email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

งอน (แอบฟินนิดๆ)^^

ชื่อตอน : งอน (แอบฟินนิดๆ)^^

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2563 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งอน (แอบฟินนิดๆ)^^
แบบอักษร

“โอ๊ย! อิ่มแปล่เลยนาย” อ้อยใจลูบท้องพลางส่งยิ้มให้ผู้เป็นนาย ลูกนกและเพื่อนๆมองมาด้วยสายตาหมั้นไส้ 

               “หึ! เจ็บใจนัก มาถึงก็อ่อยนายเลยนะ นังปราย”ลูกนกกำหมัดแน่น 

               “นี่ทุกคน อย่าให้ฉันรู้นะว่าอาหารที่ทำมานี่ กักตุนไว้ให้พวกเดียวกัน เอื้อประโยชน์กับพวกพ้อง ใครเห็นต่างก็กลั่นแกล้ง กินข้าวหม้อเดียวกัน อยู่บ้านหลังเดียวกัน ต้องช่วยเหลือกัน อย่าให้ฉันเห็นเหตุการณ์แบบนี้อีก ไม่งั้นฉันจะไม่ยอมปล่อยผ่านเหมือนอย่างวันนี้แน่ๆ  เข้าใจมั๊ยลูกนก” เขตแดนลุกขึ้นยืนพูดหลังจากทานข้าวเสร็จ โดยท้ายประโยคหันมาพูดกับลูกนก 

               “ค่ะ นายเขต”ลูกนกก้มหน้านิ่ง 

               “เข้าใจก็แยกย้ายกันกลับที่พักได้แล้ว จะได้พักผ่อน พรุ่งนี้ยังต้องทำงานกันอีก” เขตแดนพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป อ้อยใจและปรายฟ้าก็ค่อยๆลุกแล้วเดินตามออกไปเงียบๆ 

               “เชอะ! วางตัวเป็นนายหญิงของไร่ พอนายเขตลุกปุ๊บก็ลุกตามทันที น่าหมั่นไส้”ส้มจี๊ดมองจิกตาม พวกคนงานคนอื่นๆต่างส่ายหน้ากับความขี้อิจฉาของ สามสาว ก็ต่างทยอยกันเดินกลับที่พัก 

               “อิ่มแปล่เลยปราย” อ้อยใจลูบท้องเดินเคียงข้างปรายฟ้ามา 

               “ทำอย่างกับว่าทุกมื้อไม่ได้กินข้าวอย่างนั้นแหละอ้อย” ปรายฟ้าเลิกคิ้ว 

               “กิน แต่ก็กินแบบวันนี้แหละ” อ้อยใจถอนหายใจ ปรายฟ้ากับอ้อยใจชะงักเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงข้างทางคล้ายกับรอใคร 

               “นาย ยังไม่กลับเรือนใหญ่หรอจ๊ะ”อ้อยใจถามด้วยสีหน้าสงสัย 

               “ฉันนอนเรือนเล็กนะ ไปซิปะ เดินไปพร้อมกัน” เขตแดนปรายตามองปรายฟ้านิ่ง ปรายฟ้าเสมองไปที่อื่น 

               “อุ๊ย!!ปราย ฉันไม่ไหวแล้ว ปรายเดินไปกับนายก่อนนะ ฉันต้องรีบแล้ว ไม่ทันแล้วๆ”อยู่ดีๆอ้อยใจก็เอามือกุมท้องด้วยสีหน้าร้อนรน แล้ววิ่งไป 

               “อ้อย เป็นอะไรจะรีบไปไหน เดี๋ยวซิ” ปรายฟ้ามองดูเพื่อนใหม่อย่างตกใจ 

               “ข้าศึกบุกประชิดประตูเมืองแล้ว ไปก่อนนะ” อ้อยใจตะโกนตอบกลับมาก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว ปรายฟ้าถึงกับหัวเราะเบาๆกับท่าทีเพื่อนสาวคนใหม่ ก่อนจะหุบยิ้มมือหนาสอดเข้ามาประสานเข้ากับมือเรียวบาง ปรายฟ้าหันไปมองหน้าชายหนุ่มนิ่ง ดวงจันทร์ในคืนนี้พระจันทร์เต็มดวง ทำให้แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าเนียน ดูแดงปลั่งอย่างเขินอาย 

               “ทำอะไร เดี๋ยวคนเห็น”ปรายฟ้าพยายามดึงมือออก แต่มือหนาแน่นราวกับคีมเหล็ก ยิ่งกระชับแน่นกว่าเดิม 

               “จับไว้งี้แหละ เดี๋ยวหลงทาง” เขตแดนกระตุกมือเล็กให้เดินตาม 

               “แต่นี่ไม่ใช่ทางกลับไปบ้านพักของปรายนี่คะ”ปรายฟ้าท้วง 

               “ตามมา ไม่พาไปขายหรอกน่า”เขตแดนกระเซ้า ด้านหน้ามีลำธารเล็ก เสียงกระแสน้ำที่ไหลผ่านทำให้รู้สึกผ่อนคลาย  

               “ที่นี่มีลำธารด้วยหรอคะ” ปรายฟ้าตื่นเต้น 

               “ใช่ตรงนี้มีลำธารเล็กๆ น้ำมันจะไหลผ่านช่องเขาด้านนู้น นั่งก่อนซิปราย เดี๋ยวพี่มีอะไรจะให้ดู”เขตแดนพาปรายฟ้ามานั่งตรงโขดหินข้างลำธาร และผละออกไป ปรายฟ้ามองตามอย่างอยากรู้ ชายหนุ่มค่อยๆเดินกลับมานั่งเคียงข้างร่างบางอีกครั้ง โดยที่มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มประกบกันอยู่ 

               “อะไรอ่ะคะ พี่เขต” ปรายฟ้ามองอย่างงุนงง  

               “หลับตาก่อนซิ ถ้าพี่นับ1-3 ค่อยลืมตานะ” เขตแดนมีข้อแม้ 

               “ต้องหลับตาด้วยหรอคะ” ปรายฟ้าเลิกคิ้วถาม เขตแดนยิ้มพลางพยักหน้า ปรายฟ้าค่อยปิดเปลือกตาลงทันที 

               “เอาละนะ 1...2...3...ลืมตาได้”เสียงทุ้มพูดกระซิบข้างหูจนปรายฟ้าขนลุกเกรียวมองไปเบื้องหน้าเห็นแสงสว่างของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กระพริบแสงสีเหลืองอมเขียว เคียงคู่กันไป 2 ตัว ปรายฟ้ามองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น ส่วนอีกคนกลับจ้องมองใบหน้าเนียนใสอย่างมีความหมาย 

               “สวยจังเลยคะพี่เขต”ปรายฟ้าหันมองพูดกับชายหนุ่มข้างตัว ต้องชะงักเมื่อเขตแดนมองเธออยู่ก่อนแล้ว 

               “ตรงนี้สวยกว่าอีกนะ พี่ว่า” เขตแดนพูดด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม หนุ่มสาวจ้องมองกันนิ่ง ก่อนที่เขตแดนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้ใบหน้าเนียนใส จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน ริมฝีปากหนาเคลื่อนต่ำลงมาจวนเจียนจะแตะกับริมฝีปากบาง 

               “ปราย! ปราย!” เสียงเรียกของอ้อยใจร้องเรียกมาแต่ไกลด้วยเสียงตื่นตะหนก จนปรายฟ้า ตกใจรีบผลักร่างชายหนุ่มอย่างแรง 

               “เฮ้ยๆๆๆ” ตุ๊ม!! ร่างเขตแดนร่วงลงไปกองอยู่ในน้ำเรียบร้อย 

               “อุ๊ย!! พี่เขต ปรายขอโทษ” ปรายฟ้ายกมือไหว้ปรกๆ เขตแดนมองร่างบางอย่างคาดโทษ 

               “อ้าว! นาย ทำไมไปเล่นน้ำตอนเวลานี้ล่ะจ๊ะ นายร้อนหรอ” อ้อยใจถามตามภาษาซื่อ 

               “อือ! ร้อน  ไปพาเพื่อนเธอไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปทำงาน อย่าสายนะ ไม่งั้นจะถูกลงโทษ” เขตแดนหน้าบึ้ง มองร่างปรายที่ซ่อนแววตาขบขันอย่างหมั่นเขี้ยว ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นจากลำธารก่อนจะก้าวกลับบ้านพักที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนพักคนงานเท่าไหร่ 

               “นี่ปราย ทำไมถึงมาที่นี่ละ ทำไมไม่กลับห้อง ฉันไปที่ห้องไม่เจอเธอตกใจแทบแย่ นึกว่าเธอจะถูกพวกนังสามตัวนั่นดักเล่นงานแล้วซะอีก” อ้อยใจถามขึ้น 

               “เออ..พอดีฉันได้ยินเสียงน้ำไหลนะ นายเขตเลยพาไปดู ไม่มีอะไรหรอก” ปรายฟ้าพูดขึ้น 

               “ไปดูลำธารกลางคืนนี้นะ มืดก็มืด”อ้อยใจเกาหัวอย่างงงๆ 

               “ห๊าว!!! ง่วงแล้วอ่ะอ้อย นอนเถอะ พรุ่งนี้ปลุกด้วยนะ” ปรายฟ้าล้มตัวลงนอนเอาผ้าคลุมโปงใบหน้าเนียนใสประดับด้วยรอยยิ้มเมื่อคิดถึงตอนที่ชายหนุ่มกระทำต่อเธอ ทำไมมันรู้สึกดีแบบนี้นะ ร่างบางหยิบโทรศัพท์เครื่องหรู เข้าไปในกลุ่มแชท 

               แก๊งค์เจ้าหญิง 

               Pray: นี่ๆ ชะนีทั้งหลายทำไรกันอยู่ 

               Nonny: กกสาอยู่ย่ะ 

               May: ดูซีรี่ส์ อยู่ 

               Tubtim: เข้าห้องน้ำอยู่ยะ 

               Pray: ทุเรศมากนังทิม เข้าห้องน้ำเอาโทรศัพท์เข้าไปด้วย เอาไปดูหนัง18+ไง 555++ 

               Tubtim: ฉันต้องศึกษานิสนุง ไม่ได้มีคู่หมั้นเหมือนแก่นี่หว่า อิอิ เป็นไงบ้างพี่เขตแก ได้กันยัง 

               Pray: อีบ้า ฉันพึ่งมาถึงวันนี้ แกจะให้ฉันเผด็จศึกผู้ชายเลยหรือไง 

               May: แล้วแกโอเคป่ะ 

               Nonny: มีอะไรเรียกกำลังเสริมได้นะ ชะนีปราย....... 

               สาวๆแชทกลุ่มกันอยู่นานก่อนจะเลิกรากันไป ก็เลยวันใหม่มากว่าครึ่งชั่วโมง 

               “ปราย! ปราย! ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ” อ้อยใจเขย่าเพื่อนใหม่อย่างแรงเมื่อเรียกเท่าไหร่ร่างบางก็ไม่ยอมตื่น 

               “เดี๋ยวก่อนได้มั๊ย ขออีก 5 นาทีนะ” เสียงปรายฟ้าต่อรอง 

               “ไม่ได้ เร็วๆ ตี5ครึ่งแล้วนะ”อ้อยใจเขย่าร่างจนปรายฟ้าต้องงัวเงียตื่นขึ้นมามองอ้อยใจด้วยตาที่หรี่ปรือ 

               “ทำไมต้องเรียกตื่นเช้าอย่างนี้ล่ะอ้อย”ปรายฟ้าพูดด้วยพลางปิดปากหาว 

               “กว่าจะไปต่อคิวอาบน้ำ อีกรีบตื่นเถอะ เดี๋ยวห้องน้ำไม่ว่างนะปราย”อ้อยที่อยู่ในชุดกระโจมอก คลุมด้วยผ้าขนหนูสวมหมวกคลุมอาบน้ำในมือถือขันน้ำเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว ปรายฟ้าจึงจำใจลุก  

               หญิงสาวหยิบชุดคลุมออกมาสวม อ้อยใจมองตาปริบๆ  

“ชุดไปอาบน้ำ บ้านเธอเหมือนในละครเลยนะ”อ้อยใจมองชุดคลุมอาบน้ำสีขาวพลางลูบอย่างตื่นเต้น 

               “พอดีฉันใส่ผ้าถุงแบบอ้อยไม่เป็นนิ ไปกันเถอะ”ปรายฟ้าตัดบทก่อนจะเดินไปห้องอาบน้ำ เมื่อไปถึงหญิงสาวแทบจะอยากจะหันหลังกลับเมื่อเจอกับโจทย์เก่าอย่างสามสาวที่รออยู่ก่อนแล้ว ปรายฟ้าถอนหายใจเฮือก 

               “แหมๆๆ แค่แต่งตัวมาอาบน้ำ มันต้องจัดเต็มแบบนี้เลยหรือไงว่ะ” วิไลเท้าสะเอวมองร่างบางที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำอย่างอิจฉา 

               “ฉันแต่งตัวแบบนี้แล้วมันหนักตรงไหนของพวกเธอไม่ทราบ” ปรายฟ้าปรายตามองวิไลนิ่ง 

               “มันก็ไม่ได้หนักอะไรของพวกฉันหรอกนะ แต่มันขัดหูขัดตา” ลูกนกเดินอาดๆเข้ามาหาปรายฟ้า ปรายฟ้ายืนนิ่งไม่มีทีท่าจะถอย อ้อยใจรีบเข้ามาขวางไว้ 

               “อย่านะเว้ย ถ้าพวกแกหาเรื่องอีก กูจะฟ้องนายว่าแกหาเรื่องปรายมัน”อ้อยใจขู่ฟ่อ ลูกนกชะงัก 

               “นึกว่าตัวเองเป็นใครยิ่งใหญ่มาจากไหนหรอ ถึงคิดว่าคนอย่างนายเขตจะสนใจ หน้าตาก็งั้นๆ” ลูกนกทำหน้าเบะปากไส้ ทั้งที่ในใจก็เริ่มลังเล 

               “ลองดูมั๊ยล่ะ”ปรายฟ้าเดินเข้ามาประชิดตัวลูกนก ก่อนที่ลูกนกจะกระเถิบหนี ปรายฟ้าหัวเราะร่าก่อนจะดินเข้าไปอาบน้ำเมื่อห้องน้ำว่าง ลูกนกตรงกระชากผมของปรายฟ้าที่เดินผ่านหน้าไป ปรายฟ้าต้องรีบจับแขนของลูกนกไว้เพื่อนลดทอนแรงกระชาก อ้อยใจจะตามไปช่วยกลับเจอส้มจี๊ดและวิไลขวางไว้ ส่วนคนอื่นๆ ค่อยๆถอยออกมายืนดูห่างๆ 

               “เก่งมากใช่มั๊ยมึง วันนี้มึงมาดูลูกตบกูบ้างจะเป็นไง” ลูกนกเงื้อมือขึ้นตบ ปรายฟ้าหลบหวือ ทำให้มือขอลูกนกตบพลาดเหลือเพียงแต่ลม จนลูกนกเสียจังหวะ ปรายฟ้าหลุดจากพันธนาการมาได้เธอก็ยันโครมเข้าตรงท้องของลูกนกจนไปนั่งกองอยู่กับพื้น ก่อนจะตรงเข้าไปช่วยอ้อยใจที่ถูกวิไลและส้มจี๊ดรุม ทั้ง5 ตะลุมบอนกันอย่างอุตลุด ปรายฟ้ากระชากผ้าถุงของวิไลออกจนไปกองกับพื้นพลางถีบหลังลงไปกองกับลูกนกและกระชากผมส้มจี๊ด และผลักไปกองรวมกัน 

               “หยุด!! หยุดเดี๋ยวนี้ นี่มันอะไรกัน”เขตแดนรีบวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นคือยัยตัวเล็กของเขาอาละวาดฟาดงวงฟาดงาใส่สามสาวจนไปนอนกองรวมกัน 

               “นายขา พวกเราถูกปรายฟ้ากลั่นแกล้งนะค่ะ” ลูกนกแสร้งบีบน้ำตา 

               “แต่พวกเขาทำร้ายปรายกับอ้อยก่อน”ปรายฟ้าเถียง 

               “ไม่จริงนะคะ ลูกนกก็แค่พูดเตือนนิดๆหน่อยๆ ปรายก็ไม่พอใจผลักลูกนกล้มลงตอนนี้ลูกนกเจ็บไปทั้งตัวเลยคะนาย”ลูกนกบีบน้ำตาปรายฟ้าสะบัดหน้าอย่างโมโหเมื่อเห็นสายตาที่ชายหนุ่มมองมา 

               “ปราย ขอโทษพวกเขาซะ” เขตแดนถอนหายใจเฮือกก่อนจะบอกร่างบาง ปรายฟ้ามองชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ 

               “ไม่ ปรายไม่ผิด พวกเขาทำร้ายปรายกับอ้อยก่อน พวกเขาเป็นคนเริ่ม ปรายแค่ป้องกันตัว ทำไมปรายต้องขอโทษด้วย” ปรายฟ้าจ้องชายหนุ่มนิ่ง 

               “ฉันบอกให้ขอโทษไง”เขตแดนมองหญิงสาวอย่างดุๆ 

               “ไม่มีทาง” ปรายฟ้าตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ 

               “ปราย ออกมาเดี๋ยว บอกให้ออกมาไงได้ยินมั๊ยเนี่ย”เขตแดนทุบประตูห้องน้ำ แต่ปรายฟ้ากลับยกมือปิดหูปล่อยน้ำตาไหลรินด้วยความโกรธปนน้อยใจชายหนุ่ม 

               “ไม่เป็นไรค่ะนายเขต พวกเราไม่เป็นไร” ทั้งสามค่อยๆประคองกันลุก 

               “อืมรีบอาบน้ำอาบท่า ไปหายาทากันซะล่ะ แล้วก็ไปทานข้าวได้ล่ะ อ้อยจะเข้าไปอาบน้ำไม่ใช่หรอ เข้าไปซิ ดูเพื่อนเธอด้วย”เขตแดนบอกกับสามสาว ก่อนจะหันมาบอกอ้อยใจ ก่อนจะปรายตามองไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท แล้วถอนใจเฮือกแล้วเดินออกไป 

               “คนบ้า คนไม่มีเหตุผล คอยดูนะ ปรายจะไม่พูดกับพี่เขตเลย”ปรายฟ้าบ่นพึมพำ ก่อนจะลงมืออาบน้ำเพื่อที่จะไปทำงานตามหน้าที่ตน 

               ร่างบางเดินเคียงคู่มากับอ้อยใจไปที่แปลงองุ่น วันนี้หน้าที่ของเธอคือ ตัดพวงองุ่น หญิงสาวรับกรรไกรมาจากลุงแสวงพร้อมกับตระกร้าใบสีแดง 

               “ไหวมั๊ยเนี่ยปราย ข้าวก็ไม่ยอมกิน” อ้อยใจถามอย่างเป็นห่วงเพื่อนสาวที่ไม่ยอมทานข้าว และต้องมาทำงานกลางแดดเปรี้ยงๆแบบนี้อีก 

               “ไหวซิอ้อย ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นนะ ไหนทำยังไงสอนหน่อยซิ” ปรายฟ้าหันมายิ้มให้เพื่อนสาว 

               “เธอก็ดูจากสีมันนะ องุ่นแปลงนี้เป็นองุ่นพันธุ์คาร์ดินัล เธอก็ดูที่ผลองุ่นจะมีสีม่วงดำหรือแดงอมดำ เมื่อมันแก่จัด ขั้วของพวงองุ่นจะเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีน้ำตาล เธอก็ใช้กรรไกรตัดตรงขั้วผลแบบนี้และก็เอาใส่ในเข่งแบบนี้นะ ระวังอย่าให้มันช้ำ เข้าใจมั๊ย”อ้อยใจสาธิตให้ปรายฟ้าดู 

               “อืม!เข้าใจล่ะ แบบนี้ใช่มั๊ยอ้อย” ปรายฟ้าหันมามองเพื่อนสาว ก่อนจะตัดขั้วผลองุ่นส่งให้อ้อยใจดู 

               “ใช่แล้วปรายค่อยๆ ทำไปนะ” อ้อยทิ้งเพื่อนสาวให้ตัดอยู่แปลงนี้ ส่วนเธอไปตัดอีกแปลงหนึ่ง จนเวลาจวนเจียนจะใกล้เที่ยงแล้ว                       

               “อ้อย” เสียงทุ้มเรียกอ้อยใจ ก่อนจะเดินเข้ามาหา 

               “จ๊ะ นายเขต”อ้อยใจเงยหน้ามองผู้เป็นนาย 

               “ปรายอยู่แปลงไหน” เขตแดนถามอ้อยใจเมื่อชายหนุ่มไม่เห็นปรายฟ้าอยู่แถวนี้ 

               “อยู่แปลงนู้นจ๊ะนาย” อ้อยใจชี้บอก 

               “อืม ขอบใจ” เขตแดนเดินไปยังทิศทางที่อ้อยใจบอกทันที  

               “ยัยตัวแสบ จะงอนไปถึงไหนเนี่ย คุยด้วยก็ไม่คุย ข้าวก็ไม่ยอมกิน” เขตแดนบ่นอุบไปตลอดทาง ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นร่างบางที่เขาบ่นถึง นอนคว่ำหน้าอยู่ตรงแปลงองุ่น 

               “ปราย! ปราย! ปรายได้ยินมั๊ยเนี่ย”เขตแดนวิ่งเข้าไปหาร่างบางเขย่าร่างบางเพื่อเรียกสติ ใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวทำให้เขตแดนรู้สึกเป็นกังวล เขตแดนรวบร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะวิ่งออกไปท่ามกลางความตกใจของคนงานที่อยู่ในไร่ 

               “ปราย ปรายเป็นอะไรนาย” อ้อยใจรีบวิ่งมาถาม 

               “สงสัยเป็นลม ไปทำงานเถอะอ้อยเดี๋ยวฉันดูแลเอง” เขตแดนอุ้มร่างของปรายฟ้าวิ่งไปที่รถทันที 

               “สำออย อ่อยนายเขตน่ะซิไม่ว่า” ลูกนกมองตามด้วยสีหน้าไม่พอใจ 

               “รอยถีบเมื่อเช้ายังไม่เข็ดใช่มั๊ยนังลูกนก ดูแค่นี้ก็พอรู้แล้วมั้งระหว่างแกกับปราย ใครสำคัญกว่ากัน” อ้อยใจปิดปากหัวเราะอย่างชอบใจ 

  ............................................................ 

อิพี่ก็ตอดเล็กตอดน้อยยัยน้องตลอดเลยนะ 

อ้อยมาผิดจังหวะไปมั๊ยเนี่ย.... 

มาแล้วๆ ขอโทษนร๊า มาช้าไปนิสนุง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว