมส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจไปให้หมอหนุ่ม ก่อนจะหุบยิ้มฉับเมื่อเจอคนบางคนยืนทำหน้ายักษ์อยู่หน้าประตูห้อง ทั้งหมดค่อยๆก้าวออกไปจากห้องเหลือไว้แค่เขตแดนและปรายฟ้าที่เล่นเกมส์จ้องตากันอยู่ก่อนที่ปรายฟ้าจะหันหน้าหนี ปิดการสนทนาไปเลย เขตแดนค่อยๆเดินเข้ามานั่งบนเตียง 

"นี่!!อย่ามาทำหน้าเมินพี่น่ะ ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน จะได้กินยา"เขตแดนเรียกร่างบางที่นอนหันหลังให้ แต่ เงียบกริบ! 

"ปราย เลิกงอนได้แล้วลุกมากินข้าวนะ ข้าวต้มหอมๆ ปลาก็เนื้ออวบๆ ขาวๆด้วยนะ ไม่สนใจหรือไง"เขตแดนจิ้มนิ้วไปที่แขนเรียวสวยที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาอย่างง้องอน 

"ไม่หิว!"เสียงหวานตอบกลับไปอย่างห้วนๆ  

จ้อกกก!!!!! เสียงท้องของร่างบางร้องโครกครากออกมาราวกับขายหน้าเจ้าของ 

"หึๆๆไหนว่าไม่หิวไง เมื่อกี้เสียงอะไร ไม่เอาน่า มามะมาทานข้าวเถอะ เดี๋ยวพี่ป้อนเลิกงอนนะครับ งอนจริงเหรอ เมี๊ยว!!"เขตแดนหัวเราะเยาะ ก่อนจะแกล้งเอาแก้มสากถูแขนเรียวอย่างออดอ้อน 

"พี่เขต!!! ไม่ตลก ปรายงอนอยู่นะ"ปรายฟ้าหลุดยิ้ม ก่อนจะแกล้งทำน้ำเสียงโวยวายกลบเกลื่อนใบหน้าที่ถูที่แขนอยู่จึงถูกเปลี่ยนตำแหน่งมาที่หน้าอกหญิงสาวทันทีเมื่อเธอหันหน้ามา 

"เออ..."ใบ้กินไปทั้งคู่ เมื่อทั้งสองเผลอมองตากัน ปรายฟ้าทำท่าจะหันกลับแต่เขตแดนจับแขนเรียวทั้งสองข้างไว้แน่น 

"เลิกงอนนะ พี่ขอโทษที่เผลอดุปรายไป พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่รู้ว่าปรายไม่ผิดแต่ปรายควรจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ได้มากกว่านี้ เพื่อตัวปรายเองนะ ถ้าปรายโวยวายแบบนี้มันจะทำให้คนอื่นเขารู้จุดอ่อนของปรายได้ รบร้อยครั้งปรายก็จะแพ้ทั้งร้อยครั้งเข้าใจมั๊ย"เขตแดนอธิบายอย่างใจเย็น 

"แล้วทำไมไม่พูดดีๆ ทำไมต้องตวาดปรายด้วย"ปรายฟ้าจ้องหน้าชายหนุ่มนิ่ง  

"ก็พี่เป็นนายถ้าพี่ปฏิบัติกับคนงานด้วยความที่ไม่เท่าเทียมกัน คนเขาก็จะครหาว่าพี่ลำเอียงได้ แล้วใครเขาจะมานับถือนายอย่างพี่"เขตแดนลูบผมหญิงสาวเบาๆ ปรายฟ้าหลบสายตาคู่คม  

"งั้นทานข้าวนะ เดี๋ยวเย็นหมด"เขตแดนยกชามข้าวต้มมายื่นตรงหน้าหญิงก่อนจะตักข้าวต้มจ่อไปที่ริมปากบาง ปรายฟ้ามองหน้าชายหนุ่มนิ่งก่อนจะอ้าปากรับข้าวต้มที่ชายหนุ่มป้อนจนหมดชาม 

รถโฟร์วีลแล่นมาจอดตรงเรือนพักคนงาน อ้อยใจทีนั่งแกร่วอยู่หน้าห้องพักรีบดีดตัวผึงเมื่อเห็นเพื่อนสาวเปิดประตูรถลงมา 

"ปราย เป็นไงบ้าง ฉันห่วงเธอแทบแย่ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"อ้อยค่อยๆหมุนร่างบางจนรอบเพื่อสังเกตความผิดปกติ 

"อ้อย ฉันไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณนะที่เป็นห่วง"ปรายฟ้าส่งยิ้มมาให้เพื่อนสาวอย่างจริงใจ  

"อ้อยดูแลเพื่อนด้วยนะ แล้วปรายพรุ่งนี้รอฉัน ฉันจะมารับ"เขตแดนบอกอ้อยใจเสร็จก่อนจะหันมาสั่งปรายฟ้า 

"รอ! รอทำไมคะ"ปรายฟ้าทำหน้าฉงน  

"ฉันว่าทำงานกลางแจ้งอากาศร้อนๆแบบนั้น คงไม่เหมาะกับปรายหรอก ฉันจะย้ายปรายไปทำงานที่ร่มแล้วกันนะ"เขตแดนพูดอย่างใจดี ปรายฟ้าแสดงสีหน้าดีใจออกมาจนออกนอกหน้า  

"งานอะไรหรอคะ"ปรายฟ้า  

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้ ไปเถอะไปพักผ่อนได้แล้ว อ้อยดูแลเพื่อนด้วยฉันไปล่ะ อ้อ!คืนนี้ฉันพักเรือนเล็กถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้นะ"เขตแดนสั่งก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป  

"ปราย นายต้องแอบชอบเธอแน่เลย ดูห่วงใยเธอเป็นพิเศษเลยนะ"อ้อยใจแซวเพื่อนสาวยิ้มๆ  

"ไม่ใช่สักหน่อย พอเลยไม่ต้องมาแซวเลยอ้อย"ร่างบางตีแขนเพื่อนสาวเบาๆด้วยใบหน้าเขินอาย 

"ฮันแหน่!!ไหนบอกไม่มีอะไรไง ทำไมหน้าแดง"อ้อยใจยังไม่วายแซว  

"เดี๋ยวเถอะอ้อย หยุดเลย ไม่พูดด้วยแล้ว"ปรายฟ้าเดินหนีเข้าไปในห้อง อ้อยใจหัวเราะเบาๆวิ่งตามเพื่อนสาวไป โดยการสนทนาของทั้งคู่นั้นได้มีวิไลที่ยืนแอบฟังอยู่ก่อนจะรีบไปรายงานให้พวกเพื่อนๆเธอฟัง  

"ลูกนก ลูกนก ส้มจี๊ด"วิไลรีบวิ่งไปหาเพื่อนสาวอย่างรวดเร็ว  

"อะไร แกจะโวยวายอะไรนักหนานังวิไล"ส้มจี๊ดหิ้วผ้าถุงพรางเท้าสะเอว  

"ฉันเห็นนายเขตมาส่งนังปรายที่ห้องมัน แล้วบอกมันว่าพรุ่งนี้ให้มันรอ นายเขตจะมารับมันไปทำงานด้วย"วิไลเล่าอย่างเมามันส์ 

"กรี๊ดๆๆเป็นไปไม่ได้ นังปราย อีนังมาร"ลูกนกกรีดร้องอย่างไม่พอใจ  

"เท่านั้นยังไม่พอฉันได้ยินนายว่าจะย้ายมันไปทำงานในที่ร่มด้วยอ่ะพวกแก"วิไลพูดต่อ  

"ไม่ไหวแล้วโว้ย!!...."ลูกนกทำท่าจะเดินไป  

"เดี๋ยวนั่นเอ็งจะไปไหนนังลูกนก"ส้มจี๊ดรีบเบรค  

"ไปตบมันไง...ไม่งั้นฉันนอนไม่หลับแน่คืนนี้"ลูกนกกำมือแน่น  

"ไปตบมันหรือไปให้มันตบ เมื่อเช้ายังไม่เข็ดหรือไง เอวฉันยังเคล็ดไม่หายเลย"ส้มจี๊ดพูดพรางเอามือลูบบั้นเอวอย่างนึกขยาด  

"ใช่ถ้าแกไปหามันคืนนี้นะ แกได้นอนหลับแน่ แต่ไม่รู้ว่าจะไปตื่นอีกทีที่ไหน"วิไลเสริม  

"หงุดหงิดโว้ย!!"ลูกนกกระทบเท้าเร่าๆก่อนจะทรุดนั่งลงที่เดิม 

ร่างบางในชุดพร้อมทำงานยืนหันรีหันขวางอยู่ตรงหน้าบ้านพักคนงานอ้อยใจไปทำงานแล้ว บริเวณบ้านพักคนงานจึงเหลือเพียงแต่เธอที่ยืนรอเขตแดน มารับ รถโฟร์วีลเคลื่อนมาจอดตรงหน้า ปรายฟ้ารีบเปิดประตูขึ้นไป  

"พร้อมทำงานใหม่แล้วใช่มั๊ยปราย" เขตแดนถามหญิงสาวที่มองเขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม  

"พร้อมตั้งแต่เมื่อคืนแล้วคะ ไปกันเลยมั๊ยคะ ปรายตื่นเต้นแล้ว"ปรายฟ้าแสดงท่าทีตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด 

"ไปซิ"รถโฟร์วีล เคลื่อนรถออกไปตามถนนเรื่อยไป ปรายฟ้ามองสองข้างทางด้วยความตื่นเต้น ก่อนที่จะเงยหน้ามองเบื้องหน้าเมื่อรถจอดสนิท  

"ป่ะ ถึงแล้ว"เขตแดนปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกปรายฟ้าจึงทำตาม ก่อนจะลงรถมา มองเข้าไปในโรงเรือนขนาดใญ่อย่างอึ้ง  

"นี่มันคือ..."ปรายฟ้ามองภาพตรงหน้าอย่างฝันร้าย  

"นี่คืองานใหม่ของปราย ไง ทำงานในที่ร่ม อ้าว!ตามมาซิ เอานี่อุปกรณ์ สวมซะ"เขตแดนหันมาเรียกปรายฟ้าให้เดินตาม พรางยื่นรองเท้าบูทให้หญิงสาว ปรายฟ้ายื่นมือไปรับด้วยใบหน้าไม่สู้ดี  

"นี่คืองานของปราย ทำความสะอากคอกวัวทั้งหมด"เขตแดนมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม ปรายฟ้าแทบเป็นลม เมื่อสายตาปะทะเข้ากับ สัตว์สี่เท้าสีขาว ลายดำ  

"มออออ!!!!"เสียงร้องที่ดังระงม  

"พี่เขตจะให้ปราย ล้างขี้วัวหรอคะ"ปรายฟ้าทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้  

"ทำไม่ได้หรอ งั้นยอมแพ้เลยมะ พี่จะได้บอกคุณอา"เขตแดนยื่นหน้ามามอง  

"ไม่ ปรายจะทำ"ปรายฟาหยิบเอาไม้กวาดทางมะพร้าวเดินอาดๆไปที่คอกวัวอย่างกล้าๆกลัวๆ  

............................. 

เอาแล้วไงคุณหมอทรงวุฒิโผล่มาแล้ว  

อิพี่ว่าไงจ๊ะ แกล้งน้องบ่อยๆ ระวังจะหัวเราะไม่ออกนะพี่เขต  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว