email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนงานคนใหม่...

ชื่อตอน : คนงานคนใหม่...

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2563 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนงานคนใหม่...
แบบอักษร

ห้องพักเล็กๆที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ตรงหน้า ทำให้ปรายฟ้ามองอย่างตะลึง ตาคู่หวานกระพริบปริบๆ เมื่อรถของเขตแดนวิ่งมาจอดตรงหน้าบ้านพัก ชายหนุ่มเปิดประตูรถก้าวลงมายืนข้างล่าง ก่อนจะหันไปมองร่างบางที่ยังนั่งนิ่งอยู่ในรถ ไม่มีท่าทีกระดิก 

               “นี่ ปรายลงมาซิถึงที่พักแล้ว” เขตแดนเรียกหญิงสาวพร้อมกวักมือเรียก ปรายฟ้าลอบกลืนน้ำลายลงคอเอือกก่อนจะค่อยๆก้าวลงมาจากรถ 

               “พี่เขตจะให้ปรายอยู่ที่นี่จริงหรอคะ”ปรายฟ้าถามชายหนุ่มด้วยใบหน้าใกล้จะร้องไห้เต็มที 

               “ก็ใช่นะซิ ปรายมาทำงานเป็นคนงานของไร่ ที่นี่เป็นที่พักคนงาน ฝั่งนี้จะเป็นที่พักของผู้หญิง ส่วนฝั่งโน้นเป็นของผู้ชาย ตรงกลางจะเป็นห้องพักที่อยู่กันแบบครอบครัว ห้องน้ำก็จะเป็นห้องน้ำรวม แยกชายหญิง ที่นี่จะมีอาหารเลี้ยงคนงานทั้งหมด 3 มื้อ ที่โรงครัว อาหารเช้า 7โมงตรง อาหารกลางเที่ยงตรง และอาหารเย็น 6โมงเย็น  ”เขตแดนอธิบาย ปรายฟ้าหน้าถอดสีตั้งแต่ห้องน้ำรวมแล้ว ใครจะคิดว่าคุณหนูผู้เริศหรูจะมาอยู่ในสภาพแบบนี้เนี่ย 

               “แล้วอยู่ที่นี่ ปรายต้องเรียกพี่ว่านาย เรียกพ่อแม่พี่ว่านายหญิงและนายใหญ่ เข้าใจมั๊ย ไม่งั้นปรายจะแพ้เกมส์ของคุณอา”เขตแดนพูดขึ้น 

               “พี่เขตทราบ”ปรายฟ้าหรี่ตามองชายหนุ่มอย่างค้นหาคำตอบ 

               “ใช่ พี่รู้ คุณอาขอพี่ให้ทำแบบนี้เอง เพราะถ้าคนงานรุ้ว่าปรายเป็นใครจะไม่มีใครกล้าใช้งานปราย แล้วปรายก็จะไม่ได้ประสบการณ์อะไรเลย ที่สำคัญปรายจะผ่านไม่ผ่านมันขึ้นอยู่กับพี่”เขตแดนพูดขึ้น 

               “เข้าใจแล้วค่ะ นายเขต”ปรายฟ้าประชดพร้อมส่งค้อนให้ขวับ ร่างหญิงสาวตัวเล็ก ผิวดำวิ่งตรงมาที่หนุ่มสาวยืนอยู่ 

               “มาแล้วคะนาย ให้คนไปตามอ้อยมามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” อ้อยใจถามผู้เป็นนาย ก่อนจะหันมามองหญิงร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวเนียนแต่งกายดีอย่างผู้ดีที่ยืนอยู่ข้างกายนายหนุ่ม นิ่ง 

               “นี่ปราย เธอจะเข้ามาทำงานที่นี่ ฉันจะให้อ้อยช่วยสอนงานเธอหน่อย แล้วให้นอนห้องเดียวกันกับอ้อยนะ”เขตแดนสั่งคนงานสาว 

               “ทำงาน จะไหวหรอคะนาย รูปร่างอย่างคุณหนูแบบนี้จะไหวหรอคะ”อ้อยใจมองร่างบางอย่างประเมิน 

               “ฝากด้วยละกัน พาไปแนะนำให้คนงานในไร่รู้จัก สอนงานคร่าวๆว่าต้องทำอะไรบ้าง เข้าใจมั๊ยอ้อย เดี๋ยวฉันจะเข้าไปดูงานในไร่ก่อน ฝากด้วย” เขตแดนบอกอ้อยใจ 

               “ค่ะ นาย”อ้อยใจรับคำอย่างแข็งขัน 

               “สวัสดี” ปรายฟ้าส่งยิ้มทักทาย 

               “อืม สวัสดีฉันขื่ออ้อยนะ เดี๋ยวเธอเอาของเข้าไปเก็บก่อนล่ะกัน เดี๋ยวฉันจะพาเข้าไปในไร่”อ้อยใจมองเพื่อนใหม่ด้วยรอยยิ้ม 

               “จ๊ะ” ปรายฟ้ายกกระเป๋าเข้าไปไว้ในห้องพัก โดยมีอ้อยใจคอยช่วยเหลือ” 

               “ดูจากผิวพรรณเธอแล้วดูไม่เหมือนคนจนเลยนะ เหมือนลูกคุณหนูเสียมากกว่า”อ้อยพิจารณา 

               “เออ ฉันเป็นลูกคุณหนูตกยากนะ ยังไงขอฝากเนื้อฝากตัวกับอ้อยด้วยนะ”ปรายฟ้ายิ้มประจบเพื่อนใหม่ 

               “จร้า เราเข้าไปดูงานในไร่เถอะ ใส่เสื้อแขนยาวซะซิ หยิบหมวกมาด้วย”อ้อยบอกพร้อมกับพาเพื่อนใหม่เข้าไปในไร่ท่ามกลาง สายตาอยากรู้อยากเห็นของพวกคนงานในไร่ ที่มีหญิงสาวรูปร่างบอบบางเดินตามอ้อยใจไป เรียกเสียงฮือฮาจากกลุ่มคนงานผู้ชายที่ยังโสดและไม่โสดพากันจ้องมองปรายฟ้าอย่างหลงไหล 

               “แกพาใครมานังอ้อย” ลูกนกมองปรายฟ้าอย่างอิจฉาเมื่อเห็นทุกคนต่างพากันสนใจผู้หญิงคนนั้น 

               “คนงานคนใหม่ นี่ทุกคนฟังทางนี้ นี่ปรายนะ เป็นคนงานใหม่ของไร่เรา นายพึ่งจะรับเข้ามาทำงานวันนี้ นายบอกให้พวกเราช่วยสอนงานเธอด้วย”อ้อยใจตอบลูกนก ก่อนจะหันไปแนะนำเพื่อนสาวคนใหม่ให้คนงานทุกคนรู้จัก 

               “ จะไหวหรอว่ะ ดูเหมือนคนไม่สู้งาน ดูเหยาะแหยะ” ลูกนกเบะปาก 

               “ฉันทำไหว ไหน ทำยังไงกันเหรอ”ปรายฟ้ารีบเข้าไปดูวิธีการเก็บองุ่นของพวกคนงาน 

               “แปลงนั้นเขากำลังเก็บองุ่นที่ได้ที่แล้ว ส่วนแปลงนั้นเขาตัดแต่งแล้ว เราต้องคอยให้น้ำสม่ำเสมอ อย่าให้ดินแห้งได้ โดยเฉพาะช่วงที่ตัดแต่งใหม่ๆ ต้นองุ่นจะไม่มีใบเหลืออยู่เลย เธอเห็นมั๊ย มันจะทำให้แสงแดดส่องถึงโคนต้นโดนตรงทำให้ดินแห้งเร็ว ในช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูฝน เราต้องรดน้ำทุกวัน หลังจากที่องุ่นเริ่มแตกใบหนาแน่นขึ้น การให้น้ำก็ห่างออกไปด้วย โดยเราต้องสังเกตจากดินในแปลงอย่าให้ดินแห้งมาก” อ้อยใจอธิบาย 

               “โหย! อ้อยเก่งจัง อธิบายละเอียดยิบเลย”ปรายฟ้ามองเพื่อนใหม่อย่างนึกทึ่ง 

               “นี่แม่คุณ ใครๆเขาก็รู้มั๊ย เรื่องแค่นี้ มีแต่คนโง่ๆเท่านั้นแหละไม่รู้” ลูกนกแขวะแรงโดยมีพรรคพวกที่มองมายังปรายฟ้าอย่างเยาะๆ ปรายฟ้ากำหมัดแน่น เธอเจอเจ้าที่แรงเสียแล้ว  

               “ขอบคุณนะที่บอก แต่ถึงยังไงฉันก็ว่าอ้อยใจเก่งอยู่ดี”ปรายฟ้าชำเลืองมองไปทางลูกนกอย่างไม่เกรงกลัว  

               “ปรายๆ ไปแปลงอื่นเถอะวันนี้นายสั่งว่าให้พาปรายเดินดูงาน ยังไม่ต้องลงมือปฏิบัติ” อ้อยใจหลีกเลี่ยงกลัวเพื่อนใหม่จะโดนทำร้าย เพราะลูกนกและพรรคพวกนั่นถือว่าตัวเองใหญ่โต เพราะเป็นลูกสาวหัวหน้าคนงานของไร่ 

               “นี่! เดี๋ยวก่อนยัยเด็กใหม่ เธอมาอยู่ที่นี่ใหม่ เธอต้องรู้จักเคารพรุ่นพี่ อย่างพวกฉัน เพราะที่นี่ใครๆก็รู้ว่าฉันใหญ่สุด เพราะฉะนั้นกราบฝากเนื้อฝากตัวฉันเสียซิ” ลูกนกเดินอาดๆเข้ามาหาร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่ข้างอ้อยใจ 

               “เฮ้ย!มันจะมากไปแล้วนะ นังลูกนก เอ็งไม่ได้ยิ่งใหญ่มาจากไหนนะโว้ย แค่เป็นลูกสาวหัวหน้าคนงาน อย่าไปเที่ยวอวดเบ่งใครเขา เดี๋ยวรู้ถึงหูนายแล้วเองจะหัวเราะไม่ออก” แสวง ซึ่งเป็นคนงานเก่าแก่พูดขึ้นอย่างหมั่นไส้โดยมีคนงานคนอื่นๆ เห็นด้วย 

               “แถวบ้านฉันการกราบไหว้ฝากเนื้อฝากตัวเมื่อมาอยู่ที่ใหม่ นอกจากจะทำกับผู้ที่อาวุโสแล้ว ก็มีอีกอย่างที่เขามักจะกราบไหว้กันก็คือศาลพระภูมิเจ้าที่ ฉันมองเธอแล้วเธอก็ไม่ได้ดูแก่ขนาดจะมาเป็นผู้อาวุโสนะ หรือเธออยากเป็นศาลพระภูมิล่ะฉันจะได้กราบ” ปรายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อทำให้คนงานรอบข้างหลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขัน ลูกนกจิกมือแน่นอย่างโกรธ  

               “แกกล้าท้าทายกับฉันเหรอ นังเด็กใหม่ ถ้าแกไม่เคารพฉันแกจะอยู่ที่นี่อย่างไม่มีความสุขแน่” ลูกนกจ้องหน้าปรายฟ้าเขม็ง 

               “ฉันไม่กลัวหรอก พร้อมไฟ่ว์ รู้จักป่ะ” ปรายฟ้ายักไหล่ให้ด้วยท่าทีกวนประสาท 

               “พอเถอะหนูปราย อย่าไปสนใจพวกมันเลย ไปดูแปลงโน้นไป เดี๋ยวให้นังอ้อยมันพาไปดู”ลุงแสวงคนงานเก่าแก่พูดขึ้นเพราะกลัวหญิงสาวจะมีเรื่อง 

               “เดี๋ยว! มึงหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ มึงคิดว่าจะมาว่ากูแล้วจะเดินหนีกูไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ” ลูกนกเดินตามอ้อยใจกับปรายฟ้าไป พร้อมยกมือขึ้นหมายจะตบ 

               “มึงตบกูถีบ อย่านึกว่ามึงเป็นลูกหัวหน้าคนงาน กับหัวหน้าแม่ครัว แล้วกูต้องกลัวมึงเหมือนคนอื่นๆนะ”อ้อยใจมองลูกนกตาขวาง 

               “ได้ วันนี้กูจะปล่อยพวกมึงสองตัวไปก่อน พวกมึงเจอกูแน่”ลูกนกคาดโทษก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดไปท่ามกลางสายตาของคนงานที่มองตามด้วยความสะใจที่มีคนกล้าปะทะกับ ลูกนก 

               “เธอต้องระวังตัวให้มากนะปราย พวกมันหมาบ้าดีๆนี่เอง”อ้อยใจเตือนเพื่อนสาวคนใหม่ 

               “ขอบใจนะอ้อย ฉันไม่กลัวหรอก แต่ยังไงก็ขอบใจอ้อยนะ” ปรายฟ้ายิ้มให้เพื่อนสาวคนใหม่อย่างขอบคุณ 

               “อืม เดี๋ยวก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว ที่นี่เขาเลิกงาน 5 โมงเย็น ทุกคนก็จะกลับเข้าที่พัก แล้วออกไปทานข้าวที่โรงครัวคนงาน” อ้อยใจอธิบายวิธีชีวิตของคนงานที่ไร่ให้ปรายฟ้าฟัง ก่อนจะพูดถึงเรื่องอาหาร อ้อยใจดูสีหน้าไม่สู้ดีนัก 

               “อ้อยเป็นไรหรอ ทำไมทำหน้าอย่างนั้น”ปรายฟ้าเห็นอาการอ้อยใจก็ถามอย่างแปลกใจ 

               “เดี๋ยวพอไปถึงโรงครัว ปรายก็รู้เองแหละ” อ้อยใจพูดขึ้น 

               เมื่อถึงเวลาเลิกงาน คนงานก็ต่างพากันเก็บของเดินกลับที่พัก อ้อยใจและปรายฟ้าเดินคุยกันมาตามทาง จนถึงบ้านพัก 

               “จะอาบน้ำก่อนมั๊ยแล้วค่อยไปกินข้าวกัน”อ้อยใจถามปรายฟ้า 

               “เอางั้นก็ได้ แต่อ้อยไม่รีบไปหรอ เผื่อกับข้าวหมดล่ะ”ปรายฟ้าถาม 

               “ถึงรีบไม่รีบ มันก็หมดเหมือนกันนั่นล่ะปราย” อ้อยใจตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย 

               “ทำไมล่ะ กับข้าวไม่พอหรอ ทำไมไม่มีใครบอกคุณลุงคุณป้า เออ...ฉันหมายถึง นายใหญ่กับนายหญิงนะ แฮะๆๆ”ปรายฟ้าออกความคิดเห็นแต่เมื่อเห็นสายตาสงสัยของอ้อยใจส่งมาจึงรีบเปลี่ยนสรรพนามทันที 

               “ไม่มีใครกล้าพูดหรอก เพราะบางเรื่องมันเป็นเรื่องหยุมหยิม เดี๋ยวปรายไปก็รู้เองแหละ ไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวค่ำห้องน้ำคนจะเยอะ” อ้อยใจบอก สองสาวก็พากันไปยังห้องน้ำของพนักงาน ห้องอาบน้ำจำนวน 5 ห้องเรียงรายกันอยู่ ปรายฟ้ามองห้องอาบน้ำแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก  

               “เป็นอะไรปราย รีบเข้าไปซิ อาบน้ำเสร็จจะได้ไปกินข้าว เดี๋ยวกับข้าวก็หมดหรอก” อ้อยใจสะกิดเพื่อนสาวเบาๆ 

               “อืม” ปรายฟ้าค่อยๆเดินเข้าไปในห้องน้ำ เหลียวมองรอบๆอย่างหวาดระแวง ห้องน้ำดูวังเวงมาก หญิงสาวกลั้นใจเปลื้องผ้าออกแล้วรีบอาบน้ำที่แสนจะเย็นจากอ่างน้ำที่รองน้ำเอาไว้ ไม่มีฝักบัว อ่างอาบน้ำจากุชชี่เหมือนที่บ้าน มีแต่อ่างใส่น้ำที่ทำจากปูนและขันตักน้ำ 

               “ชีวิตคุณหนูอย่างฉัน ทำไมต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้ด้วยเนี่ย” ปรายฟ้าบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ 

               “เธอว่าอะไรนะปราย”เสียงอ้อยใจถามมาจากห้องข้างๆ 

               “ปะ...เปล่าจร้าอ้อย” ปรายฟ้าอยากจะร้องไห้ให้กับชีวิตตัวเอง ถ้าพวกนังพวกนั้นมาเห็นต้องหัวเราะเธอจนท้องแข็งแน่ๆ 

               “ไปทานข้าวกันเถอะ”อ้อยใจชวนปรายฟ้าไปโรงครัวทันที หญิงสาวที่สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงขายาวซึ่งแตกต่างจากคนงานที่ใส่ผ้าถุงกับชุดง่ายๆ บางคนยังใส่ชุดทำงานอยู่ก็มี เหล่าผู้ชายก็มีก๊งเหล้ากันบ้างตามประสา แต่ที่นี่ไม่มีเรื่องราวที่ร้ายแรงเกิดขึ้นเลย เพราะคนงานที่อยู่ที่นี่ส่วนมากจะเป็นคนงานเก่าแก่ ที่มีครอบครัวและลูกที่เติบโตขึ้นมาก็ทำงานที่นี่เลย 

               “ดูมันแต่งตัว แค่ออกมากินข้าวแค่นี้ แต่ตัวอย่างกับคุณหนู มันต้องมาอ่อยผู้ชายแน่ๆเลย”ส้มจี๊ดสะกิดเพื่อนให้ดูไปที่ปรายฟ้าและอ้อยใจที่เดินมา ลูกนก สมจี๊ด และวิไล ยืนประจำตำแหน่งตักอาหารให้พวกคนงาน อ้อยใจกับปรายฟ้าหยิบจากคนใบ เดินมาไปเข้าแถวเพื่อรับข้าวจากทั้งสาว ปรายฟ้ารู้ทันทีในสิ่งที่อ้อยใจกำลังจะสื่อ 

               “เอานี่ข้าว แบ่งกันคนละนิดละหน่อย เดี๋ยวคนอื่นจะไม่พอกิน” ส้มจี๊ดตักข้าวให้อ้อยใจและปรายฟ้าคนล่ะครึ่งทัพพี 

               “ข้าวแค่นี้ มันจะแกล้งกันไปหรือเปล่าวะนังส้มจี๊ด” อ้อยใจโวยลั่น 

               “ใครใช้ให้พวกเอ็งมาช้าล่ะ อ่ะไข่หมด เหลือแต่น้ำพะโล้”ลูกนกตักน้ำแกงพะโล้ให้กับอ้อยใจ และปรายฟ้า อย่างลอยหน้าลอยตา 

               “แล้วไข่ในหม้อล่ะ “ปรายฟ้าถามอย่างไม่ชอบใจ 

               “ของพวกฉัน”ลูกนกมองปรายฟ้าอย่างเหนือกว่า 

               “ได้แล้วก็รีบไปซิย่ะคนอื่นจะได้ตักบ้าง”วิไลไล่ อ้อยใจแทบจะเข้าไปตบ 

               “อ้อย ไปเถอะ” ปรายฟ้าแตะเพื่อนสาวเบาๆ 

               “เห็นชัดๆมันแกล้งพวกเรา เจ็บใจนัก จะอิ่มมั๊ยปราย”อ้อยใจมองเพื่อนสาวอย่างเห็นใจ 

               “ไม่เป็นไร ฉันมีตัวช่วย” ปรายฟ้ายิ้มแผล่ ก่อนยกโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกง 

               “หูย! ทำไมโทรศัพท์สวยจัง ดูแพงมากเลยนะ”อ้อยใจอุทานตาโต ทำให้สามสาวมองมาหูผึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือถือในมือปรายฟ้า 

               “เออ! ของก๊อปน่ะ” ปรายฟ้ายิ้มแหย 

               “แล้วเธอจะทำอะไรอ่ะปราย เห็นกดๆเขี่ยๆอยู่นั่นแหละ มันจะช่วยอะไรเราได้” 

               “นี่เธอไม่รู้จัก ไรด์เดอร์หรอ ฉันกำลังจะสั่งอาหารผ่านระบบแอพปลิเคชั่น แปบเดียวจะมีไรด์เดอร์มาส่งอาหารถึงมือเราชัวร์” ปรายฟ้ายิ้มกริ่ม 

               “มันคืออะไรหรอ”อ้อยใจเกาหัวแกรกๆ 

               “เอาเลือก อ้อยอยากทานอะไร เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”ปรายฟ้าให้เพื่อนสาวดูเมนูอาหาร  

               “ทำอะไรปรายฟ้า!!” เสียงทรงอำนาจดังขึ้นทำให้โรงครัวเงียบกริบ ปรายฟ้ารีบหันไปมองยังต้นเสียงทันที 

               “ทีงี้ล่ะโผล่มา ตอนที่เราโดนแกล้งมัวไปอยู่ซะที่ไหน”ปรายฟ้าบ่นอุบ 

               “เธอว่าอะไรน่ะปราย” อ้อยใจมองเพื่อนสาวอย่างสงสัย ปรายฟ้าส่ายหน้าหวือ 

               “นายเขต มาทานข้าวโรงครัวเหรอค่ะ วันนี้กับข้าวเยอะแยะเลยค่ะ เดี๋ยวลูกนกตักให้นะคะ นายเขตมานั่งโต๊ะด้านในเลยก็ได้นะคะ” ลูกนกรีบตรงรี่มารับหน้าเขตแดนทันที ปรายฟ้าเบ้หน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะกระตุกยิ้มเมื่อคิดอะไรออก 

               “ได้ยินที่ฉันถามมั๊ยปรายฟ้า ว่าเธอกำลังจะทำอะไร”เขตแดนกลับเดินมาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาวแทนโดยไม่สนใจที่จะตอบลูกนกแม้แต่น้อย ลูกนกมองตามอย่างไม่สบอารมณ์ 

               “ก็กำลังจะสั่งอาหารไงค่ะนายเขตขา” ปรายฟ้าพูดขึ้น 

               “สั่งอาหารทำไมต้องสั่ง อาหารเยอะแยะ”เขตแดนเลิกคิ้ว ลูกนก ส้มจี๊ด และวิไลวิ่งไปรวมกันอยู่เมื่อรับรู้ว่ายัยคนงานใหม่จะทำอะไร ปรายฟ้าหันไปมองทั้งสามพลางกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ 

               “ก็ลูกนกบอกว่ากับข้าวหมดแล้ว ปรายกับอ้อยก็เลยได้กินเพียงข้าวเปล่ากับน้ำแกงพะโล้ ข้าวก็แค่ครึ่งทัพพี เพราะพวกเขาบอกว่า กินเยอะคนงานคนอื่นจะไม่พอกิน ปรายก็เลยต้องสั่งอาหารมากินไงค่ะนายเขตขา”ปรายฟ้ามองหน้าชายหนุ่มอย่างท้าทาย 

               “จริงหรอลูกนก”เขตแดนถามลูกสาวหัวหน้าแม่ครัวเสียงเรียบ 

               “ไม่จริ๊ง ไม่จริงเลยค่ะ นายเขต ปรายฟ้าเธอคงเข้าใจผิดค่ะ”ลูกนกรีบปฏิเสธ เขตแดนถอนหายใจเฮือก  

"ตักกับข้าวมาให้ฉัน ฉันจะกินโต๊ะนี้ เขตแดนนั่งโต๊ะเดียวกันกับปรายฟ้า ทำให้ลูกนกกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้  อาหารหลายอย่างถูกยกมาวางไว้ตรงหน้าทั้งสาม  

               “อ้าว! ทานด้วยกันนี่แหละ กินซิอ้อย” เขตแดนเอ่ยชวน อ้อยใจและปรายฟ้ายิ้มกริ่ม ก่อนจะตักอาหารทานไปด้วยรอยยิ้ม เขตแดนมองยัยตัวแสบตาเป็นประกาย ปรายฟ้าสบตาชายหนุ่มนิ่งก่อนจะรีบก้มหน้าลงอย่างเขินอาย 

................................................. 

ยัยลูกนกคิดจะแกล้งคุณหนูปรายฟ้าหรอ 

หล่อนคิดผิดแล้วย่ะ ยัยปรายมันแสบนะ 

รู้ยัง แบล็คใหญ่ด้วยแหละ อิอิ 

ขออภัยนะค่ะ ถ้ามีคำผิดไรท์รีบพิมพ์แล้วก็รีบลงเลยไม่ได้ตรวจทาน ไว้ไรท์มาแก้ให้ทีหลังนะค่ะ  

รีดที่รัก 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว